Relaties
alle pijlers
Geen bezoek bij opname
zondag 11 oktober 2009 om 14:52
zondag 11 oktober 2009 om 15:00
Femme, goed dat je je hebt laten opnemen om aan jezelf te werken.
4 Maanden is een lange tijd en ik begrijp wel dat je je enigzins op bezoek verheugt. Vergeet niet dat iedereen naast zijn/haar werk een priveleven heeft en dat dat ook tijd opslokt.
Vaak vinden mensen het moeilijk om naar een psychiatrische afdeling te gaan en weten ook vaak niet wat ze moeten zeggen.
Je moet het je niet persoonlijk aantrekken dat je geen bezoek krijgt. Ze komen niet omdat ze jou niet meer leuk, lief en aardig vinden maar door andere omstandigheden.
Ik heb ook vaak opgenomen gezeten en kreeg weinig bezoek. Nooit heb ik gedacht dat ik niet leuk en zo was maar altijd gedacht dat ieder een eigen leven heeft en dat dát ook mag.
Schrijf een brief naar vriendinnen, schrijf waar je mee bezig bent, wat je fijn zou vinden of gewoon om het contact weer aan te halen.
Met boos worden schiet je iig niets mee op. Je veranderd hiermee niets aan je situatie dus ga zelf aan de slag om de banden weer aan te halen.
Kun je niet een keer in het weekendverlof een vriendinnenavond houden?
4 Maanden is een lange tijd en ik begrijp wel dat je je enigzins op bezoek verheugt. Vergeet niet dat iedereen naast zijn/haar werk een priveleven heeft en dat dat ook tijd opslokt.
Vaak vinden mensen het moeilijk om naar een psychiatrische afdeling te gaan en weten ook vaak niet wat ze moeten zeggen.
Je moet het je niet persoonlijk aantrekken dat je geen bezoek krijgt. Ze komen niet omdat ze jou niet meer leuk, lief en aardig vinden maar door andere omstandigheden.
Ik heb ook vaak opgenomen gezeten en kreeg weinig bezoek. Nooit heb ik gedacht dat ik niet leuk en zo was maar altijd gedacht dat ieder een eigen leven heeft en dat dát ook mag.
Schrijf een brief naar vriendinnen, schrijf waar je mee bezig bent, wat je fijn zou vinden of gewoon om het contact weer aan te halen.
Met boos worden schiet je iig niets mee op. Je veranderd hiermee niets aan je situatie dus ga zelf aan de slag om de banden weer aan te halen.
Kun je niet een keer in het weekendverlof een vriendinnenavond houden?
zondag 11 oktober 2009 om 15:02
O jee, dat is wel lastig. Ken dat probleem wel een beetje. Denk ook dat ik dingen altijd netjes zeg, tenminste ik probeer het en krijg daar ook weleens niet zo leuke reacties op. Is niet leuk.
Maar ik neem aan dat je ook met therapeuten praat sinds je daar zit. Is het misschien handig dat die je brieven nakijken en enkele tips geven?
Vind het wel heel vervelend hoor voor je dat je niemand meer zit, vind het wel knap van je hard werkt aan je herstel. Succes daarmee.
Maar ik neem aan dat je ook met therapeuten praat sinds je daar zit. Is het misschien handig dat die je brieven nakijken en enkele tips geven?
Vind het wel heel vervelend hoor voor je dat je niemand meer zit, vind het wel knap van je hard werkt aan je herstel. Succes daarmee.
zondag 11 oktober 2009 om 15:02
Heb je misschien een doelenuur waar je dit kunt bespreken in de therapie. Er zijn vast wel andere patiënten of begeleiders die hier bedrevener in zijn.
Ik ben begin van dit jaar opgenomen geweest (gelukkig maar 3 weken) en mijn schoonmoeder is toen helemaal niet geweest terwijl ik het haar wel gevraagd heb. Haast tegen het smeken aan. En dat doet pijn.
Veel sterkte en hopelijk gaat het snel beter met jou.
