Reizen
alle pijlers
Mijn vriend heeft eet problemen op reis
donderdag 24 januari 2019 om 17:35
Hallo allemaal,
Om te beginnen hebben mijn vriend en ik al 5 jaar een relatie.
Het probleem begon toen wij 4 jaar geleden voor het eerst samen op vakantie gingen. We hadden 10 dagen een all-in reis geboekt naar Turkije. We hadden het samen uitgezocht en hadden er veel zin in. Eenmaal in het vliegtuig was alles prima. Aangekomen in Turkije waren we op tijd voor het middag eten. Mijn vriend gaf aan geen honger te hebben en at een beetje soep. Toen we naar de kamer gingen werd hij misselijk en gaf hij over. Dit bleef zo de resterende 10 dagen, hij had geen eetlust, was misselijk en had buikpijn. In het hotel was een dokter en die keek hem na, hij checkte of hij ziek was en maakte een buik echo. Hij verwees ons door naar het ziekenhuis omdat mijn vriend was uitgedroogd en een vitamine en mineralen tekort had. In het ziekenhuis konden ze niks vinden maar moest hij blijven voor het vocht. Terug thuis werden we opgehaald en was de misselijkheid plots verdwenen. Thuis heeft hij een onderzoek gehad om uit te sluiten dat het een medische aandoening is. Uit de onderzoeken is niks gekomen (gekeken naar maag, slokdarm, darmen en alvleesklier). Mijn vriend gaf aan hier geen last van te hebben gehad toen hij als kind op vakantie ging. Hij was wel al lang niet meer op vakantie geweest. Thuis hebben we alles besproken, gedacht aan reis ziekte, heimwee etc. De dokter nam het niet serieus genoeg en er was geen noodzaak voor medicatie of therapie. Het jaar er op wilde we het weer proberen. We besloten naar Griekenland te gaan en een appartement te nemen zodat we zelf konden koken. In het vliegtuig alles weer prima eenmaal aan de grond weg eetlust. Het overgeven was minder maar zeker nog aanwezig en de eetlust kwam niet terug. Geen ziekenhuisbezoek deze keer maar wel weer veel stress. Weer over gehad thuis maar geen therapie. Het jaar daarop wilde hij graag naar thailand. Ik vond het spannend maar omdat hij heel graag wilde besloten we het te proberen. In het vliegtuig was niks aan de hand, het eten was niet lekker maar eetlust had hij wel. Eenmaal daar kon hij eten, was hij niet misselijk en nergens last van.
Het jaar erop besloten we verder te gaan en wilden we naar australie. Deze keer was het probleem er wel, 1 week overgeven, 2 weken totaal last en daarna was het plots weer over en heeft hij er de rest van de reis geen last gehad. Het jaar daarna wilden we naar florida en cuba. Hier ging het in het vliegtuig al mis en belanden we in amerika bij aankomst al in het ziekenhuis. Vriend volledig in paniek en hyperventileren wat weer leidde tot overgeven. Het wel geprobeerd maar helaas na 2 weken geen verbetering. Uiteindelijk de vakantie moeten afbreken omdat we niet verder konden. Dit dilemma speelt nu al 5 jaar. Na deze vakantie is hij in therapie gegaan en is er ADD gediagnosticeerd. Of dit verband heeft met het reizen en overgeven weten ze niet. Ze kunnen de link tussen het overgeven en reizen niet leggen. Ik ben een heel reislustig persoon en ik hou onwijs veel van mijn vriend. Hij is zelf ook heel reislustig maar is nu continue bang als we het over reizen hebben. De angst dat dit onverklaarbare probleem nooit over zal gaan.
Dit probleem levert ook veel spanning op in de relatie. Als blijkt dat die probleem nooit opgelost kan worden dan is het aan hem of hij nog op reis wil en dat we er het beste van maken. Als hij dit niet wil dan zal ik alleen of met iemand anders moeten gaan. Ik verwacht niet dat iemand hier een antwoord voor mij heeft maar is er misschien iemand die hetzelfde heeft of het herkent? Ik heb alles geprobeerd en overal op gezocht maar ik weet niet meer waar ik op moet zoeken of wat wij nog kunnen doen.
