Kinderen
alle pijlers
Puber met smetvrees, tips
zaterdag 21 maart 2026 om 11:48
Mijn dochter (puber), met ASS heeft OCD (officiële diagnose) die zich uit in smetvrees. En het loopt echt volledig uit de hand. De OCD neemt haar hele leven over en daarmee ook het gezin. En ik vind het enorm pittig. Ze heeft therapie, wij hebben zelf ook af en toe gesprekken met haar therapeuten.
Zijn er hier meer ouders wiens kind een OCD heeft? Ik zou het fijn vinden wat verhalen en wellicht ook tips uit te wisselen.
Zijn er hier meer ouders wiens kind een OCD heeft? Ik zou het fijn vinden wat verhalen en wellicht ook tips uit te wisselen.
zaterdag 21 maart 2026 om 12:35
Geen tips en ervaring, maar ik kan me voorstellen dat dit heftig is als ouders.
Mag ik (uit oprechte interesse) vragen hoe zich dit uit? En hoe dit de rest van het gezin belast?
Ik had nl vroeger een vriendin met smetvrees, waarbij het voornamelijk voor zichzelf lastig was. Na haast iedere aanraking handen wassen, deuren alleen met elleboog openen, dat soort werk. Het enige wat mij 'raakte' was dat ze nooit buiten de deur wilde eten. Dus nooit uit eten en als we samen aten dat zij dan kookte. Maar dat was voor mij natuurlijk geen belasting.
Mag ik (uit oprechte interesse) vragen hoe zich dit uit? En hoe dit de rest van het gezin belast?
Ik had nl vroeger een vriendin met smetvrees, waarbij het voornamelijk voor zichzelf lastig was. Na haast iedere aanraking handen wassen, deuren alleen met elleboog openen, dat soort werk. Het enige wat mij 'raakte' was dat ze nooit buiten de deur wilde eten. Dus nooit uit eten en als we samen aten dat zij dan kookte. Maar dat was voor mij natuurlijk geen belasting.
zaterdag 21 maart 2026 om 12:41
zaterdag 21 maart 2026 om 13:00
Mijn 2e kind heeft een heftige vorm van smetvrees met paniekaanvallen en depressie. Heel moeulijk voor haar maar ook voor ons. Ik had de neiging om maar alles te doen om te voorkomen dat ze een aanval kreeg maar dit versterkte haar smetvrees en was voor ons geen doen meer. Het is hier meerdere keren echt geescaleerd, nu heeft ze goede AD specifiek voor mensen met smetvrees, begeleiding van psychiater, psycholoog en praatgroep met lotgenoten en dat doet haar goed en kan ze redelijk normaal functioneren. Veel sterkte want het is echt moeilijk voor iedereen en buitenstaanders begrijpen het vaak niet.
zaterdag 21 maart 2026 om 13:06
Het uit zich ook in dwang richting ons. Dus als ik even aan mijn arm krab dan wil ze dat ik mijn handen was. De was moet van haar onder zeer strikte voorwaarden gedaan worden, het lukt haar niet zelf eten te maken, een boterham ofzo smeren, maar als wij het doen moet dat onder strikte voorwaarden. En als we wat fout doen in haar ogen dan raakt ze volledig overstuur en worden wij voor hele lelijke dingen uitgemaakt. Het is echt heel heftig. De combi ASS en OCD vind ik pittig.
zaterdag 21 maart 2026 om 13:08
Welke AD slikt jouw kind NL71? Ik vermoed dat mijn dochter weer is gestopt met haar AD. Haar therapeut en psychiater hadden het wel over nieuwe medicatie maar ik heb geen idee of ze die al heeft. Ze is 19 dus helaas krijgen wij niet alles meer te horen als ouders van jeugdzorg.
En hoe heeft jouw kind de praatgroep met lotgenoten gevonden? Daar was hier ook even sprake van, meer op ASS gericht maar dat was om diverse redenen helaas totaal geen succes. Jeugdzorg lijkt momenteel ook een beetje zoekende hoe haar het beste te begeleiden.
