Relaties
alle pijlers
Partner pleegde zelfmoord
zondag 1 februari 2026 om 14:46
In november vorig jaar pleegde mijn partner (30j) compleet onverwacht zelfmoord. Ik was op het werk toen ik het nieuws vernomen heb, dus ik heb hem (gelukkig) zelf niet gevonden, al hebben ze hem wel thuis gevonden. De eerste 2 maanden voelde ik mij tot mijn verbazing nog redelijk OK, ik was toen nog in een soort roes/ontkenning. Ik had eerder al te maken gehad met compleet onverwacht verlies van familieleden, maar dit is toch niet te vergelijken en zeker de manier waarop.
Ik heb ook al relatief vroeg het werk terug hervat (na 1 maand).
Sinds begin deze week heb ik echter de spreekwoordelijke 'klap' gekregen. Ik doe niet anders dan huilen. Ik voel mij schuldig dat ik hem niet kunnen helpen heb, maar tegelijkertijd voel ik mij ook heel erg in de steek gelaten en denk ik 'hoe kan je mij in godsnaam zoiets aandoen?!!'.
Heel veel emoties en niemand in mijn omgeving die kan begrijpen hoe ik mij voel.
Ik ben dan vorig weekend voor het eerst in lange tijd nog eens op stap geweest en mijn avond was eigenlijk al verpest nog voor hij begon bij het zien van gelukkige koppeltjes samen.
Als ik mij dan opsluit, denk ik te veel na en heb ik de neiging om in mijn bed te kruipen en te huilen, dus dat is het ook niet.
Ik voel mij zo alleen en weet niet wat te doen tegen het verdriet. Ik besef ook maar al te goed dat dit slechts het begin is en dat ik nog een hele weg te gaan heb, het is nog steeds heel recent.
Ik had mij voorgesteld dat wij samen oud zouden worden en was ook al anderhalf jaar gestopt met anticonceptie, omdat ik heel graag zwanger wilde worden. Ik ben nu 33 jaar en zou in de fleur van mijn leven moeten zijn maar ben nu vertrokken voor een rouwproces van 2 jaar (of wie weet zelf nog langer) in de plaats. Hoe kom je in godsnaam zoiets te boven?
De eerste stap die ik nu ga nemen is naar een psycholoog gaan, al had ik ook graag in contact gekomen met lotgenoten via deze weg of jullie verhalen gelezen die gelijkaardig zijn.
Ter info, ik apprecieer het ten zeerste als jullie voorstellen hebben voor welke manier van hulp dan ook maar ik woon in België.
Ik heb ook al relatief vroeg het werk terug hervat (na 1 maand).
Sinds begin deze week heb ik echter de spreekwoordelijke 'klap' gekregen. Ik doe niet anders dan huilen. Ik voel mij schuldig dat ik hem niet kunnen helpen heb, maar tegelijkertijd voel ik mij ook heel erg in de steek gelaten en denk ik 'hoe kan je mij in godsnaam zoiets aandoen?!!'.
Heel veel emoties en niemand in mijn omgeving die kan begrijpen hoe ik mij voel.
Ik ben dan vorig weekend voor het eerst in lange tijd nog eens op stap geweest en mijn avond was eigenlijk al verpest nog voor hij begon bij het zien van gelukkige koppeltjes samen.
Als ik mij dan opsluit, denk ik te veel na en heb ik de neiging om in mijn bed te kruipen en te huilen, dus dat is het ook niet.
Ik voel mij zo alleen en weet niet wat te doen tegen het verdriet. Ik besef ook maar al te goed dat dit slechts het begin is en dat ik nog een hele weg te gaan heb, het is nog steeds heel recent.
Ik had mij voorgesteld dat wij samen oud zouden worden en was ook al anderhalf jaar gestopt met anticonceptie, omdat ik heel graag zwanger wilde worden. Ik ben nu 33 jaar en zou in de fleur van mijn leven moeten zijn maar ben nu vertrokken voor een rouwproces van 2 jaar (of wie weet zelf nog langer) in de plaats. Hoe kom je in godsnaam zoiets te boven?
De eerste stap die ik nu ga nemen is naar een psycholoog gaan, al had ik ook graag in contact gekomen met lotgenoten via deze weg of jullie verhalen gelezen die gelijkaardig zijn.
