Relaties
alle pijlers
Twijfels slaan toe
woensdag 6 mei 2020 om 07:53
Hoi allemaal,
Ik zal even een korte situatieschets geven. Ik ben nu bijna een jaar samen met mijn vriend . Ik woon (tijdelijk) bij mijn ouders, mijn werk is daar in de buurt, en hij 2 uur verderop. Ik heb een appartementje toegewezen gekregen waar we samen willen gaan wonen over een paar maanden. We hebben ook al wat spullen daarvoor gekocht. Maar, ik krijg steeds meer twijfels.
Ik kan alleen niet precies mijn vinger erop leggen. Wat ik merk is dat ik doordeweeks, wanneer ik bij mijn ouders ben, vrolijk en energiek ben. Ik ga met plezier naar mijn werk, doe leuke dingen (voor zover dat nu kan) en ik voel me zelfverzekerd. Als ik in het weekend bij mijn vriend ben hebben we het vaak heel erg leuk, maar ook voel ik me vaak geïrriteerd en onzeker. Dit lijkt me niet goed. Ik zie er bijvoorbeeld vaak tegenop om dingen tegen hem te zeggen omdat hij een nogal sterke mening heeft. Vaak heb ik na een weekend met hem geen zin om weer naar huis te gaan, en toch lijk ik me thuis beter te voelen.
Mijn ouders mogen mijn vriend ook niet zo. Ze vinden hem de ene keer weer te dominant, dan weer te onverschillig.. Mijn vriend weet ook niet meer hoe hij zich moet gedragen bij mijn ouders en dat maakt dat ik nooit relaxed ben als hij bij ons thuis is.
Aan de andere kant doen we veel leuke dingen samen, is hij lief voor me, hebben we het vaak heel leuk samen, en ben ik vaak heel blij met hem. Maar toch dat gevoel..
Ik weet niet zo goed wat ik hiermee moet en voel de druk omdat we dus samenwoon plannen hebben. Hebben jullie advies?
Ik zal even een korte situatieschets geven. Ik ben nu bijna een jaar samen met mijn vriend . Ik woon (tijdelijk) bij mijn ouders, mijn werk is daar in de buurt, en hij 2 uur verderop. Ik heb een appartementje toegewezen gekregen waar we samen willen gaan wonen over een paar maanden. We hebben ook al wat spullen daarvoor gekocht. Maar, ik krijg steeds meer twijfels.
Ik kan alleen niet precies mijn vinger erop leggen. Wat ik merk is dat ik doordeweeks, wanneer ik bij mijn ouders ben, vrolijk en energiek ben. Ik ga met plezier naar mijn werk, doe leuke dingen (voor zover dat nu kan) en ik voel me zelfverzekerd. Als ik in het weekend bij mijn vriend ben hebben we het vaak heel erg leuk, maar ook voel ik me vaak geïrriteerd en onzeker. Dit lijkt me niet goed. Ik zie er bijvoorbeeld vaak tegenop om dingen tegen hem te zeggen omdat hij een nogal sterke mening heeft. Vaak heb ik na een weekend met hem geen zin om weer naar huis te gaan, en toch lijk ik me thuis beter te voelen.
Mijn ouders mogen mijn vriend ook niet zo. Ze vinden hem de ene keer weer te dominant, dan weer te onverschillig.. Mijn vriend weet ook niet meer hoe hij zich moet gedragen bij mijn ouders en dat maakt dat ik nooit relaxed ben als hij bij ons thuis is.
Aan de andere kant doen we veel leuke dingen samen, is hij lief voor me, hebben we het vaak heel leuk samen, en ben ik vaak heel blij met hem. Maar toch dat gevoel..
Ik weet niet zo goed wat ik hiermee moet en voel de druk omdat we dus samenwoon plannen hebben. Hebben jullie advies?
woensdag 6 mei 2020 om 10:23
Als ik het zo lees, wil je eigenlijk niet samenwonen, maar vind je de stap om dat te zeggen te groot.. Hou er rekening mee dat die stap nog veeeeel groter wordt als je net samen in JOUW appartement woont en het blijkt echt niet te gaan.
Ik zou je twijfels bespreken en nog niet echt samen gaan wonen. Als het wel goed gaat tussen jullie, kan hij nog steeds regelmatig bij jou zijn en op den duur echt bij je intrekken.
