Gezondheid
alle pijlers
Wat te doen??
maandag 18 februari 2019 om 11:32
Hoi allemaal,
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen. Dat is ook het ding waar ik mee zit. Mijn hoofd loopt over. Ik heb continu spanning in mijn buik en borstkas, heb een verhoogde hartslag en voel mijn hart geregeld kloppen als ik gewoon op de bank zit.
Die spanning komt deels uit trauma's die ik heb meegemaakt 6 jaar geleden. 2013 was een rot jaar waarin allereerst mijn ouders gingen scheiden, daarna mijn moeder een overdosis nam, waar ze in het ziekenhuis haar maag moesten leegpompen, en daarna heeft mijn broertje in coma gelegen nadat hij en mijn vader een auto ongeluk kregen, waar mijn broertje een NAH aan heeft overgehouden.
Hier heb ik therapie voor gehad, maar de angst gaat niet weg. Ik ben continu op mijn hoede, angstig voor wat er kan gaan gebeuren, en voornamelijk in sociale situaties merk ik. Ik ben een totaal ander persoon geworden.
Ik word wakker met een zenuwachtig gevoel en ga er mee slapen.
Dit zorgt er mede voor dat mijn HBO studie mij moeilijk af gaat. In mijn ogen dan. Het zijn periodes waarin ik heel erg gemotiveerd ben en het 'goed' gaat, maar zoals afgelopen weekend kwam ik weer in een donker gat terecht waarin ik niet kon copen en veel huilbuien had.
Voornamelijk stage is erg zwaar. Het werk wat ik voor stage moet doen is veel, en voor school heb ik ook weer veel werk en leerwerk.
Dit heeft ertoe geleid dat ik me weer heb afgemeld. Dit gebeurt niet vaak omdat ik me verantwoordelijk voel om een goeie stagiaire te zijn, maar de laatste tijd merk ik dat ik gewoon op ben, en een maand geleden was mijn laatste ziekmelding door een blaasontsteking.
Ik weet niet zo goed wat ik moet vragen aan jullie. Ik zoek meer advies, begrip en wellicht meerdere personen die soortgelijke klachten hebben. Hoe gaan jullie ermee om? Wat kan ik nog meer doen? Wat zijn mijn eigen grenzen?
Liefs..
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen. Dat is ook het ding waar ik mee zit. Mijn hoofd loopt over. Ik heb continu spanning in mijn buik en borstkas, heb een verhoogde hartslag en voel mijn hart geregeld kloppen als ik gewoon op de bank zit.
Die spanning komt deels uit trauma's die ik heb meegemaakt 6 jaar geleden. 2013 was een rot jaar waarin allereerst mijn ouders gingen scheiden, daarna mijn moeder een overdosis nam, waar ze in het ziekenhuis haar maag moesten leegpompen, en daarna heeft mijn broertje in coma gelegen nadat hij en mijn vader een auto ongeluk kregen, waar mijn broertje een NAH aan heeft overgehouden.
Hier heb ik therapie voor gehad, maar de angst gaat niet weg. Ik ben continu op mijn hoede, angstig voor wat er kan gaan gebeuren, en voornamelijk in sociale situaties merk ik. Ik ben een totaal ander persoon geworden.
Ik word wakker met een zenuwachtig gevoel en ga er mee slapen.
Dit zorgt er mede voor dat mijn HBO studie mij moeilijk af gaat. In mijn ogen dan. Het zijn periodes waarin ik heel erg gemotiveerd ben en het 'goed' gaat, maar zoals afgelopen weekend kwam ik weer in een donker gat terecht waarin ik niet kon copen en veel huilbuien had.
Voornamelijk stage is erg zwaar. Het werk wat ik voor stage moet doen is veel, en voor school heb ik ook weer veel werk en leerwerk.
Dit heeft ertoe geleid dat ik me weer heb afgemeld. Dit gebeurt niet vaak omdat ik me verantwoordelijk voel om een goeie stagiaire te zijn, maar de laatste tijd merk ik dat ik gewoon op ben, en een maand geleden was mijn laatste ziekmelding door een blaasontsteking.
Ik weet niet zo goed wat ik moet vragen aan jullie. Ik zoek meer advies, begrip en wellicht meerdere personen die soortgelijke klachten hebben. Hoe gaan jullie ermee om? Wat kan ik nog meer doen? Wat zijn mijn eigen grenzen?
Liefs..
maandag 18 februari 2019 om 11:36
Dankjewel voor de snelle reactie. Ja ik ben bij diverse psychologen geweest, en het lucht wel op om te praten, maar mijn spanning blijft..