Ter info, ik apprecieer het ten zeerste als jullie voorstellen hebben voor welke manier van hulp dan ook maar ik woon in België.
zondag 1 februari 2026 om 15:47
https://www.werkgroepverder.be/rouwen-n ... ls-jongere
( onderaan ) hier kun je lotgenoten vinden.
https://www.werkgroepverder.be/contact-met-lotgenoten Er zijn ontmoetingsdagen, een forum, etc.
( onderaan ) hier kun je lotgenoten vinden.
https://www.werkgroepverder.be/contact-met-lotgenoten Er zijn ontmoetingsdagen, een forum, etc.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 1 februari 2026 om 17:38
blijfgewoonbianca schreef: ↑01-02-2026 15:47https://www.werkgroepverder.be/rouwen-n ... ls-jongere
( onderaan ) hier kun je lotgenoten vinden.
https://www.werkgroepverder.be/contact-met-lotgenoten Er zijn ontmoetingsdagen, een forum, etc.
Inderdaad, ik heb contact opgenomen met de zelfmoordlijn en die hebben mij ook over deze groep gesproken.
Heb dan wat opzoekwerk gedaan en ze vragen een bijdrage voor de bijeenkomsten, dus ik ga dan eigenlijk liever enkel naar de psycholoog (partner heeft wat schulden achtergelaten die nu voor mijn rekening zijn).
zondag 1 februari 2026 om 18:16
Dat ook nog... To je mag ook boos zijn hoor. Echt waar. Ik heb het niet met een partner meegemaakt maar wel al een paar keer van heel dichtbij en nu met een familielid van een vriend.
Het verdriet en de problemen die ze achterlaten... Sorry maar ik heb er echt geen goed woord en geen begrip voor over. Vooral als ze een partner en/met kinderen achterlaten, problemen, schulden... De tienerdochter van een familielid die haar leven beëindigde kon het niet aan en deed een jaar later hetzelfde. Het leed dat achterblijft...
Ik hoop dat je goed omringd wordt en binnen een redelijke tijd de draad weer op kan nemen. Heel veel sterkte.
Het verdriet en de problemen die ze achterlaten... Sorry maar ik heb er echt geen goed woord en geen begrip voor over. Vooral als ze een partner en/met kinderen achterlaten, problemen, schulden... De tienerdochter van een familielid die haar leven beëindigde kon het niet aan en deed een jaar later hetzelfde. Het leed dat achterblijft...
Ik hoop dat je goed omringd wordt en binnen een redelijke tijd de draad weer op kan nemen. Heel veel sterkte.
zondag 1 februari 2026 om 18:27
https://www.politie.be/5911/5419/sites/ ... %20CAW.pdf
Vanaf pagina 31.
Vanaf pagina 31.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 1 februari 2026 om 18:43
Attraverso schreef: ↑01-02-2026 18:16Dat ook nog... To je mag ook boos zijn hoor. Echt waar. Ik heb het niet met een partner meegemaakt maar wel al een paar keer van heel dichtbij en nu met een familielid van een vriend.
Het verdriet en de problemen die ze achterlaten... Sorry maar ik heb er echt geen goed woord en geen begrip voor over. Vooral als ze een partner en/met kinderen achterlaten, problemen, schulden... De tienerdochter van een familielid die haar leven beëindigde kon het niet aan en deed een jaar later hetzelfde. Het leed dat achterblijft...
Ik hoop dat je goed omringd wordt en binnen een redelijke tijd de draad weer op kan nemen. Heel veel sterkte.
Die boosheid heb ik zeker ook, al is het meer een gevoel van in de steek gelaten te zijn die nu overheerst. Ik heb mijn partner heel graag gezien en denk nu aan de hele goeie momenten die we gehad hebben. Later als ik me wat stabieler voel zal het genuanceerder zijn en zal ik waarschijnlijk ook vaak terugdenken aan de slechte momenten, want die zijn er zeker ook geweest!
Mijn partner was iemand die altijd eerst aan anderen dacht vooraleer hij aan zichzelf dacht en zich vaak wegcijferde, dus dat hij dan juist zoiets doet is mij nog altijd een groot raadsel en of het in een opwelling geweest is - al dan niet - ook.
zondag 1 februari 2026 om 18:56
blijfgewoonbianca schreef: ↑01-02-2026 18:27https://www.politie.be/5911/5419/sites/ ... %20CAW.pdf
Vanaf pagina 31.
