Overig
alle pijlers
Mijn kat is dood
vrijdag 1 mei 2026 om 11:07
vrijdag 1 mei 2026 om 22:50
Er is een mooi boek over rouw na verlies van je huisdier geschreven door Antoinette Scheulderman; Dan neem je toch gewoon een nieuwe. Verhalen van bekende nederlanders over hoe ze het overlijden van een huisdier hebben beleefd, en dat de impact zo wordt onderschat. Prachtige verhalen, misschien voor jou herkenbare verhalen, en heb je er wat aan. Wel zakdoeken bij de hand....
zaterdag 2 mei 2026 om 10:32
dat zijn mensen die geen huisdieren hebben, ik had geen idee toen we onze kat namen dat hij zo'n impact op me zou hebben.MadameBijoux schreef: ↑01-05-2026 21:55Dit! Of als iemand zegt ´het was maar een hond´...daar gaan mijn nekharen van overeind staan. Om een huisdier kan je ook enorm rouwen. WE zagen onze vogel toen ook als een gezinslid. Die stierf ook op een treurige manier.
hij was echt mijn kindje/maatje.., en idd onderdeel van ons gezin. heb zo gehuild toen we hem moesten laten gaan.
Relax we're all crazy, it's not a competition
zaterdag 2 mei 2026 om 12:27
Precies en helemaal mee eens! En je verdriet om een huisdier mag er zijn hoor. Ik vind een huisdier altijd waardevol. Nu schiet me een verhaal te binnen. We hadden een witte konijn toen ik klein was. Ik was 6 jaar. De dag dat ik 7 werd wilde ik hem mijn verjaardagscadeaus laten zien en toen vond ik hem dood in zijn kooi,waarschijnlijk een hartstilstand. Ik was erg verdrietig die dag. Hij is niet erg oud geworden.
I didn't say tak. YOU said tak. Tak ah lah!
zaterdag 2 mei 2026 om 15:44
Hier ook in laten slapen. Ik heb nu de gedachte elke keer: Had ik haar niet toch nog iets langer bij me moeten/kunnen houden?
zaterdag 2 mei 2026 om 15:47
Ik denk haar soms inderdaad ook even in een split second te zien. Maar dan is het iets donkers wat er staat of ligt. Ze was zelf donkergekleurd, maar niet zwart. Apart hoor, dat je hersenen dat ervan maken, of dat je het dier denkt te horen.Rouge__ schreef: ↑01-05-2026 13:31
mijn kat is vorig jaar overleden, in begin hoorde ik soms een zachte plof wanneer hij van de bank sprong, 1x zag ik wat in mijn ooghoek bewegen.
laatst lag ik in bed en viel bijna in slaap, en toen voelde ik echt een hele lichte beweging bij het voeteneind als er iets op het bed liep.
de stilte kan ik ook maar niet aan wennen
zaterdag 2 mei 2026 om 15:49
Dat schuldgevoel heb ik ook. Wanneer is het juiste moment? (Bij inslapen.) Hier kwam het net toevallig een paar dagen voor haar eigenlijke verjaardag.SirDidymus schreef: ↑01-05-2026 14:18Heel veel sterkte!
Wij hebben in februari onze hond in moeten laten slapen, ik heb daar echt veel verdriet van gehad... en een (onterecht) schuldgevoel omdat ik moest beslissen over zijn leven. Vooral dat schuldgevoel vond ik heftig, dat had ik met de vorige hond niet omdat dat accuut was.
Neem je momenten om te rouwen wanneer je dat nodig hebt. Dat heeft mij geholpen, het verdriet toelaten op momenten dat dat kon, dan kon ik op andere momenten er beter mee omgaan. Het verlies van een huisdier is erg pijnlijk en verdrietig ...
zaterdag 2 mei 2026 om 15:51
Ik ga een canvasfoto van haar bestellen, en dan boven de tv ophangen. Misschien wel 2 of 3, ik weet niet hoe duur canvas is.TheQuickBrownFox schreef: ↑01-05-2026 17:08Ach, wat verdrietig en dat je haar mist snap ik.
