Relaties
alle pijlers
Ik mis hem
maandag 9 maart 2026 om 13:37
Hallo allemaal,
Mijn naam is Brokkepootje en ik ben nieuw hier. Ik hoop op eerlijke reacties, maar dan zonder (voor)oordelen.
Het zit zo: Afgelopen najaar, na een ziekenhuisopname, moest mijn geliefde peettante opgenomen worden in een verpleeghuis. In het ziekenhuis kon ik haar regelmatig opzoeken, het was op loopafstand van mijn flat. Het verpleeghuis was enkele dorpen verderop en met het OV (ik rijd geen auto) knap lastig te bereiken. Gelukkig schoot een vriendelijke collega te hulp. Hij woonde vlakbij en vond het niet erg om een stukje om te rijden. Terug naar huis ging ik dan wel met de bus/trein/ Lastig, maar ik vond één lift erheen al fijn.
Het werd een wekelijks ritueel. In de auto tijdens deze ritjes bleken we het uitstekend met elkaar te kunnen vinden. Zelfde humor, zelfde kijk op zaken. Grappige verhalen en serieuze gesprekken wisselden elkaar af. Hij vertelde over zijn gezin (vrouw en puberzoon) en ik over mijn zorg voor mijn vader en whatever er nog meer ter sprake kwam. Ik begon toch echt wat warme gevoelens voor hem te krijgen. maar vanaf het begin was het me volkomen duidelijk dat hij zijn gezin op een voetstuk had staan, en terecht natuurlijk. En ik zou zelf ook nooit opzettelijk proberen om een getrouwde man te strikken, zelfs al had ik de illusie dat het iets zou opleveren. Hij hoort bij vrouw en kind en daar is hij gelukkig.
Nam niet weg dat ik een fijne vriend aan hem had. Een steun, een praatpaal, een maatje. En dat voelde goed. Voelde, inderdaad. Want onze ritjes zijn helaas verleden tijd. Niet vanwege iets vervelends tussen ons, maar, verdrietig genoeg, omdat mijn peettante enkele weken geleden is overleden. Ik heb hem een appje gestuurd en hem (voor de zoveelste keer) bedankt dat hij al die weken lang mijn privéchauffeur heeft willen zijn. Maar nu mis ik dus twee mensen. Mijn lieve peettante en de man die het mogelijk heeft gemaakt dat ik haar tijdens haar laatste levensfase nog zo vaak heb kunnen zien.
Ik mis hem. Nu ik geen reden meer heb om met hem in de auto te stappen, is de connectie verbroken. Nu zijn er bijna altijd collega's bij als ik hem zie en gaat het, op enkele opmerkingen en grappen na) weer gewoon over het werk. Wat niet zo vreemd is uiteraard, maar het voelt,,,leeg. Ik zou hem zo graag weer eens één op één hebben, maar dat gaat een grens over die ik niet over wil gaan. Eén blik op de ring om zijn vinger is genoeg. Ik bereik er niks mee. Maar in de tussentijd mis ik mijn maatje.
Hoe ga ik hiermee om, zonder mezelf voor gek te zetten en hem in verlegenheid te brengen?
Bedankt voor het advies.
p.s. Zeg alsjeblieft niet dat ik moet gaan daten. Dat heb ik heus wel geprobeerd, maar ik heb er echt de energie niet meer voor.
Mijn naam is Brokkepootje en ik ben nieuw hier. Ik hoop op eerlijke reacties, maar dan zonder (voor)oordelen.
Het zit zo: Afgelopen najaar, na een ziekenhuisopname, moest mijn geliefde peettante opgenomen worden in een verpleeghuis. In het ziekenhuis kon ik haar regelmatig opzoeken, het was op loopafstand van mijn flat. Het verpleeghuis was enkele dorpen verderop en met het OV (ik rijd geen auto) knap lastig te bereiken. Gelukkig schoot een vriendelijke collega te hulp. Hij woonde vlakbij en vond het niet erg om een stukje om te rijden. Terug naar huis ging ik dan wel met de bus/trein/ Lastig, maar ik vond één lift erheen al fijn.
Het werd een wekelijks ritueel. In de auto tijdens deze ritjes bleken we het uitstekend met elkaar te kunnen vinden. Zelfde humor, zelfde kijk op zaken. Grappige verhalen en serieuze gesprekken wisselden elkaar af. Hij vertelde over zijn gezin (vrouw en puberzoon) en ik over mijn zorg voor mijn vader en whatever er nog meer ter sprake kwam. Ik begon toch echt wat warme gevoelens voor hem te krijgen. maar vanaf het begin was het me volkomen duidelijk dat hij zijn gezin op een voetstuk had staan, en terecht natuurlijk. En ik zou zelf ook nooit opzettelijk proberen om een getrouwde man te strikken, zelfs al had ik de illusie dat het iets zou opleveren. Hij hoort bij vrouw en kind en daar is hij gelukkig.