Dank u Bianca, had nog niet gekomen op slachtofferhulp voor mensen in rouw. Ik neem zeker even contact op.
maandag 2 februari 2026 om 08:48
maandag 2 februari 2026 om 08:50
Ik weet van verschillende mensen dat het kan helpen om brieven te schrijven aan je partner.
Dat je hem zo mist, maar ook dat je boos bent. Die brieven leg je weg. Maar dan heb je voor jezelf je gedachten kunnen ordenen, en gezegd wat je wilde.
Rouw laat zich niet sturen. Vandaag kan slecht zijn, morgen beter, en andersom.
Probeer ook met mensen om je heen te praten. En laat het weten als je je rot voelt.
Dat je hem zo mist, maar ook dat je boos bent. Die brieven leg je weg. Maar dan heb je voor jezelf je gedachten kunnen ordenen, en gezegd wat je wilde.
Rouw laat zich niet sturen. Vandaag kan slecht zijn, morgen beter, en andersom.
Probeer ook met mensen om je heen te praten. En laat het weten als je je rot voelt.
maandag 2 februari 2026 om 14:01
Liever niet quoten, misschien haal ik dit later weer weg.
Gecondoleerd met je verlies, TO. Ik heb ongeveer hetzelfde van twee kanten meegemaakt: mijn vader pleegde zelfmoord en ik heb zelf ooit geprobeerd mijn leven te beëindigen. Kan niet voor iedereen spreken, maar pas toen ik zelf in een diepe depressie belandde en een zelfmoordpoging deed, begreep ik dat je er volledig van overtuigd kan zijn dat het voor de rest van de wereld beter is als je er niet meer bent. Zelfmoord wordt wel eens gezien als een egoistische daad, maar zo voelde en voelt het voor mij helemaal niet meer. Ik wilde ook niet per se dood, ik wilde dat de pijn stopte en ik wilde de mensen van wie ik hield mij "besparen".
En ik ben nog steeds af en toe wel boos op mijn vader hoor. Maar ik weet nu hoe het is om heel erg in de war te zijn. En ik denk ook te weten dat hij mij nooit iets heeft willen "aandoen" en me niet expres in de steek heeft gelaten.
Gecondoleerd met je verlies, TO. Ik heb ongeveer hetzelfde van twee kanten meegemaakt: mijn vader pleegde zelfmoord en ik heb zelf ooit geprobeerd mijn leven te beëindigen. Kan niet voor iedereen spreken, maar pas toen ik zelf in een diepe depressie belandde en een zelfmoordpoging deed, begreep ik dat je er volledig van overtuigd kan zijn dat het voor de rest van de wereld beter is als je er niet meer bent. Zelfmoord wordt wel eens gezien als een egoistische daad, maar zo voelde en voelt het voor mij helemaal niet meer. Ik wilde ook niet per se dood, ik wilde dat de pijn stopte en ik wilde de mensen van wie ik hield mij "besparen".
En ik ben nog steeds af en toe wel boos op mijn vader hoor. Maar ik weet nu hoe het is om heel erg in de war te zijn. En ik denk ook te weten dat hij mij nooit iets heeft willen "aandoen" en me niet expres in de steek heeft gelaten.
maandag 2 februari 2026 om 15:27
Mijn ouders hebben beiden ook een zelfmoordpoging ondergaan in het verleden. Gelukkig niet gelukt, anders was ik nu misschien wel mijn partner én beide ouders kwijt. Dan kwam het helemaal niet meer goed. Het leven kan soms op korte tijd zoveel veranderen, daarom raakt het mij altijd heel erg als jonge mensen uit het leven stappen. Mijn partner was mijn bezit niet, dus ik noem het ook geen egoïstische daad, wel vind ik het verschrikkelijk voor zijn ouders dat hun leven verwoest is.
maandag 2 februari 2026 om 15:36
Schulden vallen wel mee hoor en hebben er zeker niks mee te maken. Ik heb een notitie gevonden in zijn telefoon, daarin sprak hij verschillende mensen toe, maar over de redenen heeft hij het niet, enkel dat hij opgeeft en dat hij zich altijd geschaamd heeft voor zichzelf
donderdag 5 februari 2026 om 00:11
Wat afschuwelijk en ontzettend verdrietig. Heel erg veel sterkte gewenst in deze moeilijke en taaie situatie. 
