Werk & Studie
alle pijlers
Vertrek collega en heftige reactie
zaterdag 21 september 2019 om 02:23
Even van me afschrijven.
Vorige week heb ik afscheid genomen van een collega die een nieuwe baan heeft en 2 uur verderop verhuisd is. Hartstikke leuk voor hem, maar ik baal er ontzettend van (voor mezelf dan, vind het voor hem oprecht leuk).
Ik kon heel goed met deze collega opschieten. Buiten werktijd zagen we elkaar eigenlijk niet, al spraken we wel regelmatig via de app. We hadden echt een klik en vind het jammer dat dat nu weg is.
Ik merk alleen dat ik het nog steeds niet goed naast me neer kan leggen ofzo. Klinkt heel dramatisch en misschien overdrijf ik wel ontzettend. Moet er wel bij zeggen dat ik privé het één en ander op mijn bordje heb gekregen de afgelopen tijd, waardoor ik wat labieler ben dan normaal.
Maar goed, terug naar de ex-collega: ik merk dat ik vaak aan hem zit te denken en er dan van zit te balen dat de gezelligheid nu weg is. En ik merk ook dat ik hoop dat we contact houden (beiden wel 'toegezegd'). Ik merk ook dat ik het niet echt een normale reactie van mezelf vind. Toen hij het pand uit was heb ik zitten huilen. Ook niet helemaal normaal natuurlijk.
Het lijkt een beetje op het gevoel als ik vroeger verliefd was en er kwam geen relatie en de ander 'glipte' weg. Slaat nergens op want deze jongen is homo en ik ben ook niet verliefd op hem.
Op het werk zelf heb ik het de laatste tijd ook minder naar mijn zin. Ik voel me aan de kant geschoven en een beetje buitengesloten. Misschien dat hier ook deels deze heftige reactie vandaan komt. Met hem had ik een klik en nu is er niemand meer met wie ik echt een klik heb. Er werken maar 2 anderen namelijk.
Tegelijkertijd weet ik ook dat contact met oud-collega's vaak verwaterd na verloop van tijd en daar zou ik in dit geval erg van balen. Maar goed, misschien hebben wij buiten het werk om wel helemaal niks met elkaar. Het is echt een leuk type om gewoon als kennis/vriend te hebben, dus misschien baal ik ook wel gewoon dat zo'n type (wat ik persoonlijk niet vaak tegenkom) dan soort van uit je leven verdwijnt.
Wie helpt me even te relativeren?
Vorige week heb ik afscheid genomen van een collega die een nieuwe baan heeft en 2 uur verderop verhuisd is. Hartstikke leuk voor hem, maar ik baal er ontzettend van (voor mezelf dan, vind het voor hem oprecht leuk).
Ik kon heel goed met deze collega opschieten. Buiten werktijd zagen we elkaar eigenlijk niet, al spraken we wel regelmatig via de app. We hadden echt een klik en vind het jammer dat dat nu weg is.
Ik merk alleen dat ik het nog steeds niet goed naast me neer kan leggen ofzo. Klinkt heel dramatisch en misschien overdrijf ik wel ontzettend. Moet er wel bij zeggen dat ik privé het één en ander op mijn bordje heb gekregen de afgelopen tijd, waardoor ik wat labieler ben dan normaal.
Maar goed, terug naar de ex-collega: ik merk dat ik vaak aan hem zit te denken en er dan van zit te balen dat de gezelligheid nu weg is. En ik merk ook dat ik hoop dat we contact houden (beiden wel 'toegezegd'). Ik merk ook dat ik het niet echt een normale reactie van mezelf vind. Toen hij het pand uit was heb ik zitten huilen. Ook niet helemaal normaal natuurlijk.
Het lijkt een beetje op het gevoel als ik vroeger verliefd was en er kwam geen relatie en de ander 'glipte' weg. Slaat nergens op want deze jongen is homo en ik ben ook niet verliefd op hem.
Op het werk zelf heb ik het de laatste tijd ook minder naar mijn zin. Ik voel me aan de kant geschoven en een beetje buitengesloten. Misschien dat hier ook deels deze heftige reactie vandaan komt. Met hem had ik een klik en nu is er niemand meer met wie ik echt een klik heb. Er werken maar 2 anderen namelijk.
Tegelijkertijd weet ik ook dat contact met oud-collega's vaak verwaterd na verloop van tijd en daar zou ik in dit geval erg van balen. Maar goed, misschien hebben wij buiten het werk om wel helemaal niks met elkaar. Het is echt een leuk type om gewoon als kennis/vriend te hebben, dus misschien baal ik ook wel gewoon dat zo'n type (wat ik persoonlijk niet vaak tegenkom) dan soort van uit je leven verdwijnt.