En hoe heeft jouw kind de praatgroep met lotgenoten gevonden? Daar was hier ook even sprake van, meer op ASS gericht maar dat was om diverse redenen helaas totaal geen succes. Jeugdzorg lijkt momenteel ook een beetje zoekende hoe haar het beste te begeleiden.
zaterdag 21 maart 2026 om 13:50
Mijn eerste relatie (die begon als puber), was met iemand die zware smetvrees had. Wat zegt de therapeut over het feit dat jullie je laten leiden door haar “eisen” over hoe bepaalde handeling uitgevoerd dienen te worden?
Mij is in die tijd juist geleerd dat je er niet in mee moest gaan. Dat zorgt voor de korte termijn misschien wel voor extra conflict. Maar anders “fasciliteer” je het gedrag.
Mij is in die tijd juist geleerd dat je er niet in mee moest gaan. Dat zorgt voor de korte termijn misschien wel voor extra conflict. Maar anders “fasciliteer” je het gedrag.
zaterdag 21 maart 2026 om 14:11
zaterdag 21 maart 2026 om 14:17
Uiteraard moet je er niet teveel in meegaan etcetera. Maar het is allemaal echt niet zo simpel. Want tegen alles ingaan maakt het ook niet perse beter. En wij faciliteren zeker niet alles. Maar we gaan er ook niet op alles tegenin.
En de combi ASS en smetvrees is echt ruk. Een boterham klaarmaken is lastig want na elke aanraking 'moet' ze haar handen wassen. Dan duurt een boterham maken echt heel lang en maakt het een heel groot ding ipv even snel een bammetje maken. En ASS uit zich deels weer in andere dingen die eten sowieso lastig maakt. Dus ze maakt vaak genoeg zelf eten maar soms eet ze helemaal niet omdat het even allemaal niet lukt en dan maken wij wat. Liefst uit het zicht van haar, anders doen we alles 'verkeerd'.
Ik zou het prettig vinden om wat ervaringen uit te wisselen met mensen die ook iemand met hele erge OCD in hun zeer nabije omgeving hebben. Want het is lastig.
Een vriendin met smetvrees is denk ik wel echt anders dan een kind of partner met smetvrees. Die vriendin zet zich over vanalles heen als ze met haar vriendinnen is. En dan merkt de ander er misschien niet zo veel van. Maar de vrienden van degene met smetvrees zien waarschijnlijk miet het obsessieve schoonmaken van alles wat bezoek heeft aangeraakt, het lange douchen na ergens geweest te zijn want vies, etcetera. Mijn dochter probeert elke dag dingen te doen die ze het liefst niet zou doen en ze ziet gelukkig ook in dat dat nodig is, anders wordt het alleen maar erger en erger. Maar dat betekent niet dat wij er geen last van hebben en het betekent wel dat wij helaas ook vaak de dupe zijn. Want tegen wie anders dan de mensen die onvoorwaardelijk van je houden kan je alles zeggen en helemaal jezelf zijn.
En de combi ASS en smetvrees is echt ruk. Een boterham klaarmaken is lastig want na elke aanraking 'moet' ze haar handen wassen. Dan duurt een boterham maken echt heel lang en maakt het een heel groot ding ipv even snel een bammetje maken. En ASS uit zich deels weer in andere dingen die eten sowieso lastig maakt. Dus ze maakt vaak genoeg zelf eten maar soms eet ze helemaal niet omdat het even allemaal niet lukt en dan maken wij wat. Liefst uit het zicht van haar, anders doen we alles 'verkeerd'.
Ik zou het prettig vinden om wat ervaringen uit te wisselen met mensen die ook iemand met hele erge OCD in hun zeer nabije omgeving hebben. Want het is lastig.
Een vriendin met smetvrees is denk ik wel echt anders dan een kind of partner met smetvrees. Die vriendin zet zich over vanalles heen als ze met haar vriendinnen is. En dan merkt de ander er misschien niet zo veel van. Maar de vrienden van degene met smetvrees zien waarschijnlijk miet het obsessieve schoonmaken van alles wat bezoek heeft aangeraakt, het lange douchen na ergens geweest te zijn want vies, etcetera. Mijn dochter probeert elke dag dingen te doen die ze het liefst niet zou doen en ze ziet gelukkig ook in dat dat nodig is, anders wordt het alleen maar erger en erger. Maar dat betekent niet dat wij er geen last van hebben en het betekent wel dat wij helaas ook vaak de dupe zijn. Want tegen wie anders dan de mensen die onvoorwaardelijk van je houden kan je alles zeggen en helemaal jezelf zijn.
zaterdag 21 maart 2026 om 15:17
Oh het klinkt heel heftig! Is er wel eens over opname gesproken? Niet dat dat alles oplost of beter maakt, dat begrijp ik heel goed.