Om te beginnen hebben mijn vriend en ik al 5 jaar een relatie.
Het probleem begon toen wij 4 jaar geleden voor het eerst samen op vakantie gingen. We hadden 10 dagen een all-in reis geboekt naar Turkije. We hadden het samen uitgezocht en hadden er veel zin in. Eenmaal in het vliegtuig was alles prima. Aangekomen in Turkije waren we op tijd voor het middag eten. Mijn vriend gaf aan geen honger te hebben en at een beetje soep. Toen we naar de kamer gingen werd hij misselijk en gaf hij over. Dit bleef zo de resterende 10 dagen, hij had geen eetlust, was misselijk en had buikpijn. In het hotel was een dokter en die keek hem na, hij checkte of hij ziek was en maakte een buik echo. Hij verwees ons door naar het ziekenhuis omdat mijn vriend was uitgedroogd en een vitamine en mineralen tekort had. In het ziekenhuis konden ze niks vinden maar moest hij blijven voor het vocht. Terug thuis werden we opgehaald en was de misselijkheid plots verdwenen. Thuis heeft hij een onderzoek gehad om uit te sluiten dat het een medische aandoening is. Uit de onderzoeken is niks gekomen (gekeken naar maag, slokdarm, darmen en alvleesklier). Mijn vriend gaf aan hier geen last van te hebben gehad toen hij als kind op vakantie ging. Hij was wel al lang niet meer op vakantie geweest. Thuis hebben we alles besproken, gedacht aan reis ziekte, heimwee etc. De dokter nam het niet serieus genoeg en er was geen noodzaak voor medicatie of therapie. Het jaar er op wilde we het weer proberen. We besloten naar Griekenland te gaan en een appartement te nemen zodat we zelf konden koken. In het vliegtuig alles weer prima eenmaal aan de grond weg eetlust. Het overgeven was minder maar zeker nog aanwezig en de eetlust kwam niet terug. Geen ziekenhuisbezoek deze keer maar wel weer veel stress. Weer over gehad thuis maar geen therapie. Het jaar daarop wilde hij graag naar thailand. Ik vond het spannend maar omdat hij heel graag wilde besloten we het te proberen. In het vliegtuig was niks aan de hand, het eten was niet lekker maar eetlust had hij wel. Eenmaal daar kon hij eten, was hij niet misselijk en nergens last van.
Het jaar erop besloten we verder te gaan en wilden we naar australie. Deze keer was het probleem er wel, 1 week overgeven, 2 weken totaal last en daarna was het plots weer over en heeft hij er de rest van de reis geen last gehad. Het jaar daarna wilden we naar florida en cuba. Hier ging het in het vliegtuig al mis en belanden we in amerika bij aankomst al in het ziekenhuis. Vriend volledig in paniek en hyperventileren wat weer leidde tot overgeven. Het wel geprobeerd maar helaas na 2 weken geen verbetering. Uiteindelijk de vakantie moeten afbreken omdat we niet verder konden. Dit dilemma speelt nu al 5 jaar. Na deze vakantie is hij in therapie gegaan en is er ADD gediagnosticeerd. Of dit verband heeft met het reizen en overgeven weten ze niet. Ze kunnen de link tussen het overgeven en reizen niet leggen. Ik ben een heel reislustig persoon en ik hou onwijs veel van mijn vriend. Hij is zelf ook heel reislustig maar is nu continue bang als we het over reizen hebben. De angst dat dit onverklaarbare probleem nooit over zal gaan.