Wie helpt me even te relativeren?
zaterdag 21 september 2019 om 02:36
Misschien ben je inderdaad wat labieler door andere zaken, maar toch kan ik me je gevoel wel een beetje voorstellen.
Ik denk dat je het moet nemen zoals het komt. Dat wil niet zeggen dat je niet zelf actief kunt zijn in het onderhouden van contact. Dat kan natuurlijk nooit kwaad. Er is zelfs een naam voor: netwerken.
Ik hoop voor je dat hij vervangen wordt door een minstens even leuke collega. En dat je meer binding krijgt met het team waarin je werkt. Want dát is wat je nu zo raakt denk ik.
Sterkte, en als je wil huilen: dan doe je dat lekker. Lucht soms heerlijk op.
Ik denk dat je het moet nemen zoals het komt. Dat wil niet zeggen dat je niet zelf actief kunt zijn in het onderhouden van contact. Dat kan natuurlijk nooit kwaad. Er is zelfs een naam voor: netwerken.
Ik hoop voor je dat hij vervangen wordt door een minstens even leuke collega. En dat je meer binding krijgt met het team waarin je werkt. Want dát is wat je nu zo raakt denk ik.
Sterkte, en als je wil huilen: dan doe je dat lekker. Lucht soms heerlijk op.
zaterdag 21 september 2019 om 03:18
Je mag het ook gewoon k-u-t vinden want dat is het ook. Ik heb vorig jaar ook een potje zitten huilen in de auto op weg naar huis. Drie zeer gewaardeerde collega’s gingen tegelijk met pensioen.
Daar zijn gelukkig ook best leuke collega’s voor in de plaats gekomen maar het duurt bij altijd wel even voordat ik mij weer senang voel na zo’n verandering.
En als je je al niet zo thuis voelt op je werk mis je zo’n maatje natuurlijk nog meer. Misschien is het nu wel een goede tijd om eens rond te kijken naar een nieuwe werkomgeving.
Daar zijn gelukkig ook best leuke collega’s voor in de plaats gekomen maar het duurt bij altijd wel even voordat ik mij weer senang voel na zo’n verandering.
En als je je al niet zo thuis voelt op je werk mis je zo’n maatje natuurlijk nog meer. Misschien is het nu wel een goede tijd om eens rond te kijken naar een nieuwe werkomgeving.
zaterdag 21 september 2019 om 08:03
Vind het ook echt niet gek en zonde dat je het er niet van jezelf mag laten zijn.
Ik heb gehuild bij mijn lieve collega toen hij zei dat hij een andere baan had.
Kwam rauw op m'n dak vallen en hij was m'n werkmaatje.
Je werkt samen en dat zijn heel wat uren in een week.
Wees een beetje lief voor jezelf en jouw emoties.
Ik heb gehuild bij mijn lieve collega toen hij zei dat hij een andere baan had.
Kwam rauw op m'n dak vallen en hij was m'n werkmaatje.
Je werkt samen en dat zijn heel wat uren in een week.
Wees een beetje lief voor jezelf en jouw emoties.
zaterdag 21 september 2019 om 08:19
zaterdag 21 september 2019 om 08:33
het is echt normaal. ik herken het ook. een collega van mij werd ontslagen en echt niet op een leuke manier. ik heb echt getwijfeld om ook niet ontslag te nemen. Dat heb ik een aantal maanden later ook gedaan omdat ik het gewoon niet eens was met de koers die men daar ging varen.
Gelukkig zien we elkaar prive en ze is nog steeds een dierbare vriendin. Misschien moet je gewoon over een week ofzo een afspraak met hem maken om wat te gaan doen?
Gelukkig zien we elkaar prive en ze is nog steeds een dierbare vriendin. Misschien moet je gewoon over een week ofzo een afspraak met hem maken om wat te gaan doen?
Don't cry, buy a bag and move on.
zaterdag 21 september 2019 om 08:47
Mijn lievelingscollega is weg en ik moet steeds slikken. Ik zit echt in een mini rouwproces. Als er weer een bepaalde mijlpaal is mis ik diegene echt omdat we altijd...deden dan.
Bepaalde extra dingen die ik deed heb ik geruild met andere extra dingen of doe ik niet meer. Want ik doe het niet meer samen met diegene.
Dus nee ik vind je niet kinderachtig. De sjeu is er even gewoon vanaf.
Ik hou wel contact met diegene maar we hebben laatst zonder woorden allebei een potje gejankt toen we weggingen
Wat was is niet meer, wel wat anders leuks wellicht maar dat makkelijke en vanzelfsprekende is weg.
Bepaalde extra dingen die ik deed heb ik geruild met andere extra dingen of doe ik niet meer. Want ik doe het niet meer samen met diegene.
Dus nee ik vind je niet kinderachtig. De sjeu is er even gewoon vanaf.
