Daten - succesverhaal

Vaak staan er hier wat minder leuke verhalen over daten - wat ik best begrijp. En vaak herkenbaar is.

Gisteren ging ik op date... Met toch een wat vertwijfeld gevoel ging ik 's ochtends redelijk vroeg de deur uit. Ik baalde, wat het regende, en ik had geen zin om koud en verregend bij de afgesproken plek te verschijnen. Dus, met het openbaar vervoer. Naar het station, mooi, paar minuten voor de trein zou arriveren op het perron. Even inchecken. Portemonnee, OV chipkaart niet op de juiste plek? Vreemd. Verder zoeken. Geen chip. Tas ondersteboven - niks. Nog twee minuten. Als een haas de trap af, kaartje kopen, terwijl het apparaat het kaartje uitspuugt rolt de trein het station binnen. De eerste mensen komen de trap af als ik begin aan de lange klim naar boven. Met twee treden tegelijk vlieg ik de trap op - juist op tijd spring ik de trein in. Enkele seconden later fluit de conducteur.

Tsja, en toch vertwijfeld. Ik vind daten best leuk, het kost me soms iets teveel energie en merkte dat ik me best een beetje op moest laden. Het contact tot nu toe was niet ideaal verlopen. Ze wilde al na het wisselen van een enkel bericht afspreken, en mijn ervaring met snelle dates is niet positief.

We zouden koffie gaan drinken in een café dat ze goed kende, wat ik prettig vond, zodat ze zich op haar gemak zou voelen. Ik kon me niet herinneren er ooit binnen te zijn geweest. Door de regen liep ik met ferme pas naar het café, volgens mijn berekening zou ik op de minuut nauwkeurig op tijd zijn. Ik deed de deur open en mijn capucion af, hoopte dat mijn haar er nog enigzins fatsoenlijk uit zou zien. Door het tochtgordijn heen. En daar zat ze. In een nog leeg café, met een cappuccino. Wow, wat een mooie vrouw! En wat een uitstraling! Wat onhandig gven we elkaar drie zoenen op de wang. Ze had een goede plek uitgekozen, we zaten min of meer naast elkaar.

We babbelen over het weer - ik doe mijn volslagen beslagen bril af en zit enorm met mijn ogen te knijpen. Ik leg uit dat ik normaal gesproken met de fiets zou zijn gekomen, maar geen trek had in een half uur door dit weer te fietsen. Waarop het gesprek op fietsen kwam - half uur fietsen, op wat voor fiets? Aha, daar spreekt een fietser! Ik leg uit, op een stadsfiets. 30 minuten op de stadsfiets, 25 als ik goed doortrap, 20 als ik flink doortrap op mijn toerfiets. "Voor mij is het een uur fietsen op de racefiets". Ja dus, mede-fietser te pakken. Overeenkomst 1. Of nee, overeenkomst 2: we zijn allebei alleenstaande ouder. Toch valt het gesprek daarna een beetje stil. We praten over het werk en wat ons in dat opzicht bezighoudt. Interessant, zeker. Maar andere werelden.

Waren het nou die rokers die de boel redden? Ik denk van wel. Een ouder echtpaar stond met koffie in de handen met jassen aan te dubben of ze binnen of buiten de koffie zouden drinken. Buiten, dat is een piepklein terras, duidelijk niet droog. Even later zien we ze buiten staan paffen. Het gesprek komt op roken. Van roken op plastic. Van plastic op de wereld. We denken er exact hetzelfde over... bizar. "Hoe sta je tegenover het eten van vlees?" vraag ik, terwijl ik het antwoord half al weet "ik eet 6 dagen per week vegetarisch" antwoordt ze. Tof. Ik ook. Pragmatisch vegetarisch, noem ik dat. Ze gaat even naar het toilet. Op de terugweg bestelt ze nog een rondje cappuccino. Ze gaat weer naast me zitten, nu veel dichterbij.

Ik leg mijn hand op haar been, ze reageert door mijn hand vast te pakken.

De eerste zoen.

We praten heel wat af. Het café stroomt vol. Het is bijna lunchtijd. Ze stelt voor om te blijven lunchen. We zoeken een ander plekje, niet zo dicht bij de ingang. Als een verlief stel zitten we naast elkaar, we zien mensen naar ons kijken. Ik vraag haar naar een bepaalde horecagelgenheid: ken je die? Ja dus. Sterker nog: het is haar favoriet. Even overwegen we daarnaartoe te gaan, maar dat zou voor mij lastig zijn in verband met een andere afspraak.

We bestellen lunch. Allebei hetzelfde.

"Dit voelt helemaal niet als een eerste date" hoor ik haar zeggen. En zo is het.

Tijd om te gaan. Ze heeft sneller dan ik door waar we kunnen betalen. "Ik betaal deze, jij de volgende keer" besluit ze. Ze pakt haar portemonnee en ik verwacht dat er een pas van ASN Bank uit komt. Het is Triodos bank. Bijna goed.

Buiten zoenen we in een steegje. Op het beslagen raam naast ons wordt een hartje getekend.

We lopen verder, en we lopen langs mijn favoriete hardloopwinkel. Ook al een passie die we samen delen. Het is ook haar favoriete winkel.

In de winkelstraat gaan we ieder de andere kant op. Ik naar het station, zij op weg naar een kledingwinkel. We kijken net zolang om, tot we elkaar niet meer kunnen zien.

Nu weet ik hoe het is om een perfecte date te hebben.

Nog een paar dagen... Dan zien we elkaar weer.