Kinderen
alle pijlers
Waar gaat het mis?
vrijdag 4 december 2009 om 11:15
Ziek in bed met een sombrero op mijn hoofd, heb ik veel tijd om na te denken, misschien een beetje teveel
Maar ik vroeg mij af, ik heb zelf geen fijne jeugd gehad en daar tot op de dag van vandaag last van. Ik praat er niet snel met mensen over, maar als het ter sprake komt, blijkt toch al snel dat elk huisje wel zijn kruisje heeft, zoals dat zo mooi heet. Moeizame relaties met ouders, of met een van de 2, komen vaak voor. Ook hier op het forum zijn daar veel topics over. Maar hier op de kinderpijler zie ik iedereen overstromen van geluk met hun kinderen, lees ik hoe bewust mensen ervoor kiezen om kinderen te krijgen en hoeveel men elkaar om advies vraagt om het goed te doen. Maar was dit dan anders bij eerdere generaties? Kan me namelijk niet voorstellen dat die het minder goed bedoelden. En zo kan ik me ook niet voorstellen dat van de generatie kinderen die nu zoveel forummers verblijdt, er straks niemand zal zijn die een moeizame relatie met zijn/haar ouders had. Dus waar gaat het mis?
Maar ik vroeg mij af, ik heb zelf geen fijne jeugd gehad en daar tot op de dag van vandaag last van. Ik praat er niet snel met mensen over, maar als het ter sprake komt, blijkt toch al snel dat elk huisje wel zijn kruisje heeft, zoals dat zo mooi heet. Moeizame relaties met ouders, of met een van de 2, komen vaak voor. Ook hier op het forum zijn daar veel topics over. Maar hier op de kinderpijler zie ik iedereen overstromen van geluk met hun kinderen, lees ik hoe bewust mensen ervoor kiezen om kinderen te krijgen en hoeveel men elkaar om advies vraagt om het goed te doen. Maar was dit dan anders bij eerdere generaties? Kan me namelijk niet voorstellen dat die het minder goed bedoelden. En zo kan ik me ook niet voorstellen dat van de generatie kinderen die nu zoveel forummers verblijdt, er straks niemand zal zijn die een moeizame relatie met zijn/haar ouders had. Dus waar gaat het mis?
Mi zo zo\'n meid, dor kande joare mi veuruit
vrijdag 4 december 2009 om 11:19
Geen mens komt ongeschonden uit zijn jeugd. Stel dat jij zo`n kind bent van jubelende ouders....en die ouders zijn alleen maar gelukkig als jij dat ook bent. Wat denk je dat dat met jou doet?? Dan moet je leren leven met het idee dat jij verantwoordelijk bent voor andermans geluk...kom je óók bij de psych terecht.
Kinderen moéten geschonden uit hun jeugd komen, dat is goed voor het latere leven in de maatschappij. Het is aan ons ouders om die schending minimaal te laten zijn.
Wij zijn een generatie die heeeeel bewust voor kinderen kiest. Met alle "gevolgen" van dien.
Mijn oma kreeg er gewoon 13...niemand vroeg hoe leuk ze dat nou eigenlijk vond.
En met die nonbewuste keuze moet mijn moeder (nu 63) dealen.... En zo is het en zal het altijd zijn.
Kinderen moéten geschonden uit hun jeugd komen, dat is goed voor het latere leven in de maatschappij. Het is aan ons ouders om die schending minimaal te laten zijn.
Wij zijn een generatie die heeeeel bewust voor kinderen kiest. Met alle "gevolgen" van dien.
Mijn oma kreeg er gewoon 13...niemand vroeg hoe leuk ze dat nou eigenlijk vond.
En met die nonbewuste keuze moet mijn moeder (nu 63) dealen.... En zo is het en zal het altijd zijn.
vrijdag 4 december 2009 om 11:22
Bonny, hoe vervelend het ook is, er is geen antwoord voor jouw vraag. Althans er is niet één specifiek punt aan te wijzen waarbij een liefdevolle relatie opeens omkeert. En dat maakt het misschien voor jou moeilijk.