Mijn Jack Russell is 13 jaar geleden overleden. Nog altijd hebben we een grote foto van haar in de woonkamer. En we missen haar nog steeds, ze was zo lief! Kon zo fijn onder je trui kruipen zodra ze maar even de kans kreeg. Altijd in voor een bal spelletje, en als je de riem pakte stond zij binnen een seconde voor je neus klaar om te gaan wandelen. Je hoorde haar aankomen met haar nageltjes over de houten vloer. Die kleine dingen......
Een nieuwe komt er hier niet meer, ik kan nu het beestje niet geven wat hij/zij verdient, daarnaast zo'n lieve als zij krijg ik echt nooit meer.......
Sterkte!
zaterdag 2 mei 2026 om 15:52
Ik wil inderdaad helemaal geen nieuwe. Zo'n kat als zij was, die echt bij mij paste/van mij was, vind ik nooit meer.AriadneOliver schreef: ↑01-05-2026 19:50En dan zijn er nog mensen die, bij wijze van “troost” zeggen, dan neem je toch een nieuwe?Alsof je het over een stoel hebt.
zaterdag 2 mei 2026 om 15:55
Ik ga in het weekend van moederdag naar m'n ouders, met overnachtingen. De eerste keer dat ik geen oppas voor m'n kat hoef te regelen en zo kan gaan. Want ik maakte me altijd zorgen of ze me heel erg zou missen en me aan het roepen was als ik een weekendje weg was.AriadneOliver schreef: ↑01-05-2026 19:54Herkenbaar. Toen ik voor het eerst een paar dagen wegging toen mijn katje er niet meer was. En toen ik thuiskwam. Ik heb nog een uur in de auto gezeten voor ik mezelf moest dwingen om naar binnen te gaan. Geen katje meer die dolgelukkig me weer verwelkomde. Het was ook de enige keer dat ze dan bij me op bed mocht slapen. Afschuwelijk.
zaterdag 2 mei 2026 om 18:24
Ja, dat is dan de praktische kant. Je kan opeens “zomaar” weg zonder dat je aan je katje hoeft te denken.TheCutestCat schreef: ↑02-05-2026 15:55Ik ga in het weekend van moederdag naar m'n ouders, met overnachtingen. De eerste keer dat ik geen oppas voor m'n kat hoef te regelen en zo kan gaan. Want ik maakte me altijd zorgen of ze me heel erg zou missen en me aan het roepen was als ik een weekendje weg was.
Wij hadden een fantastische oppas die gek was op ons katje maar toch dachten we constant aan haar als we weg waren.
zaterdag 2 mei 2026 om 18:26
Katjes hebben allemaal zo’n eigen persoonlijkheid. Mensen die geen katjes hebben denken dat een kat een kat is maar dat is zo niet waar.TheCutestCat schreef: ↑02-05-2026 15:52Ik wil inderdaad helemaal geen nieuwe. Zo'n kat als zij was, die echt bij mij paste/van mij was, vind ik nooit meer.
zaterdag 2 mei 2026 om 18:28
Doe jezelf dat niet aan.TheCutestCat schreef: ↑02-05-2026 15:44Hier ook in laten slapen. Ik heb nu de gedachte elke keer: Had ik haar niet toch nog iets langer bij me moeten/kunnen houden?