Ik zou je twijfels bespreken en nog niet echt samen gaan wonen. Als het wel goed gaat tussen jullie, kan hij nog steeds regelmatig bij jou zijn en op den duur echt bij je intrekken.
woensdag 6 mei 2020 om 10:33
Ik weet niet meer of ik het wil, ik ben vooral in de war. Hij was 2 maanden in het buitenland wat moeilijk was en toen hij terug was was ik gelukkiger dan ooit met hem. Maar langzaam lijkt dat weg te gaan. Het speelt dus nog niet zo lang en ik wil geen overhaaste beslissingen maken. Ik ben vooral bang dat het sowieso niet goed gaat als we ver uit elkaar blijven wonen. Veel afstand werkt voor ons heel slecht, we hebben steeds misverstanden en andere behoeftes.
woensdag 6 mei 2020 om 10:55
woensdag 6 mei 2020 om 11:03
het is heel normaal, dat de vlinders verdwijnenStudentje678 schreef: ↑06-05-2020 10:33Ik weet niet meer of ik het wil, ik ben vooral in de war. Hij was 2 maanden in het buitenland wat moeilijk was en toen hij terug was was ik gelukkiger dan ooit met hem. Maar langzaam lijkt dat weg te gaan. Het speelt dus nog niet zo lang en ik wil geen overhaaste beslissingen maken. Ik ben vooral bang dat het sowieso niet goed gaat als we ver uit elkaar blijven wonen. Veel afstand werkt voor ons heel slecht, we hebben steeds misverstanden en andere behoeftes.
en omdat jullie elkaar niet vaak zagen, bleven ze nog best lang. En kon je de afstand de schuld geven
Maar jij wil gewoon niet samenwonen. Tijd voor een klote gesprek
sterkte!
woensdag 6 mei 2020 om 11:40
Studentje678 schreef: ↑06-05-2020 10:33Ik weet niet meer of ik het wil, ik ben vooral in de war. Hij was 2 maanden in het buitenland wat moeilijk was en toen hij terug was was ik gelukkiger dan ooit met hem. Maar langzaam lijkt dat weg te gaan. Het speelt dus nog niet zo lang en ik wil geen overhaaste beslissingen maken. Ik ben vooral bang dat het sowieso niet goed gaat als we ver uit elkaar blijven wonen. Veel afstand werkt voor ons heel slecht, we hebben steeds misverstanden en andere behoeftes.
Dan ga je dus in ieder geval eerst alleen in jouw appartement wonen. En kijk je hoe het gaat. Als de afstand echt zo’n probleem is, dan voelen jullie blijkbaar niet genoeg voor elkaar.
Ga kijken hoe je je voelt als jullie in het weekend samen zijn. Want dat voelt nu ook niet goed.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
woensdag 6 mei 2020 om 13:53
Je hebt het over misverstanden en andere behoeftes. Wat doet of zegt hij dan precies waardoor jij zo gaat twijfelen aan het samenwonen? Samenwonen moet je pas gaan doen als de basis van je relatie helemaal goed zit. Met samenwonen leer je iemand namelijk ook op een andere manier kennen en zullen er ongetwijfeld momenten komen waarop je irritaties en ruzies krijgt. Als je relatie voor het samenwonen al niet zo sterk is zullen die kleine irritaties en ruzies tijdens het samenwonen veel heftiger worden ervaren.
woensdag 6 mei 2020 om 17:38
Ik kan dus niet goed mijn vinger erop leggen wat het is, het is ook vooral een gevoel...
Het gevoel dat ik niet altijd alles tegen hem durf te zeggen bijvoorbeeld, en dat ik me daarom wat vrijer voel als ik niet bij hem ben omdat ik dan gewoon mijn ding doe. En twijfels doordat ik hem ook niet altijd leuk vind in sociale situaties, vooral als we met mijn vrienden / familie zijn. Waardoor ik me niet op mijn gemak voel. Door verschillende behoeftes aan contact. Doordat we soms andere grenzen in een relatie hebben. En door de meningsverschillen die we soms hebben, vooral omdat we elkaar niet begrijpen omdat hij soms nogal gesloten is en ik me niet begrepen voel. En dat loopt dan wel eens uit de hand tot een ruzie.
En aan de andere kant kunnen we juist heel goed praten als we dat eenmaal allebei doorhebben. En kijken we hoe we beide blij worden in een situatie. En steunt en helpt hij me met dingen. Helpt me juist om wat zelfstandiger te worden en meer aan mezelf te denken. En hebben we het gewoon vaak heel erg leuk samen.