Dit probleem levert ook veel spanning op in de relatie. Als blijkt dat die probleem nooit opgelost kan worden dan is het aan hem of hij nog op reis wil en dat we er het beste van maken. Als hij dit niet wil dan zal ik alleen of met iemand anders moeten gaan. Ik verwacht niet dat iemand hier een antwoord voor mij heeft maar is er misschien iemand die hetzelfde heeft of het herkent? Ik heb alles geprobeerd en overal op gezocht maar ik weet niet meer waar ik op moet zoeken of wat wij nog kunnen doen.
vrijdag 25 januari 2019 om 00:15
Mijn man heeft dit ook jaren gehad. Moeilijk kunnen eten in ander gezelschap, buiten de deur , en op vakanties overgeven etc. Het heef te maken met stress, en de negatieve en gênante ervaringen zorgen ervoor dat je in een spiraal komt die erger wordt. Het had veel invloed op ons leven omdat je vaker in dit soort situaties komt als je denkt. Als mensen ons uitnodigden voor het eten dan kreeg ik plaatsvervangende stress. Thuis jad hij nergens last van.
Man is erover heen gegroeid. Hij vermeed niet maar bleef proberen en ging situaties niet meer uit de weg. We gingen op vakantie vaker even met 2en wat eten in hotelkamer of huisje en probeerden er geen issue van te maken. Waren we samen (zonder anderen of in een restaurant) dan had hij het een stuk minder.
Het is al jaren over. Heeft hij stress dan slaat het wel sneller bij hem op de maag en heeft hij minder eetlust moeite met slikken. Een chique etentje met onbekende mensen waarbij je wordt geacht dingen op te eten blijft nog steeds niet zijn favoriete bezigheid. Maar dat hebben we vrijwel nooit gelukkig. Man heeft adhd dus ik vind het heel erg herkenbaar en toevallig. Ik ken niemand die deze 'eet ' problemen heeft in mijn omgeving.
Man is erover heen gegroeid. Hij vermeed niet maar bleef proberen en ging situaties niet meer uit de weg. We gingen op vakantie vaker even met 2en wat eten in hotelkamer of huisje en probeerden er geen issue van te maken. Waren we samen (zonder anderen of in een restaurant) dan had hij het een stuk minder.
Het is al jaren over. Heeft hij stress dan slaat het wel sneller bij hem op de maag en heeft hij minder eetlust moeite met slikken. Een chique etentje met onbekende mensen waarbij je wordt geacht dingen op te eten blijft nog steeds niet zijn favoriete bezigheid. Maar dat hebben we vrijwel nooit gelukkig. Man heeft adhd dus ik vind het heel erg herkenbaar en toevallig. Ik ken niemand die deze 'eet ' problemen heeft in mijn omgeving.
vrijdag 25 januari 2019 om 02:00
vrijdag 25 januari 2019 om 07:44
Ik geloof dat ik de enige ben, maar ik denk juist dat je het veel te serieus neemt en daardoor erger maakt.
Gewoon van tevoren afspreken dat je geen zin meer hebt in een onderbroken reis met uitdrogingsverschijnselen, dat het er alle schijn van heeft dat het van psychische aard is en dat hij dus de enige is die er iets aan kan doen, dus op vakantie betekent dat hij gedisciplineerd eet en drinkt, of hij nu overgeeft of niet, eetlust heeft of niet. Antimisselijkheid pilletjes mee, reispilletjes mee, kalmerend tabletje mee en tevoren ademhalingsoefeningen aanleren en gaan met die banaan.
Gewoon van tevoren afspreken dat je geen zin meer hebt in een onderbroken reis met uitdrogingsverschijnselen, dat het er alle schijn van heeft dat het van psychische aard is en dat hij dus de enige is die er iets aan kan doen, dus op vakantie betekent dat hij gedisciplineerd eet en drinkt, of hij nu overgeeft of niet, eetlust heeft of niet. Antimisselijkheid pilletjes mee, reispilletjes mee, kalmerend tabletje mee en tevoren ademhalingsoefeningen aanleren en gaan met die banaan.
vrijdag 25 januari 2019 om 08:00
Ja natuurlijk heb ik dat gedacht. Een miljoen keer,pejeka schreef: ↑24-01-2019 23:00Maar stèl nou dat je gewoon thuis een keer misselijk zou zijn geworden van iets dat je had gegeten... gewoon, omdat het niet goed viel, of omdat je het écht niet lekker vond, of omdat je toch al een beetje grieperig was en de maaltijd nét iets te zwaar was voor je maag... maar hoe dan ook, stel dat dat dan gewoon thuis was gebeurd. Zou je het dan ook logisch vinden als je daarna maanden of zelfs jaren lang thuis geen voedsel zou willen aanraken? Of is het toch logischer om te denken: OK, ik was toen niet helemaal lekker, maar het lag niet aan het voedsel, dus dan kan ik gewoon eten"?
