Relaties
alle pijlers
Hoe hiermee om te gaan?
zaterdag 4 januari 2020 om 13:25
Ik ben heel benieuwd naar wat jullie zouden doen in deze situatie.
Met mijn ouders heb ik altijd al een lastige relatie gehad.
Moeder was depressief, maakte veel ruzie met mijn zus, vader en mij en had soms losse handjes.
Vader was er nooit voor ons en zegt dat hij nooit iets van het mishandelen had gemerkt.
Inmiddels zijn we al lang volwassen, getrouwd en zelf moeder.
Ik heb het verleden uitgesproken met mijn moeder en ze heeft haar excuses aangeboden.
Heel fijn want daardoor kon ik het verleden beter achter me laten.
Nu is het alleen zo dat mijn ouders mij steeds teleur stellen en in de steek laten.
Dan hebben we bijvoorbeeld iets afgesproken en belt of appt mijn moeder op het laatste moment af, altijd met het excuus dat mijn vader “ineens” ziek is geworden of ze moeten naar mijn zus.
Zus heeft wegens omstandigheden veel hulp nodig en haar helpen ze veel.
Voor haar ben ik natuurlijk blij dat ze er voor haar wel zijn, maar mij steekt het dat ze dat nooit voor mij hebben gedaan.
Nu redden man en ik ons prima zelf, ook toen het slecht met mij ging, maar toch.
Mijn zus bellen ze nooit af en alle dingen die ze niet met mij en mijn gezin willen doen doen ze wel met zus en haar gezin.
Prima, kennelijk kunnen ze het met hen beter vinden.
Maar wat ik erg vind is dat ik toch steeds weer teleurgesteld ben en me gekwetst voel.
Dat wil ik niet meer.
Ik weet dat ik van hen gewoon niks moet verwachten, maar toch doet het mij pijn dat ze mijn zus zo boven mij zetten.
Natuurlijk ga ik dit bespreken met mijn ouders, maar ik zou graag van jullie horen hoe jullie hiermee om zouden gaan en wat je tegen je ouders zou zeggen.
Nogmaals; ik heb ze niet nodig voor wat dan ook, wij redden ons prima met ons gezin en vrienden.
In ieder geval bedankt voor het lezen en eventuele tips.
Met mijn ouders heb ik altijd al een lastige relatie gehad.
Moeder was depressief, maakte veel ruzie met mijn zus, vader en mij en had soms losse handjes.
Vader was er nooit voor ons en zegt dat hij nooit iets van het mishandelen had gemerkt.
Inmiddels zijn we al lang volwassen, getrouwd en zelf moeder.
Ik heb het verleden uitgesproken met mijn moeder en ze heeft haar excuses aangeboden.
Heel fijn want daardoor kon ik het verleden beter achter me laten.
Nu is het alleen zo dat mijn ouders mij steeds teleur stellen en in de steek laten.
Dan hebben we bijvoorbeeld iets afgesproken en belt of appt mijn moeder op het laatste moment af, altijd met het excuus dat mijn vader “ineens” ziek is geworden of ze moeten naar mijn zus.
Zus heeft wegens omstandigheden veel hulp nodig en haar helpen ze veel.
Voor haar ben ik natuurlijk blij dat ze er voor haar wel zijn, maar mij steekt het dat ze dat nooit voor mij hebben gedaan.
Nu redden man en ik ons prima zelf, ook toen het slecht met mij ging, maar toch.
Mijn zus bellen ze nooit af en alle dingen die ze niet met mij en mijn gezin willen doen doen ze wel met zus en haar gezin.
Prima, kennelijk kunnen ze het met hen beter vinden.
Maar wat ik erg vind is dat ik toch steeds weer teleurgesteld ben en me gekwetst voel.
Dat wil ik niet meer.
Ik weet dat ik van hen gewoon niks moet verwachten, maar toch doet het mij pijn dat ze mijn zus zo boven mij zetten.
Natuurlijk ga ik dit bespreken met mijn ouders, maar ik zou graag van jullie horen hoe jullie hiermee om zouden gaan en wat je tegen je ouders zou zeggen.
Nogmaals; ik heb ze niet nodig voor wat dan ook, wij redden ons prima met ons gezin en vrienden.
In ieder geval bedankt voor het lezen en eventuele tips.
zaterdag 4 januari 2020 om 13:50
Ik hoop voor je dat ze dat dan niet als een soort aanval zien en vervolgens zichzelf slachtoffer vinden omdat ze zo'n " ondankbaar kind" hebben...Hoe schat jij ze in?stippelbeestje schreef: ↑04-01-2020 13:42Wat ik hoop te bereiken is dat ze weten hoe ik me hierbij voel.
Niet dat ik enige hoop heb dat dat iets verbetert aan hoe het nu gaat, maar dan ben ik het in elk geval kwijt.
zaterdag 4 januari 2020 om 14:08
Honingdropje2, ik denk dat ze zich inderdaad aangevallen zullen voelen en in de verdediging schieten.
Dan schiet ik er natuurlijk ook weinig mee op.
Daarom vind ik dit ook zo lastig want aan de ene kant wil ik geen ruzie, maar aan de andere kant wil ik wel graag dat ze weten hoe ik me hierbij voel.
Ik denk dat het loslaten, zoals Viva-Amber al zei het beste is.
Nu alleen nog zien hoe.