Naar welk antwoord ben je echt opzoek? Ik heb het idee dat er zoveel meer achter deze vraag ligt voor je. Zoek je een antwoord op wat er in jouw jeugd is misgegaan? Wil je een aanwijsbaar punt, tijdstip of situatie? Of ben je moedeloos dat datgeen wat jou zoveel pijn heeft gedaan ook bij andere gaat gebeuren?
Naar welk antwoord ben je echt opzoek? Ik heb het idee dat er zoveel meer achter deze vraag ligt voor je. Zoek je een antwoord op wat er in jouw jeugd is misgegaan? Wil je een aanwijsbaar punt, tijdstip of situatie? Of ben je moedeloos dat datgeen wat jou zoveel pijn heeft gedaan ook bij andere gaat gebeuren?
vrijdag 4 december 2009 om 11:25
Ik denk dat eerdere generaties er nauwelijks benul van hadden dat ze met mensjes, met persoonlijkheidjes te maken hadden, met eigen gevoel. Gewoon, eten geven en alles moest er aan de buitenkant netjes uitzien, zodat niemand iets kon aanmerken - en dan was het al goed. Wat er in die kinderen omging was niet belangrijk.
Dit is hoe ik het heb ervaren, en ik denk dat ouders er nu heel wat bewuster mee bezig zijn. Misschien ook wel weer een beetje doorgeschoten naar de andere kant (dat idee krijg ik weleens), maar ik denk dat dat een groot verschil is met eerdere generaties. Die waren voornamelijk bezig met hard werken en alles in goede banen leiden, met overleven misschien wel.
Er is nu ook heel veel meer informatie beschikbaar, en meer sociale controle, denk ik.
Door mijn eigen jeugd vraag ik me wel altijd af hoe kinderen nu opgroeien in gezinnen. Of het echt beter is. Of ze beter contact hebben met hun ouders en zich meer geborgen voelen. Eigenlijk dezelfde vraag als jij hebt, Bonny. Tja, waar gaat het mis?
Dit is hoe ik het heb ervaren, en ik denk dat ouders er nu heel wat bewuster mee bezig zijn. Misschien ook wel weer een beetje doorgeschoten naar de andere kant (dat idee krijg ik weleens), maar ik denk dat dat een groot verschil is met eerdere generaties. Die waren voornamelijk bezig met hard werken en alles in goede banen leiden, met overleven misschien wel.
Er is nu ook heel veel meer informatie beschikbaar, en meer sociale controle, denk ik.
Door mijn eigen jeugd vraag ik me wel altijd af hoe kinderen nu opgroeien in gezinnen. Of het echt beter is. Of ze beter contact hebben met hun ouders en zich meer geborgen voelen. Eigenlijk dezelfde vraag als jij hebt, Bonny. Tja, waar gaat het mis?
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
vrijdag 4 december 2009 om 11:27
Liselotte, lief dat je deze vragen in mijn posting leest. Maar op veel van die dingen heb ik al een antwoord, ik heb een uitstekende psycholoog en ben al heel ver. Mijn situatie was dan ook wel extreem, met fysieke en emotionele mishandeling. Dat is ook niet wat ik bedoel met mijn vraag.
Het komt meer vanuit mezelf, als ik ooit zelf kinderen zou krijgen met Donny, zou ik het helemaal goed willen doen. En ik denk dat iedereen die aan kinderen begint, het goed wil doen. Maar toch hoor je zo vaak dat het niet goed was. Dus waar ging het dan mis?
Het komt meer vanuit mezelf, als ik ooit zelf kinderen zou krijgen met Donny, zou ik het helemaal goed willen doen. En ik denk dat iedereen die aan kinderen begint, het goed wil doen. Maar toch hoor je zo vaak dat het niet goed was. Dus waar ging het dan mis?