Het is bij trauma ook niet zo dat je dénkt: dit kan niet. Maar je lijf reageert dan heel fysiek en het gevolg is dat het niet meer lukt. Bij mij betekende het dat ik ook dat als ik op tv iets zag dat met vakantie te maken had, dat ik acuut diarree kreeg. Zo stom, vond ik, want ik zat gewoon thuis. Maar toch gebeurde het steeds.
Nu heb ik geen trauma opgelopen van een keer overgeven op vakantie, maar 4 weken lang ziek zijn in een land waar ik me heel onveilig voelde en alleen was. Dus echt heel erg angstig ben geweest.
vrijdag 25 januari 2019 om 08:04
vrijdag 25 januari 2019 om 09:40
Jeetje klinkt heel herkenbaar. Gingen jullie ook op reis en hoe was dat dan? Hoe lang heeft het geduurd voor het minder werd?Elsa1984 schreef: ↑25-01-2019 00:15Mijn man heeft dit ook jaren gehad. Moeilijk kunnen eten in ander gezelschap, buiten de deur , en op vakanties overgeven etc. Het heef te maken met stress, en de negatieve en gênante ervaringen zorgen ervoor dat je in een spiraal komt die erger wordt. Het had veel invloed op ons leven omdat je vaker in dit soort situaties komt als je denkt. Als mensen ons uitnodigden voor het eten dan kreeg ik plaatsvervangende stress. Thuis jad hij nergens last van.
Man is erover heen gegroeid. Hij vermeed niet maar bleef proberen en ging situaties niet meer uit de weg. We gingen op vakantie vaker even met 2en wat eten in hotelkamer of huisje en probeerden er geen issue van te maken. Waren we samen (zonder anderen of in een restaurant) dan had hij het een stuk minder.
Het is al jaren over. Heeft hij stress dan slaat het wel sneller bij hem op de maag en heeft hij minder eetlust moeite met slikken. Een chique etentje met onbekende mensen waarbij je wordt geacht dingen op te eten blijft nog steeds niet zijn favoriete bezigheid. Maar dat hebben we vrijwel nooit gelukkig. Man heeft adhd dus ik vind het heel erg herkenbaar en toevallig. Ik ken niemand die deze 'eet ' problemen heeft in mijn omgeving.
vrijdag 25 januari 2019 om 09:44
Hoi allemaal,
Bedankt voor de antwoorden. Ik vind het zo fijn om te lezen dat er meer mensen zijn die dit herkennen. Ik heb vaak gedacht dat hij de enige was. We proberen er zeker geen groot punt van te maken maar het is wel iets wat al 5 jaar onze relatie en het leven beïnvloed.
Er moet namelijk overal aangedacht worden als je uit eten of op reis gaat. Van sportvoeding tot kalmeringsmiddelen.
Ik hoop vooral dat we er samen uitkomen, we zitten al enige tijd in een negatieve spiraal omdat er weinig goed loopt en we allebei druk bezig zijn met werken aan de relatie. Ik heb al een aantal punten voorbij zien komen die hij zou kunnen proberen. Hypnose therapie en emdr zijn wel dingen die zouden kunnen werken
Bedankt voor de antwoorden. Ik vind het zo fijn om te lezen dat er meer mensen zijn die dit herkennen. Ik heb vaak gedacht dat hij de enige was. We proberen er zeker geen groot punt van te maken maar het is wel iets wat al 5 jaar onze relatie en het leven beïnvloed.
Er moet namelijk overal aangedacht worden als je uit eten of op reis gaat. Van sportvoeding tot kalmeringsmiddelen.
