Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
woensdag 25 februari 2009 om 14:25
Lieve Mimsey,
Het is al weer een hele tijd geleden dat ik nog eens een berichtje voor je achterliet op dit topic. Dat neemt niet weg dat ik nog ontzettend vaak aan jullie denk (aan jou, Mopsey en je Hero en aan Romilda en Ray). Ik lees net dat jouw stoere, sterke, dappere Hero al/pas anderhalf jaar geleden de zware strijd heeft moeten staken. En dat jij en Mopsey toch samen met jullie dierbaren een fijn leven hebben kunnen opbouwen en dat gun ik jullie zó ontzettend. Net als dat ik het jou enorm gun dat je (als de tijd daar is) een andere partner zult vinden, die dan ook weer op zijn geheel eigen wijze (en inderdaad niet ter vervanging van) een verrijking van je leven zal worden.
(f) (f)
Het is al weer een hele tijd geleden dat ik nog eens een berichtje voor je achterliet op dit topic. Dat neemt niet weg dat ik nog ontzettend vaak aan jullie denk (aan jou, Mopsey en je Hero en aan Romilda en Ray). Ik lees net dat jouw stoere, sterke, dappere Hero al/pas anderhalf jaar geleden de zware strijd heeft moeten staken. En dat jij en Mopsey toch samen met jullie dierbaren een fijn leven hebben kunnen opbouwen en dat gun ik jullie zó ontzettend. Net als dat ik het jou enorm gun dat je (als de tijd daar is) een andere partner zult vinden, die dan ook weer op zijn geheel eigen wijze (en inderdaad niet ter vervanging van) een verrijking van je leven zal worden.
(f) (f)
zondag 1 maart 2009 om 21:17
Volgens mij gaat het relatief gezien best heel goed met Rommel, ze heeft volgens mijn laatste informatie een nieuwe relatie en daar is ze erg gelukkig mee. Ik ben zo blij voor haar, het is haar zo gegund!
Ze heeft trouwens een topic op "Relatie" , het heet "40 en weduwe".
Verder heb ik mij na afgelopen week weer enigzins weten te herpakken, al zet zoiets je wel weer met beide voetjes op de vloer; het mag dan wel (bij vlagen zelfs heel erg) goed gaan... ik ben er nog lang niet! Maar hey.. ieder stapje naar voren, hoe klein ook, is vooruitgang, toch!
Ze heeft trouwens een topic op "Relatie" , het heet "40 en weduwe".
Verder heb ik mij na afgelopen week weer enigzins weten te herpakken, al zet zoiets je wel weer met beide voetjes op de vloer; het mag dan wel (bij vlagen zelfs heel erg) goed gaan... ik ben er nog lang niet! Maar hey.. ieder stapje naar voren, hoe klein ook, is vooruitgang, toch!
Wat wilde ik nou toch typen?
zondag 1 maart 2009 om 22:01
maandag 2 maart 2009 om 12:21
Hallo allemaal,
Ik lees ook nog af en toe mee hier. Gewoon om te weten hoe het met mims en mops gaat. En het blijft veel herkenning. En ja, ik ben totaal overdonderd door een andere liefde. Nooit gedacht dat dat zou gebeuren. Maar een hele grote les heb ik geleerd. Het moet iemand zijn die stevig in zijn schoenen staat en die accepteert dat je verdriet hebt om je grote liefde, maar tegelijkertijd weet dat er ondanks dat ook een andere grote liefde kan ontstaan. Met veel geduld en kleine stapjes. En zo komt het dat ik zaterdag in de armen van mijn lief menke heb gehuild om mijn lief ray. Dat we samen plannen hoe we omgaan met 7 maart. Dat ie de avond daarvoor hier naartoe komt. Samen het bloemstuk gaan halen en naar het graf gaan met mijn ouders. Schoonfamilie ach, dat loopt nog steeds niet echt dus heb ik dit jaar mijn eigen plan getrokken. Maar ook nu spelen de dingen van 2 jaar geleden weer door mijn hoofd. Dat ie nu voor het laatst was opgenomen en niet meer thuis is geweest. En gelukkig kan ik daar met mijn andere lief over praten en troost hij me. Zegt dat ik wat geluk in mijn leven heb verdiend en dat hij daarvoor wil zorgen... En soms begrijp ik niet dat hij dat kan opbrengen, dat ik inderdaad de ogen uit mijn kop jank om mijn verloren lief.... Maar hij houdt me voor dat Ray het liefste gewild had dat ik door zou gaan en niet alleen zou blijven. Is dat niet wat Ray tegen jou gezegd heeft die laatste dag, vraagt ie dan? Dus ja een andere liefde, nieuwe liefde klopt niet, de liefde voor Ray is niet oud en is niet weg. Die is nog aanwezig maar ook zo afwezig....