Een halfjaar geleden heb ik EMDR gevolgd maar ook dit neemt mijn overheersende gevoel niet echt weg.
Ik ben pas gaan samenwonen met mijn vriend, en we zijn nog op zoek naar een huisarts hier inderdaad.
maandag 18 februari 2019 om 11:51
Wat is dat precies?
maandag 18 februari 2019 om 11:53
maandag 18 februari 2019 om 11:54
Ik denk ook dat opnieuw psychologische hulp zoeken de juiste weg is. Je bent er duidelijk nog niet “klaar” mee, en het belemmert je in het dagelijks leven.
Overigens herken ik wel wat je schrijft. Ik ben eerst een dierbare verloren door een ongeluk, en later een andere dierbare bijna verloren door een hersenbloeding, en ik had dat gevoel wat jij omschrijft ook. Een soort van continue nerveus gevoel, net alsof je iets heel spannends moet gaan doen. Bij mij is dat gevoel beide keren uiteindelijk weer weggeëbd, maar dat heeft wel een poosje geduurd. Ik zag het gewoon als een lichamelijk reactie op mentale stress. Het moet eruit, en dat was kennelijk mijn manier.
En het kan trouwens ook best zijn dat jouw stagestress - ook al voelt dat niet zo - helemaal los staat van de trauma’s. Elke student maakt wel momenten mee dat het allemaal teveel lijkt te worden, dat hoort bij het proces van studeren. Ik moet echt de eerste nog tegenkomen die nooit heeft gedacht “ik zie het niet meer zitten”.
Overigens herken ik wel wat je schrijft. Ik ben eerst een dierbare verloren door een ongeluk, en later een andere dierbare bijna verloren door een hersenbloeding, en ik had dat gevoel wat jij omschrijft ook. Een soort van continue nerveus gevoel, net alsof je iets heel spannends moet gaan doen. Bij mij is dat gevoel beide keren uiteindelijk weer weggeëbd, maar dat heeft wel een poosje geduurd. Ik zag het gewoon als een lichamelijk reactie op mentale stress. Het moet eruit, en dat was kennelijk mijn manier.
En het kan trouwens ook best zijn dat jouw stagestress - ook al voelt dat niet zo - helemaal los staat van de trauma’s. Elke student maakt wel momenten mee dat het allemaal teveel lijkt te worden, dat hoort bij het proces van studeren. Ik moet echt de eerste nog tegenkomen die nooit heeft gedacht “ik zie het niet meer zitten”.
maandag 18 februari 2019 om 12:03
Heel erg fijn dat ik eindelijk iemand hoor zeggen dat hij/zij datzelfde gevoel ook heeft (gehad).Nummer*Zoveel schreef: ↑18-02-2019 11:54Ik denk ook dat opnieuw psychologische hulp zoeken de juiste weg is. Je bent er duidelijk nog niet “klaar” mee, en het belemmert je in het dagelijks leven.
Overigens herken ik wel wat je schrijft. Ik ben eerst een dierbare verloren door een ongeluk, en later een andere dierbare bijna verloren door een hersenbloeding, en ik had dat gevoel wat jij omschrijft ook. Een soort van continue nerveus gevoel, net alsof je iets heel spannends moet gaan doen. Bij mij is dat gevoel beide keren uiteindelijk weer weggeëbd, maar dat heeft wel een poosje geduurd. Ik zag het gewoon als een lichamelijk reactie op mentale stress. Het moet eruit, en dat was kennelijk mijn manier.
En het kan trouwens ook best zijn dat jouw stagestress - ook al voelt dat niet zo - helemaal los staat van de trauma’s. Elke student maakt wel momenten mee dat het allemaal teveel lijkt te worden, dat hoort bij het proces van studeren. Ik moet echt de eerste nog tegenkomen die nooit heeft gedacht “ik zie het niet meer zitten”.
Het vervelende is dat ik niet weet hoe ik er van af moet komen omdat ik al zoveel geprobeerd heb. Zelfs bij dingen waarvoor ik niet nerveus hoef te zijn ben ik het zoals familie verplichtingen, mijn bijbaan, in het weekend, altijd.
Het ergste is dat het zo bij mij is 'ingegroeid' als het ware, dat ik er 'mee leer leven'.
Ik kan mij niet meer herinneren waarin ik voor het laatst een hele dag geen zenuwen heb gehad en dat doet gewoon pijn omdat het een keiharde confrontatie is
