Burn-out?

31-03-2026 21:43 12 berichten
Alle reacties Link kopieren Quote
Hoi allemaal,

Een paar weken geleden heb ik hier ook gepost over de struggles waar ik tegenaan loop, en mijn recente autisme-diagnose op mijn 30e. Eén van de belangrijkste redenen dat ik destijds naar een psycholoog ben gegaan, is de hoeveelheid stress die mijn huidige baan me oplevert.
In de basis is het een prima baan: met het grootste deel van mijn collega’s kan ik goed overweg en veel van mijn werkzaamheden gaan me ook goed af. Alleen is er één onderdeel van mijn werk dat me al sinds het begin (bijna twee jaar geleden) extreem veel stress geeft.

Een paar maanden geleden hoorde ik dat juist dát onderdeel waarschijnlijk een veel groter deel van mijn takenpakket gaat worden. Dat zie ik echt niet zitten. Het kost me nu al enorm veel energie en ligt totaal niet bij mijn kwaliteiten.

Ik heb dit meteen met mijn manager besproken. In eerste instantie leek hij begripvol, maar de afgelopen weken ervaar ik juist steeds meer druk om dit onderdeel toch op me te nemen. We hebben er meerdere keren over gepraat, maar dat heeft nog niets concreets opgeleverd. Hij heeft zelfs uitgesproken dat hij twijfelt of ik nog wel op deze functie pas.
Ondertussen gaat het steeds minder goed met me. Ik slaap al zo’n anderhalf jaar slecht, en dat wordt erger. Mijn werk zorgt voor steeds meer stress, ik verlies het overzicht en ben na een werkdag compleet uitgeput. Thuis “crash” ik eigenlijk elke dag op de bank en heb ik nauwelijks energie voor iets anders. Ik merk ook dat ik me fysiek zwaar voel, minder goed eet en veel minder plezier haal uit dingen waar ik vroeger juist wel plezier van had.

Ziekmelden speelt al een tijdje door mijn hoofd, maar dat voelt als een enorme stap, ook omdat ik verwacht dat het niet iets kortstondigs zal zijn. Ik heb sterk het gevoel dat ik overspannen ben en gezien hoe lang dit al speelt, ben ik bang dat het richting een burn-out gaat of al is.

Wat het extra moeilijk maakt, is dat ik om mijn werk en collega’s geef. Ik had echt gehoopt dat deze plek goed bij me zou passen. Het maakt me verdrietig dat mijn manager en sommige collega’s me niet lijken te begrijpen of serieus te nemen, terwijl ik juist probeer zo open mogelijk te zijn

Omdat ik in de basis nog wel “functioneer” (ik ga naar buiten, onderhoud mijn sociale contacten en werk nog redelijk door), twijfel ik soms: kan ik dit wel een burn-out noemen?

Ter info: ik loop al bij een psycholoog en een loopbaancoach, en heb volgende week een afspraak met de bedrijfsarts.

Dank je wel als je dit hebt gelezen <3 Ik weet gewoon even niet meer hoe ik dit alles moet aanvliegen.
Alle reacties Link kopieren Quote
Dat je functie gaat veranderen is heel vervelend, dat begrijpt iedereen. Waarom bespreek je niet of je een andere interne functie kunt krijgen?

Dat je nadenkt over je ziekmelden vind ik wel raar. Je bent niet ziek, maar zoals je het schrijft heb je (grote) moeite met het feit dat je niet over je eigen takenpakket gaat. Wat levert ziekmelden je daarin op?? Je gevoelens moet je nogmaals uitgebreid bespreken met je leidinggevende. Zie je de nieuwe taken echt niet voor je, dan moet zoek je naar een andere werkgever. Daar is niets mis mee..

Succes!
Alle reacties Link kopieren Quote
En misschien solliciteren naar een andere baan? Ik snap dat het contact met collega's heel fijn is, maar dat weegt al geruime tijd niet op tegen de stress die je ervaart. Dan zou ik kiezen (en eerder al die stap hebben gezet) om elders aan de slag te gaan ten behoeve van mijn gezondheid.
Alle reacties Link kopieren Quote
Joepie40 schreef:
31-03-2026 22:04
Dat je functie gaat veranderen is heel vervelend, dat begrijpt iedereen. Waarom bespreek je niet of je een andere interne functie kunt krijgen?

