Relaties
alle pijlers
Partner ziek
zondag 6 september 2026 om 12:01
Sinds een aantal maanden is mijn partner ziek.
Na maanden van “angst” voor ernstige aandoeningen komt hij in de situatie dat er niets aan te doen is, en dat hij/we maar moeten afwachten of het ooit beter gaat worden. Natuurlijk enorm vervelend en lastig voor hem, maar ik weet het op dit moment allemaal even niet meer, de moeheid bij mij overheerst.
Ik ben benieuwd of iemand de tip voor mij heeft om het in een ander licht te zien, en hoe ermee om te gaan.
Na maanden van “angst” voor ernstige aandoeningen komt hij in de situatie dat er niets aan te doen is, en dat hij/we maar moeten afwachten of het ooit beter gaat worden. Natuurlijk enorm vervelend en lastig voor hem, maar ik weet het op dit moment allemaal even niet meer, de moeheid bij mij overheerst.
Ik ben benieuwd of iemand de tip voor mij heeft om het in een ander licht te zien, en hoe ermee om te gaan.
iamback71 wijzigde dit bericht op 06-09-2026 14:27
Reden: Herkenbaarheid
Reden: Herkenbaarheid
63.77% gewijzigd
zondag 6 september 2026 om 12:06
Wij verblijven altijd in mijn huis. Ik ga vanwege praktische redenen bijna nooit naar hem.
Dit maakt het ook ingewikkeld om leuke dingen met anderen te doen. Dan laat ik hem dus voor mijn gevoel alleen, en druk ik hem nog meer met zijn neus op de feiten dat hij niets meer kan.
Dit maakt het ook ingewikkeld om leuke dingen met anderen te doen. Dan laat ik hem dus voor mijn gevoel alleen, en druk ik hem nog meer met zijn neus op de feiten dat hij niets meer kan.
iamback71 wijzigde dit bericht op 06-09-2026 12:07
51.09% gewijzigd
zondag 6 september 2026 om 12:08
Je kunt pas goed voor hem zorgen, als je voor jezelf zorgt. Leuke dingen doen is gewoon levensbehoudIamback71 schreef: ↑06-09-2026 12:06Wij verblijven altijd in mijn huis. Ik ga vanwege praktische redenen bijna nooit naar hem.
Dit maakt het ook ingewikkeld om leuke dingen met anderen te doen. Dan laat ik hem dus voor mijn gevoel alleen, en druk ik hem nog meer met zijn neus op de feiten dat hij niets meer kan.
zondag 6 september 2026 om 12:11
Ik zou toch de dingen gaan/blijven doen waar jij gelukkig van wordt. Hoe lullig ook voor hem, maar hij mag niet van je verwachten dat jij je leven compleet on hold zet. Zeker niet omdat er geen uitzicht lijkt te zijn.Iamback71 schreef: ↑06-09-2026 12:06Wij verblijven altijd in mijn huis. Ik ga vanwege praktische redenen bijna nooit naar hem.
Dit maakt het ook ingewikkeld om leuke dingen met anderen te doen. Dan laat ik hem dus voor mijn gevoel alleen, en druk ik hem nog meer met zijn neus op de feiten dat hij niets meer kan.
There is always something happening, and it's usually right now
zondag 6 september 2026 om 12:12
Dit dus.Lila-Linda schreef: ↑06-09-2026 12:08Je kunt pas goed voor hem zorgen, als je voor jezelf zorgt. Leuke dingen doen is gewoon levensbehoud
There is always something happening, and it's usually right now
zondag 6 september 2026 om 12:12
Hij was altijd een grote steun voor mij, de afgelopen maanden niet, en voel ik ook niet meer de ruimte om mijn “problemen” te bespreken. Verliefd is een nee, houden van vind ik heel ingewikkeld om te bepalen, maar denk een ja. Op dit moment zou het leven zonder hem veel leuker kunnen zijn dan een leven met hem.Lila-Linda schreef: ↑06-09-2026 12:07Houd je nog van hem? Verliefd? Is hij jou ook tot steun? En kan hij dat blijven?
Is je.leven zonder hem leuker dan met?
Dit laatste antwoord roept bij mij een reactie op: ah, dus deze relatie heeft een voorwaardelijke component, ik denk dat dit precies het punt is waar ik mee zit. In mijn hoofd zou een relatie onvoorwaardelijk moeten zijn zodat vertrouwen de basis is.
zondag 6 september 2026 om 12:21
Ik zou me er niet te snel bij neer leggen dat er geen behandelmogelijkheden zijn omdat er geen oorzaak is gevonden. Is een revalidatietraject overwogen om weer conditie op te bouwen? Veel psychiatrie afdelingen van een ziekenhuis bieden programma’s voor wat vroeger SOLK (somatisch onverklaarbare lichamelijke klachten) heette, nu volgens mij ALK om te leren omgaan met de gevolgen van de klachten los van de oorzaak. Hebben jullie daar naar gekeken?
zondag 6 september 2026 om 12:24
Hij was altijd een grote steun voor jou en misschien liet je hem daarom in je leven, niet omdat je van hem houdt?
