Kinderen
alle pijlers
Hoe kinderen steunen bij scheiding?
vrijdag 8 januari 2010 om 22:49
Mijn (ex)man en ik liggen op dit moment in scheiding. Het is een lang verhaal, maar het komt erop neer dat mijn man verslaafd is aan cocaine. Sinds hij bij ons weg is, is hij meer gaan gebruiken en is er bij gaan drinken. Hierdoor is hij op dit moment ook echt niet in staat om voor de jongens te zorgen, daarnaast laat hij soms weken niets van ze horen.
Het ergste hierbij is dat we zoontjes hebben en ik niet goed weet hoe ik ze tijdens dit proces moet steunen. Ik vind contact met de vader erg belangrijk en probeer dit te stimuleren, ook van zijn kant, door hem regelmatig uit te nodigen. Andere kant is wel dat als hij langskomt, hij meestal weinig interesse toont of langskomt om ruzie te maken. Ik breng de jongens ook weleens bij familieleden van zijn kant, zodat hij ze kan zien, zonder dat wij ruzie krijgen, maar vaak komt hij dan niet eens langs
Hoe leg ik mijn kinderen uit als hij toch weken niet komt opdagen? Wat moet en kan ik doen om dit allemaal zo makkelijk mogelijk voor ze te maken??
De kinderen lijken weinig last te hebben, daarmee bedoel ik dat ze gewoon verder gaan met hun leventje en het er weinig over hebben. Ik besef me natuurlijk heel goed dat er veel meer in hun hoofdjes om kan gaan dan ik weet. Mijn oudste zoon gaf laatst wel aan een nare droom te hebben gehad over zijn vader (hij heeft zijn vader nogal eens boos gezien) en droomde daarbij dat ik hem later ook niet meer goed zou verzorgen. Dit geeft voor mij aan dat zijn vertrouwen in ons geschaadt is. Wat natuurlijk hartstikke logisch is.
Ik hoop dat er hier mensen zijn die hier ervaring mee hebben of kennis van zaken. Of, indien nodig, weten wat voor soort hulp ik in kan schakelen. De hele situatie is op zich al triest genoeg, maar ik wil doen wat ik kan om ze te helpen.
Alvast bedankt
Het ergste hierbij is dat we zoontjes hebben en ik niet goed weet hoe ik ze tijdens dit proces moet steunen. Ik vind contact met de vader erg belangrijk en probeer dit te stimuleren, ook van zijn kant, door hem regelmatig uit te nodigen. Andere kant is wel dat als hij langskomt, hij meestal weinig interesse toont of langskomt om ruzie te maken. Ik breng de jongens ook weleens bij familieleden van zijn kant, zodat hij ze kan zien, zonder dat wij ruzie krijgen, maar vaak komt hij dan niet eens langs
Hoe leg ik mijn kinderen uit als hij toch weken niet komt opdagen? Wat moet en kan ik doen om dit allemaal zo makkelijk mogelijk voor ze te maken??
De kinderen lijken weinig last te hebben, daarmee bedoel ik dat ze gewoon verder gaan met hun leventje en het er weinig over hebben. Ik besef me natuurlijk heel goed dat er veel meer in hun hoofdjes om kan gaan dan ik weet. Mijn oudste zoon gaf laatst wel aan een nare droom te hebben gehad over zijn vader (hij heeft zijn vader nogal eens boos gezien) en droomde daarbij dat ik hem later ook niet meer goed zou verzorgen. Dit geeft voor mij aan dat zijn vertrouwen in ons geschaadt is. Wat natuurlijk hartstikke logisch is.
Ik hoop dat er hier mensen zijn die hier ervaring mee hebben of kennis van zaken. Of, indien nodig, weten wat voor soort hulp ik in kan schakelen. De hele situatie is op zich al triest genoeg, maar ik wil doen wat ik kan om ze te helpen.
Alvast bedankt
vrijdag 8 januari 2010 om 23:08
Ik denk dat de leeftijd van je kinderen uit kan maken voor de benadering.
Maar in elk geval denk ik dat je moet proberen om ze gerust te stellen over jouw aanwezigheid. Laat weten dat jij er graag wilt zijn en ze niet zomaar in de steek zult laten. Die bevestiging kun je ook tussendoor geven door opmerkingen te maken als "wat ben ik toch blij met jullie, ik zou echt nooit meer zonder jullie willen!" als ze iets liefs/leuks voor je doen oid. Op die manier wordt het niet te zwaar beladen, maar als de boodschap regelmatig wordt herhaald zal het wel tussen de oren gaan zitten.