Katjes staan anders tegenover de dood dan een mens. Misschien is dat een kleine troost voor je. En het moment van laten inslapen was hoe dan ook gekomen.
zaterdag 2 mei 2026 om 18:32
Hier precies zo. Ik heb eerst een soort co-ouderschap gehad met de kat van mijn dochter. Hij was al wat ouder en trok haar drukke huishouden met een klein kindje niet. En toen mijn dochter een kitten nam was het drama voor hem compleet dus hij was vaak bij ons. En toen moesten we hem laten inslapen. Ik heb nog nooit zoiets afschuwelijks meegemaakt. Alleen dat afscheid is haast niet te doen.
zaterdag 2 mei 2026 om 18:34
Ja, heb ik ook gelezen. En dat gaf toch wel een soort troost om verhalen te lezen van mensen die snappen hoe zo’n verlies voelt.Mia57 schreef: ↑01-05-2026 22:50Er is een mooi boek over rouw na verlies van je huisdier geschreven door Antoinette Scheulderman; Dan neem je toch gewoon een nieuwe. Verhalen van bekende nederlanders over hoe ze het overlijden van een huisdier hebben beleefd, en dat de impact zo wordt onderschat. Prachtige verhalen, misschien voor jou herkenbare verhalen, en heb je er wat aan. Wel zakdoeken bij de hand....
zaterdag 2 mei 2026 om 18:37
Ik heb nu twee keer het laten inslapen meegemaakt. Ik kan rustig zeggen dat het twee keer een traumatische ervaring was. De prijs van liefde.Rouge__ schreef: ↑01-05-2026 20:16ik wilde soms ook niet naar huis, en de eerste keer dat ik alleen thuis, werd bijna gek ..
die van ons sliep overdag heel soms op bed, maar mijn stoel was zijn favoriete plek.
ik ken iemand die neemt steeds een nieuwe als een van haar katten overlijdt.. ik kan dat niet kreeg wel de vraag wanneer ik nieuwe nam..
weet niet eens of dat wil/aankan want je weet dat je weer afscheid gaat moeten nemen...
zaterdag 2 mei 2026 om 19:04
AriadneOliver schreef: ↑02-05-2026 18:32Hier precies zo. Ik heb eerst een soort co-ouderschap gehad met de kat van mijn dochter. Hij was al wat ouder en trok haar drukke huishouden met een klein kindje niet. En toen mijn dochter een kitten nam was het drama voor hem compleet dus hij was vaak bij ons. En toen moesten we hem laten inslapen. Ik heb nog nooit zoiets afschuwelijks meegemaakt. Alleen dat afscheid is haast niet te doen.
Ik heb nu twee keer het laten inslapen meegemaakt. Ik kan rustig zeggen dat het twee keer een traumatische ervaring was. De prijs van liefde.
ik ben zelf niet opgegroeid met huisdieren dus had geen idee.
maar toen een vriendin vroeg of wij haar kat wilde overnemen omdat hij niet samen ging met de andere katten, zei ik meteen ja, vriend was minder enthousiast omdat onze woning (toendertijd) heel klein was en er was geen balkon of tuin. maar poes voelde zich meteen thuis, zat de eerste avond al bij vriend op schoot.
daarna zijn we nog 3x verhuisd,
het inslapen ging bij ons wel oke, we hebben hem geknuffeld en gezegd dat we heel veel van hem hielden en dankbaar waren dat hij zolang bij ons gebleven is.
maar echt het verdriet en de pijn erna vreselijk ...
vriend en ik hadden wel altijd gezegd dat als poes ziek was en niet beter zou worden dat we hem zouden laten inslapen, we wilden niet dat hij zou lijden
TheCutestCat schreef: ↑02-05-2026 15:52Ik wil inderdaad helemaal geen nieuwe. Zo'n kat als zij was, die echt bij mij paste/van mij was, vind ik nooit meer.
daar twijfel ik ook aan, onze kat was echt ''prefect'' hij was knuffelig, nooit ziek, hield van aandacht was niet zo'n buitenkat:hihi:
maar het blijft kriebelen als ik bij vriendinnen ben met katten dan denk ik ook vaak...aaawh ik wil weer een kat
Relax we're all crazy, it's not a competition
zaterdag 2 mei 2026 om 19:51
Toen mijn oudste hond vorig jaar in mei overleed, ook euthanasie, had ik gelukkig nog mijn andere hond. Eigenlijk wil ik weer een vriendje voor hem aanschaffen, maar ik kan het niet. Geen enkele hond kan mijn overleden hond vervangen, het zou niet eerlijk zijn, want ik heb nog steeds vreselijk veel verdriet om haar.