Mims, nog steeds lees ik vol bewondering mee over de stapjes die jij zet en doet. Ik voel mee met de dingen die je schrijft en herken het. Ik begrijp je gevoel dat je toch weer iemand, een volwassene wilt waarmee je dingen kunt delen. Dat had ik ook. Maar na wat wankele pasjes om nieuwe vrienden te maken wilde ik het opgeven omdat er nou eenmaal best wel wat mannen zijn die dat weduwtje wel eens effe zullen "helpen". Maar toen, geheel onverwacht, stapte er iemand op mijn pad waarbij de vonk oversloeg, meteen zonder waarschuwing.... En ik had het gevoel van Ray, wat doe je nou, dit kan toch niet, dit mag toch niet? Maar 's-nachts in mijn droom kwam Ray zeggen dat ie me wat beloofd had. Verder niets, alleen dat. En ik maar denken bedoelde hij dit? Ik heb het dus een kans gegeven en ja, ik ben ervan overtuigd dat dit iemand is die Ray op mijn pad gezet heeft. Het gekke is ook dat ze bij elkaar op school hebben gezeten, op de HTS, en hetzelfde werk doen....
Dus Mims, ik geloof erin als Hero denkt dat je er klaar voor bent hij ook iemand op je pad stuurt die het aankan... Zoals we beiden hebben mogen ervaren zijn ze er nog voor ons op een of andere manier en als je dat voelt dan durf je misschien wel erin mee te gaan.... Maar het is eng om weer om iemand te gaan geven want er is een angst LEVENSGROOT van doe me dit niet nog een keer aan, ik wil niet meer van iemand houden die ik dan weer kan verliezen.....
Ik kan nog uren doorschrijven over alles wat ik denk en voel, maar het is nu al een grote lap tekst. Ik hoop dat je er wat aan hebt mims en dat je het niet vervelend vind dat ik het hier plaats en niet in mijn eigen topic. Maar het voelde goed om het hier te posten....
Heel veel liefs voor jou stoere sterke mims!
Ik lees ook nog af en toe mee hier. Gewoon om te weten hoe het met mims en mops gaat. En het blijft veel herkenning. En ja, ik ben totaal overdonderd door een andere liefde. Nooit gedacht dat dat zou gebeuren. Maar een hele grote les heb ik geleerd. Het moet iemand zijn die stevig in zijn schoenen staat en die accepteert dat je verdriet hebt om je grote liefde, maar tegelijkertijd weet dat er ondanks dat ook een andere grote liefde kan ontstaan. Met veel geduld en kleine stapjes. En zo komt het dat ik zaterdag in de armen van mijn lief menke heb gehuild om mijn lief ray. Dat we samen plannen hoe we omgaan met 7 maart. Dat ie de avond daarvoor hier naartoe komt. Samen het bloemstuk gaan halen en naar het graf gaan met mijn ouders. Schoonfamilie ach, dat loopt nog steeds niet echt dus heb ik dit jaar mijn eigen plan getrokken. Maar ook nu spelen de dingen van 2 jaar geleden weer door mijn hoofd. Dat ie nu voor het laatst was opgenomen en niet meer thuis is geweest. En gelukkig kan ik daar met mijn andere lief over praten en troost hij me. Zegt dat ik wat geluk in mijn leven heb verdiend en dat hij daarvoor wil zorgen... En soms begrijp ik niet dat hij dat kan opbrengen, dat ik inderdaad de ogen uit mijn kop jank om mijn verloren lief.... Maar hij houdt me voor dat Ray het liefste gewild had dat ik door zou gaan en niet alleen zou blijven. Is dat niet wat Ray tegen jou gezegd heeft die laatste dag, vraagt ie dan? Dus ja een andere liefde, nieuwe liefde klopt niet, de liefde voor Ray is niet oud en is niet weg. Die is nog aanwezig maar ook zo afwezig....