We zitten nu beide in een nieuwe fase in ons leven en het lijkt ons niet leuk om die fase apart van elkaar in een ander deel van het land te beginnen.
Het is gewoon opeens enorm tegenstrijdig in mijn hoofd. En nou ben ik al een eeuwige twijfelkont die nooit dingen zeker weet...
Het gevoel dat ik niet altijd alles tegen hem durf te zeggen bijvoorbeeld, en dat ik me daarom wat vrijer voel als ik niet bij hem ben omdat ik dan gewoon mijn ding doe. En twijfels doordat ik hem ook niet altijd leuk vind in sociale situaties, vooral als we met mijn vrienden / familie zijn. Waardoor ik me niet op mijn gemak voel. Door verschillende behoeftes aan contact. Doordat we soms andere grenzen in een relatie hebben. En door de meningsverschillen die we soms hebben, vooral omdat we elkaar niet begrijpen omdat hij soms nogal gesloten is en ik me niet begrepen voel. En dat loopt dan wel eens uit de hand tot een ruzie.
En aan de andere kant kunnen we juist heel goed praten als we dat eenmaal allebei doorhebben. En kijken we hoe we beide blij worden in een situatie. En steunt en helpt hij me met dingen. Helpt me juist om wat zelfstandiger te worden en meer aan mezelf te denken. En hebben we het gewoon vaak heel erg leuk samen.
We zitten nu beide in een nieuwe fase in ons leven en het lijkt ons niet leuk om die fase apart van elkaar in een ander deel van het land te beginnen.
Het is gewoon opeens enorm tegenstrijdig in mijn hoofd. En nou ben ik al een eeuwige twijfelkont die nooit dingen zeker weet...
donderdag 7 mei 2020 om 17:35
Ik weet niet of hij het zou waarderen als hij weet dat ik hier een topic over open. Wat ik me wel afvraag is; moet ik deze twijfels al met hem delen of kan ik beter eerst wat duidelijkheid krijgen voor mezelf? Ik wil hem hier niet mee opzadelen, zeker niet als ik er zelf nog niet helemaal uitkom, maar het gaat natuurlijk wel over ons..
donderdag 7 mei 2020 om 17:49
Studentje678 schreef: ↑07-05-2020 17:35Ik weet niet of hij het zou waarderen als hij weet dat ik hier een topic over open. Wat ik me wel afvraag is; moet ik deze twijfels al met hem delen of kan ik beter eerst wat duidelijkheid krijgen voor mezelf? Ik wil hem hier niet mee opzadelen, zeker niet als ik er zelf nog niet helemaal uitkom, maar het gaat natuurlijk wel over ons..
Als je er nu nog niet zeker over bent, zou ik in ieder geval aangeven dat je twijfelt. Hij denkt nu dat jullie gaan samenwonen, het is wel zo netjes dat je hem er op voorbereid dat dat (misschien/waarschijnlijk) niet gaat gebeuren.
himalaya wijzigde dit bericht op 07-05-2020 19:13
0.08% gewijzigd
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
donderdag 7 mei 2020 om 18:22
Wat voor soort dingen durf je niet te zeggen en waarom niet? Zijn dat dan dingen die je gênant vind bijvoorbeeld? Of durf je dingen niet te zeggen uit "angst" voor de reactie? Omdat je weet dat er gedoe van komt?Studentje678 schreef: ↑06-05-2020 17:38Het gevoel dat ik niet altijd alles tegen hem durf te zeggen bijvoorbeeld, en dat ik me daarom wat vrijer voel als ik niet bij hem ben omdat ik dan gewoon mijn ding doe.
En twijfels doordat ik hem ook niet altijd leuk vind in sociale situaties, vooral als we met mijn vrienden / familie zijn. Waardoor ik me niet op mijn gemak voel.
Wat bedoel je met dat je hem niet altijd leuk vind in combinatie familie/vrienden? Schaam je je soms voor zijn gedrag in sociale situaties?