Mi zo zo\'n meid, dor kande joare mi veuruit
vrijdag 4 december 2009 om 11:30
Juist omdat ik zelf niet zo'n geweldige jeugd heb gehad (moeder jong overleden, stiefmoeder etc.) was ik vastbesloten het heel anders te doen, mocht ik ooit kinderen krijgen.
En dát heb ik gedaan...zelfs toen ik na 7 jaar ging scheiden en ik mijn dochter grotendeels alleen opvoedde. Ze is nu 37 en natuurlijk maakt iedere ouder foutjes, maar geen onoverkomelijke. En mijn dochter is een prachtmens geworden, die me dankbaar is (zo zei ze eens) dat ik haar op die manier en zelfstandig heb opgevoed.
En dát heb ik gedaan...zelfs toen ik na 7 jaar ging scheiden en ik mijn dochter grotendeels alleen opvoedde. Ze is nu 37 en natuurlijk maakt iedere ouder foutjes, maar geen onoverkomelijke. En mijn dochter is een prachtmens geworden, die me dankbaar is (zo zei ze eens) dat ik haar op die manier en zelfstandig heb opgevoed.
vrijdag 4 december 2009 om 11:31
Overigens geloof ik dat ook wat jij zegt, EV, er wordt nu bewuster gekozen. Ik spreek even voor mijn eigen generatie als ik zeg dat we nu veel meer keuze hebben, opleidingsmogelijkheden zijn eindeloos en ook van vrouwen wordt veel meer verwacht dat ze carrière maken, in die zin dat niemand daar raar van opkijkt. Bij mijn moeder was het nog zo dat ze wel even werkte, maar toen de kinderen kwamen al gauw niet meer. En mijn schoonmoeder hetzelfde.
Er wordt nu dus denk ik veel afgewogener gekozen voor kinderen, alleen al te zien in de verschuiving van de gemiddelde leeftijd waarop vrouwen hun eerste kind krijgen.
Zou dat dan ook betekenen dat het nu automatisch beter gaat? Of verschuift het probleem, krijgen we nu kinderen die zichzelf niet meer kunnen vermaken buiten hun Xbox en die juist aandacht te kort komen van hun werkende ouders? Of die vreselijk verwend worden uit schuld- en compensatiegevoel?
Er wordt nu dus denk ik veel afgewogener gekozen voor kinderen, alleen al te zien in de verschuiving van de gemiddelde leeftijd waarop vrouwen hun eerste kind krijgen.
Zou dat dan ook betekenen dat het nu automatisch beter gaat? Of verschuift het probleem, krijgen we nu kinderen die zichzelf niet meer kunnen vermaken buiten hun Xbox en die juist aandacht te kort komen van hun werkende ouders? Of die vreselijk verwend worden uit schuld- en compensatiegevoel?
Mi zo zo\'n meid, dor kande joare mi veuruit
vrijdag 4 december 2009 om 11:39
Tja, dat is een moeilijke vraag. Het loopt zoals het loopt. Ik heb gelukkig geen ervaring met een slechte band met mijn ouders. En de relatie tussen mij en de kids is ook goed (zijn 3 en 0).
Ik denk wel dat het nu een hele andere tijd is. Vroeger werden kinderen misschien minder bewust ter wereld gebracht, en ook op een jongere leeftijd. De aandacht moest verdeeld worden over 7 kinderen. Misschien dat die factoren meespelen? Wie zal het zeggen, ik weet het niet.
Nu krijgen mensen 'gepland' een kind tegen de tijd dat ze 30 zijn.. en alle aandacht moet naar dat ene (of hooguit 2) kind. Ik ben het met Elmervrouw eens dat de perfectie en het gejubel over wonderkinderen weleens doorslaat. Het zal in de toekomst blijken of dit geen kreng-kinderen oplevert...