Dan schiet ik er natuurlijk ook weinig mee op.
Daarom vind ik dit ook zo lastig want aan de ene kant wil ik geen ruzie, maar aan de andere kant wil ik wel graag dat ze weten hoe ik me hierbij voel.
Ik denk dat het loslaten, zoals Viva-Amber al zei het beste is.
Nu alleen nog zien hoe.
zaterdag 4 januari 2020 om 14:13
Dat doet je moeder nooit alleen als je vader ziek is ? Of is hij dan nooit ziek ?stippelbeestje schreef: ↑04-01-2020 14:11Blijfgewoonbianca, mijn zus is getrouwd en heeft een kindje.
Wegens ziekte kan zij nu tijdelijk niet zelf voor haar kindje zorgen, dus als haar man moet werken helpen mijn ouders haar met haar kindje en het huishouden.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 4 januari 2020 om 14:40
Lieve TO, je wordt gekwetst omdat je hoop en verwachting blijft houden.
Volledig terecht hoor, je bent en blijf mens maar echt dit gaat niet veranderen.
Dus idd loslaten, leer leven met een vertrouwensband waarbij je elkaar op de hoogte houdt van het leven en laat het daarbij.
Ik schrijf het jou maar ik heb dezelfde struggle. En ook voor mij geldt dat het kwetsen nog gebeurd, maar ik leer er steeds beter mee omgaan..
Volledig terecht hoor, je bent en blijf mens maar echt dit gaat niet veranderen.
Dus idd loslaten, leer leven met een vertrouwensband waarbij je elkaar op de hoogte houdt van het leven en laat het daarbij.
Ik schrijf het jou maar ik heb dezelfde struggle. En ook voor mij geldt dat het kwetsen nog gebeurd, maar ik leer er steeds beter mee omgaan..
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
zaterdag 4 januari 2020 om 15:39
Biol, wat rot voor je dat je hetzelfde meemaakt.
Ik wens jouw hier ook veel wijsheid en sterkte in.
Bedankt voor je lieve woorden.
Mammezel, dankjewel voor jouw tips.
Ik ben bang dat je gelijk hebt en mijn moeder inderdaad kwaad wordt als ik het bespreekbaar zou maken.
Een brief schrijven zou daarom ook weinig helpen denk ik, want dan wordt ze ook kwaad en zal me meteen woedend opbellen.
Mijn zus is op de hoogte van deze situatie, maar ik denk dat zij onze ouders hierover niet durft aan te spreken.
Zij is immers afhankelijk van hun hulp en zou sowieso niet zonder ze kunnen.
Ze vind het wel echt erg voor me.
Wat verdrietig om te lezen dat jij je ouders helemaal niet ziet.
Ook jou wens ik hier veel sterkte bij.
Sterrenwacht007; wat spijt me te moeten lezen dat ook jij met deze ziekte kampt.
Heb je er wel hulp bij en iemand waarbij je terecht kunt?
Mijn moeders depressie is veroorzaakt door haar verleden, helaas heeft ze nooit hulp gewild om dit te verwerken.
Ook ik weet wat het is om depressief te zijn en ik heb ook een angststoornis.
Ik weet dus wel een beetje hoe jij je voelt.
Ik wens je alle kracht en liefde en hoop dat je er ooit uit komt.
Ik wens jouw hier ook veel wijsheid en sterkte in.
Bedankt voor je lieve woorden.
Mammezel, dankjewel voor jouw tips.
Ik ben bang dat je gelijk hebt en mijn moeder inderdaad kwaad wordt als ik het bespreekbaar zou maken.
Een brief schrijven zou daarom ook weinig helpen denk ik, want dan wordt ze ook kwaad en zal me meteen woedend opbellen.
Mijn zus is op de hoogte van deze situatie, maar ik denk dat zij onze ouders hierover niet durft aan te spreken.
Zij is immers afhankelijk van hun hulp en zou sowieso niet zonder ze kunnen.
Ze vind het wel echt erg voor me.
Wat verdrietig om te lezen dat jij je ouders helemaal niet ziet.
Ook jou wens ik hier veel sterkte bij.
Sterrenwacht007; wat spijt me te moeten lezen dat ook jij met deze ziekte kampt.
Heb je er wel hulp bij en iemand waarbij je terecht kunt?
Mijn moeders depressie is veroorzaakt door haar verleden, helaas heeft ze nooit hulp gewild om dit te verwerken.
Ook ik weet wat het is om depressief te zijn en ik heb ook een angststoornis.
Ik weet dus wel een beetje hoe jij je voelt.
Ik wens je alle kracht en liefde en hoop dat je er ooit uit komt.
zaterdag 4 januari 2020 om 15:50
Wat naar dat je je zo voelt. Ik schrik wel erg van je bericht. Heb je iemand die je nu kan bijstaan? Ben je alleen? Of heb je mensen om je heen die je kunnen helpen.Sterrenwacht007 schreef: ↑04-01-2020 15:01Het valt mij op hoeveel moeders er depressief zijn . Ik vraag mij dan af hoe dat komt . Teveel werk ? Teveel moeten zorgen voor de kinderen ? Ik ben ook depressief , uitgevochten . Laat maar ...laat mij maar doodgaan . Ik heb 7 jaar gevochten, ik kan niet meer .
Ik wens je in ieder geval veel kracht en rust toe