Als ik het goed begrijp latten jullie niet maar wonen jullie samen in jouw huis.
Is het geen optie dat hij naar zijn huis gaat en daar thuiszorg inschakelt?
Jij vindt dat jij niet meer bij hem met jouw problemen terecht kunt en hem niet alleen kan laten om leuke dingen met anderen te doen maar vind hij dat ook?
Als ik het goed begrijp latten jullie niet maar wonen jullie samen in jouw huis.
Is het geen optie dat hij naar zijn huis gaat en daar thuiszorg inschakelt?
Jij vindt dat jij niet meer bij hem met jouw problemen terecht kunt en hem niet alleen kan laten om leuke dingen met anderen te doen maar vind hij dat ook?
zondag 6 september 2026 om 12:32
Ik kan alleen vanuit mijn eigen beleving spreken:
Het is niet je live-long partner en jullie hebben een LAT relatie. Voor mij zou dat inhouden dat ik een eigen leven heb en daarnaast een leuke relatie om dingen mee te ondernemen en te delen.
De zorgrol zou voor mij niet vanzelfsprekend zijn, want dan zou je vanwege die veranderde omstandigheden haast gaan samenwonen. Dat zou ik niet zonder meer doen. Eerder was er geen reden voor, en als dat nu een reden zou zijn om dat wel te doen dan zou dat heel wel overwogen zijn en vanuit een diep gevoel van liefde en toewijding. Ook in de veranderde rollen zou mijn partner nog als een toevoeging moeten voelen, iets wat me gelukkiger maakt.
Dat wil niet zeggen dat ik de relatie direct zou verbreken, maar ik zou mijn eigen dingen doen en in de ruimte ernaast tijd met elkaar doorbrengen. Als die tijd met elkaar niets meer brengt voor mij relationeel, dan zou ik er mee stoppen of hooguit vanuit vriendschap op afstand steun bieden.
Ik begrijp hoe moeilijk deze keuze is en ook echt schuurt met je geweten. Sterkte met het maken van beslissingen.
Het is niet je live-long partner en jullie hebben een LAT relatie. Voor mij zou dat inhouden dat ik een eigen leven heb en daarnaast een leuke relatie om dingen mee te ondernemen en te delen.
De zorgrol zou voor mij niet vanzelfsprekend zijn, want dan zou je vanwege die veranderde omstandigheden haast gaan samenwonen. Dat zou ik niet zonder meer doen. Eerder was er geen reden voor, en als dat nu een reden zou zijn om dat wel te doen dan zou dat heel wel overwogen zijn en vanuit een diep gevoel van liefde en toewijding. Ook in de veranderde rollen zou mijn partner nog als een toevoeging moeten voelen, iets wat me gelukkiger maakt.
Dat wil niet zeggen dat ik de relatie direct zou verbreken, maar ik zou mijn eigen dingen doen en in de ruimte ernaast tijd met elkaar doorbrengen. Als die tijd met elkaar niets meer brengt voor mij relationeel, dan zou ik er mee stoppen of hooguit vanuit vriendschap op afstand steun bieden.
Ik begrijp hoe moeilijk deze keuze is en ook echt schuurt met je geweten. Sterkte met het maken van beslissingen.
zondag 6 september 2026 om 12:39
Jullie verblijven in jouw huis om praktische redenen, maar hij heeft dus wel een eigen woning? Zou het een optie kunnen zijn dat hij daar een maand blijft zodat jij op adem kunt komen? Iemand die lethargisch is, om welke reden dan ook, om je heen hebben slurpt een hoop energie. Niet dat dat nou een oplossing is voor de lange termijn, maar met een fris hoofd maak je makkelijker en betere beslissingen dan met een afgedraaid hoofd.
zondag 6 september 2026 om 12:46
Moeilijk. Ik zou wel eerlijk tegen hem zeggen dat jij ook gesloopt bent door de afgelopen maanden, wat ook niet gek is, en dat jij nu voelt dat je een stap terug moet doen qua zorgen en voortdurend aanwezig zijn. Jij moet weer sterk worden, mentaal en fysiek, dus uitrusten, bijkomen en even aan jezelf denken. Dat heeft niets met jouw liefde voor hem te maken, maar gewoon met het feit dat jij jezelf op deze manier kwijtraakt, en op termijn misschien ook wel opgebrand raakt. Natuurlijk laat je hem niet als een baksteen vallen als je nu voor jezelf kiest; je kunt waarschijnlijk wel blijven helpen en steunen, maar niet meer zo intensief. Ik zou een tweesporenbeleid voorstellen: op het ene spoor ben je er nog steeds voor hem, hoewel minder vaak, en op het andere spoor ga je jezelf terugvinden en leven zoals jij dat wil en nodig hebt.
zondag 6 september 2026 om 12:57
Pfoe, wat hard. Ik denk dat het in jouw situatie het beste is om een punt achter de relatie te zetten.