. Iedereen doet zijn best voor zijn of haar kinderen, en je voedt op hoe je denkt dat dat het beste is voor je kind.. in de toekomst zal blijken of je daar goed aan hebt gedaan. Lastig he?
Ik denk wel dat het nu een hele andere tijd is. Vroeger werden kinderen misschien minder bewust ter wereld gebracht, en ook op een jongere leeftijd. De aandacht moest verdeeld worden over 7 kinderen. Misschien dat die factoren meespelen? Wie zal het zeggen, ik weet het niet.
Nu krijgen mensen 'gepland' een kind tegen de tijd dat ze 30 zijn.. en alle aandacht moet naar dat ene (of hooguit 2) kind. Ik ben het met Elmervrouw eens dat de perfectie en het gejubel over wonderkinderen weleens doorslaat. Het zal in de toekomst blijken of dit geen kreng-kinderen oplevert...
. Iedereen doet zijn best voor zijn of haar kinderen, en je voedt op hoe je denkt dat dat het beste is voor je kind.. in de toekomst zal blijken of je daar goed aan hebt gedaan. Lastig he?
vrijdag 4 december 2009 om 11:48
Ja, heel lastig. Ik zie hier ook wel eens hij-slaat-me-bedriegt-me-kleineert-me-behandelt-me-anderszins-beroerd-maar-ik-hou-zo-van-hem-topics, ik denk dat die een deel zullen verklaren van kinderen met een slechte band met ouders. Maar de meesten proberen het toch echt goed te doen. Eens ook met Helianthus, vragen over opvoeding of hulp daarbij zijn tegenwoordig veel normaler.
En wat Hebri zegt, met die wonderkinderen, wat is dat allemaal? Las ook iets over sterrenkinderen en nieuwetijdskinderen, had je die vroeger ook al?
In Elsevier stond een interessant artikel, dat kinderen heel snel een predikaat krijgen als hoogsensitief of ADHD, als ze maar een klein beetje afwijken. Daar zijn heel veel potjes voor, dus ouders krijgen dan al snel een financiele bijdrage. Maar een kind leert dan van jongs af aan dat er iets mis met hem is.
Ik denk dat het probleem hier in zit; ouders kijken naar hoe ze zelf zijn opgevoed, wat daarin mis ging en proberen het voor hun eigen kind beter te doen. Maar dat eigen kind groeit op in een andere tijd/maatschappij, dus daar klopt dan ook geheid iets niet. Zoals dat ook bij de ouders misging, omdat de grootouders weer vanuit een andere tijd keken. Hopelijk niet te vaag geformuleerd, maar zou hier iets in kunnen zitten?
En wat Hebri zegt, met die wonderkinderen, wat is dat allemaal? Las ook iets over sterrenkinderen en nieuwetijdskinderen, had je die vroeger ook al?
In Elsevier stond een interessant artikel, dat kinderen heel snel een predikaat krijgen als hoogsensitief of ADHD, als ze maar een klein beetje afwijken. Daar zijn heel veel potjes voor, dus ouders krijgen dan al snel een financiele bijdrage. Maar een kind leert dan van jongs af aan dat er iets mis met hem is.
Ik denk dat het probleem hier in zit; ouders kijken naar hoe ze zelf zijn opgevoed, wat daarin mis ging en proberen het voor hun eigen kind beter te doen. Maar dat eigen kind groeit op in een andere tijd/maatschappij, dus daar klopt dan ook geheid iets niet. Zoals dat ook bij de ouders misging, omdat de grootouders weer vanuit een andere tijd keken. Hopelijk niet te vaag geformuleerd, maar zou hier iets in kunnen zitten?