Verder vraag ik me af of het in deze situatie goed is om zo op dat contact met de vader te sturen. Ik ben altijd voor contact met beide ouders, maar niet als dat contact schadelijk voor de kinderen is. En ik vraag mij af of dat hier aan de orde zou kunnen zijn. Wellicht is het slim om dit samen met een deskundige (ik denk aan een kinderpsycholoog) verder uit te zoeken.
Daarnaast is het vooral zaak om je kinderen goed in de gaten te houden. Een keer naar dromen is niet zo erg, want in dromen worden veel emoties e.d, verwerkt. Maar als het vaker voorkomt dan kan het wel een teken zijn dat de verwerking niet goed gaat en er hulp bij nodig is. Dat kan ook het geval zijn als ze opeens erg in hun gedrag veranderen.
Maar in elk geval denk ik dat je moet proberen om ze gerust te stellen over jouw aanwezigheid. Laat weten dat jij er graag wilt zijn en ze niet zomaar in de steek zult laten. Die bevestiging kun je ook tussendoor geven door opmerkingen te maken als "wat ben ik toch blij met jullie, ik zou echt nooit meer zonder jullie willen!" als ze iets liefs/leuks voor je doen oid. Op die manier wordt het niet te zwaar beladen, maar als de boodschap regelmatig wordt herhaald zal het wel tussen de oren gaan zitten.
Verder vraag ik me af of het in deze situatie goed is om zo op dat contact met de vader te sturen. Ik ben altijd voor contact met beide ouders, maar niet als dat contact schadelijk voor de kinderen is. En ik vraag mij af of dat hier aan de orde zou kunnen zijn. Wellicht is het slim om dit samen met een deskundige (ik denk aan een kinderpsycholoog) verder uit te zoeken.
Daarnaast is het vooral zaak om je kinderen goed in de gaten te houden. Een keer naar dromen is niet zo erg, want in dromen worden veel emoties e.d, verwerkt. Maar als het vaker voorkomt dan kan het wel een teken zijn dat de verwerking niet goed gaat en er hulp bij nodig is. Dat kan ook het geval zijn als ze opeens erg in hun gedrag veranderen.
vrijdag 8 januari 2010 om 23:13
Bedankt voor je reactie. Die lieve opmerkingen maak ik inderdaad erg veel tussendoor.
Wat betreft de vader, ook daar denk ik veel over na. Ik vind contact met de vader heeel belangrijk, maar het moet ze wel ten goede komen. Vind het wel een enorme stap om ze dit contact zomaar te ontzeggen. Is misschien een goed plan om dit met professionele hulp te bekijken
Wat betreft de vader, ook daar denk ik veel over na. Ik vind contact met de vader heeel belangrijk, maar het moet ze wel ten goede komen. Vind het wel een enorme stap om ze dit contact zomaar te ontzeggen. Is misschien een goed plan om dit met professionele hulp te bekijken
vrijdag 8 januari 2010 om 23:31
Ik zeg ook geenszins dat je ze dat contact helemaal zou moet ontzeggen. Maar zoals je het beschrijft zet ik er wel vraagtekens bij of je er zelf zoveel moeite voor moeten blijven doen om het in stand te houden. Wat gebeurt er als jij dat niet meer doet en hoe schadelijk is dat voor de kinderen? En hoe schadelijk is de huidige situatie voor de kinderen?
Mijn stiefbroer had een vader die nauwelijks naar hem omkeek en een moeder die ook haar uiterste best deed om het contact in stand te houden. Uiteindelijk deed elke keer die afwijzing hem geen goed en bracht het veel rust toen zijn moeder daarmee stopte. De vader kwam niet meer, maar het kind zat er ook niet meer elke keer hoopvol en dus erg teleurgesteld op te wachten.
Mijn stiefbroer had een vader die nauwelijks naar hem omkeek en een moeder die ook haar uiterste best deed om het contact in stand te houden. Uiteindelijk deed elke keer die afwijzing hem geen goed en bracht het veel rust toen zijn moeder daarmee stopte. De vader kwam niet meer, maar het kind zat er ook niet meer elke keer hoopvol en dus erg teleurgesteld op te wachten.
zaterdag 9 januari 2010 om 00:27
Mijn advies zou wel zijn om tegenover je kinderen geen 'kwaad' te spreken over hun vader, hoe moeilijk dat ook is met alle frustraties die je over hem zult hebben. Het is en blijft hun vader en als ze negatieve verhalen over hem
horen worden ze daar verdrietig en ongelukkig van. Op een gegeven moment zullen ze oud genoeg zijn om hun eigen oordeel over hem te formuleren. Tot die tijd zou ik als moeder tegenover de kinderen aangeven dat hun vader (op zijn eigen manier) heel veel van hen houdt, ook al is hij er op dit moment niet (zo vaak).
