Onze toekomst na de SOA

In mei dit jaar kwam ik een oude bekende tegen in het centrum. We hadden het elkaar 3 jaar geleden voor het laatst gesproken. We hadden nummers uitgewisseld en raakten in gesprek. De gesprekken waren zo gezellig dat je niet zou denken dat we elkaar 3 jaar niet hebben gezien. We spraken over alles. Zijn relatie, mijn relatie, zijn seksleven en mijn seksleven. Ik had hem verteld dat ik herpes heb en hij reageerde daar heel neutraal op. Ik had namelijk verwacht dat het hem zou afschrikken. Het begon me op te vallen dat hij heel erg geïnteresseerd was in mijn leven. In juli merkte ik dat hij steeds meer over zijn gevoelens begon te praten. Inmiddels had ik al een punt achter mijn relatie gezet na 5 jaar. Ik bleek doodongelukkig te zijn en mijn ex zag dat gewoon niet. In augustus ging ik voor het eerst met hem naar bed. Het was niet te beschrijven. Het was iets wat ik nog nooit eerder heb gevoeld.

Vorige week stuurde hij mij een berichtje dat hij zich heel slecht voelde, omdat hij de avond daarvoor had overgegeven. Daarnaast vertelde hij dat hij een wondje had op zijn lip. Vervolgens stuurde hij mij een foto. Na het zien van de foto schoot ik rechtovereind. Ik heb heel veel moed moeten verzamelen om te vertellen dat het een koortslip was. Je raadt het al; hij heeft nu ook herpes!
Hij is uiteindelijk naar de huisarts geweest die dit dus heeft bevestigd. Ik voel me nu zo schuldig, want dit wens ik niemand toe. Zeker hem niet. Hij zegt ook iedere keer dat het niet alleen mijn schuld is en dat hij hierin ook schuldig is. Hij houdt van mij en ik van hem. Ik weet alleen niet zo goed hoe ik hiermee moet omgaan. Het schuldgevoel en idee dat ik in één klap alles kwijt ben. We hebben het gehad over de toekomst. Samenwonen, trouwen en kinderen. Ik ben gewoon bang dat dit er niet meer in zit. Ik ben bang dat het einde van ons in zicht is. We hebben nog steeds dagelijks contact met elkaar, maar dit verloopt veel moeizamer dan hiervoor. Het ene moment praten we over liefde en het andere moment weten wij niet wat we tegen elkaar moeten zeggen. Ik wil hem gewoon niet kwijt. Ik zie echt een toekomst met hem, maar ik ben gewoon bang dat hij tot de conclusie zal komen dat er niets meer te redden valt. Wat moet ik doen??