Ik ben begin van dit jaar opgenomen geweest (gelukkig maar 3 weken) en mijn schoonmoeder is toen helemaal niet geweest terwijl ik het haar wel gevraagd heb. Haast tegen het smeken aan. En dat doet pijn.
Veel sterkte en hopelijk gaat het snel beter met jou.
Ze bestaan, het is moeilijk te verstaan. Je wilt het niet horen, toch ben je samen met een geest geboren. In je zit een geest die leeft, die je soms moeilijkheden geeft. Eigenlijk is een geest heel fijn, anders zou je toch nooit geboren zijn?
zondag 11 oktober 2009 om 15:03
Wat naar voor je dat je je zo in de steek gelaten voelt!
Ik vroeg me af, die vrienden die vanaf het begin al niet wilden komen, waarom was dat? Of gaven ze geen reden?
En begrijp ik het goed dat je familie dus wel elk weekend langskomt? Dat vind ik eigenlijk best veel, zeker als ze aan de andere kant van het land wonen.
Wat betreft je vrienden die niet komen, dat kan natuurlijk zijn omdat ze het druk hebben. Het kan ook zo zijn dat ze het hele psychische gebeuren/depressie een beetje eng vinden en niet goed weten hoe zij ermee om moeten gaan.
Ook denk ik dat het voor hun misschien helemaal niet zo duidelijk is dat jij je zo voelt. Jij hebt tijdens je opname waarschijnlijk veel tijd om bij dingen stil te staan en over dingen na te denken, en daardoor ga je de dingen die anderen wel/niet doen misschien ook wat zwaarder opvatten (lijkt me ook niet gek hoor, als je opgenomen bent!).
Hiermee wil ik dus eigenlijk zeggen dat je vrienden het misschien allemaal niet zo slecht bedoelen. En ik denk dat het goed is als je ze laat weten hoe dit voor jou voelt!
Of gewoon zelf opbellen of per sms vragen of ze het leuk vinden een keertje langs te komen, of te gaan wandelen ergens in de buurt van waar je bent opgenomen. Dan voelen zij zich misschien ook meer op hun gemak om langs te komen. Want soms denken mensen ook dat mensen met (psychische) problemen daar helemaal niet op zitten te wachten (ik weet ook niet waar ze dat vandaan halen).
Veder zou ik als ik jou was proberen wat afleiding te zoeken, dus wat meer dingen zoeken om jezelf te vermaken en daarin niet teveel afhankelijk te zijn van of anderen er wel of niet zijn. Dan neem je je leven meer in je eigen hand en dat doet meestal ook veel goed.
Sterkte en succes met je opname...!
Ik vroeg me af, die vrienden die vanaf het begin al niet wilden komen, waarom was dat? Of gaven ze geen reden?
En begrijp ik het goed dat je familie dus wel elk weekend langskomt? Dat vind ik eigenlijk best veel, zeker als ze aan de andere kant van het land wonen.
Wat betreft je vrienden die niet komen, dat kan natuurlijk zijn omdat ze het druk hebben. Het kan ook zo zijn dat ze het hele psychische gebeuren/depressie een beetje eng vinden en niet goed weten hoe zij ermee om moeten gaan.
Ook denk ik dat het voor hun misschien helemaal niet zo duidelijk is dat jij je zo voelt. Jij hebt tijdens je opname waarschijnlijk veel tijd om bij dingen stil te staan en over dingen na te denken, en daardoor ga je de dingen die anderen wel/niet doen misschien ook wat zwaarder opvatten (lijkt me ook niet gek hoor, als je opgenomen bent!).
Hiermee wil ik dus eigenlijk zeggen dat je vrienden het misschien allemaal niet zo slecht bedoelen. En ik denk dat het goed is als je ze laat weten hoe dit voor jou voelt!
