samen uit elkaar gaan

Beste viva-forummers

Ik denk dat ik dit vooral schrijf om mijn hart te luchten Ik ben recent verhuisd, dus veel vrienden in de omgeving heb ik niet. Bijgevolg kan ik niet echt ergens anders terecht.. Vandaag heb ik de relatie met mijn vriend verbroken. We waren drie jaar bevriend, en zeven maand geleden sloeg de vonk over. We besloten het erop te wagen en een relatie te beginnen met elkaar.

De eerste twee maand verliep vlot. Ik deed mijn laatstejaarsstage, hij werkt al. We zitten in dezelfde branche (we hebben elkaar leren kennen tijdens onze studies) en hadden dus heel wat gemeenschappelijk om over te babbelen. Ik had het heel druk, hij ook, maar we slaagden erin om elkaar toch twee dagen per week (een volledig weekend) te zien en één keer te bellen.

Na twee maanden kwamen er steeds meer ruzietjes de kop op steken. Meestal waren dit misverstanden, of ruzies die voortkwamen uit onzekerheid. Ze duurden nooit langer dan een uur, wat meevalt op een volledig weekend, maar sommigen hadden wel een serieuze impact. Toch hadden we het vooral nog erg leuk met elkaar, de hoogtepunten overtroffen nog de minpunten. We hadden er ook oog voor dat ik door een lastige periode ging (stoppen met studeren, keuzes maken voor de toekomst, familiedrama) en dat dit voor veel spanning zorgde bij mij intern, en bijgevolg dus ook in onze relatie.

Na een zware ruzie omtrent een ex, gingen we even uit elkaar. Dit duurde anderhalve dag, maar was een serieuze eye-opener voor beiden. We moesten werken aan ons vertrouwen en aan onze manier van communiceren.

We gaven "ons" nog een kans, maar de situatie bleef onveranderd. Hoewel we veel leuke dingen deden samen, kibbelden we ook regelmatig. We merkten dat onze draagkracht en onze tolerantie naar elkaar toe steeds begon te slinken. We deden ons best om op een vredevolle manier onze emoties naar elkaar toe te uiten, maar telkens liep dit nog uit de hand (geen uitschelden of ernstige agressie, maar stemverheffing van zijn kant en weglopen van mijn kant).

Vandaag stelden we onze relatie opnieuw in vraag; waarom volgt in de volgende alinea's. Deze week kreeg mijn vriend het nieuws dat één van zijn beste vrienden terminaal geworden is. Zacht uitgedrukt, zwaar nieuws. Ook ik had een aantal tegenslagen - moeder werd geopereerd, broer komt niet meer naar huis - en belangrijk nieuws gekregen. Ik hield mijn eigen nieuws deze week voor mij, omdat ik merkte dat het niet goed ging met mijn vriend. Op dinsdag vertelde hij me dat hij zich ziek had gezet op werk. Ik vroeg hem of ik hem mocht gaan bezoeken, gezelschap houden, maar dit zag hij niet zitten. Ik begreep dit en liet het zo.

Woensdag belden we, ik probeerde het gesprek voornamelijk naar hem te richten, omdat ik bezorgd was om hem en niet over mijn heuse, leuke reisnieuws wilde beginnen als hij het zo zwaar had. Ik ging er vanuit dat ik al die dingen dit weekend wel uitgebreid met hem zou bespreken, daar we van vrijdagavond-zondagnamiddag bij elkaar zouden zijn.

Vrijdagavond kwam hij me ophalen (we moesten naar een feestje van een vriend van hem). Hij vroeg me in de auto of het oké was dat hij zondag met zijn vrienden naar de Ardennen zou gaan. Dit kwam iets harder dan gewoonlijk bij me binnen, omdat ik teleurgesteld was dat hij geen tijd met me wilde doorbrengen. Ik had heel hard uitgekeken naar ons weekend, ik wilde hem in de watten leggen, en het voelde alsof me dit nu ontnomen werd. Dus bruusk zei ik hem dat ik mijn moeder dan wel zou laten weten dat hij niet zou mee-eten zondag (dan zouden we eindelijk nog eens op bezoek gaan bij haar). Hij wilde het nog recht trekken door te zeggen dat hij wel mee zou gaan met mij, maar dat voelde voor mij niet meer zo goed. Dus spraken we af vrijdagavond met elkaar door te brengen, en zaterdag.

Vanmorgen, na een gezellige avond op het feestje, werd ik wakker met een pokkehumeur. Ik realiseerde me dat ik helemaal niet met hem zou kunnen babbelen over alle belangrijke -!- zaken van die week en had daarom het gevoel een kilometer verwijderd te zijn van mijn partner. Ik liet dit ook doorschijnen, maar kon er niet over praten. Hij raakte gefrustreerd, begon opnieuw te roepen en riep dat onze relatie uit was. Hij wilde dat ik vertrok. Ik deed dat ook.