Misschien is er op Facebook een groep voor ouders van? Er is wel een groep voor ouders met kinderen met ASS volgens mij. Misschien vind je daar al meer herkenning
Misschien is er op Facebook een groep voor ouders van? Er is wel een groep voor ouders met kinderen met ASS volgens mij. Misschien vind je daar al meer herkenning
Het is zoals het is
zaterdag 21 maart 2026 om 15:47
Hier zitten ook meer dan genoeg ouders van kinderen met ASS.Youk79 schreef: ↑21-03-2026 15:17Oh het klinkt heel heftig! Is er wel eens over opname gesproken? Niet dat dat alles oplost of beter maakt, dat begrijp ik heel goed.
Misschien is er op Facebook een groep voor ouders van? Er is wel een groep voor ouders met kinderen met ASS volgens mij. Misschien vind je daar al meer herkenning
Graftak!
zaterdag 21 maart 2026 om 16:58
zaterdag 21 maart 2026 om 17:02
Ik heb zelf smetvrees maar niet zo erg als je dochter.
Ik leg andere mensen ook wel dingen op (handen wassen enzo) en daar gaan ze gelukkig wel in mee. Maar ik zeg ook altijd dat ze niet mijn stoornissen mogen faciliteren als ze er te veel in meegaan (ook al vind ik dat natuurlijk heel fijn, maar het maakt het erger dus ze moeten dat echt niet doen). Eten maken uit haar zicht is wel heel verstandig, als ik het niet gezien heb kan ik doen alsof het volgens mijn richtlijnen is gebeurd en dan kan ik er makkelijker mee omgaan.
Ik denk niet dat je haar kunt helpen. Ze zal het zelf moeten doen. Wel goed dat ze elke dag dingen probeert te doen die ze het liefst niet zou doen. Dat helpt echt. En is waarschijnlijk het enige dat kan helpen.
Ik leg andere mensen ook wel dingen op (handen wassen enzo) en daar gaan ze gelukkig wel in mee. Maar ik zeg ook altijd dat ze niet mijn stoornissen mogen faciliteren als ze er te veel in meegaan (ook al vind ik dat natuurlijk heel fijn, maar het maakt het erger dus ze moeten dat echt niet doen). Eten maken uit haar zicht is wel heel verstandig, als ik het niet gezien heb kan ik doen alsof het volgens mijn richtlijnen is gebeurd en dan kan ik er makkelijker mee omgaan.
Ik denk niet dat je haar kunt helpen. Ze zal het zelf moeten doen. Wel goed dat ze elke dag dingen probeert te doen die ze het liefst niet zou doen. Dat helpt echt. En is waarschijnlijk het enige dat kan helpen.
“We should make no mistake. Without concerted actions, the next generation will be roasted, toasted, fried and grilled.” - Christine Lagarde, IMF
zaterdag 21 maart 2026 om 19:02
Mijn dochter heeft geen smetvrees maar wel andere psychische problematiek waar het gezin onder lijdt. Het is ontzettend zwaar geweest maar het is echt belangrijk dat je hier niet in mee gaat. Ze is 19, volwassen en daardoor (helaas) zelf verantwoordelijk. Ze zal dit echt zelf moeten gaan doen.
Je hebt het over jeugdzorg en de beperkte informatie die je krijgt maar als het goed is, is deze niet (meer) betrokken na haar 18e en is ze voor GGZ hulp aangewezen op de volwassen GGZ. De informatie die jullie gaan krijgen zal alleen maar minder worden helaas. Wil ze zelf hulp? Is opname al eens ter sprake gekomen?