Misverstanden door de afstand? Of hebben jullie sowieso gewoon veel misverstanden en andere behoeftes? Want het lijkt me dat dat gewoon blijft, ook wanneer je op elkaars lip zit?Studentje678 schreef: ↑06-05-2020 10:33Veel afstand werkt voor ons heel slecht, we hebben steeds misverstanden en andere behoeftes.
donderdag 7 mei 2020 om 21:58
Ik durf vaak dingen niet te zeggen omdat ik bang ben voor zijn reactie. Bang dat hij iets stom vindt, want als dat zo is heeft hij gelijk een hele sterke mening erover. Waar ik soms niet helemaal tegen bestand ben. Soms zeg ik dan maar ja om er vanaf te zijn. En als ik wel op mn strepen ga staan ben ik bang dat hij geïrriteerd wordt ofzo. Of als het via app gaat dat hij gewoon niet meer reageert.Moezewoes schreef: ↑07-05-2020 18:22Wat voor soort dingen durf je niet te zeggen en waarom niet? Zijn dat dan dingen die je gênant vind bijvoorbeeld? Of durf je dingen niet te zeggen uit "angst" voor de reactie? Omdat je weet dat er gedoe van komt?
Wat bedoel je met dat je hem niet altijd leuk vind in combinatie familie/vrienden? Schaam je je soms voor zijn gedrag in sociale situaties?
Misverstanden door de afstand? Of hebben jullie sowieso gewoon veel misverstanden en andere behoeftes? Want het lijkt me dat dat gewoon blijft, ook wanneer je op elkaars lip zit?
Ik schaam me soms voor zijn gedrag ja. Hij kan, als hij even geen zin heeft, helemaal in zijn telefoon zitten waardoor er geen contact met hem te krijgen is. Of soms wat hard uit de hoek komen, of irritant vervelend doen. Terwijl hij dit niet of veel minder doet als we samen zijn. En ook als we bij zijn familie of vrienden zijn is dat veel minder. Maar bij mijn vrienden / familie en bij vreemden soms weleens een beetje asociaal.
We hebben inderdaad soms andere behoeftes qua contact, ik wat meer dan hij. Hij is geen apper maar we proberen rekening te houden met elkaar. Het voelt dan soms alsof ik teveel ben voor hem, maar dat zal aan mij liggen. Ook kunnen we soms digitaal elkaar weleens verkeerd begrijpen wat uitloopt op een stomme ruzie. Hij wil dan afstand terwijl ik niet kan rusten tot het is uitgepraat. Dat geldt sowieso voor ruzies / meningsverschillen met ons. Ik kan niet slapen met ruzie en wil praten hij wil het laten en het er eventueel later over hebben als we beide gekalmeerd zijn. Wat mij nog emotioneler maakt omdat het voelt alsof hij me niet begrijpt. Dat is heel vermoeiend.
donderdag 7 mei 2020 om 22:27
Studentje678 schreef: ↑07-05-2020 21:58Ik durf vaak dingen niet te zeggen omdat ik bang ben voor zijn reactie. Bang dat hij iets stom vindt, want als dat zo is heeft hij gelijk een hele sterke mening erover. Waar ik soms niet helemaal tegen bestand ben. Soms zeg ik dan maar ja om er vanaf te zijn. En als ik wel op mn strepen ga staan ben ik bang dat hij geïrriteerd wordt ofzo. Of als het via app gaat dat hij gewoon niet meer reageert.
Ik schaam me soms voor zijn gedrag ja. Hij kan, als hij even geen zin heeft, helemaal in zijn telefoon zitten waardoor er geen contact met hem te krijgen is. Of soms wat hard uit de hoek komen, of irritant vervelend doen. Terwijl hij dit niet of veel minder doet als we samen zijn. En ook als we bij zijn familie of vrienden zijn is dat veel minder. Maar bij mijn vrienden / familie en bij vreemden soms weleens een beetje asociaal.
We hebben inderdaad soms andere behoeftes qua contact, ik wat meer dan hij. Hij is geen apper maar we proberen rekening te houden met elkaar. Het voelt dan soms alsof ik teveel ben voor hem, maar dat zal aan mij liggen. Ook kunnen we soms digitaal elkaar weleens verkeerd begrijpen wat uitloopt op een stomme ruzie. Hij wil dan afstand terwijl ik niet kan rusten tot het is uitgepraat. Dat geldt sowieso voor ruzies / meningsverschillen met ons. Ik kan niet slapen met ruzie en wil praten hij wil het laten en het er eventueel later over hebben als we beide gekalmeerd zijn. Wat mij nog emotioneler maakt omdat het voelt alsof hij me niet begrijpt. Dat is heel vermoeiend.
Het is vermoeiend omdat je energie moet steken om het goed te houden of goed te maken.
Heeft je vriend ooit wel het ideale gedrag vertoond? Of heb je alleen maar gehoopt dat het anders zou worden? De kans dat hij gaat veranderen is niet zo groot. Hoe goed jij je best ook doet. Alleen wanneer hij zelf wil veranderen, kan het lukken.