Of gewoon zelf opbellen of per sms vragen of ze het leuk vinden een keertje langs te komen, of te gaan wandelen ergens in de buurt van waar je bent opgenomen. Dan voelen zij zich misschien ook meer op hun gemak om langs te komen. Want soms denken mensen ook dat mensen met (psychische) problemen daar helemaal niet op zitten te wachten (ik weet ook niet waar ze dat vandaan halen).
Veder zou ik als ik jou was proberen wat afleiding te zoeken, dus wat meer dingen zoeken om jezelf te vermaken en daarin niet teveel afhankelijk te zijn van of anderen er wel of niet zijn. Dan neem je je leven meer in je eigen hand en dat doet meestal ook veel goed.
Sterkte en succes met je opname...!
zondag 11 oktober 2009 om 15:06
Mijn ouders, broer en zus kwamen nooit. Schoonouders en - fam ook niet. Als ik met weekendverlof thuis was verwachtten ze dat ik daar wel naar toe kwam. Dit deed ik dan ook niet. Ging fijn met (ex)man en kinderen wat doen.
Toen ik alleen was na de scheiding deed ik alleen wat ik zelf fijn vond en liet me niet intimideren door iets of iemand.
Smeken heb ik nooit gedaan... het is graag of niet.
Toen ik alleen was na de scheiding deed ik alleen wat ik zelf fijn vond en liet me niet intimideren door iets of iemand.
Smeken heb ik nooit gedaan... het is graag of niet.
zondag 11 oktober 2009 om 15:13
Wat een rotsituatie zeg. Dan voel je je al rot, je zit niet in je eigen huis en dan krijg je er zo'n probleem bij. Ik ben ook een aantal malen voor langere tijd opgenomen geweest en had aan aandacht niet te klagen, dus ik kon het probleem van mensen die niet kwamen, wat meer relativeren. Ik wist gewoon dat ze het eng vinden om naar een psychiatrische afdeling of ziekenhuis te gaan of ze zaten zelf diep in de problemen. Ik heb nogal de neiging om het allemaal te gaan invullen voor een ander. Ik stuurde dan eens een kaartje of een sms´je, of mailtje om de banden aan te houden. Mss een idee. Gewoon in het algemeen hoe het met je gaat, hoe je de dagen doorbrengt en interesse in hun tonen. Je zou ook je therapeut-begeleider kunnen vragen hoe je hier het beste mee om kan gaan. Ik merk wel dat als mensen afstand nemen, ik ook automatisch afstand neem, om maar niet teleurgesteld te worden. Ik wens je heel veel sterkte de komende tijd.
zondag 11 oktober 2009 om 15:19
Wat naar allemaal voor je. Misschien is het goed om het andersom te bekijken en andersom te handelen: geef je vrienden positieve aandacht, stuur hen eens een kaartje of een mailtje waarin je belangstelling voor hun dagelijkse leven toont, een succes-kaartje bij dingen die zij gaan doen, dan zul je die aandacht wellicht ook terug krijgen. Laat hen zien dat je aan hen denkt. Zo maak je de drempel laag voor hen om weer of meer contact te zoeken.
zondag 11 oktober 2009 om 15:32
quote:FemmeRotterdam schreef op 11 oktober 2009 @ 15:17:
@ Mazou, met de mensen die nu niet meer komen, heb ik in het begin wel dat soort dingen gedaan als wandelingen in de buurt..
Ik denk zelf dat ze het opgeven omdat ik nog niets vooruit ben gegaan....
Het is idd heel erg fijn van mijn familie! Ze komen niet elk weekend maar zeker om het weekend.
Ik doe nu ook inderdaad alles alleen, maar vind het echt niet leuk om alleen naar de film te gaan, te eten, wandelen etc.
Dat snap ik. Kan je niet soms gaan met mensen die ook zijn opgenomen?
Ik weet niet of je vrienden het opgeven omdat je (volgens jezelf dan) nog niets vooruit zou zijn gegaan. Ik zou oppassen met dat voor hun in te vullen! Dat zou je ook niet fijn vinden, als zij dat bij jou zouden doen toch? Dat ze bijv. denken dat jij niet op ze zit te wachten o.i.d.