Vanmiddag belde ik hem op. Na een half uur te wenen en te roepen, nog eens te zeggen dat het uit was, etc. vroeg ik hem om op een rustige manier met elkaar te babbelen. Samen kwamen we tot dezelfde conclusie dat we altijd al gekomen zijn: dat we niet op een goede manier met elkaar communiceren als het even slecht gaat en we elk niet op een gezonde manier met onze emoties omgaan. We zijn een superkoppel als alles normaal verloopt, maar van zodra we tegenslag hebben, kunnen we niet bij elkaar terecht. Mijn vriend begon over oplossingen, zei wat we al een paar keer zeiden: dat dit zich niet in twee slagen zou oplossen, maar dat we geduld moeten hebben met elkaar. Waarop ik hem vroeg of onze relatie uberhaupt wel nog gezond is en of we dit wel kunnen overwinnen. Onze ruzies mogen dan niet van lange aard zijn, elke twee a drie weken ruzie maken is ook geen leven.

We kwamen tot de vaststelling dat we elkaar nog steeds graag zien en dat we elkaar niet willen verliezen. Maar ook dat we elkaar pijn doen en dat we elkaar gek maken. En zo is het dat we, in tranen aan de telefoon, een punt hebben gezet achter onze relatie.

Straks komt hij nog langs om definitief afscheid te nemen - ik heb hem hierom gevraagd - en ik weet niet of ik blij moet zijn dat ik hem nog een keer kan zien of dat ik verdrietig moet zijn dat het waarschijnlijk de laatste keer zal zijn.

En nu.. weet ik even niet meer hoe het verder moet.

Madeliefjees schreef: ↑

22-06-2019 15:36

Ja kut. Maar jullie maken elkaar niet gelukkig. Als je al 20 jaar getrouwd zou zijn, zou ik zeggen, ga samen in relatietherapie, maar na 7 maanden?

Klopt. Dat zei ik hem ook, we zijn pas zeven maand samen, en desondanks dat we er wel rekening mee moeten houden dat er zich veel afspeelt rond onze relatie, is het niet oké dat we zo al moet trekken en sleuren.

Goh, misschien heb ik dat inderdaad verkeerd verwoord, Snowpink. Maar het voelde in ieder geval niet als een baan. Wat het vooral moeilijk voor ons maakte, was het gewicht van de tegenslagen. Natuurlijk zou je het liefst hebben dat je tegenslagen kunt delen met je partner, maar ik denk dat we, juist doordat we elk heftige dingen meegemaakt hebben de laatste maanden, door onze eigen miserie die van elkaar niet meer konden dragen en ons daarin frustreerden.

Onze ruzies zijn vaak wij die zeggen: "ik wil er voor jou zijn, maar ik kan het nu gewoon niet" of "ik wil er voor jou zijn, maar ik heb het gevoel dat jij mij niet toelaat".

Op elk ander vlak, van carrière tot overeenkomen met elkaars familie en vrienden tot toekomstverwachtingen en tot elkaar vrijheid gunnen, klikten we prima. Gek genoeg, konden we ook bij elkaar terecht met trauma's uit het verleden. Dus op dat vlak vond ik ons wel een goed koppel ja.

Het zijn de omstandigheden in het heden die we precies niet als team aankunnen. Misschien hebben we er elk te lang als individu voor gestaan en kunnen we er nu niet aan wennen dat we niet meer alleen zijn in die zaken. Zou dat niet lekker tragisch zijn ?

Ik ben Vlaams, voor de nieuwsgierigen onder jullie. Nu ja, waarschijnlijk hebben jullie gelijk hoor, waren we geen superkoppel. Dan zouden we het wel overleefd hebben. Maar we hadden potentieel en nu blijkt dat toch niet zo te zijn. Het is alleen niet gemakkelijk om dat toe te geven, vijf uur na een breuk.

We hebben daarnet uitgebreid gebabbeld. Er is geen haat naar elkaar toe. Omdat we hiervoor een hechte vriendschap hadden van drie jaar (wat ook niet onbelangrijk is) hebben we afgesproken elkaar ruimte te gunnen om de breuk te verwerken, en daarna terug vrienden proberen te worden. Beste vrienden zit er niet in, maar we hebben een gemeenschappelijke vriendengroep en we kunnen nog met elkaar door één deur. Dus het zou zonde zijn om op z'n minst vriendschap geen kans te geven, aangezien dat drie jaar wel werkte voor ons.

Bedankt voor de reacties allen. Ik denk dat ik me dan nu maar eens een zaterdagavondje wentel in zelfmedelijden en een goede pot ijs. Misschien zelfs een glas wijn en een melige film, er zit potentieel in de lucht.