Nam niet weg dat ik een fijne vriend aan hem had. Een steun, een praatpaal, een maatje. En dat voelde goed. Voelde, inderdaad. Want onze ritjes zijn helaas verleden tijd. Niet vanwege iets vervelends tussen ons, maar, verdrietig genoeg, omdat mijn peettante enkele weken geleden is overleden. Ik heb hem een appje gestuurd en hem (voor de zoveelste keer) bedankt dat hij al die weken lang mijn privéchauffeur heeft willen zijn. Maar nu mis ik dus twee mensen. Mijn lieve peettante en de man die het mogelijk heeft gemaakt dat ik haar tijdens haar laatste levensfase nog zo vaak heb kunnen zien.
Ik mis hem. Nu ik geen reden meer heb om met hem in de auto te stappen, is de connectie verbroken. Nu zijn er bijna altijd collega's bij als ik hem zie en gaat het, op enkele opmerkingen en grappen na) weer gewoon over het werk. Wat niet zo vreemd is uiteraard, maar het voelt,,,leeg. Ik zou hem zo graag weer eens één op één hebben, maar dat gaat een grens over die ik niet over wil gaan. Eén blik op de ring om zijn vinger is genoeg. Ik bereik er niks mee. Maar in de tussentijd mis ik mijn maatje.
Hoe ga ik hiermee om, zonder mezelf voor gek te zetten en hem in verlegenheid te brengen?
Bedankt voor het advies.
p.s. Zeg alsjeblieft niet dat ik moet gaan daten. Dat heb ik heus wel geprobeerd, maar ik heb er echt de energie niet meer voor.
maandag 9 maart 2026 om 22:14
Hij is toch ook geen vriend/maatje? Hij is een collega die je een slinger gaf naar een verzorgingstehuis. Heel aardig van hem, maar meer niet.Brokkepootje schreef: ↑09-03-2026 17:26@Nerdopviva:
"Omdat ze verliefd op hem is/graag een relatie met hem zou willen (als hij niet getrouwd zou zijn)."
Dat is nou precies wat ik NIET wil! Ik ontken niet dat ik gevoelens heb, maar jij bent niet in een posite om ern ander te vertellen wat ern volslagen vreemde wel of niet wil! Hij IS getrouwd, het doet er niet toe wat ik, zijn buurvrouw, de kapper, de bakker of de goudvis zou willen "als". Er IS geen als. Er is een lieve vriend, die me heeft geholpen om door een lastige tijd heen te komen en wiens warmte ik nu mis. Dat is het.
Frankly my dear, I don"t give a damn
maandag 9 maart 2026 om 23:45
Ik vind de reacties ook wat overdreven hoor. Ja het is goed om eerlijk naar jezelf te zijn, en er zijn dus wel wat gevoelens, dus het is meer de vraag of je jezelf dat moet aandoen (aan de andere kant zegt TO dat ze vriendschap voor haar veel belangrijker is). Maar niet iedereen verliest de controle zomaar ... Dat vind ik ook vreemd om uit haar berichten te concluderen want dat is volgens mij helemaal niet aan de orde. TO wil geen relatie en wil ook niet tussen hem en zijn vrouw in komen.
Wat ik veel meer lees, is iemand die in diepe rouw is, en daar is hij momenteel aan gekoppeld, omdat hij daar was op dat moment. Hem loslaten is misschien zelfs wel het laatste stuk van haar peettante loslaten. Ik snap heel goed dat TO deze veiligheid en vertrouwdheid mist.
Maar TO, deze gevoelens slinken ook weer. Dan bedoel ik niet de verliefde gevoelens maar het gevoel van hem nodig hebben om te rouwen. Misschien sowieso goed om je daar eerst op te richten. En daarna eens te kijken hoe het met je gevoel gesteld is en wat je nog van hem mist.
Wat ik veel meer lees, is iemand die in diepe rouw is, en daar is hij momenteel aan gekoppeld, omdat hij daar was op dat moment. Hem loslaten is misschien zelfs wel het laatste stuk van haar peettante loslaten. Ik snap heel goed dat TO deze veiligheid en vertrouwdheid mist.