Ik hoop vooral dat we er samen uitkomen, we zitten al enige tijd in een negatieve spiraal omdat er weinig goed loopt en we allebei druk bezig zijn met werken aan de relatie. Ik heb al een aantal punten voorbij zien komen die hij zou kunnen proberen. Hypnose therapie en emdr zijn wel dingen die zouden kunnen werken
vrijdag 25 januari 2019 om 09:46
Dit.pejeka schreef: ↑24-01-2019 23:00Maar stèl nou dat je gewoon thuis een keer misselijk zou zijn geworden van iets dat je had gegeten... gewoon, omdat het niet goed viel, of omdat je het écht niet lekker vond, of omdat je toch al een beetje grieperig was en de maaltijd nét iets te zwaar was voor je maag... maar hoe dan ook, stel dat dat dan gewoon thuis was gebeurd. Zou je het dan ook logisch vinden als je daarna maanden of zelfs jaren lang thuis geen voedsel zou willen aanraken? Of is het toch logischer om te denken: OK, ik was toen niet helemaal lekker, maar het lag niet aan het voedsel, dus dan kan ik gewoon eten"?
Vriend van TO heeft dus aanleg voor angsten, anders loopt dit niet zo uit de hand, na betrekkelijk 'gewone' gebeurtenissen.
Klinkt alsof hij nu een angststoornis heeft ontwikkeld, dit zal hij moeten laten behandelen.
vrijdag 25 januari 2019 om 10:26
TO, je legt de link met stress maar ik vraag me af of dat het is. Een vakantie kan spannend zijn maar hoeft niet persé stress te geven toch?
Het lijkt inderdaad eerder een angststoornis. En als je het al hebt over kalmeringsmiddelen begrijp ik niet zo goed dat hij niet eerder serieuze hulp gezocht heeft.
vrijdag 25 januari 2019 om 10:29
Even afgezien van de vakantie-problemen, is het wel een fijne vriend voor jou?
Het klinkt een beetje als een ouderwetse man van het platteland. En als hij al stress krijgt van naar een restaurant..... tsja
Niet iedereen past bij elkaar. Misschien past hij beter bij iemand die ook niet van uitgaan en vakanties houdt.
Wat maakt jullie relatie volgens jou leuk en bijzonder? Wat voor dingen delen jullie?
Het klinkt een beetje als een ouderwetse man van het platteland. En als hij al stress krijgt van naar een restaurant..... tsja
Niet iedereen past bij elkaar. Misschien past hij beter bij iemand die ook niet van uitgaan en vakanties houdt.
Wat maakt jullie relatie volgens jou leuk en bijzonder? Wat voor dingen delen jullie?
anoniem_6513ea6284a07 wijzigde dit bericht op 25-01-2019 10:30
12.00% gewijzigd
vrijdag 25 januari 2019 om 11:23
Bij mij is het wel zo dat niet kunnen eten inderdaad een gevolg is van stress en spanning. Maar omdat ik (en mijn lijf vooral) in een eerdere situatie vakantie, eten en stress aan elkaar heeft gekoppeld, leidt het ene tot het andere.
Maar even ter geruststelling: het kan gewoon over gaan! Ook als hij in therapie hypnotherapie, EMDR of wat dan ook krijgt, is exposure een belangrijk deel van de therapie.
Dus gaan doen en daarbij merken dat het soms ook goed kan gaan. En dat als je niets kan eten, dat je dat de vorige keren overleefd hebt, dus nu ook. Dus je kunt dan je nare herinneringen als het ware ‘overschrijven’. Maar daar is wel begeleiding voor nodig, waar je vriend vertrouwen in heeft.
Gewoon doen alsof het er niet is, tegen hem zeggen dat je niet meer van plan bent je vakantie te laten verpesten etc, dat gaat echt niet helpen.