Ik hou wel contact met diegene maar we hebben laatst zonder woorden allebei een potje gejankt toen we weggingen
Wat was is niet meer, wel wat anders leuks wellicht maar dat makkelijke en vanzelfsprekende is weg.
zaterdag 21 september 2019 om 09:18
Wow, wat fijn om te lezen dat het geen gekke gevoelens zijn. Dat dacht ik namelijk wel. Ik heb in het verleden weleens vaker gebaald als een leuke collega weg ging, maar nooit zo heftig dat ik moest huilen en de hele tijd aan iemand zat te denken. Zat ook al te denken ‘het lijkt wel alsof je verliefd bent’, terwijl het dat echt niet is. Gewoon een soort ‘liefdesverdriet’ omdat ik nu een heel leuk maatje kwijt ben.
Het moet waarschijnlijk ook gewoon slijten.
Hij is weggegaan om bepaalde redenen waarin ik hem helemaal steun. Ik vind ook dat hij niet goed behandeld is en zit er inderdaad (zoals iemand zei) aan te denken om ook weg te gaan. Niet omdat ik hem nu moet missen, maar omdat ik merk dat de werkwijze en de persoonlijke aanpak van het bedrijf mij steeds meer tegen gaat staan. Baas had de pik op hem en merk de laatste weken dat dat zich aan het verplaatsen is naar mij.
Het moet waarschijnlijk ook gewoon slijten.
Hij is weggegaan om bepaalde redenen waarin ik hem helemaal steun. Ik vind ook dat hij niet goed behandeld is en zit er inderdaad (zoals iemand zei) aan te denken om ook weg te gaan. Niet omdat ik hem nu moet missen, maar omdat ik merk dat de werkwijze en de persoonlijke aanpak van het bedrijf mij steeds meer tegen gaat staan. Baas had de pik op hem en merk de laatste weken dat dat zich aan het verplaatsen is naar mij.
zaterdag 21 september 2019 om 11:29
Dit is erg herkenbaar en natuurlijk mag je hier verdrietig over zijn. Je brengt veel tijd door met collega's, als er dan echt een klik is, is het logisch dat je ze erg mist.
Ik zit nu in ongeveer zo'n zelfde proces. Door een reorganisatie is mijn hele vertrouwde en fijne team uit elkaar gevallen, een aantal collega's zijn al weg en de rest gaat verplicht op een andere locatie werken. Over een paar weken ben ik als enige over van mijn team en krijg drie nieuwe collega's. Ik zie er tegenop als een berg. Met al mijn vertrekkende collega's had ik een hele goede klik en ons team stond als een huis, dan is het ook echt een rouwproces als dat 'ineens' weg is. Eerlijk gezegd heb ik ook helemaal geen zin om nieuwe collega's te leren kennen, het vreet energie en het is maar weer afwachten of de klik er weer is. Het is gewoon niet leuk en zeker niet makkelijk om je draai weer te vinden. Bij mij kost dat in ieder geval altijd heel veel tijd, ben een kat-uit-de-boom-kijk type en heb altijd veel tijd nodig om aan een nieuwe situatie te wennen.
Hou gewoon contact met je fijne ex-collega en neem de tijd om tot nieuwe inzichten te komen. Misschien zit jij daar ook wel niet meer op je plek en wordt het tijd om een andere baan te zoeken. Soms is het gras namelijk echt groener bij de 'buren'.
Sterkte
Ik zit nu in ongeveer zo'n zelfde proces. Door een reorganisatie is mijn hele vertrouwde en fijne team uit elkaar gevallen, een aantal collega's zijn al weg en de rest gaat verplicht op een andere locatie werken. Over een paar weken ben ik als enige over van mijn team en krijg drie nieuwe collega's. Ik zie er tegenop als een berg. Met al mijn vertrekkende collega's had ik een hele goede klik en ons team stond als een huis, dan is het ook echt een rouwproces als dat 'ineens' weg is. Eerlijk gezegd heb ik ook helemaal geen zin om nieuwe collega's te leren kennen, het vreet energie en het is maar weer afwachten of de klik er weer is. Het is gewoon niet leuk en zeker niet makkelijk om je draai weer te vinden. Bij mij kost dat in ieder geval altijd heel veel tijd, ben een kat-uit-de-boom-kijk type en heb altijd veel tijd nodig om aan een nieuwe situatie te wennen.
Hou gewoon contact met je fijne ex-collega en neem de tijd om tot nieuwe inzichten te komen. Misschien zit jij daar ook wel niet meer op je plek en wordt het tijd om een andere baan te zoeken. Soms is het gras namelijk echt groener bij de 'buren'.