zaterdag 2 mei 2026 om 20:16
TheCutestCat schreef: ↑02-05-2026 15:47Ik denk haar soms inderdaad ook even in een split second te zien. Maar dan is het iets donkers wat er staat of ligt. Ze was zelf donkergekleurd, maar niet zwart. Apart hoor, dat je hersenen dat ervan maken, of dat je het dier denkt te horen.
Herkenbaar hoor.
Ik had onlangs ook dat ik slapende s'ochtends vroeg de woonkamer binnenliep. En ik meende even 'die split second' mijn hond op de bank te zien liggen. Ik liep zelfs op de bank af, mijn hand al uitgestrekt,, maar hij lag er helemaal niet. Het was een groot zwart plate op een hoop (mijn hond had een zwarte vacht).
Het zal echt zo zijn dat mijn hersenen het er zelf van maken, want ik hoorde onlangs ook een brom en zucht zoals ik die alleen van mijn hond ken. En hij is er helemaal niet meer.
TO, héél veel sterkte.
zaterdag 2 mei 2026 om 20:56
Hallodaar schreef: ↑02-05-2026 20:16Herkenbaar hoor.
Ik had onlangs ook dat ik slapende s'ochtends vroeg de woonkamer binnenliep. En ik meende even 'die split second' mijn hond op de bank te zien liggen. Ik liep zelfs op de bank af, mijn hand al uitgestrekt,, maar hij lag er helemaal niet. Het was een groot zwart plate op een hoop (mijn hond had een zwarte vacht).
Het zal echt zo zijn dat mijn hersenen het er zelf van maken, want ik hoorde onlangs ook een brom en zucht zoals ik die alleen van mijn hond ken. En hij is er helemaal niet meer.
TO, héél veel sterkte.
ik zag mijn hond aan het voeteneind van mijn bed liggen. Ze was wit met bruin en zwarte vlekken, haar poten waren wit. De witte sprei bleek wat opgefrommeld en het was net of ze daar lag, vanuit een bepaald perspectief.
Als ik in de auto rijd visualiseer ik haar in allerlei bosjes die ik tegenkom. Ze was gek op bossen.
zaterdag 2 mei 2026 om 22:09
Rouge__ schreef: ↑02-05-2026 19:04ik ben zelf niet opgegroeid met huisdieren dus had geen idee.
maar toen een vriendin vroeg of wij haar kat wilde overnemen omdat hij niet samen ging met de andere katten, zei ik meteen ja, vriend was minder enthousiast omdat onze woning (toendertijd) heel klein was en er was geen balkon of tuin. maar poes voelde zich meteen thuis, zat de eerste avond al bij vriend op schoot.
daarna zijn we nog 3x verhuisd,
het inslapen ging bij ons wel oke, we hebben hem geknuffeld en gezegd dat we heel veel van hem hielden en dankbaar waren dat hij zolang bij ons gebleven is.
maar echt het verdriet en de pijn erna vreselijk ...
vriend en ik hadden wel altijd gezegd dat als poes ziek was en niet beter zou worden dat we hem zouden laten inslapen, we wilden niet dat hij zou lijden
Ik ben ook niet opgegroeid met huisdieren. Toen de relatie van mijn dochter strandde haalde ze een zwarte kat uit het asiel die er al jaren zat en een chronische niesziekte had. Maar wat een geweldig beest. Voor niets of niemand bang en was gek op knuffelen. Soms vergaten we weleens dat we met een kat te doen hadden.