Mims, nog steeds lees ik vol bewondering mee over de stapjes die jij zet en doet. Ik voel mee met de dingen die je schrijft en herken het. Ik begrijp je gevoel dat je toch weer iemand, een volwassene wilt waarmee je dingen kunt delen. Dat had ik ook. Maar na wat wankele pasjes om nieuwe vrienden te maken wilde ik het opgeven omdat er nou eenmaal best wel wat mannen zijn die dat weduwtje wel eens effe zullen "helpen". Maar toen, geheel onverwacht, stapte er iemand op mijn pad waarbij de vonk oversloeg, meteen zonder waarschuwing.... En ik had het gevoel van Ray, wat doe je nou, dit kan toch niet, dit mag toch niet? Maar 's-nachts in mijn droom kwam Ray zeggen dat ie me wat beloofd had. Verder niets, alleen dat. En ik maar denken bedoelde hij dit? Ik heb het dus een kans gegeven en ja, ik ben ervan overtuigd dat dit iemand is die Ray op mijn pad gezet heeft. Het gekke is ook dat ze bij elkaar op school hebben gezeten, op de HTS, en hetzelfde werk doen....
Dus Mims, ik geloof erin als Hero denkt dat je er klaar voor bent hij ook iemand op je pad stuurt die het aankan... Zoals we beiden hebben mogen ervaren zijn ze er nog voor ons op een of andere manier en als je dat voelt dan durf je misschien wel erin mee te gaan.... Maar het is eng om weer om iemand te gaan geven want er is een angst LEVENSGROOT van doe me dit niet nog een keer aan, ik wil niet meer van iemand houden die ik dan weer kan verliezen.....
Ik kan nog uren doorschrijven over alles wat ik denk en voel, maar het is nu al een grote lap tekst. Ik hoop dat je er wat aan hebt mims en dat je het niet vervelend vind dat ik het hier plaats en niet in mijn eigen topic. Maar het voelde goed om het hier te posten....
Heel veel liefs voor jou stoere sterke mims!
dinsdag 3 maart 2009 om 15:40
Romilda wat fijn om te lezen dat je ondanks je grote verdriet en gemis je leven leeft...en de liefde weer bent tegengekomen... Ik wens je sterkte maar ook geluk!
En Mims...voor jou hoop ik ook dat er met de tijd iemand op je pad mag komen die niet jouw Hero vervangt, dat kan immers niet, maar die je wel laat lachen en je een veilig, geborgen geluk mag brengen.
En Mims...voor jou hoop ik ook dat er met de tijd iemand op je pad mag komen die niet jouw Hero vervangt, dat kan immers niet, maar die je wel laat lachen en je een veilig, geborgen geluk mag brengen.
woensdag 18 maart 2009 om 21:15
vrijdag 27 maart 2009 om 23:16
Lieve Mims
gedachten en herinneringen
verdwijnen niet
door het veranderen van een foto van jouw avatar.
Hero blijft bestaan in de verhalen, de herinneringen en de liefde die nog steeds straalt in jouw ogen.
Hoe jouw leven verder ook zal gaan,
dat zal blijven bestaan.
Wie er ooit ook mee zal gaan lopen op jouw pad,
Hero blijft een held!
gedachten en herinneringen
verdwijnen niet
door het veranderen van een foto van jouw avatar.
