Rouw en relatie

Hi Mira,
Heb je je gevoel een beetje uitgeschakeld? Voel je je een beetje afgestompt, vlak en emotieloos? Leef je een beetje op automatische piloot en geniet je minder? Meestal als je iets heftigs meemaakt kan je je er voor afsluiten “de knop omzetten”’ waardoor je niet zozeer hoeft te voelen. Dus de dood van je vader kan daar zeker een rol in spelen. Ik zou als je heb hierin herkent zeker met iemand gaan praten om het een plekje te geven want het moet heel heftig zijn geweest voor je! Heel veel sterkte.

Liefs Maartje

Je vader verliezen is hartstikke zwaar. En het is nog hartstikke kort geleden. Je bent waarschijnlijk volop in rouw. Toen ik zwaar in de rouw was vond ik mijn relatie ook stom. Had echt alles te maken met hoe moeilijk ik het toen had. Mijn man was hartstikke lief voor me, maar ik kon niet met hem dingen delen zoals ik dat met mijn moeder deed bijvoorbeeld. En ik denk dat ik hem dat ergens kwalijk nam. En zo waren er nog tal van dingen.

Is overigens weer helemaal goed gekomen tussen ons.
Heel veel sterkte voor jou

Ik herken ook wat je schrijft TO. Mijn moeder is twee jaar geleden op jonge leeftijd en na een kort maar heftig ziekbed overleden. Ruim een half jaar later hebben we mijn ogenschijnlijk sterke en gezonde vader moeten begraven. In een jaar had ik een kind gekregen, was ik twee keer verhuisd en had ik allebei mijn ouders verloren. Mijn basis was totaal onder mijn voeten weggeslagen en ik had al mijn energie nodig om voor mijn kind te zorgen en mezelf op de been te houden.

De relatie met mijn man kwam een hele tijd op de laatste plaats. Stom als ik er achteraf op terug kijk, maar ik denk dat het juist komt doordat we een fijne relatie hebben. Ik kon instorten en egoïstisch zijn zonder dat ik bang hoefde te zijn dat hij weg zou gaan ofzo. Hij was mijn reddende engel ook al was ik op dat moment echt niet lief, sociaal of gezellig... Ik had gewoon even geen (emotionele) ruimte om hem (of iemand anders!) leuk te vinden. Hij was fantastisch en lief en zorgzaam en alles wat ik maar kon wensen. Maar ik had alleen maar oog voor mezelf en vond zijn pogingen om nader tot elkaar te komen vooral irritant. Want ook dat koste weer energie, daar moest ik dan iets mee (liefdevol en sociaal reageren) en daar had ik gewoon even geen puf voor.

Nu, anderhalf jaar na het overlijden van mijn vader heb ik het idee dat ik weer een beetje aan het leven ben in plaats van overleven. Dat de mist in mijn hoofd langzaam wegtrekt en ik weer emoties ervaar. En nog voel ik dat ik pas een klein stukje rouw heb gehad.

Ik werd door alles wat er gebeurd is ontzettend onzeker en zelfs een beetje paranoïde. Niks dat niet weer opgelpst kon worden. Maar het overviel mij wel. De bedrijfsarts heeft mij destijds aangeraden om in ieder geval het eerste jaar geen drastische beslissingen te nemen. Ook al dacht ik er aan toe te zijn... Dat was een verstandig advies.

Een vriendin van mij heeft na het overlijden van haar vader haar stabiele en lange relatie verbroken. Terugkijkend zat dat al een tijdje niet goed en was het overlijden een soort laatste duwtje om te zeggen: " ik ga leven zoals ik het wil!". Zij is dat jaar gevlucht in stappen, buitenlandstages en ons night stands en heeft daar geen spijt van. Maar dat zat dus al niet goed...

Jij praat liefdevol over jullie relatie TO. Ik zou zeggen, geef het tijd. Rouw doet rare dingen met een mens

.

Een aantal weken geleden is een familielid van mij overleden. Hij was tevreden met z’n leven en ik had een goede band met hem, ben blij voor hem dat hij op zijn ziekbed niet lang heeft moeten lijden, maar met een gerust hart kon vertrekken. Loslaten is alleen moeilijk.

Sindsdien zit ik ook slechter in mijn vel: geen libido, soms helemaal geen zin in activiteiten. Vaak genoeg wil ik het liefst de hele dag in bed liggen. En tussen mijn vriend en ik verloopt alles nogal stroef, eigenlijk precies zoals jij omschrijft; ik voel niets voor hem, het is me om het even of ik hem wel of niet zie terwijl hij aan me denkt en er voor me probeert te zijn. Vooral die lamlegging vind ik verschrikkelijk, dat niets willen en de onverschilligeheid.

Je hoeft je niet raar en schuldig te voelen het is juist hartstikke naar voor jou! Verwerken van zoiets heftigs is super zwaar en het zal daarom nog wel even duren voordat je het een plekje hebt gegeven. Ik hoop dat je met je partner erover kan praten en hem kan uitleggen dat je het ook vervelend vind dat je je zo voelt maar er nu even niks aan kan veranderen en dat je er mee bezig bent.
Accepteren voor nu is key, wel het allermoeilijkste..
Heel veel sterkte!

Herkenbaar. Ben in korte tijd mijn moeder en een ander die dicht bij me stond verloren. Ben nog stapelgek op mn vriend en hij steunt mee ook hartstikke goed. Maar ik ben gewoon doodmoe dus de slaapkamer is alleen om te slapen en ook feestjes en gezelligheid boeien me niet. Geen zin in activiteiten buiten de deur, ik ben al blij dat ik mn huishouden een beetje op orde hou en de dag doorkom. Mn moeder is nu 4mnd overleden en het voelt nog een beetje als "overleven"ipv weer gewoon lekker leven.
Kan geen advies geven, maar zoals je ook bij anderen kan lezen, blijkbaar hoort dit erbij.