Sterkte
Ik adviseer je een kat.
zaterdag 21 september 2019 om 13:04
Ik vind het ook helemaal niet raar, zeker als je fulltime werkt zie je je collega's vaker dan je eigen familie en vrienden. Wij moesten een paar maanden geleden afscheid nemen van een collega, letterlijk, hij stierf door een ongeluk. Twee afdelingen aan het janken. Het was de zwaarste werkweek ooit en dan tel ik de 50+uur weken mee.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
zaterdag 21 september 2019 om 13:12
Ook in België vindt men (ikke dan toch 
) dat het com-pleeeeet normaal is hoe jij je voelt. Denk je dat ik nooit heb geweend als een favoriete collega wegging? Moet men dan altijd keihard zijn? Je mag best je gevoelens van verdriet uiten, beter dan ze op te kroppen.
Misschien hebben jullie nu wel net meer om over te spreken, jij over het werk dat hij kent, hij over zijn nieuwe werk. Als het echt klikt, spreek dan af. En maak er ook werk van om af te spreken. Zeg samen: wij zien mekaar elke 3 maand, elk half jaar, .... Dan houd je zoiets in stand.
Ik spreek nog steeds enkele malen per jaar af met collega's van een vroeger werk. Ik ben daar al 15 jaar weg en intussen werkt niemand nog op dat bedrijf, maar als ex-...... (en dan de firmanaam) blijven wij nog steeds met veel plezier contact houden.
Dus laat je droevige stemming maar wat in je lijf rondhangen! Probeer ze natuurlijk ook weer te verminderen en laat dat plaats maken voor het genieten van de goede herinneringen die je aan je collega hebt. En hou intussen buiten de uren het contact in stand.
Groeten van mammezel (met de klemtoon op -zel)
) dat het com-pleeeeet normaal is hoe jij je voelt. Denk je dat ik nooit heb geweend als een favoriete collega wegging? Moet men dan altijd keihard zijn? Je mag best je gevoelens van verdriet uiten, beter dan ze op te kroppen.Misschien hebben jullie nu wel net meer om over te spreken, jij over het werk dat hij kent, hij over zijn nieuwe werk. Als het echt klikt, spreek dan af. En maak er ook werk van om af te spreken. Zeg samen: wij zien mekaar elke 3 maand, elk half jaar, .... Dan houd je zoiets in stand.
Ik spreek nog steeds enkele malen per jaar af met collega's van een vroeger werk. Ik ben daar al 15 jaar weg en intussen werkt niemand nog op dat bedrijf, maar als ex-...... (en dan de firmanaam) blijven wij nog steeds met veel plezier contact houden.
Dus laat je droevige stemming maar wat in je lijf rondhangen! Probeer ze natuurlijk ook weer te verminderen en laat dat plaats maken voor het genieten van de goede herinneringen die je aan je collega hebt. En hou intussen buiten de uren het contact in stand.
Groeten van mammezel (met de klemtoon op -zel)
zaterdag 21 september 2019 om 13:15
Ik vind het helemaal niet gek dat je verdrietig bent. Deze collega was een leuke toeging aan je dag. Je kon goed met hem opschieten en appten regelmatig. Zoiets wordt dan een leuke gewoonte waar je aan gehecht raakt. Nu geef je ook aan dat je naast hem niet echt collega’s hebt bij wie je je op je gemak voelt. Dat gegeven plus het feit dat de enige persoon met wie je wel een klik hebt , nu weggaat, zorgt voor onrust bij jou. Alle nieuwe veranderingen veroorzaken weerstand bij een mens. Het appen zal vast een andere vorm krijgen dan voorheen. Zo gaan die dingen, maar uiteindelijk een je ook daar weer aan en vind je vanzelf je weg weer in de nieuwe situatie
zaterdag 21 september 2019 om 13:16
Wij hadden vlak voor de reorganisatie zo'n leuk team en met de doelgroep een topjaar, alles was zo goed en leuk
We wisten bij een feest dat dit de laatste keer was in deze samenstelling, met deze jongeren en op die locatie.
Wat een gejank was dat zeg.
Er was een karaokeset gehuurd, dat was een enorme hit, werkelijk iedereen heeft daar staan brullen alsof zijn leven ervan af hing, zo gelachen ook.
het feest zou tot 8 uur duren, om 1 uur snachts zijn we eruit geveegd, al brullend in de set. We hebben zo gelachen maar niemand wou naar huis.
We wisten bij een feest dat dit de laatste keer was in deze samenstelling, met deze jongeren en op die locatie.
Wat een gejank was dat zeg.
Er was een karaokeset gehuurd, dat was een enorme hit, werkelijk iedereen heeft daar staan brullen alsof zijn leven ervan af hing, zo gelachen ook.
het feest zou tot 8 uur duren, om 1 uur snachts zijn we eruit geveegd, al brullend in de set. We hebben zo gelachen maar niemand wou naar huis.