Mi zo zo\'n meid, dor kande joare mi veuruit
vrijdag 4 december 2009 om 11:56
Ik denk dat daar zeker iets in zit....als ouders heb je toch bepaalde normen en waarden en die geef je je kind mee. Vaak zie je dat dat juist n de puberteit vaak botst, omdat het kind zelf andere normen en waarden aanhoudt....het misschien een makkelijk voorbeeld, maar mijn moeder mocht bv. echt niet in een korte rok naar school toe, terwijl dat in die tijd wel in de mode was.
vrijdag 4 december 2009 om 12:01
wb. de 'nieuwetijdskinderen' of andere labels: ik denk dat er meer mensen met een label zijn door en meerdere onderzoeken, waardoor duidelijker is waarom iemand afwijkt en hoe je dat evt. kan behandelen. Maar ook de maatschappij is heel erg veranderd. Vroeger zat er veel meer structuur in de maatschappij: je ging naar school, leerde voor meestal hetzelfde beroep als je vader/oom en dan ging je werken en ging je zelf een gezin beginnen. In de maatschappij nu zijn er veel meer keuzes...welke opleiding ga je doen, ga je doorstuderen, doordat de wereld kleiner is geworden is het ook veel lastiger een partner te vinden, want er is meer keuze. Ook de structuur in de dag is veel minder...we eten lang niet altijd meer om stipt 6uur, soms moet er overgewerkt worden, soms ben je net iets eerder thuis....Dat maakt wel dat iedereen die wat meer structuur nodig heeft, nu sneller opvalt dat vroeger
vrijdag 4 december 2009 om 12:02
Ja! Nu zal het wel of niet mogen dragen van een korte rok niet leiden tot het hebben van een moeilijke jeugd, maar ik denk wel dat je dit soort lijnen door kunt trekken. Wat Elmervrouw zegt, onze ouders hebben waarschijnlijk van hún ouders gehoord dat ze niet mochten klagen, want in de oorlog...waarop onze ouders er alles aan deden om het plaatje aan de buitenkant zo mooi mogelijk te maken en de kinderen vooral in het gareel te houden, zonder ruimte voor de eigen persoonlijkheden van de kinderen. Daar slaat onze generatie dan weer in door, met hun sterrenkinderen. Zou dat kunnen?
Mi zo zo\'n meid, dor kande joare mi veuruit
vrijdag 4 december 2009 om 12:08
quote:Bonny82 schreef op 04 december 2009 @ 11:27:
Liselotte, lief dat je deze vragen in mijn posting leest. Maar op veel van die dingen heb ik al een antwoord, ik heb een uitstekende psycholoog en ben al heel ver. Mijn situatie was dan ook wel extreem, met fysieke en emotionele mishandeling. Dat is ook niet wat ik bedoel met mijn vraag.
Het komt meer vanuit mezelf, als ik ooit zelf kinderen zou krijgen met Donny, zou ik het helemaal goed willen doen. En ik denk dat iedereen die aan kinderen begint, het goed wil doen. Maar toch hoor je zo vaak dat het niet goed was. Dus waar ging het dan mis?
Fijn om te lezen dat je daar al een antwoord op hebt.
Misschien begint het al een voor een deel bij het helemaal goed willen doen. Want wat is helemaal goed? Is dat dat je kind excelleert en later een top baan heeft? Met alle stress in opvoeding die daar bij hoort.
Liselotte, lief dat je deze vragen in mijn posting leest. Maar op veel van die dingen heb ik al een antwoord, ik heb een uitstekende psycholoog en ben al heel ver. Mijn situatie was dan ook wel extreem, met fysieke en emotionele mishandeling. Dat is ook niet wat ik bedoel met mijn vraag.
Het komt meer vanuit mezelf, als ik ooit zelf kinderen zou krijgen met Donny, zou ik het helemaal goed willen doen. En ik denk dat iedereen die aan kinderen begint, het goed wil doen. Maar toch hoor je zo vaak dat het niet goed was. Dus waar ging het dan mis?
Fijn om te lezen dat je daar al een antwoord op hebt.