Ik ben juist geholpen met een man die zegt: “joh, we weten dat dit kan gebeuren, we nemen gewoon crackers mee, of dextro, of noedelsoepjes (of iets anders dat meestal nog wel lukt) en we zien wel. Als je niet wil, gaan we niet uit eten. “
Want als ik er dan eenmaal ben, wetend dat het niet persé hoeft en ik ben wat gewend aan het land of de plek, dan durf ik het meestal wel te proberen.
De druk vooraf dat mijn man omgeduldig is,of persé iets wil dat ik niet durf, dat maakt dat ik me vooraf al zo druk maak dat het het recept voor mislukken is.
Maar dat mijn man het gruwelijk irritant vindt en er ook zelf helemaal niets van begrijpt (het is toch leuk? Het restaurantje ziet er toch gezellig uit? Je kunt toch nemen waar je zin in hebt), dat snap ik ook maar al te goed...
Ik durf nu gewoon weer overal te eten. Vakanties leveren nog wel spanning op, maar al veel minder. Maar ik heb wel altijd kalmeringstabletten mee op vakantie. Geeft me extra rust, al neem ik ze zelden...
Dus nogmaals: het kan over gaan of minder worden.
O, en nog 1 ding: spanningen in de relatie zijn voor mij ook funest. Dan voel ik me onveilig met degene bij wie ik ben. En een gevoel van onveiligheid triggert spanning op mijn keel en spijsvertering. Dus eerst maar eens daaraan werken lijkt me heel verstandig...
Sterkte TO
Maar even ter geruststelling: het kan gewoon over gaan! Ook als hij in therapie hypnotherapie, EMDR of wat dan ook krijgt, is exposure een belangrijk deel van de therapie.
Dus gaan doen en daarbij merken dat het soms ook goed kan gaan. En dat als je niets kan eten, dat je dat de vorige keren overleefd hebt, dus nu ook. Dus je kunt dan je nare herinneringen als het ware ‘overschrijven’. Maar daar is wel begeleiding voor nodig, waar je vriend vertrouwen in heeft.
Gewoon doen alsof het er niet is, tegen hem zeggen dat je niet meer van plan bent je vakantie te laten verpesten etc, dat gaat echt niet helpen.
Ik ben juist geholpen met een man die zegt: “joh, we weten dat dit kan gebeuren, we nemen gewoon crackers mee, of dextro, of noedelsoepjes (of iets anders dat meestal nog wel lukt) en we zien wel. Als je niet wil, gaan we niet uit eten. “
Want als ik er dan eenmaal ben, wetend dat het niet persé hoeft en ik ben wat gewend aan het land of de plek, dan durf ik het meestal wel te proberen.
De druk vooraf dat mijn man omgeduldig is,of persé iets wil dat ik niet durf, dat maakt dat ik me vooraf al zo druk maak dat het het recept voor mislukken is.
Maar dat mijn man het gruwelijk irritant vindt en er ook zelf helemaal niets van begrijpt (het is toch leuk? Het restaurantje ziet er toch gezellig uit? Je kunt toch nemen waar je zin in hebt), dat snap ik ook maar al te goed...
Ik durf nu gewoon weer overal te eten. Vakanties leveren nog wel spanning op, maar al veel minder. Maar ik heb wel altijd kalmeringstabletten mee op vakantie. Geeft me extra rust, al neem ik ze zelden...
Dus nogmaals: het kan over gaan of minder worden.
O, en nog 1 ding: spanningen in de relatie zijn voor mij ook funest. Dan voel ik me onveilig met degene bij wie ik ben. En een gevoel van onveiligheid triggert spanning op mijn keel en spijsvertering. Dus eerst maar eens daaraan werken lijkt me heel verstandig...
