Overig
alle pijlers
Mijn kat is dood
vrijdag 1 mei 2026 om 11:07
zondag 3 mei 2026 om 10:59
23 jaar is echt hoogbejaard. Jeetje. En ik vind dat jullie absoluut de juiste beslissing hebben genomen. 
Ik zou de krabpaal niet naar een asiel brengen. Meestal nemen ze dat niet aan omdat gebruikte spulletjes ziektes kunnen overbrengen. De opvang waar ik werk doet dat niet.
Onze kat vond het vreselijk om in een reismand te moeten. Dan moest ze eerst zwaarverdoofd worden met Gabapentine. En dan zat ze zo zielig te huilen in haar mandje. Ons katje heeft jaren op straat geleefd en was zwaar getraumatiseerd. Dus wij zijn blij en dankbaar dat wij haar een stukje vertrouwen en veel liefde hebben kunnen geven.
In de opvang werd ze ook constant aangevallen door de andere katten. Die wisten dus eerder dan wij dat ze zwak was en zichzelf niet kon verdedigen. Ik kon dat gewoon niet aanzien en zo had ik voor het eerst van mijn leven een kat als huisdier. Manlief was er in het begin ook niet blij mee. Kinderen het huis uit en konden we weer niet zomaar weg. Katje bleef ook binnen want buiten was ze loslopend wild.
Toen bleek dat ze zo’n pijn had heb ik besloten dat ze nooit meer in de auto hoefde. We hebben haar thuis laten inslapen. Ze vond het heerlijk om bij ons op bed te liggen. Maar omdat ze de trap niet meer opkon hebben we de matrassen en alles naar beneden gesjouwd (ze liet zich ook niet vastpakken). Dus zo hebben we nog een paar uur met z’n drieën gelegen. Daarna gestart met haar langzaam te verdoven en lekkere hapjes gegeven (kaas en melk was ze dol op)
En toen is de dierenarts gekomen en heeft haar in laten slapen. Ze ligt begraven bij ons in de tuin met een gedenkplaatje met een mooie foto van haar.
Ik zou de krabpaal niet naar een asiel brengen. Meestal nemen ze dat niet aan omdat gebruikte spulletjes ziektes kunnen overbrengen. De opvang waar ik werk doet dat niet.Onze kat vond het vreselijk om in een reismand te moeten. Dan moest ze eerst zwaarverdoofd worden met Gabapentine. En dan zat ze zo zielig te huilen in haar mandje. Ons katje heeft jaren op straat geleefd en was zwaar getraumatiseerd. Dus wij zijn blij en dankbaar dat wij haar een stukje vertrouwen en veel liefde hebben kunnen geven.
In de opvang werd ze ook constant aangevallen door de andere katten. Die wisten dus eerder dan wij dat ze zwak was en zichzelf niet kon verdedigen. Ik kon dat gewoon niet aanzien en zo had ik voor het eerst van mijn leven een kat als huisdier. Manlief was er in het begin ook niet blij mee. Kinderen het huis uit en konden we weer niet zomaar weg. Katje bleef ook binnen want buiten was ze loslopend wild.
Toen bleek dat ze zo’n pijn had heb ik besloten dat ze nooit meer in de auto hoefde. We hebben haar thuis laten inslapen. Ze vond het heerlijk om bij ons op bed te liggen. Maar omdat ze de trap niet meer opkon hebben we de matrassen en alles naar beneden gesjouwd (ze liet zich ook niet vastpakken). Dus zo hebben we nog een paar uur met z’n drieën gelegen. Daarna gestart met haar langzaam te verdoven en lekkere hapjes gegeven (kaas en melk was ze dol op)
En toen is de dierenarts gekomen en heeft haar in laten slapen. Ze ligt begraven bij ons in de tuin met een gedenkplaatje met een mooie foto van haar.
woensdag 6 mei 2026 om 22:13
TheCutestCat schreef: ↑06-05-2026 20:13Ik ben dit topic aan het lezen en inene hoor ik echt heel duidelijk weer mijn kat, die zich omdraait op het laminaat.