Misschien begint het al een voor een deel bij het helemaal goed willen doen. Want wat is helemaal goed? Is dat dat je kind excelleert en later een top baan heeft? Met alle stress in opvoeding die daar bij hoort.
vrijdag 4 december 2009 om 12:18
Ik vind het heel interessant dat je je afvraagt waarom het vroeger vaker mis ging dan nu, want ik ben juist eerder bang voor het omgekeerde.
Ik hou mijn hart juist vast bij al die kinderen die nu het middelpunt van het heelal zijn in de ogen van hun ouders en dus tot het bot verwend en betutteld worden. Hoe moet dat later terecht komen in onze harde maatschappij waarin er zoveel keuzes en mogelijkheden zijn (met de bijpassende druk die dat geeft)?
Ik hou mijn hart juist vast bij al die kinderen die nu het middelpunt van het heelal zijn in de ogen van hun ouders en dus tot het bot verwend en betutteld worden. Hoe moet dat later terecht komen in onze harde maatschappij waarin er zoveel keuzes en mogelijkheden zijn (met de bijpassende druk die dat geeft)?
vrijdag 4 december 2009 om 12:31
Iris, ik bedoel dat we voor onze eigen generatie kunnen vaststellen dat het vaak misging, maar dat van de huidige generatie nog niet weten, die zijn nog te klein. Maar ik ben het wel met je eens, dat kan heel erg misgaan. Ik zie dat al een beetje bij mijn schoonzusje, haar ouders hemelen haar wel zo op en zijn zo debiel beschermend, die is compleet niet weerbaar in de grote boze wereld, tot in het absurde. Ik wil haar altijd het liefst even een pets in haar gezicht geven als ze weer eens staat te huilen over mensen die zooooooooo gemeen tegen haar waren, en als je dan de situatie aanhoort, blijkt het iets alledaags te zijn geweest. Maar dat hebben haar ouders dus grotendeels veroorzaakt. (Overigens helpt mijn broertje, die zich geweldig voelt in zijn rol van beschermende held, ook niet mee in het vergroten van haar zelfstandigheid en weerbaarheid, maar dat terzijde) Dus ik snap wel wat je bedoelt, met al die kinderen van nu die net zo het middelpunt van het heelal zijn. Ergens denk ik dat dat nog best wel grappig wordt als die bijvoorbeeld later zaken met elkaar moeten gaan doen
En nu ga ik eens even googlen wat nieuwetijdskinderen zijn.
En nu ga ik eens even googlen wat nieuwetijdskinderen zijn.
Mi zo zo\'n meid, dor kande joare mi veuruit
vrijdag 4 december 2009 om 12:45
Ik bedoel eigenlijk met wonderkinderen, wonderkinderen tussen haakjes. Wat jij zegt over kinderen die snel in hokjes worden gestopt is ook wel zo. Maar ik bedoel meer: Iedereen vind haar kind het liefst, leukst, slimst, snelt, best opgevoed. Al dat vergelijken met elkaar.. kinderen moeten in mijn ogen wel presteren in deze tijd. Of ze worden de hemel in geprezen omdat ze zo geweldig zijn, of ze worden op bijles gedaan in bepaalde dingen om toch maar te voldoen aan het ideaal (van die gesprekken op de kleuterschool: kan de jouwe al lezen? die van mij niet, o dan moet ik daar thuis aandacht aan geven... terwijl ze dat op school pas met 6 leren). Ik weet niet wat voor een gevolg dat heeft voor onze kinderen in de toekomst. Misschien denkt mijn kind wel heel anders over zijn genoten opvoeding als hij kan vergelijken met anderen en gaat hij mij daarop aanspreken/veroordelen. Komt vast wel in de pubertijd, maar hopelijk gaat het daarna over! Ze zijn nu nog jong, dus ik ga voorlopig maar genieten, zonder tegenspraak!