Je geeft aan dat jullie andere behoeftes hebben.
Mijn advies; ga alleen naar het appartement. Blijf latten wanneer jij zelfstandig woont. Want dat is echt anders dan wanneer jij bij je ouders woont. Je nieuwe woning is namelijk jouw huis, jouw thuis.
Kijk hoe je het vindt wanneer hij bij je is. Voelt dit goed aan, of blijf jij je aan hem ergeren en blijf je op eieren lopen?
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
vrijdag 8 mei 2020 om 08:14
Mijn ex was ook vooral leuk als we met zijn tweeën waren, als ik niet tegen zijn mening inging, als we deden waar hij zin in had, naar muziek luisterden die hij leuk vond. En hij bepaalde of en wanneer een meningsverschil uitgepraat werd, wie er op visite kwam, en dat mijn vriendinnen zijn politieke meningen ook even moesten horen.
BROCCOLI IS OOK GEEN SPINAZIE AL IS HET WEL ALLEBEI GROENTE PEJEKA -- S-Meds
vrijdag 8 mei 2020 om 15:20
Het lijkt erop dat je gewoon niet zo "weerbaar" bent. Bang voor zijn reactie, bang om hem te irriteren, bang om genegeerd te worden. Waar ben je dan precies bang voor? Voor slaande ruzies? Of dat hij dan gewoon wat chagrijnig is en dat je zijn emoties dan "overneemt" of in elk geval heel erg op jezelf betrekt?Studentje678 schreef: ↑07-05-2020 21:58Ik durf vaak dingen niet te zeggen omdat ik bang ben voor zijn reactie... bang dat hij geïrriteerd wordt ofzo. Of als het via app gaat dat hij gewoon niet meer reageert.
Ik schaam me soms voor zijn gedrag ja. Terwijl hij dit niet of veel minder doet als we samen zijn. En ook als we bij zijn familie of vrienden zijn is dat veel minder. Maar bij mijn vrienden / familie en bij vreemden soms weleens een beetje asociaal.
Het voelt dan soms alsof ik teveel ben voor hem, maar dat zal aan mij liggen.
Ik kan niet slapen met ruzie
Ik kan uit je tekst niet goed opmaken of hij gewoon niet zo leuk is, dat jullie niet goed bij elkaar passen etc. of dat jij zó onzeker bent dat je een normale discussie al uit de weg gaat. Dat niet kunnen slapen met ruzie/discussie - het niet even los kunnen laten, er een nachtje over slapen en het de volgende dag op een rustig moment uit praten - klinkt zo krampachtig. Ben jij niet in staat je eigen emoties te reguleren wanneer jij van streek bent? Is hij de enige die jou weer kan kalmeren ofzo? Of zijn die discussies dan zo heftig/groot dat het een goedmaken of uitmaken verhaal wordt?
Dat schamen voor zijn gedrag, kan het dat je hem door de ogen van jouw familie/vrienden bekijkt op dat soort momenten? En dat je hem dan beoordeeld volgens hun standaard en dat hij volgens hun standaard niet zo leuk is? Zijn jouw vrienden/ouders nogal veeleisend? Of is hij stiekem gewoon niet zo heel leuk?
Wanneer jullie met z'n tweeën zijn is het wél gezellig, gedraagt hij zich dan echt zo anders, of kijk je dan weer door je eigen ogen, beoordeel je hem weer naar je eigen eisen en ligt jouw lat gewoon nogal laag?
Kan hij zich dan alleen normaal gedragen bij zijn eigen familie/vrienden of zijn die ook allemaal wat asocialer zodat zijn gedrag er minder uitspringt. Of schaam je je op die momenten niet omdat je weet dat zijn familie/vrienden geen (negatieve) mening hebben over zijn gedrag? Ik vind het nogal wat om je te schamen voor je partner, dat zit dan toch helemaal niet goed?
Hoe het ook zit, zo lang jij bang bent om bepaalde dingen tegen hem te zeggen, op je tenen loopt en discussies uit de weg gaat is het natuurlijk een krankzinnig idee om te gaan samenwonen. .
vrijdag 8 mei 2020 om 15:27
Neeheee, jij snapt het niet. TO en co hebben de perfecte vloer gevonden waarop zij deurmat gaat spelen! Zo'n buitenkansje mag je niet laten schieten.