Maar wij hadden precies hetzelfde hoor. We wilden ook niet dat 1 van de katjes lang moest lijden. Ons tweede katje hebben we maar 2,5 jaar gehad. Ze kon van de 1 op de andere dag opeens niet meer op de bank springen. Toen bleek dat haar pootjes en schoudertjes helemaal aan gort lagen en dat ze veel pijn moest hebben. Donderdag kregen we de uitslag en zaterdag hebben we haar thuis laten inslapen.
zaterdag 2 mei 2026 om 22:11
Ik begrijp het helemaal. De geest is een vreemd ding.Lieneke schreef: ↑02-05-2026 20:56ik zag mijn hond aan het voeteneind van mijn bed liggen. Ze was wit met bruin en zwarte vlekken, haar poten waren wit. De witte sprei bleek wat opgefrommeld en het was net of ze daar lag, vanuit een bepaald perspectief.
Als ik in de auto rijd visualiseer ik haar in allerlei bosjes die ik tegenkom. Ze was gek op bossen.
zaterdag 2 mei 2026 om 22:15
Rouge__ schreef: ↑02-05-2026 19:04ik ben zelf niet opgegroeid met huisdieren dus had geen idee.
maar toen een vriendin vroeg of wij haar kat wilde overnemen omdat hij niet samen ging met de andere katten, zei ik meteen ja, vriend was minder enthousiast omdat onze woning (toendertijd) heel klein was en er was geen balkon of tuin. maar poes voelde zich meteen thuis, zat de eerste avond al bij vriend op schoot.
daarna zijn we nog 3x verhuisd,
het inslapen ging bij ons wel oke, we hebben hem geknuffeld en gezegd dat we heel veel van hem hielden en dankbaar waren dat hij zolang bij ons gebleven is.
maar echt het verdriet en de pijn erna vreselijk ...
Inderdaad, die pijn en het verdriet erna is inderdaad vreselijk. Wij hebben toen ook direct alles opgeruimd en schoongemaakt. Ik werkte destijds ook als vrijwilliger bij een zwerfkattenopvang maar ik trok dat ook niet meer omdat ik haar daar ook vandaan had.
zaterdag 2 mei 2026 om 22:30
Nee die gedachte hoeft echt niet. Je kunt haast niet te vroeg euthanaseren want dan stelt de dierenarts het wel uit. En volgens dierenartsen zijn mensen vaak te laat dan te vroeg.TheCutestCat schreef: ↑02-05-2026 15:44Hier ook in laten slapen. Ik heb nu de gedachte elke keer: Had ik haar niet toch nog iets langer bij me moeten/kunnen houden?
Beter iets te vroeg maar op een mooi moment, dan toch iets te laat en meer lijden. Het is echt zo goed zo. Veel sterkte
zondag 3 mei 2026 om 10:15
AriadneOliver schreef: ↑02-05-2026 22:09
Ik ben ook niet opgegroeid met huisdieren. Toen de relatie van mijn dochter strandde haalde ze een zwarte kat uit het asiel die er al jaren zat en een chronische niesziekte had. Maar wat een geweldig beest. Voor niets of niemand bang en was gek op knuffelen. Soms vergaten we weleens dat we met een kat te doen hadden.
onze kat was ook echt een persoonlijkheid, had een beetje menselijke trekjes, hij was al 23 best oud voor een kat we gingen op dinsdagavond naar de DA en daar bleek dat hij ernstig ziek was een operatie was mogelijk maar het zou alleen maar uitstel bieden als hij het al haalde.
dus toen besloten we (met pijn in ons hart) dat het mooi geweest was.
ik heb er weken over gedaan om alles op teruimen, voer en grind heb ik weggeven, de bak was al stuk dus die ging meteen naar grofvuil. alleen de krabpaal staat er nog.. twijfel of ik het naar het asiel/opvang moet brengen of toch op straat zie et er nog wel oke uit...
Relax we're all crazy, it's not a competition
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