Dat je nadenkt over je ziekmelden vind ik wel raar. Je bent niet ziek, maar zoals je het schrijft heb je (grote) moeite met het feit dat je niet over je eigen takenpakket gaat. Wat levert ziekmelden je daarin op?? Je gevoelens moet je nogmaals uitgebreid bespreken met je leidinggevende. Zie je de nieuwe taken echt niet voor je, dan moet zoek je naar een andere werkgever. Daar is niets mis mee..

Succes!
Ik denk na over ziekmelden omdat ik vermoed dat ik hard richting een burn-out ga of daar al ben (en je weet denk ik wel dat mensen regelmatig langdurig ziekgemeld zijn met een burn-out), dat takenpakket gedoe is gewoon net de druppel. En het heeft ook absoluut niet mijn voorkeur maar mijn stressklachten zijn enorm. Intern naar een andere functie zou zeker een mogelijkheid zijn, als deze zich voordoet!
virgo19 wijzigde dit bericht op 31-03-2026 22:21
Reden: Toevoeging
5.37% gewijzigd
Alle reacties Link kopieren Quote
SirDidymus schreef:
31-03-2026 22:12
En misschien solliciteren naar een andere baan? Ik snap dat het contact met collega's heel fijn is, maar dat weegt al geruime tijd niet op tegen de stress die je ervaart. Dan zou ik kiezen (en eerder al die stap hebben gezet) om elders aan de slag te gaan ten behoeve van mijn gezondheid.
Yes, ben ik inmiddels ook naar aan het kijken. Intern ergens anders naartoe zou mijn voorkeur hebben, aangezien ik bij een grote organisatie werk en die mogelijkheden er meestal wel zijn en ik dan mijn vaste contract behoud. Maar een totaal andere baan is zeker een optie.
Alle reacties Link kopieren Quote
Misschien eerst eens advies van de bedrijfsarts vragen? Kan ook als je nog niet ziek bent, in een arbeidsomstandigheden spreekuur.
Alle reacties Link kopieren Quote
Tupperware schreef:
31-03-2026 22:18
Misschien eerst eens advies van de bedrijfsarts vragen? Kan ook als je nog niet ziek bent, in een arbeidsomstandigheden spreekuur.
Ja daar heb ik volgende week een afspraak staan!
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik zou dit nog geen burnout noemen. Maar inderdaad zeker wel een goed moment om naar een andere functie te kijken.
Alle reacties Link kopieren Quote
Heel goed dat je met de bedrijfsarts gaat praten. Bespreek daar echt open je klachten, waar je tegenaan loopt en wat je denkt nodig te hebben.

Ik had niet dezelfde situatie maar op een gegeven moment ook al een periode van een half jaar het gevoel dat het niet goed ging, ik het niet meer trok en veel stress van alles. Maar ja, ik functioneerde nog wel redelijk en hoewel het voelde alsof ik totaal de controle kwijt was en ik echt van dag tot dag leefde en helemaal niet meer overzicht had, kon ik mijn baan en gezin nog draaiende houden. Na dat half jaar veranderde er iets waardoor ik had verwacht dat het rustiger zou worden en dat was qua taken waar, maar mijn hoofd werd helemaal niet rustiger. In de overbelasting nog ongeveer vier maanden doorgewerkt en geloof me… niemand heeft iets aan me gemerkt op mijn werk, en thuis had ook niemand echt in de gaten hoe ver ik heen was. Tot ik op een ochtend wakker werd en alleen nog maar kon huilen, dat duurde zo’n twee weken. Daarna maanden ziek thuis gewacht op plek bij de psycholoog en inmiddels ben ik bijna een jaar verder sinds mijn eerste ziektedag en weer half terug in mijn oude werkzaamheden.

Ik vind bovenstaande reacties daarom wat hard. Als ik jouw verhaal lees, meen ik vanuit mijn eigen ervaring een soort wanhoop terug te lezen. Je probeert al heel lang de boel draaiende te houden maar het is eigenlijk te veel en nu komt er ineens iets bij en geeft dat kortsluiting in je hoofd.