Sterkte TO
vrijdag 25 januari 2019 om 13:09
Ik heb ook minder eetlust bij stress (niet door een ervaring met overgeven, maar door sociale angst). Dus ook op vakantie, als dingen anders zijn dan normaal. Mijn oplossing is zorgen dat ik iets heb om op de hotelkamer te eten. Als het dan niet lukt om in het openbaar te eten of voldoende te eten, heb ik iets als backup. Daarom kies ik als het kan een hotel met een waterkoker op de kamer, zodat ik noodles kan eten. Juist door iets achter de hand te hebben, gaat het eten in het openbaar ook beter, want er is dan al minder stress.
vrijdag 25 januari 2019 om 19:38
Dan zou ik er toch iets aan laten doen, sorry, maar het is echt niet normaal om in een hotel een perfect samengesteld buffet, of in een restaurant een perfect bereide maaltijd, te laten staan en dan op je kamer een pakje noedels uit een waterkoker te trekken. Wat wil je dan doen op vakantie? Elke keer dat het borreluur aanbreekt naar je kamer rennen om daar een glaasje wijn op je bed te drinken? Pakken boter en beleg en broodjes in de lokale supermarkt kopen omdat je niet kan dealen met het ontbijt in het restaurant van het hotel? Niet gezellig gaan lunchen in een leuk restaurant met zeezicht, maar op je kamer kruipen met een pakje noedels? Sorry hoor, maar dat moet je echt aanpakken.Snowkitty schreef: ↑25-01-2019 13:09Ik heb ook minder eetlust bij stress (niet door een ervaring met overgeven, maar door sociale angst). Dus ook op vakantie, als dingen anders zijn dan normaal. Mijn oplossing is zorgen dat ik iets heb om op de hotelkamer te eten. Als het dan niet lukt om in het openbaar te eten of voldoende te eten, heb ik iets als backup. Daarom kies ik als het kan een hotel met een waterkoker op de kamer, zodat ik noodles kan eten. Juist door iets achter de hand te hebben, gaat het eten in het openbaar ook beter, want er is dan al minder stress.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
vrijdag 25 januari 2019 om 21:28
Hij kreeg dit op puberleeftijd, tot aan zijn 25e denk ik. Iedere vakantie ging het beter. Als hij iets niet meer lustte in een restaurant dan at ik het wel opFoodlover20 schreef: ↑25-01-2019 09:40Jeetje klinkt heel herkenbaar. Gingen jullie ook op reis en hoe was dat dan? Hoe lang heeft het geduurd voor het minder werd?
en zelf de porties kunnen kiezen was al stress verlagend. Het is echt heel vervelend en sommige reacties hier bevestigen wel dat mensen er weinig begrip voor hebben, ik herken dat wel want ik had er soms ook geen geduld voor. Mijn man was vastberaden om er vanaf te komen en heeft echt door gezet. Maar je maakt hem nog steeds niet blij met lange buitenlandse reizen ( en bijbehorend vreemd eten) of dure/ chique etentjes. De afkeer van iets verplicht 'moeten' opeten en de angst voor overgeven zit wel diep. Hij heeft destijds hulp gezocht maar dat heeft nergens toe geleid. Nu denk ik dat therapie wel had kunnen helpen gericht op angst. Hij koppelde onbewust negatieve ervaringen aan dit soort eetgelegenheden. Doordat er steeds meer positieve ervaringen kwamen verdween dit. We hebben er niet teveel over gepraat. Dan wordt de druk nog groter. Maar lastig hoor, je vriend zal zelf een manier moeten vinden om hier vanaf te komen. Misschien een idee om bij kleine tripjes eens te kijken hoe het gaat en telkens de grens verleggen. Verder wel je eigen plan trekken en dus wel met bijvoorbeeld een vriendin weg gaan op reis als jij dat wil. Want teveel meegaan in zijn probleem, dat zal jullie beiden geen goed doen.
vrijdag 25 januari 2019 om 23:36
Als het met spanning te maken heeft vind ik het wel verrassend dat het optreedt bij aankomst en dat er bij vertrek (je zou denken dat er dan ook wel spanning is?) geen klachten zijn?
Zou het met vliegreizen te maken kunnen hebben? Een vliegreis (zeker in combinatie met een jetlag) kan je systeem even behoorlijk in de war brengen. Zelf voel ik me vaak op zijn minst 'raar' na een vlucht. Lastig te beschrijven. Onvast op m'n benen, licht in het hoofd, dichte holtes enz.