Maar TO, deze gevoelens slinken ook weer. Dan bedoel ik niet de verliefde gevoelens maar het gevoel van hem nodig hebben om te rouwen. Misschien sowieso goed om je daar eerst op te richten. En daarna eens te kijken hoe het met je gevoel gesteld is en wat je nog van hem mist.
dinsdag 10 maart 2026 om 01:15
Zonnebloem1996 schreef: ↑09-03-2026 23:45Ik vind de reacties ook wat overdreven hoor. Ja het is goed om eerlijk naar jezelf te zijn, en er zijn dus wel wat gevoelens, dus het is meer de vraag of je jezelf dat moet aandoen (aan de andere kant zegt TO dat ze vriendschap voor haar veel belangrijker is). Maar niet iedereen verliest de controle zomaar ... Dat vind ik ook vreemd om uit haar berichten te concluderen want dat is volgens mij helemaal niet aan de orde. TO wil geen relatie en wil ook niet tussen hem en zijn vrouw in komen.
Wat ik veel meer lees, is iemand die in diepe rouw is, en daar is hij momenteel aan gekoppeld, omdat hij daar was op dat moment. Hem loslaten is misschien zelfs wel het laatste stuk van haar peettante loslaten. Ik snap heel goed dat TO deze veiligheid en vertrouwdheid mist.
Maar TO, deze gevoelens slinken ook weer. Dan bedoel ik niet de verliefde gevoelens maar het gevoel van hem nodig hebben om te rouwen. Misschien sowieso goed om je daar eerst op te richten. En daarna eens te kijken hoe het met je gevoel gesteld is en wat je nog van hem mist.
Ik vind dan weer de reacties van TO erg bijzonder, om het zo te zeggen.
Delulu
dinsdag 10 maart 2026 om 07:33
Het klinkt als een veilige cocon waar je in zat, in die auto naast een collega die iets liefs deed wat voor jou op dat moment belangrijk was. Een plek waar jij graag was.
Ik vermoed dat de bozige reacties van jou komen door je beschuldigd te voelen van iets wat voor jou bijzaak is. Dat er geen naam hoeft te zijn voor het gevoel dat je had, daar als je naast hem zat op weg naar je zieke peettante. Of het vriendschap moet heten of stille verliefdheid waar je verder niets mee wilt, doet er volgens mij niet toe voor jou.
En ik denk dat er heel veel (ook ander) verdriet zit, waardoor dit alles jou zo raakt. Tussen de regels door lees ik pittige leefomstandigheden: zorgen om een vader, moeilijker kunnen lopen na een ongeval, geen energie meer voor een relatie en daarbij dus nog het wegvallen van een voor jou belangrijk familielid.
Ik vind het niet zo gek dat je aangeeft te missen wat er was. Een plek naast iemand die niets van je wil of verwacht, die iets doet voor jou wat voor jou veel betekent en waar je op dat moment, in die auto, in die cocon, even kan zijn wie je bent. Waar je gezellige gesprekken hebt, zorgen kunt delen, kunt lachen met elkaar, je even geen fysieke probleem ervaart met het niet lang kunnen wandelen of gebrek aan energie.
En ik begrijp het verdriet want die cocon komt niet meer terug. Je zoekt volgens mij naar een manier om dat terug te vinden zonder je te willen mengen in een goed huwelijk, maar dat is volgens mij niet mogelijk. Omdat het bestond bij geen verwachtingen en er was een doel, namelijk jou van a naar b brengen.
Nu is de situatie anders en ben je op zoek naar een alternatief maar dat is er niet.
Wat er wel is, is wat er overblijft in gewoon collegiaal contact. Ook dat kan vriendschappelijk zijn. Voor jezelf kan dat ingewikkeld zijn als er ook nog stille verliefde gevoelens zijn.
Je kan jezelf ook nog afvragen of die verliefde gevoelens wel echt over hem gaan, of dat het misschien toch meer zat in de soort band die je op dat moment ervaarde met hem, wat iemand eerder al schreef.
Ik vermoed dat de bozige reacties van jou komen door je beschuldigd te voelen van iets wat voor jou bijzaak is. Dat er geen naam hoeft te zijn voor het gevoel dat je had, daar als je naast hem zat op weg naar je zieke peettante. Of het vriendschap moet heten of stille verliefdheid waar je verder niets mee wilt, doet er volgens mij niet toe voor jou.
En ik denk dat er heel veel (ook ander) verdriet zit, waardoor dit alles jou zo raakt. Tussen de regels door lees ik pittige leefomstandigheden: zorgen om een vader, moeilijker kunnen lopen na een ongeval, geen energie meer voor een relatie en daarbij dus nog het wegvallen van een voor jou belangrijk familielid.
Ik vind het niet zo gek dat je aangeeft te missen wat er was. Een plek naast iemand die niets van je wil of verwacht, die iets doet voor jou wat voor jou veel betekent en waar je op dat moment, in die auto, in die cocon, even kan zijn wie je bent. Waar je gezellige gesprekken hebt, zorgen kunt delen, kunt lachen met elkaar, je even geen fysieke probleem ervaart met het niet lang kunnen wandelen of gebrek aan energie.