Je hebt het over jeugdzorg en de beperkte informatie die je krijgt maar als het goed is, is deze niet (meer) betrokken na haar 18e en is ze voor GGZ hulp aangewezen op de volwassen GGZ. De informatie die jullie gaan krijgen zal alleen maar minder worden helaas. Wil ze zelf hulp? Is opname al eens ter sprake gekomen?
zaterdag 21 maart 2026 om 19:21
Lijkt me heel erg heftig om mee te maken met je kind.
Ik heb zelf OCD en belast daar andere ook mee, vooral mijn partner. Dit geeft schuldgevoel maar de OCD is echt sterker.
Anderen zeggen dat je er niet in mee moet gaan. Ik vind dat te simpel gesteld, zeker als ze in therapie is. Ik zou eerder met haar en de therapeut bespreken waar ze op moet oefenen en wat oké is en wat je mag weigeren in belang van de therapie. Cold turkey niet meer faciliteren als je dat nu wel op dagelijkse basis doet is mogelijk (veel) te heftig voor haar.
Hoewel dat uiteindelijk met exposure therapie wel het idee is merk ik zelf dat als er te grote stappen van me verwacht worden het alleen maar erger wordt ipv beter. Kleine stapjes en dat leren verdragen werkt bij mij veel beter.
Ook heb ik momenten dat het wat minder gaat en dat laat ik partner dan weten, hij werkt dan ‘mee’ aan m’n dwang maar kan ook wel remmen als het te lang duurt en een patroon lijkt te worden ipv een korte dip. Dit lijkt me met een kind veel ingewikkelder te regelen, bedoel vooral te zeggen dat het kan fluctueren.
Wat ik zelf merk is dat in periodes van stress, lage weerstand of weinig slaap de OCD veel erger is dan wanneer ik verder lekker in mijn vel zit. Dan is het ook aanwezig maar heeft de dwang de overhand en ervaar ik veel minder de angst. Het loopt dan ook niet zo uit de hand. Dat is misschien iets wat je kunt stimuleren, gezond eten, goede slaaphygiene en voldoende beweging. Zoek daarbij ook samen naar activiteiten die niet onnodig triggeren. Het gewone leven geeft al genoeg exposure.
Sterkte!
Ik heb zelf OCD en belast daar andere ook mee, vooral mijn partner. Dit geeft schuldgevoel maar de OCD is echt sterker.
Anderen zeggen dat je er niet in mee moet gaan. Ik vind dat te simpel gesteld, zeker als ze in therapie is. Ik zou eerder met haar en de therapeut bespreken waar ze op moet oefenen en wat oké is en wat je mag weigeren in belang van de therapie. Cold turkey niet meer faciliteren als je dat nu wel op dagelijkse basis doet is mogelijk (veel) te heftig voor haar.
Hoewel dat uiteindelijk met exposure therapie wel het idee is merk ik zelf dat als er te grote stappen van me verwacht worden het alleen maar erger wordt ipv beter. Kleine stapjes en dat leren verdragen werkt bij mij veel beter.
Ook heb ik momenten dat het wat minder gaat en dat laat ik partner dan weten, hij werkt dan ‘mee’ aan m’n dwang maar kan ook wel remmen als het te lang duurt en een patroon lijkt te worden ipv een korte dip. Dit lijkt me met een kind veel ingewikkelder te regelen, bedoel vooral te zeggen dat het kan fluctueren.
Wat ik zelf merk is dat in periodes van stress, lage weerstand of weinig slaap de OCD veel erger is dan wanneer ik verder lekker in mijn vel zit. Dan is het ook aanwezig maar heeft de dwang de overhand en ervaar ik veel minder de angst. Het loopt dan ook niet zo uit de hand. Dat is misschien iets wat je kunt stimuleren, gezond eten, goede slaaphygiene en voldoende beweging. Zoek daarbij ook samen naar activiteiten die niet onnodig triggeren. Het gewone leven geeft al genoeg exposure.