Je bent 'wel klaar' met hem steunen in zijn ziek-zijn (ontzettend kil om zo te zeggen, maar dat is mijn mening). Je bent niet verliefd, en je weet ook niet of je van hem houdt. Dat vind ik vreemd om te zeggen over je vriend, maar goed, ik denk dat ik er wel een slag naar kan slaan: nee, hier is geen sprake van liefde.
Je bent 'wel klaar' met hem steunen in zijn ziek-zijn (ontzettend kil om zo te zeggen, maar dat is mijn mening). Je bent niet verliefd, en je weet ook niet of je van hem houdt. Dat vind ik vreemd om te zeggen over je vriend, maar goed, ik denk dat ik er wel een slag naar kan slaan: nee, hier is geen sprake van liefde.
zondag 6 september 2026 om 13:00
Elke relatie is voorwaardelijk, met uitzondering die van van ouder naar kind. Omstandigheden veranderen, dat verandert de relatie ook.
Geen enkele liefdesrelatie is onvoorwaardelijk.
zondag 6 september 2026 om 13:01
Claire45 schreef: ↑06-09-2026 12:46Moeilijk. Ik zou wel eerlijk tegen hem zeggen dat jij ook gesloopt bent door de afgelopen maanden, wat ook niet gek is, en dat jij nu voelt dat je een stap terug moet doen qua zorgen en voortdurend aanwezig zijn. Jij moet weer sterk worden, mentaal en fysiek, dus uitrusten, bijkomen en even aan jezelf denken. Dat heeft niets met jouw liefde voor hem te maken, maar gewoon met het feit dat jij jezelf op deze manier kwijtraakt, en op termijn misschien ook wel opgebrand raakt. Natuurlijk laat je hem niet als een baksteen vallen als je nu voor jezelf kiest; je kunt waarschijnlijk wel blijven helpen en steunen, maar niet meer zo intensief. Ik zou een tweesporenbeleid voorstellen: op het ene spoor ben je er nog steeds voor hem, hoewel minder vaak, en op het andere spoor ga je jezelf terugvinden en leven zoals jij dat wil en nodig hebt.
Dit! Je hoeft niet altijd in zijn energie mee te gaan. Hij mag weten wat deze tijd met jou doet, zonder hem daarvan de schuld te willen geven. Jij moet dit ook verwerken en je leven herschikken of herpakken.
Ik zou deze periode gebruiken om te voelen wat je samen hebt en wie jij bent (met en zonder hem). Ik heb het idee dat je dat een beetje kwijt bent. Pak dus die hobby’s weer op, ga structureel elke maandagavond sporten, spreek af met vriendinnen.
Hij vindt het vast ook lekker om eens alleen thuis te zijn? Of MOET je bij hem blijven? Dat eerste is gezond, het laatste zou ik ook heel vermoeiend vinden.
Als je jezelf weer hervonden hebt ben jij zelf ook een leuker mens.
Als laatste zou je hem kunnen aanraden om hulp te zoeken bij het accepteren van zijn ziekte, en hoe er nu mee om te gaan. Zodat hij in basis ook weer wat prettiger in de omgang wordt, initiatieven neemt in jullie relatie binnen zijn mogelijkheden etc.
Sterkte, het is niet makkelijk.
zondag 6 september 2026 om 13:09
Ja, volgens het plaatje misschien wel. Maar, naar mijn mening kunnen er genoeg redenen zijn waardoor het onvoorwaardelijke toch wegvalt.Iamback71 schreef: ↑06-09-2026 12:12Hij was altijd een grote steun voor mij, de afgelopen maanden niet, en voel ik ook niet meer de ruimte om mijn “problemen” te bespreken. Verliefd is een nee, houden van vind ik heel ingewikkeld om te bepalen, maar denk een ja. Op dit moment zou het leven zonder hem veel leuker kunnen zijn dan een leven met hem.
Dit laatste antwoord roept bij mij een reactie op: ah, dus deze relatie heeft een voorwaardelijke component, ik denk dat dit precies het punt is waar ik mee zit. In mijn hoofd zou een relatie onvoorwaardelijk moeten zijn zodat vertrouwen de basis is.