Ik zou me zelf nooit eerder ziek gemeld hebben dan de dag dat ik echt instortte maar eigenlijk was het wellicht verstandiger geweest om dat wel te doen. Daarom zeg ik, bespreek dit echt zo open en eerlijk mogelijk met de bedrijfsarts en kijk wat hij/zij aandraagt qua oplossingen, maar denk ook zelf mee. Helpt het als je tijdelijk iets teruggaat in uren ipv compleet ziekmelden? Kan je gekoppeld worden aan een collega wat betreft deze specifieke taak waardoor je niet eindverantwoordelijk bent en je er eerst nog wat meer in kunt groeien?
Alle reacties Link kopieren Quote
Minik schreef:
31-03-2026 23:47
Heel goed dat je met de bedrijfsarts gaat praten. Bespreek daar echt open je klachten, waar je tegenaan loopt en wat je denkt nodig te hebben.

Ik had niet dezelfde situatie maar op een gegeven moment ook al een periode van een half jaar het gevoel dat het niet goed ging, ik het niet meer trok en veel stress van alles. Maar ja, ik functioneerde nog wel redelijk en hoewel het voelde alsof ik totaal de controle kwijt was en ik echt van dag tot dag leefde en helemaal niet meer overzicht had, kon ik mijn baan en gezin nog draaiende houden. Na dat half jaar veranderde er iets waardoor ik had verwacht dat het rustiger zou worden en dat was qua taken waar, maar mijn hoofd werd helemaal niet rustiger. In de overbelasting nog ongeveer vier maanden doorgewerkt en geloof me… niemand heeft iets aan me gemerkt op mijn werk, en thuis had ook niemand echt in de gaten hoe ver ik heen was. Tot ik op een ochtend wakker werd en alleen nog maar kon huilen, dat duurde zo’n twee weken. Daarna maanden ziek thuis gewacht op plek bij de psycholoog en inmiddels ben ik bijna een jaar verder sinds mijn eerste ziektedag en weer half terug in mijn oude werkzaamheden.

Ik vind bovenstaande reacties daarom wat hard. Als ik jouw verhaal lees, meen ik vanuit mijn eigen ervaring een soort wanhoop terug te lezen. Je probeert al heel lang de boel draaiende te houden maar het is eigenlijk te veel en nu komt er ineens iets bij en geeft dat kortsluiting in je hoofd.

Ik zou me zelf nooit eerder ziek gemeld hebben dan de dag dat ik echt instortte maar eigenlijk was het wellicht verstandiger geweest om dat wel te doen. Daarom zeg ik, bespreek dit echt zo open en eerlijk mogelijk met de bedrijfsarts en kijk wat hij/zij aandraagt qua oplossingen, maar denk ook zelf mee. Helpt het als je tijdelijk iets teruggaat in uren ipv compleet ziekmelden? Kan je gekoppeld worden aan een collega wat betreft deze specifieke taak waardoor je niet eindverantwoordelijk bent en je er eerst nog wat meer in kunt groeien?
Eens,mijn dochter zit nu al maanden thuis omdat ze maar doorging, over haar grenzen heen bleef gaan,want dat moest ze maar kunnen van zichzelf,nu al maanden bezig met haptotherapie speciaal ook voor haar autisme, maar het is een lange weg,het is juist goed dat je een nadere burn out signaleert, maar ik denk dat je er al aardig in zit...ik herken veel in je verhaal, ook dat juist zo een extra taak de druppel is en het thuis volkomen uitgeput zijn en alleen maar op de bank kunnen hangen.
Alle reacties Link kopieren Quote
Dank voor de twee bovenstaande reacties. Ik lig nu al uren wakker terwijl ik uitgeput ben maar door de onrust en stress slaap ik gewoon niet. Alles voelt teveel en mijn gedachten worden er gewelddadig (naar mezelf toe) van. Ik denk terug aan toen ik nog daadwerkelijk plezier haalde uit mijn dagelijks leven maar hoewel er ook genoeg moois is, voelt het nu even zo totaal anders en dat maakt me zo verdrietig.
Alle reacties Link kopieren Quote
Google eens op autistic burnout.

Dit is net iets anders dan een burnout bij mensen die niet in het spectrum zitten. Misschien herken jij je hierin en kan je beter opzoek gaan naar een oplossing.

Gebruikersavatar
Anonymous
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn

Terug naar boven