Heeft hij ook dit soort reacties als jullie met de auto naar Spanje rijden bijvoorbeeld?
Zou het met vliegreizen te maken kunnen hebben? Een vliegreis (zeker in combinatie met een jetlag) kan je systeem even behoorlijk in de war brengen. Zelf voel ik me vaak op zijn minst 'raar' na een vlucht. Lastig te beschrijven. Onvast op m'n benen, licht in het hoofd, dichte holtes enz.
Heeft hij ook dit soort reacties als jullie met de auto naar Spanje rijden bijvoorbeeld?
dagdromer1986 wijzigde dit bericht op 25-01-2019 23:49
14.69% gewijzigd
vrijdag 25 januari 2019 om 23:39
Mijn man neemt iedere keer een half koffer vol eigen eten mee: cuppasoup, eierkoeken wat van die gezonde koeken en hij drinkt cola. Helpt hem die periode echt door. Hij vreet daar echt niks, maar is dan ook nooit meer ziek. Ook sport hij in het hotel, zegt hij (ligt nu naast me) en dan kan hij zijn zinnen verzetten.
Sterkte
Sterkte
vrijdag 25 januari 2019 om 23:48
Omdat het niet zo werkt, Pejeka. Een angstprobleem kun je niet sturen. Ik heb hetzelfde gehad met überhaupt de deur uit gaan (film, restaurant, dagjes weg). Ooit één keer misselijk geweest, en daarna deze dingen heel lang niet meer kunnen doen omdat ik misselijk werd van angst. Die angst is zó onbewust, je probeert er zó hard tegen te vechten... Maar daardoor blijft het juist terugkomen. Het vervelende is dat je 'echte' misselijkheid niet meer kunt scheiden van 'stress-misselijkheid': het voelt precies hetzelfde.pejeka schreef: ↑24-01-2019 23:00Maar stèl nou dat je gewoon thuis een keer misselijk zou zijn geworden van iets dat je had gegeten... gewoon, omdat het niet goed viel, of omdat je het écht niet lekker vond, of omdat je toch al een beetje grieperig was en de maaltijd nét iets te zwaar was voor je maag... maar hoe dan ook, stel dat dat dan gewoon thuis was gebeurd. Zou je het dan ook logisch vinden als je daarna maanden of zelfs jaren lang thuis geen voedsel zou willen aanraken? Of is het toch logischer om te denken: OK, ik was toen niet helemaal lekker, maar het lag niet aan het voedsel, dus dan kan ik gewoon eten"?
The eyes are useless when the mind is blind.
vrijdag 25 januari 2019 om 23:49
Mij is dit inderdaad ook aangeraden, goeie tip. Enige nadeel: de wachtlijsten zijn enorm. Ik wacht al 7 maanden.
The eyes are useless when the mind is blind.
zaterdag 26 januari 2019 om 10:24
Nee, het is een backup. Door die backup te hebben, ben ik minder gespannen in een restaurant en lukt het meestal wel te eten. Op 3 weken vakantie eet ik dan misschien 2x in mijn kamer. In gezelschap eet ik altijd minder. Maar ik blijf het wel oefenen en het gaat beter dan bijvoorbeeld 5 jaar geleden. Je overdrijft wel enorm in je voorbeelden met je rennen en pakken boter.pejeka schreef: ↑25-01-2019 19:38Dan zou ik er toch iets aan laten doen, sorry, maar het is echt niet normaal om in een hotel een perfect samengesteld buffet, of in een restaurant een perfect bereide maaltijd, te laten staan en dan op je kamer een pakje noedels uit een waterkoker te trekken. Wat wil je dan doen op vakantie? Elke keer dat het borreluur aanbreekt naar je kamer rennen om daar een glaasje wijn op je bed te drinken? Pakken boter en beleg en broodjes in de lokale supermarkt kopen omdat je niet kan dealen met het ontbijt in het restaurant van het hotel? Niet gezellig gaan lunchen in een leuk restaurant met zeezicht, maar op je kamer kruipen met een pakje noedels? Sorry hoor, maar dat moet je echt aanpakken.