Voordat je door kunt gaan met het bezoeken van het forum, moet je je wachtwoord veranderen.
donderdag 7 mei 2026 om 08:29
Och LittleBlackDress,gecondoleerd! Veel sterkte!LittleBlackDress schreef: ↑06-05-2026 22:15Sterkte met het gemis.
Ik heb m’n liefste katertje een paar maanden geleden in laten slapen. Hij was m’n eerste kat, mijn eerste kattenliefde en m’n eerste eigen huisdier en ik mis hem verschrikkelijk.
Was hij ziek?
I didn't say tak. YOU said tak. Tak ah lah!
donderdag 7 mei 2026 om 10:42
Dank je welMadameBijoux schreef: ↑07-05-2026 08:29Och LittleBlackDress,gecondoleerd! Veel sterkte!
Hij bleek een gezwel te hebben en toen moest ik besluiten hem te laten gaan.
donderdag 7 mei 2026 om 10:48
AriadneOliver schreef: ↑03-05-2026 10:5923 jaar is echt hoogbejaard. Jeetje. En ik vind dat jullie absoluut de juiste beslissing hebben genomen.
Onze kat vond het vreselijk om in een reismand te moeten. Dan moest ze eerst zwaarverdoofd worden met Gabapentine. En dan zat ze zo zielig te huilen in haar mandje. Ons katje heeft jaren op straat geleefd en was zwaar getraumatiseerd. Dus wij zijn blij en dankbaar dat wij haar een stukje vertrouwen en veel liefde hebben kunnen geven.
In de opvang werd ze ook constant aangevallen door de andere katten. Die wisten dus eerder dan wij dat ze zwak was en zichzelf niet kon verdedigen. Ik kon dat gewoon niet aanzien en zo had ik voor het eerst van mijn leven een kat als huisdier. Manlief was er in het begin ook niet blij mee. Kinderen het huis uit en konden we weer niet zomaar weg. Katje bleef ook binnen want buiten was ze loslopend wild.
Toen bleek dat ze zo’n pijn had heb ik besloten dat ze nooit meer in de auto hoefde. We hebben haar thuis laten inslapen. Ze vond het heerlijk om bij ons op bed te liggen. Maar omdat ze de trap niet meer opkon hebben we de matrassen en alles naar beneden gesjouwd (ze liet zich ook niet vastpakken). Dus zo hebben we nog een paar uur met z’n drieën gelegen. Daarna gestart met haar langzaam te verdoven en lekkere hapjes gegeven (kaas en melk was ze dol op)
En toen is de dierenarts gekomen en heeft haar in laten slapen. Ze ligt begraven bij ons in de tuin met een gedenkplaatje met een mooie foto van haar.
fijn dat ze toch nog een mooi leven bij jullie heeft gehad, onze kat was vreselijk arrogant een van zijn vele bijnamen was Mr de directeur 
hij werd gepest maar pesten net zo hard terug. yep, toen hij bij ons kwam wonen was hij net 12, en erg actief had regelmatig zoomies en speelde graag.
ah oke nah dan moet die maar op straat, wie weet neemt iemand hem mee
meeste katten houden niet van reismanden, onze kat ging wel vrijwillig er in maar zodra je de mand optilde, viel het kwartje en ging hij tekeer.
qua vakanties ging hij altijd naar mijn schoonmoeder, en daar had werd die vreselijk verwend, lag de hele dag in de vensterbank mocht bij schoonmoeders op bed slapen, haar huis is 3x ons huis dus viel genoeg te ontdekken en af en toe ving die een muis.
onze kat ligt ook in de tuin, geen gedenkteken maar wil wel wat bloemen gaan planten
LittleBlackDress schreef: ↑06-05-2026 22:15Sterkte met het gemis.
Ik heb m’n liefste katertje een paar maanden geleden in laten slapen. Hij was m’n eerste kat, mijn eerste kattenliefde en m’n eerste eigen huisdier en ik mis hem verschrikkelijk.