En ik begrijp het verdriet want die cocon komt niet meer terug. Je zoekt volgens mij naar een manier om dat terug te vinden zonder je te willen mengen in een goed huwelijk, maar dat is volgens mij niet mogelijk. Omdat het bestond bij geen verwachtingen en er was een doel, namelijk jou van a naar b brengen.
Nu is de situatie anders en ben je op zoek naar een alternatief maar dat is er niet.
Wat er wel is, is wat er overblijft in gewoon collegiaal contact. Ook dat kan vriendschappelijk zijn. Voor jezelf kan dat ingewikkeld zijn als er ook nog stille verliefde gevoelens zijn.
Je kan jezelf ook nog afvragen of die verliefde gevoelens wel echt over hem gaan, of dat het misschien toch meer zat in de soort band die je op dat moment ervaarde met hem, wat iemand eerder al schreef.
.
dinsdag 10 maart 2026 om 07:45
dinsdag 10 maart 2026 om 07:52
Laatje schreef: ↑10-03-2026 07:33Het klinkt als een veilige cocon waar je in zat, in die auto naast een collega die iets liefs deed wat voor jou op dat moment belangrijk was. Een plek waar jij graag was.
Ik vermoed dat de bozige reacties van jou komen door je beschuldigd te voelen van iets wat voor jou bijzaak is. Dat er geen naam hoeft te zijn voor het gevoel dat je had, daar als je naast hem zat op weg naar je zieke peettante. Of het vriendschap moet heten of stille verliefdheid waar je verder niets mee wilt, doet er volgens mij niet toe voor jou.
En ik denk dat er heel veel (ook ander) verdriet zit, waardoor dit alles jou zo raakt. Tussen de regels door lees ik pittige leefomstandigheden: zorgen om een vader, moeilijker kunnen lopen na een ongeval, geen energie meer voor een relatie en daarbij dus nog het wegvallen van een voor jou belangrijk familielid.
Ik vind het niet zo gek dat je aangeeft te missen wat er was. Een plek naast iemand die niets van je wil of verwacht, die iets doet voor jou wat voor jou veel betekent en waar je op dat moment, in die auto, in die cocon, even kan zijn wie je bent. Waar je gezellige gesprekken hebt, zorgen kunt delen, kunt lachen met elkaar, je even geen fysieke probleem ervaart met het niet lang kunnen wandelen of gebrek aan energie.
En ik begrijp het verdriet want die cocon komt niet meer terug. Je zoekt volgens mij naar een manier om dat terug te vinden zonder je te willen mengen in een goed huwelijk, maar dat is volgens mij niet mogelijk. Omdat het bestond bij geen verwachtingen en er was een doel, namelijk jou van a naar b brengen.
Nu is de situatie anders en ben je op zoek naar een alternatief maar dat is er niet.
Wat er wel is, is wat er overblijft in gewoon collegiaal contact. Ook dat kan vriendschappelijk zijn. Voor jezelf kan dat ingewikkeld zijn als er ook nog stille verliefde gevoelens zijn.
Je kan jezelf ook nog afvragen of die verliefde gevoelens wel echt over hem gaan, of dat het misschien toch meer zat in de soort band die je op dat moment ervaarde met hem, wat iemand eerder al schreef.
Wat een mooie en lieve reactie Laatje.
dinsdag 10 maart 2026 om 07:53
Laatje schreef: ↑10-03-2026 07:33Een plek naast iemand die niets van je wil of verwacht, die iets doet voor jou wat voor jou veel betekent en waar je op dat moment, in die auto, in die cocon, even kan zijn wie je bent. Waar je gezellige gesprekken hebt, zorgen kunt delen, kunt lachen met elkaar, je even geen fysieke probleem ervaart met het niet lang kunnen wandelen of gebrek aan energie. En ik begrijp het verdriet want die cocon komt niet meer terug.
Dat is het. Sterkte TO.
woensdag 11 maart 2026 om 14:20
Als het vriendschappelijk was of zou zijn geweest, dan was het niet afgelopen op het moment dat je peettante overleed. Dan hadden jullie namelijk gewoon contact kunnen houden en samen dingen kunnen ondernemen. Dat dat allemaal niet kan of niet gebeurt, laat denk ik wel zien dat er onderhuids toch iets meer speelde en daardoor wordt afgehouden. Dat geeft toch niet, die dingen gebeuren soms. Of het betekende voor jou meer dan voor hem en was voor hem alleen even een vriendelijk klusje dat hij wilde doen en nu heeft afgevinkt. Dat kan ook nog. Hoe dan ook is duidelijk dat het je raakt en dat is natuurlijk extra vervelend in een periode waarin je net iemand hebt verloren. Desalniettemin had je laatste bericht wel wat vriendelijker en reflectiever gekund. Sterkte ermee.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