Hero blijft bestaan in de verhalen, de herinneringen en de liefde die nog steeds straalt in jouw ogen.
Hoe jouw leven verder ook zal gaan,
dat zal blijven bestaan.
Wie er ooit ook mee zal gaan lopen op jouw pad,
Hero blijft een held!
vrijdag 27 maart 2009 om 23:25
Ach, lieve, lieve Toet!
Hero zit in mijn hart, zit in mijn hoofd, en zit in mijn lijf. Hij zit dus in de vingers die dit typen en in de ogen die dit lezen. Hij zit in dit forum, in mijn computer, in ieder woord dat ik schrijf.
Maar de stap om mijn avatar te veranderen, dat vond ik best een grote. Hoe gek het ook klinkt, het voelde als weer een deur die ik dichtdeed.
Het is een goede stap, zo voel ik dat echt wel. Het is een stapje vooruit. Het verdriet om Hero is niet langer wie ik ben, ik ben meer dan Mopsey en Hero in een prieeltje in het park.
Maar toch voelt het wederom als een afscheid, en herinner ik me ineens weer haarscherp hoe ik mij voelde toen ik ruim anderhalf jaar geleden mijn avatar veranderde van CandyCandy naar de welbekende foto van mijn twee kanjers.
Maar nu dus een ander plaatje, nog geen hele vrolijke want dat vond ik gevoelsmatig ook niet juist. Dat zou een te grote omslag zijn.
Twee jaar geleden hadden we nog geen avatars. Ik heb zelfs gemoppert en geprotesteerd toen ik begreep dat " het nieuwe forum" met dergelijke plaatjes zou gaan werken. Getver, het leek me niets.
Maar inmiddels voelde mijn avatar toch als een stukje van mij. Een stukje wat ik nu in een doosje heb gedaan; een doosje in mijn hart, samen met alle andere spulletjes van Hero...
Hero zit in mijn hart, zit in mijn hoofd, en zit in mijn lijf. Hij zit dus in de vingers die dit typen en in de ogen die dit lezen. Hij zit in dit forum, in mijn computer, in ieder woord dat ik schrijf.
Maar de stap om mijn avatar te veranderen, dat vond ik best een grote. Hoe gek het ook klinkt, het voelde als weer een deur die ik dichtdeed.
Het is een goede stap, zo voel ik dat echt wel. Het is een stapje vooruit. Het verdriet om Hero is niet langer wie ik ben, ik ben meer dan Mopsey en Hero in een prieeltje in het park.
Maar toch voelt het wederom als een afscheid, en herinner ik me ineens weer haarscherp hoe ik mij voelde toen ik ruim anderhalf jaar geleden mijn avatar veranderde van CandyCandy naar de welbekende foto van mijn twee kanjers.
Maar nu dus een ander plaatje, nog geen hele vrolijke want dat vond ik gevoelsmatig ook niet juist. Dat zou een te grote omslag zijn.
Twee jaar geleden hadden we nog geen avatars. Ik heb zelfs gemoppert en geprotesteerd toen ik begreep dat " het nieuwe forum" met dergelijke plaatjes zou gaan werken. Getver, het leek me niets.
Maar inmiddels voelde mijn avatar toch als een stukje van mij. Een stukje wat ik nu in een doosje heb gedaan; een doosje in mijn hart, samen met alle andere spulletjes van Hero...
Wat wilde ik nou toch typen?
zaterdag 28 maart 2009 om 22:37
Het is dubbel, aan de ene kant mis ik je avatar.
Vond hem altijd zo liefdevol, die grote man met dat kleine meisje. Ook omdat het verhaal erachter bekend was.
Aan de andere kant snap ik ook best dat het voor jou een stap vooruit is. Samen met alle andere mooie herinneringen in een apart laatje in je hart.
Vond hem altijd zo liefdevol, die grote man met dat kleine meisje. Ook omdat het verhaal erachter bekend was.
Aan de andere kant snap ik ook best dat het voor jou een stap vooruit is. Samen met alle andere mooie herinneringen in een apart laatje in je hart.