Relax we're all crazy, it's not a competition
donderdag 7 mei 2026 om 11:26
Heftig!LittleBlackDress schreef: ↑07-05-2026 10:42Dank je wel
Hij bleek een gezwel te hebben en toen moest ik besluiten hem te laten gaan.
Graag gedaan! Dat had een kat van mijn schoonmoeder ook,kanker in haar buik met uitzaaiingen. Mijn vriend en ik waren erbij toen ze hem liet inslapen bij de dierenarts. Ze was er enorm verdrietig om-wij allemaal trouwens.
I didn't say tak. YOU said tak. Tak ah lah!
dinsdag 12 mei 2026 om 21:51
LittleBlackDress schreef: ↑06-05-2026 22:15Sterkte met het gemis.
Ik heb m’n liefste katertje een paar maanden geleden in laten slapen. Hij was m’n eerste kat, mijn eerste kattenliefde en m’n eerste eigen huisdier en ik mis hem verschrikkelijk.
dinsdag 12 mei 2026 om 21:53
dinsdag 12 mei 2026 om 23:20
TheCutestCat schreef: ↑12-05-2026 21:53Ik merk toch wel dat ik ermee zit dat ik haar heb in laten slapen. Vragen als: heb ik er goed aan gedaan? En: hoelang zou ze nog geleefd hebben als ik het niet had gedaan? Of: had ik niet toch.....? Die blijven door m'n hoofd spoken.
Dit ervaart vrijwel iedereen zo. Het kwam ook ter sprake in een eerder topic hierover. Het is ook niet raar, in feite nemen we als mens de beslissing - maar nooit lichthartig. Je hebt gedaan wat in jouw ogen, en ook in de ogen van de dierenarts, het beste was voor je kat. Dat is het enige wat je kunt doen. En de kans is het grootst dat je haar verder lijden hebt bespaard.
Voordat je door kunt gaan met het bezoeken van het forum, moet je je wachtwoord veranderen.
woensdag 13 mei 2026 om 09:50
De twijfel is normaal. Je hebt gedaan wat je op dit moment het beste vond. Het gemis mag er zijn.TheCutestCat schreef: ↑12-05-2026 21:53Ik merk toch wel dat ik ermee zit dat ik haar heb in laten slapen. Vragen als: heb ik er goed aan gedaan? En: hoelang zou ze nog geleefd hebben als ik het niet had gedaan? Of: had ik niet toch.....? Die blijven door m'n hoofd spoken.
I didn't say tak. YOU said tak. Tak ah lah!
woensdag 13 mei 2026 om 10:10
Heel begrijpelijk en herkenbaar.TheCutestCat schreef: ↑12-05-2026 21:53Ik merk toch wel dat ik ermee zit dat ik haar heb in laten slapen. Vragen als: heb ik er goed aan gedaan? En: hoelang zou ze nog geleefd hebben als ik het niet had gedaan? Of: had ik niet toch.....? Die blijven door m'n hoofd spoken.
Ik denk dat dit bij het rouwproces hoort en het gemis.
woensdag 13 mei 2026 om 12:47
woensdag 13 mei 2026 om 13:02
MarindaH schreef: ↑12-05-2026 23:20Dit ervaart vrijwel iedereen zo. Het kwam ook ter sprake in een eerder topic hierover. Het is ook niet raar, in feite nemen we als mens de beslissing - maar nooit lichthartig. Je hebt gedaan wat in jouw ogen, en ook in de ogen van de dierenarts, het beste was voor je kat. Dat is het enige wat je kunt doen. En de kans is het grootst dat je haar verder lijden hebt bespaard.
Mee eens en ook voor mij zeer herkenbaar.
Ik voel het aangaande mijn pas overleden hond ook nog best sterk.
Kan heel erg knagen. "Had ik misschien toch niet beter...?" Naar is dat! Zo'n schuldgevoel.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