Hij kan daar niets aan doen, maar jij kan ook niets aan deze (nieuwe) gevoelens doen. Blijkbaar heb jij het nodig dat alles goed moet gaan om hem heel leuk te vinden. Zit de liefde dan niet diep genoeg? Zou kunnen. Maar dat is dan zoals het is
Om uit medelijden met hem te blijven, lijkt mij ook geen goede basis.
Hoe gaat hij er zelf mee om?
zondag 6 september 2026 om 13:20
Ik ben zelf sinds ongeveer een halfjaar 'uit de running' door deels (nog) onverklaarde pijnklachten. De eerste maanden had ik daarvoor veel last van angst en paniek. Ik heb geen relatie. Dat voelde in die periode soms ontzettend eenzaam, maar tegelijkertijd was ik er blij om, zodat ik niemand 'tot last' was en niet aan verwachtingen hoefde te voldoen. Als jouw vriend zijn ADL zelf kan doen, zou je kunnen voorstellen dat hij (tijdelijk) teruggaat naar zijn eigen huis óf je kiest echt bewust voor tijd voor jezelf. Dat zijn leven tot soort van stilstand is gekomen, betekent niet dat dat ook voor jouw leven moet gelden.
Ik vind het soms best pijnlijk en verdrietig dat familie en vrienden leuke dingen doen waar ik 'nee' tegen moet zeggen, maar besef ook heel goed dat het andersom ook zo zou gaan. Praat erover met je vriend.
Ik weet niet of je vriend ervoor openstaat, maar wellicht heeft hij wat aan deze stichting: https://stichtingemovere.nl/
Sterkte, TO!
Ik vind het soms best pijnlijk en verdrietig dat familie en vrienden leuke dingen doen waar ik 'nee' tegen moet zeggen, maar besef ook heel goed dat het andersom ook zo zou gaan. Praat erover met je vriend.
Ik weet niet of je vriend ervoor openstaat, maar wellicht heeft hij wat aan deze stichting: https://stichtingemovere.nl/
Sterkte, TO!
zondag 6 september 2026 om 13:44
Het is hard, maar ook realiteit. Iemand kan ziek zijn maar wel proberen om het leukste er uit te halen of iemand kan ziek zijn en het maar laten voor wat het is.
Mijn man en ik hebben de afspraak gemaakt dat we elkaar vrij laten in de keuze of we voor elkaar blijven zorgen. Naarmate we ouder worden en langer samen zijn verandert het gevoel. Ik heb van dichtbij meegemaakt wat mantelzorg, zorgen voor etc doet met jou als mens, als partner. Ik vind dat je in een relatie zeker voor elkaar moet zorgen, maar dat je elkaar ook moet kunnen loslaten als je eigen geluk je in de weg zit.
Maar goed...ik spreek uit ervaring en wat het doet met de mens.
Mijn man en ik hebben de afspraak gemaakt dat we elkaar vrij laten in de keuze of we voor elkaar blijven zorgen. Naarmate we ouder worden en langer samen zijn verandert het gevoel. Ik heb van dichtbij meegemaakt wat mantelzorg, zorgen voor etc doet met jou als mens, als partner. Ik vind dat je in een relatie zeker voor elkaar moet zorgen, maar dat je elkaar ook moet kunnen loslaten als je eigen geluk je in de weg zit.
Maar goed...ik spreek uit ervaring en wat het doet met de mens.
zondag 6 september 2026 om 13:44
Lastige situatie!
Lullig vraag misschien: Heb je het gevoel dat het bij hem “tussen zijn oren zit?” Of dat hij de “slachtofferrol” wel fijn vindt?
En ik vraag me af: wanneer je voorstelt iets leuks voor jezelf te gaan doen. Hoe reageert hij daarop?
Kunnen jullie praten over de impact die het op jou heeft en toont hij begrip?
Dit zal voor mij denk ik al een groot verschil maken.
Lullig vraag misschien: Heb je het gevoel dat het bij hem “tussen zijn oren zit?” Of dat hij de “slachtofferrol” wel fijn vindt?
En ik vraag me af: wanneer je voorstelt iets leuks voor jezelf te gaan doen. Hoe reageert hij daarop?
Kunnen jullie praten over de impact die het op jou heeft en toont hij begrip?
Dit zal voor mij denk ik al een groot verschil maken.
zondag 6 september 2026 om 13:46
Deden jullie voorheen dan ook nooit dingen apart?Iamback71 schreef: ↑06-09-2026 12:06Wij verblijven altijd in mijn huis. Ik ga vanwege praktische redenen bijna nooit naar hem.
Dit maakt het ook ingewikkeld om leuke dingen met anderen te doen. Dan laat ik hem dus voor mijn gevoel alleen, en druk ik hem nog meer met zijn neus op de feiten dat hij niets meer kan.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in