Sterkte!
zaterdag 21 maart 2026 om 19:26
Is natuurlijk ook maar net waar en onder welke voorwaarden je therapie hebt. Ik heb zelf therapie gehad waarbij de omgeving juist erg belangrijk was en waarbij in mijn geval mijn partner nauw betrokken was. Ook aanwezig bij gesprekken enz. Enige is dat kind zelf dat moet willen. Als dochter van TO wel hulp wil van haar ouders kunnen zij dat natuurlijk bieden. Een gemiddelde 18 jarige staat niet ineens zelfstandig op de benen, ook als er geen problematiek speelt.Nanouk schreef: ↑21-03-2026 19:02Mijn dochter heeft geen smetvrees maar wel andere psychische problematiek waar het gezin onder lijdt. Het is ontzettend zwaar geweest maar het is echt belangrijk dat je hier niet in mee gaat. Ze is 19, volwassen en daardoor (helaas) zelf verantwoordelijk. Ze zal dit echt zelf moeten gaan doen.
Je hebt het over jeugdzorg en de beperkte informatie die je krijgt maar als het goed is, is deze niet (meer) betrokken na haar 18e en is ze voor GGZ hulp aangewezen op de volwassen GGZ. De informatie die jullie gaan krijgen zal alleen maar minder worden helaas. Wil ze zelf hulp? Is opname al eens ter sprake gekomen?
zaterdag 21 maart 2026 om 19:39
Als therapeut die ook regelmatig OCD behandelingen doet: dwang/smetvrees komt nooit alleen, het systeem wordt er vrijwel altijd in betrokken en dat is heel zwaar voor de dynamiek thuis en tevens werkt het klachten vaak onbedoeld toch in de hand. Ik heb altijd een sterke voorkeur om partner/huisgenoten/familie goed te betrekken en eventueel systeemgesprekken op te zetten. En dan vertel ik het systeem ook dat we gaan stoppen met meegaan in de dwang. Dat is loeizwaar, maar nodig. Het betekent niet dat je overal ‘tegenin’ moet gaan maar dat je zelf zoveel mogelijk gezond gedrag blijft vertonen. Je wil, afhankelijk van de fase van therapie, check gedrag niet belonen (door bijvoorbeeld akkoord te gaan dat dingen nog tien keer worden nagelopen). Je ontkracht het liefst niks (want dat is veiligheidsgedrag), je bevestigt het liefst niks. De voorkeur voor dwang is een houding van ‘Ik doe zoals ik het normaalgesproken doe en we zien wel hoe dat uitpakt’.
Maar hier is goede begeleiding van de therapeut voor nodig. Sterkte OP!
Maar hier is goede begeleiding van de therapeut voor nodig. Sterkte OP!
zaterdag 21 maart 2026 om 20:06
Ik snap héél goed dat een vriendin anders is hoor.Dannas2 schreef: ↑21-03-2026 14:17
Een vriendin met smetvrees is denk ik wel echt anders dan een kind of partner met smetvrees. Die vriendin zet zich over vanalles heen als ze met haar vriendinnen is. En dan merkt de ander er misschien niet zo veel van. Maar de vrienden van degene met smetvrees zien waarschijnlijk miet het obsessieve schoonmaken van alles wat bezoek heeft aangeraakt, het lange douchen na ergens geweest te zijn want vies, etcetera. Mijn dochter probeert elke dag dingen te doen die ze het liefst niet zou doen en ze ziet gelukkig ook in dat dat nodig is, anders wordt het alleen maar erger en erger. Maar dat betekent niet dat wij er geen last van hebben en het betekent wel dat wij helaas ook vaak de dupe zijn. Want tegen wie anders dan de mensen die onvoorwaardelijk van je houden kan je alles zeggen en helemaal jezelf zijn.
Hier in huis ook veel te maken met neurodivergentie. Dat is thuis ook echt anders dan als we ergens anders zijn.
Fijn dat je dochter thuis zichzelf kan zijn. Maar zorg ook dat het voor de rest leefbaar blijft. En blijf bedenken dat als ze op boze momenten onaardige dingen roept, het haar OCD/ASS is die spreekt! Het heeft echt niks met haar liefde voor jullie te maken!