Mijn vader heeft zelfmoord gepleegd toen ik een jongvolwassene was en ik herken wat je zegt over dat de klap pas later kwam en dat je je zo alleen voelt en dat anderen voor je gevoel niet begrijpen welke gevoelens je doormaakt; complete apathie, boosheid, verdriet, zoveel vragen: waarom deed je het? hoe kon je ons nou achterlaten? wat als ik dit wel of niet had gedaan?
Het is zo ingrijpend.
Wat ik je als advies zou meegeven is:
1. Wees heel erg lief en mild voor jezelf. Zorg goed voor jezelf. Vraag regelmatig jezelf: Wat heb ik nu nodig? Gun dat jezelf. Neem genoeg rust. Ga niet jezelf doodwerken of je agenda volproppen om weg te rennen van rouw.
Want een erge burnout kan dan op de loer liggen.
2. Ga zoveel mogelijk in therapie. Dat heeft mij echt geholpen om (na véle jaren therapie) het uiteindelijk voor het grootste gedeelte een plek te geven. Als ik voor mezelf spreek, het heelt niet volledig, het blijft altijd een zichtbaar litteken als het ware op je ziel, maar de wond groeit ooit dicht - ook al voelt het nu van niet - nu voelt het misschien eerder als een groot gapend gat. Therapieën die mij heel erg hielpen waren rouw en verlies therapie (creatieve therapie), EMDR, individuele therapie met een psychotherapeut gespecialiseerd in trauma, burnouttherapie. Wat me ook hielp: Een andere psychologe zei mij dat ik niet moest denken: had ik maar.. Je kan jezelf met die gedachtegang echt gek maken. Je kan nu eenmaal niet terug in de tijd dus het heeft ook geen zin om te denken, "had ik maar".
3. Wat ik verder vooral leerde was dat de zelfmoord van mijn vader niet mijn schuld was. Die overtuiging zat heel diep ingebakken in mij. Maar het was niet mijn schuld. Het is niet jouw schuld. Ze kozen dit lot zelf, hoe verdrietig het ook is. Ze waren zelf verantwoordelijk voor hun keuzes.
Het is erg moeilijk en hopelijk kan je veel steun vinden in je omgeving of online.
Mijn vader heeft zelfmoord gepleegd toen ik een jongvolwassene was en ik herken wat je zegt over dat de klap pas later kwam en dat je je zo alleen voelt en dat anderen voor je gevoel niet begrijpen welke gevoelens je doormaakt; complete apathie, boosheid, verdriet, zoveel vragen: waarom deed je het? hoe kon je ons nou achterlaten? wat als ik dit wel of niet had gedaan?
Het is zo ingrijpend.
Wat ik je als advies zou meegeven is:
1. Wees heel erg lief en mild voor jezelf. Zorg goed voor jezelf. Vraag regelmatig jezelf: Wat heb ik nu nodig? Gun dat jezelf. Neem genoeg rust. Ga niet jezelf doodwerken of je agenda volproppen om weg te rennen van rouw.
Want een erge burnout kan dan op de loer liggen.
2. Ga zoveel mogelijk in therapie. Dat heeft mij echt geholpen om (na véle jaren therapie) het uiteindelijk voor het grootste gedeelte een plek te geven. Als ik voor mezelf spreek, het heelt niet volledig, het blijft altijd een zichtbaar litteken als het ware op je ziel, maar de wond groeit ooit dicht - ook al voelt het nu van niet - nu voelt het misschien eerder als een groot gapend gat. Therapieën die mij heel erg hielpen waren rouw en verlies therapie (creatieve therapie), EMDR, individuele therapie met een psychotherapeut gespecialiseerd in trauma, burnouttherapie. Wat me ook hielp: Een andere psychologe zei mij dat ik niet moest denken: had ik maar.. Je kan jezelf met die gedachtegang echt gek maken. Je kan nu eenmaal niet terug in de tijd dus het heeft ook geen zin om te denken, "had ik maar".
3. Wat ik verder vooral leerde was dat de zelfmoord van mijn vader niet mijn schuld was. Die overtuiging zat heel diep ingebakken in mij. Maar het was niet mijn schuld. Het is niet jouw schuld. Ze kozen dit lot zelf, hoe verdrietig het ook is. Ze waren zelf verantwoordelijk voor hun keuzes.
Het is erg moeilijk en hopelijk kan je veel steun vinden in je omgeving of online.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
