Lotgenoten HSP?

Overigens kwam ik met HSP in aanmerking omdat een aantal mensen me op hadden gewezen.
In mijn zoon herken ik ook veel.

Overigens vind ik het ook niet vreemd dat juist in deze tijd boordevol prikkels zo'n nieuwe 'aandoening' de kop op duikt.
Onze biologie is niet mee geëvolueerd met de technologische vooruitgang.

Niet heel handig als ze nog in opleiding ja ze moet nog leren. Maar emdr niet goed aanpakken kan her traumatiseren...

Ik denk dat het belangrijk is om eerst een goede traumaverwerking te starten. Veel van de klachten die jij toeschrijft aan HSP zijn, komen namelijk overeen met de klachten van PTSS.
Misschien als je de PTSS aanppakt, dat het dan allemaal wel meevalt.

Tjoskasammy schreef: ↑

15-08-2018 09:22

Ik heb inderdaad in mijn boek gelezen dat je grenzen moet stellen ja, al moet ik zeggen dat ik dat best lastig vind, zeker deze tijd waarin wij leven. alles is gehaast en druk. hoe heb jij dat jezelf aangeleerd? wat je zegt indd over dat het niet geleerd kan worden op school.. HSP wordt gezien als aanstellerij of een hype, erg frustrerend. het is niet zichtbaar, een gebroken been is zichtbaar.

Hoi! Fijn om zo mee te lezen, dank voor je topic!
Het zijn vaak de negatieve kanten die eerst opvallen, waar je last van hebt/krijgt. Idd de reactie op geweld, cafeïne, drukte, de last van de hele wereld dragen. Ik ben er 5 minuten van slag van, als een collega hard op het raam van mijn kantoor tikt. Jank bij elke film die ik zie of als muziek me raakt. Knap dat je het bij de Jumbo hebt gemeld, doordat je (we) zo gevoelig zijn, willen we niet tot 'last' zijn en denken we vaak 'ach, laat maar' en dan gaan we weer aan onze grenzen voorbij. Ik begrijp je helemaal van 'de controle willen houden', als ik me kan voorbereiden op wat er mogelijk kan komen, schrik ik niet/minder. Nadeel is dat ik me helemaal suf denk en analyseer.
Maar het zijn ook de mooie dingen, zoals je zegt: gevoelig voor mensen, goed kunnen inschatten, goede intuïtie, er voor anderen kunnen zijn, meeleven, luisteren. Elke eigenschap, talent of hoe je het ook wil noemen (ik geef er liever helemaal geen label aan) heeft voor- en nadelen.

Ik ben geen arts of psycholoog en kan alleen maar aangeven hoe het voor mij voelt. Ik ben er ook nog lang niet. Een drukke verjaardag kan ik nog steeds niet langer dan een uurtje aan, misschien gaat dat wel nooit lukken. Intens gesprek op mijn werk kan ik uitgeput van raken. Maar ik doe gewoon veel minder dan voorheen. Ik denk er heel goed over na of ik het echt heel graag wil en of het echt nodig is. Doe het niet meer omdat 'iedereen het doet' of 'het nou eenmaal verwacht wordt'. Maar dat is makkelijker met het labeltje 'burn-out', ik zeg er niet bij dat het komt door alle prikkels die ik ook zonder burn-out ervaar. Ik vind mezelf nu gewoon een stuk belangrijker dan ik ooit vond, (bijna) net zo belangrijk als ik andere mensen vind (ik ben nog aan het leren). En het boeit me ook minder wat mensen denken, dan vinden ze me maar een aansteller, zij voelen niet wat ik voel. Waarom zou ik uitleggen waarom ik iets wel of niet wil. En zoek jouw manier om op te laden. Een dag opgesloten met een boek op de bank met alleen een pot thee en ik kan weer heel veel aan.

Hi, ik ben zelf ook heel gevoelig. Kan makkelijk overstuur raken van hard geluid, veel prikkels, spanning etc.
Sinds kort fiets ik iedere dag 28 km. Dit helpt (denk ik) best wel goed, puur om spanning uit mijn lichaam te krijgen. Op mijn werk kan ik ook wel eens muziek luisteren en dan zet ik natuurgeluiden op haha. Helpt ook best goed om rustig van te worden. Verder weet ik het ook niet, ik probeer te vermijden om door de weeks stressvolle dingen op TV te kijken (anders slaap ik niet).

Verder ''probeer'' ik te mediteren, alleen lukt mij dit niet zo goed.