Dan vind ik dat je het ze beter direct kan vragen waarom ze niet meer langskomen, dan zelf een antwoord te zoeken. Dat laatste is makkelijker, maar ook pijnlijker voor jezelf.
Als je de echte antwoorden weet dan weet je pas echt hoe het zit (positief of negatief) en kan je kijken wat je daarmee wilt doen.
@ Mazou, met de mensen die nu niet meer komen, heb ik in het begin wel dat soort dingen gedaan als wandelingen in de buurt..
Ik denk zelf dat ze het opgeven omdat ik nog niets vooruit ben gegaan....
Het is idd heel erg fijn van mijn familie! Ze komen niet elk weekend maar zeker om het weekend.
Ik doe nu ook inderdaad alles alleen, maar vind het echt niet leuk om alleen naar de film te gaan, te eten, wandelen etc.
Dat snap ik. Kan je niet soms gaan met mensen die ook zijn opgenomen?
Ik weet niet of je vrienden het opgeven omdat je (volgens jezelf dan) nog niets vooruit zou zijn gegaan. Ik zou oppassen met dat voor hun in te vullen! Dat zou je ook niet fijn vinden, als zij dat bij jou zouden doen toch? Dat ze bijv. denken dat jij niet op ze zit te wachten o.i.d.
Dan vind ik dat je het ze beter direct kan vragen waarom ze niet meer langskomen, dan zelf een antwoord te zoeken. Dat laatste is makkelijker, maar ook pijnlijker voor jezelf.
Als je de echte antwoorden weet dan weet je pas echt hoe het zit (positief of negatief) en kan je kijken wat je daarmee wilt doen.
zondag 11 oktober 2009 om 15:43
zondag 11 oktober 2009 om 15:53
Eerlijk gezegd kan ik me goed voorstellen dat je niet wekelijks bezoek krijgt als je al zo lang opgenomen bent. Life goes on en mensen hebben ook wel andere dingen te doen dan ergens op ziekenbezoek te komen zitten. Misschien was 't handiger geweest als je je had op laten nemen bij 'n instelling bij je ouders in de buurt zodat het voor hen niet elke keer het hele land op en neer rijden betekent als ze jou willen bezoeken.
zondag 11 oktober 2009 om 15:56
quote:FemmeRotterdam schreef op 11 oktober 2009 @ 15:49:
ja ga ik doen,
maar hoe kun je met mensen plannen als ze aangeven het te druk te hebben? Ik kan me het eerlijk gezegd gewoon niet voorstellen... Dit zijn mensen die ik hiervoor minsten 1 keer ik de week zag.1 keer per week vrienden zien vind ik sowieso al veel, dus je zult in de tijd dat je elkaar zo vaak zag wellicht ;n gemeenschappelijke hobby hebben gehad waardoor je samen op pad ging. Dat is nu anders komt het contact voor hun gevoel niet meer van 2 kanten omdat jij verandert bent, dus kun je hun niet kwalijk nemen afstand te nemen. Wees blij met de keren dat ze wel komen en zorg vooral dat je niet teveel om aandacht gaat bedelen, anders raak je ze zometeen helemaal kwijt.
ja ga ik doen,
maar hoe kun je met mensen plannen als ze aangeven het te druk te hebben? Ik kan me het eerlijk gezegd gewoon niet voorstellen... Dit zijn mensen die ik hiervoor minsten 1 keer ik de week zag.1 keer per week vrienden zien vind ik sowieso al veel, dus je zult in de tijd dat je elkaar zo vaak zag wellicht ;n gemeenschappelijke hobby hebben gehad waardoor je samen op pad ging. Dat is nu anders komt het contact voor hun gevoel niet meer van 2 kanten omdat jij verandert bent, dus kun je hun niet kwalijk nemen afstand te nemen. Wees blij met de keren dat ze wel komen en zorg vooral dat je niet teveel om aandacht gaat bedelen, anders raak je ze zometeen helemaal kwijt.