zaterdag 21 maart 2026 om 21:09
Ik zeg ook nergens dat een 18 jarige ineens op eigen benen moet staan. Het is fijn als een omgeving betrokken is. Maar deze hulp moet dan zo nauw betrokken zijn, zoals je zegt bij alle gesprekken zitten om goed samen te kunnen werken. Dochter is helaas al 19 en moet dat dan echt willen. Nu hebben ouders geen recht meer op informatie zonder haar toestemming. Hoe rot ook, als je niet volledig betrokken bent bij de hulp, kun je door goed bedoeld te helpen het probleem alleen maar in stand houden. TO geeft aan dat zij en het gezin veel last hebben van de situatie. Zo kunnen zo niet langer door.Kinderstoel schreef: ↑21-03-2026 19:26Is natuurlijk ook maar net waar en onder welke voorwaarden je therapie hebt. Ik heb zelf therapie gehad waarbij de omgeving juist erg belangrijk was en waarbij in mijn geval mijn partner nauw betrokken was. Ook aanwezig bij gesprekken enz. Enige is dat kind zelf dat moet willen. Als dochter van TO wel hulp wil van haar ouders kunnen zij dat natuurlijk bieden. Een gemiddelde 18 jarige staat niet ineens zelfstandig op de benen, ook als er geen problematiek speelt.
zaterdag 21 maart 2026 om 21:43
Wij wonen in Frankrijk. Ze slikt seroplex. Praatgroep via internet, een vereniging voor ocd. Hier ook al een paar keer gestopt met medicatie maar dan gaat het gelijk weer helemaal mis, idd uit dit zich ook naar ons, ik weet dat het de ziekte is die dan spreekt maar soms is dat niet altijd even makkelijk. Er zit ook geen logica in haar angsten dus de ene keer gaat iets goed en de volgende keer is dezelfde situatie in enen niet meer te doen. Het moeilijke is dat ze ons ook als besmet ziet, maar tijdens een paniekaanval ons toch nodig heeft. Met haar medicatie kan ze nu wel weer hier in huis komen, met douchen voor ze weggaat en aparte kleding die ze thuis dan meteen wast en ook weer douchen. Maar ik kan bijvoorbeeld niet naar haar woning, haar niets geven anders raakt haar flat besmet, enz. Haar zusje kon ze niet meer zien want die woont nu op kamers en ze is bang dat de kamergenoten vies en besmet zijn en haar via haar zusje kunnen besmetten en ziek maken…. Het is zo rot je kind zo te zien lijden. Eerst wilde ze er ook niks van weten dat ze dit had, zei bijv. dat haar gedrag normaal was. Nu ze het erkend heeft en hulp en medicatie geaccepteerd heeft en nu medicatie ook goed neemt gaat het wat beter met kleine stapjes. Ik hoop voor jou en je dochter dat jullie ook de juiste begeleiding kunnen vinden. Nogmaals sterkte en zorg goed voor jezelf anders hou je het niet vol, ik ben een keer op de spoedeisende hulp beland met de ambulance vanwege een black-out van vermoeidheid en stress na een week vol van paniekaanvallen van kind dus pas daar voor opDannas2 schreef: ↑21-03-2026 13:08Welke AD slikt jouw kind NL71? Ik vermoed dat mijn dochter weer is gestopt met haar AD. Haar therapeut en psychiater hadden het wel over nieuwe medicatie maar ik heb geen idee of ze die al heeft. Ze is 19 dus helaas krijgen wij niet alles meer te horen als ouders van jeugdzorg.
En hoe heeft jouw kind de praatgroep met lotgenoten gevonden? Daar was hier ook even sprake van, meer op ASS gericht maar dat was om diverse redenen helaas totaal geen succes. Jeugdzorg lijkt momenteel ook een beetje zoekende hoe haar het beste te begeleiden.