TO: nog geen jaar samen, derde topic over probleem in je relatie, onderbuikgevoel en vooral.... blij worden als je na een weekend weer bij hem weg gaat. Ik wist het wel.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
vrijdag 8 mei 2020 om 18:01
Ik denk soms ook wel eens dat ik niet zo weerbaar ben. Maar met anderen heb ik dat veel minder, dat vind ik gek. Ik heb nu zo vaak het gevoel dat ik het allemaal goed moet doen voor hem.Moezewoes schreef: ↑08-05-2020 15:20Het lijkt erop dat je gewoon niet zo "weerbaar" bent. Bang voor zijn reactie, bang om hem te irriteren, bang om genegeerd te worden. Waar ben je dan precies bang voor? Voor slaande ruzies? Of dat hij dan gewoon wat chagrijnig is en dat je zijn emoties dan "overneemt" of in elk geval heel erg op jezelf betrekt?
Ik kan uit je tekst niet goed opmaken of hij gewoon niet zo leuk is, dat jullie niet goed bij elkaar passen etc. of dat jij zó onzeker bent dat je een normale discussie al uit de weg gaat. Dat niet kunnen slapen met ruzie/discussie - het niet even los kunnen laten, er een nachtje over slapen en het de volgende dag op een rustig moment uit praten - klinkt zo krampachtig. Ben jij niet in staat je eigen emoties te reguleren wanneer jij van streek bent? Is hij de enige die jou weer kan kalmeren ofzo? Of zijn die discussies dan zo heftig/groot dat het een goedmaken of uitmaken verhaal wordt?
Dat schamen voor zijn gedrag, kan het dat je hem door de ogen van jouw familie/vrienden bekijkt op dat soort momenten? En dat je hem dan beoordeeld volgens hun standaard en dat hij volgens hun standaard niet zo leuk is? Zijn jouw vrienden/ouders nogal veeleisend? Of is hij stiekem gewoon niet zo heel leuk?
Wanneer jullie met z'n tweeën zijn is het wél gezellig, gedraagt hij zich dan echt zo anders, of kijk je dan weer door je eigen ogen, beoordeel je hem weer naar je eigen eisen en ligt jouw lat gewoon nogal laag?
Kan hij zich dan alleen normaal gedragen bij zijn eigen familie/vrienden of zijn die ook allemaal wat asocialer zodat zijn gedrag er minder uitspringt. Of schaam je je op die momenten niet omdat je weet dat zijn familie/vrienden geen (negatieve) mening hebben over zijn gedrag? Ik vind het nogal wat om je te schamen voor je partner, dat zit dan toch helemaal niet goed?
Hoe het ook zit, zo lang jij bang bent om bepaalde dingen tegen hem te zeggen, op je tenen loopt en discussies uit de weg gaat is het natuurlijk een krankzinnig idee om te gaan samenwonen. .
Ik neem inderdaad heel snel emoties over, als hij chagrijnig is ben ik dat ook snel en dat is vreselijk irritant. Ik probeer dat uit te zetten maar dat is moeilijk. Ik wil dat het gezellig is maar laat mijn humeur heel erg van hem afhangen. De discussies worden niet zodanig dat er met uitmaken gedreigd wordt ofzo. Maar mijn emoties reguleren vind ik soms lastig in zo'n situatie. Ik trek het me heel erg aan en ben niet rustig voordat het goed is en ik me serieus genomen voel. Terwijl hij daar alleen Maar afstandelijker van wordt natuurlijk.
Hij zegt dan juist even niks en ik word daar alleen maar paniekerig van... Laatst zei ik ergens wat van via Whatsapp, pas 10 uur later ofzo hoorde ik weer wat van hem, dus ik was alweer in paniek dat hij boos was en me negeerde etc. Heel vermoeiend en ongezond. En hij praat er daarna gewoon overheen, want hij snapt het probleem niet. Terwijl ik alleen even wil horen dat het goed is ofzo. maar deze onzekerheid herken ik niet bij vriendinnen of familie of werk, en dat baart me zorgen.
Wat het is qua zijn gedrag, geen idee. Bij zijn familie gedraagt hij zich ook wel eens gek, maar zijn familie is sowieso heel anders dan de mijne, veel vrijer. Mijn ouders verwachten dat hij zijn best doet hij ons thuis, terwijl hij juist zn eigen ding doet. En ik erger me constant. Ik kijk dan inderdaad meer uit de ogen van mijn familie.