horen worden ze daar verdrietig en ongelukkig van. Op een gegeven moment zullen ze oud genoeg zijn om hun eigen oordeel over hem te formuleren. Tot die tijd zou ik als moeder tegenover de kinderen aangeven dat hun vader (op zijn eigen manier) heel veel van hen houdt, ook al is hij er op dit moment niet (zo vaak).
zaterdag 9 januari 2010 om 08:15
Ik zou zelf niet teveel over vader tegen ze zeggen. Laat blijken dat jij er voor hen bent en altijd zal zijn, geef ze gelegenheid hun vader en zijn familie te zien en steun hen.. Ik ken genoeg situaties waarbij de vader dit soort trucjes flikte, maar uiteindelijk moeder de gebeten hond was omdat ze aan de kinderen probeerde uit te leggen waarom pa niets liet horen.
Gezien de problematiek van de vader(drugsgebruik) zou ik denk ik wel nadenken over hulp vragen bij een instantie. Ik zou mijn kinderen niet graag brengen bij iemand die drugs gebruikt. Misschien dat instanties je kunnen helpen om hen te ondersteunen bij wat ze meekrijgen van het gedrag van hun vader.
Gezien de problematiek van de vader(drugsgebruik) zou ik denk ik wel nadenken over hulp vragen bij een instantie. Ik zou mijn kinderen niet graag brengen bij iemand die drugs gebruikt. Misschien dat instanties je kunnen helpen om hen te ondersteunen bij wat ze meekrijgen van het gedrag van hun vader.
zaterdag 9 januari 2010 om 08:41
Iemand die -zoals jouw ex- verslaafd is aan cocaine en drank, kan niet goed voor die kinderen zorgen. Die denkt alleen maar aan scoren....al het andere valt in het niet.
Prima dat je dit contact wil stimuleren, maar het mag niet ten koste van die jonge kinderen gaan. Ik zou -als ik in jouw schoenen stond- die kinderen echt niet alleen bij hem in de buurt willen hebben, maar altijd met iemand erbij!
Maar bespreek dit ook eens met een kinderpsycholoog...
Prima dat je dit contact wil stimuleren, maar het mag niet ten koste van die jonge kinderen gaan. Ik zou -als ik in jouw schoenen stond- die kinderen echt niet alleen bij hem in de buurt willen hebben, maar altijd met iemand erbij!
Maar bespreek dit ook eens met een kinderpsycholoog...
zaterdag 9 januari 2010 om 15:44
Bedankt voor de reacties.
Ik laat mijn kinderen niet alleen met de vader. Hij komt bij ons of ik breng ze inderdaad naar familie toe, zodat hij ze daar kan bezoeken. Ik weet nooit wanneer hij onder invloed is dus hij krijgt ze zeker niet mee!
Jullie hebben misschien gelijk dat het contact met de vader juist schadelijk kan zijn, in ieder geval als hij raar gedrag vertoont. Daar zit ik dus ook mee. Net als hij ze een paar keer heeft laten zitten of bij ons is geweest en zich boos heeft gedragen en ik dus denk dat ik het contact voorlopig beter kan laten zitten, heeft ie weer een goed moment en dan is ie erg lief voor ze, gaat met ze spelen enz. Dat gun ik de kinderen dan ook zo, want ze vinden het heerlijk.
Oh ik spreek nooit negatief over hun vader, maar ik ben bang dat ze weleens iets opvangen. Hoe ik er ook op probeer te letten.
En meds: bedankt! Ik zal eens gaan kijken wat een speltherapeut inhoudt.
Ik laat mijn kinderen niet alleen met de vader. Hij komt bij ons of ik breng ze inderdaad naar familie toe, zodat hij ze daar kan bezoeken. Ik weet nooit wanneer hij onder invloed is dus hij krijgt ze zeker niet mee!
Jullie hebben misschien gelijk dat het contact met de vader juist schadelijk kan zijn, in ieder geval als hij raar gedrag vertoont. Daar zit ik dus ook mee. Net als hij ze een paar keer heeft laten zitten of bij ons is geweest en zich boos heeft gedragen en ik dus denk dat ik het contact voorlopig beter kan laten zitten, heeft ie weer een goed moment en dan is ie erg lief voor ze, gaat met ze spelen enz. Dat gun ik de kinderen dan ook zo, want ze vinden het heerlijk.
Oh ik spreek nooit negatief over hun vader, maar ik ben bang dat ze weleens iets opvangen. Hoe ik er ook op probeer te letten.
En meds: bedankt! Ik zal eens gaan kijken wat een speltherapeut inhoudt.