zaterdag 21 maart 2026 om 21:43
Wij wonen in Frankrijk. Ze slikt seroplex. Praatgroep via internet, een vereniging voor ocd. Hier ook al een paar keer gestopt met medicatie maar dan gaat het gelijk weer helemaal mis, idd uit dit zich ook naar ons, ik weet dat het de ziekte is die dan spreekt maar soms is dat niet altijd even makkelijk. Er zit ook geen logica in haar angsten dus de ene keer gaat iets goed en de volgende keer is dezelfde situatie in enen niet meer te doen. Het moeilijke is dat ze ons ook als besmet ziet, maar tijdens een paniekaanval ons toch nodig heeft. Met haar medicatie kan ze nu wel weer hier in huis komen, met douchen voor ze weggaat en aparte kleding die ze thuis dan meteen wast en ook weer douchen. Maar ik kan bijvoorbeeld niet naar haar woning, haar niets geven anders raakt haar flat besmet, enz. Haar zusje kon ze niet meer zien want die woont nu op kamers en ze is bang dat de kamergenoten vies en besmet zijn en haar via haar zusje kunnen besmetten en ziek maken…. Het is zo rot je kind zo te zien lijden. Eerst wilde ze er ook niks van weten dat ze dit had, zei bijv. dat haar gedrag normaal was. Nu ze het erkend heeft en hulp en medicatie geaccepteerd heeft en nu medicatie ook goed neemt gaat het wat beter met kleine stapjes. Ik hoop voor jou en je dochter dat jullie ook de juiste begeleiding kunnen vinden. Nogmaals sterkte en zorg goed voor jezelf anders hou je het niet vol, ik ben een keer op de spoedeisende hulp beland met de ambulance vanwege een black-out van vermoeidheid en stress na een week vol van paniekaanvallen van kind dus pas daar voor opDannas2 schreef: ↑21-03-2026 13:08Welke AD slikt jouw kind NL71? Ik vermoed dat mijn dochter weer is gestopt met haar AD. Haar therapeut en psychiater hadden het wel over nieuwe medicatie maar ik heb geen idee of ze die al heeft. Ze is 19 dus helaas krijgen wij niet alles meer te horen als ouders van jeugdzorg.
En hoe heeft jouw kind de praatgroep met lotgenoten gevonden? Daar was hier ook even sprake van, meer op ASS gericht maar dat was om diverse redenen helaas totaal geen succes. Jeugdzorg lijkt momenteel ook een beetje zoekende hoe haar het beste te begeleiden.
zaterdag 21 maart 2026 om 21:43
Wij wonen in Frankrijk. Ze slikt seroplex. Praatgroep via internet, een vereniging voor ocd. Hier ook al een paar keer gestopt met medicatie maar dan gaat het gelijk weer helemaal mis, idd uit dit zich ook naar ons, ik weet dat het de ziekte is die dan spreekt maar soms is dat niet altijd even makkelijk. Er zit ook geen logica in haar angsten dus de ene keer gaat iets goed en de volgende keer is dezelfde situatie in enen niet meer te doen. Het moeilijke is dat ze ons ook als besmet ziet, maar tijdens een paniekaanval ons toch nodig heeft. Met haar medicatie kan ze nu wel weer hier in huis komen, met douchen voor ze weggaat en aparte kleding die ze thuis dan meteen wast en ook weer douchen. Maar ik kan bijvoorbeeld niet naar haar woning, haar niets geven anders raakt haar flat besmet, enz. Haar zusje kon ze niet meer zien want die woont nu op kamers en ze is bang dat de kamergenoten vies en besmet zijn en haar via haar zusje kunnen besmetten en ziek maken…. Het is zo rot je kind zo te zien lijden. Eerst wilde ze er ook niks van weten dat ze dit had, zei bijv. dat haar gedrag normaal was. Nu ze het erkend heeft en hulp en medicatie geaccepteerd heeft en nu medicatie ook goed neemt gaat het wat beter met kleine stapjes. Ik hoop voor jou en je dochter dat jullie ook de juiste begeleiding kunnen vinden. Nogmaals sterkte en zorg goed voor jezelf anders hou je het niet vol, ik ben een keer op de spoedeisende hulp beland met de ambulance vanwege een black-out van vermoeidheid en stress na een week vol van paniekaanvallen van kind dus pas daar voor opDannas2 schreef: ↑21-03-2026 13:08Welke AD slikt jouw kind NL71? Ik vermoed dat mijn dochter weer is gestopt met haar AD. Haar therapeut en psychiater hadden het wel over nieuwe medicatie maar ik heb geen idee of ze die al heeft. Ze is 19 dus helaas krijgen wij niet alles meer te horen als ouders van jeugdzorg.
En hoe heeft jouw kind de praatgroep met lotgenoten gevonden? Daar was hier ook even sprake van, meer op ASS gericht maar dat was om diverse redenen helaas totaal geen succes. Jeugdzorg lijkt momenteel ook een beetje zoekende hoe haar het beste te begeleiden.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
