Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
zaterdag 17 oktober 2009 om 19:47
zondag 25 oktober 2009 om 11:58
Sjeumig, lees dit nu pas. Een nieuw topic...
Wil ik dat wel? Zou in ieder geval niet passend zijn op de G-spot. Ik ben niet ziek.
Een schone lei.
Een leeg topic.
Heel passend, maar tegelijkertijd is het heel raar. Ik heb nooit het gevoel gehad dat dit " mijn" topic was, ik schreef hier over Hero, over het verloop van zijn ziekte en over het opkrabbelen na zijn dood.
Een topic alleen over mijn rouwproces vind ik iets teveel eer. Bovendien zou ik het vreemd vinden als de naam van Hero in de kelders van het forum zou verstoffen (al begrijp ik prima dat er betreffende dat laatste geen keus is).
Ik moet even bedenken hoe ik daar vorm aan ga geven.
~diepe zucht~
Life goes on, het blijkt maar weer....
Hoe dan ook, nu ik toch hier post; Woei
Wil ik dat wel? Zou in ieder geval niet passend zijn op de G-spot. Ik ben niet ziek.
Een schone lei.
Een leeg topic.
Heel passend, maar tegelijkertijd is het heel raar. Ik heb nooit het gevoel gehad dat dit " mijn" topic was, ik schreef hier over Hero, over het verloop van zijn ziekte en over het opkrabbelen na zijn dood.
Een topic alleen over mijn rouwproces vind ik iets teveel eer. Bovendien zou ik het vreemd vinden als de naam van Hero in de kelders van het forum zou verstoffen (al begrijp ik prima dat er betreffende dat laatste geen keus is).
Ik moet even bedenken hoe ik daar vorm aan ga geven.
~diepe zucht~
Life goes on, het blijkt maar weer....
Hoe dan ook, nu ik toch hier post; Woei
mimsey wijzigde dit bericht op 25-10-2009 21:33
Reden: nou ja, dat was dus een hele stomme vertyping!
Reden: nou ja, dat was dus een hele stomme vertyping!
% gewijzigd
Wat wilde ik nou toch typen?
maandag 26 oktober 2009 om 19:28
quote:woei schreef op 14 oktober 2009 @ 16:30:
*Luistert op haar vrije dag naar lekkere cd-tjes, nu Mariah Carey's Music Box, en krijgt nog steeds kippenvel bij nummer Hero*
Dus ik dacht 'hoe zou het eigenlijk met Mims zijn' en nu zie ik dat je me hier zelfs al gefeliciteerd hebt!
Ik ben inderdaad weer zwanger, je had de hint goed begrepen . En herken in dat opzicht het dubbele gevoel ook wel (hoewel ik momenteel in een nogal cynische fase zit en het liefst de hele dag sarcastische opmerkingen zou willen maken, maar dat valt niet zo goed in mijn omgeving ).
Ik troost mezelf met het feit dat mijn dochter zich ieder moment van haar korte bestaan geliefd heeft gevoeld. En ook het kind dat nu in mijn buik zit gun ik alle liefde, hij/zij heeft daar net zoveel recht op als zijn/haar grote zus. Ik geloof niet dat ik mijn dochter daarmee te kort doe.
Ik zou mezélf te kort doen als ik niet opnieuw zou genieten van ieder moment. Tevens zou dat betekenen dat de dood van mijn dochter mijn leven 'verpest' heeft en daar doe ik haar zéker mee tekort.
Nouja, je zal inmiddels al wel door deze 'fase' heen zijn, maar beter laat dan nooit...
Dikke kus,
Woei
*Anytime you need a friend.....* Stiekem vind ik dit een hele fijne cd om lekker mee te bleren en af en toe een beetje te janken.wow, wat een prachtige posting!!! lees hier verder nooit, maar heel toevallig alleen deze posting en jeemig, die raakt me zeg.
*Luistert op haar vrije dag naar lekkere cd-tjes, nu Mariah Carey's Music Box, en krijgt nog steeds kippenvel bij nummer Hero*
Dus ik dacht 'hoe zou het eigenlijk met Mims zijn' en nu zie ik dat je me hier zelfs al gefeliciteerd hebt!
Ik ben inderdaad weer zwanger, je had de hint goed begrepen . En herken in dat opzicht het dubbele gevoel ook wel (hoewel ik momenteel in een nogal cynische fase zit en het liefst de hele dag sarcastische opmerkingen zou willen maken, maar dat valt niet zo goed in mijn omgeving ).
Ik troost mezelf met het feit dat mijn dochter zich ieder moment van haar korte bestaan geliefd heeft gevoeld. En ook het kind dat nu in mijn buik zit gun ik alle liefde, hij/zij heeft daar net zoveel recht op als zijn/haar grote zus. Ik geloof niet dat ik mijn dochter daarmee te kort doe.
Ik zou mezélf te kort doen als ik niet opnieuw zou genieten van ieder moment. Tevens zou dat betekenen dat de dood van mijn dochter mijn leven 'verpest' heeft en daar doe ik haar zéker mee tekort.
Nouja, je zal inmiddels al wel door deze 'fase' heen zijn, maar beter laat dan nooit...
Dikke kus,
Woei
*Anytime you need a friend.....* Stiekem vind ik dit een hele fijne cd om lekker mee te bleren en af en toe een beetje te janken.wow, wat een prachtige posting!!! lees hier verder nooit, maar heel toevallig alleen deze posting en jeemig, die raakt me zeg.
maandag 26 oktober 2009 om 19:39
Mims, over dat schuldgevoel; luister eens naar de CD Wit Licht van Borsato, nr. 5. Het liedje heet "Doe wat je altijd deed". Misschien geeft het je troost. Ik heb tranen in mijn ogen en kippenvel van de tekst (Time flies). Ik wens je heel veel sterkte. Je bent een bijzonder mens dat je dit allemaal deelt met ons!
vrijdag 6 november 2009 om 15:47
woensdag 13 januari 2010 om 11:48
En dan is het 2010.
Het jaar waarin het 3 jaar geleden is dat Hero 31 werd.
Het drie jaar geleden is dat ik 30 werd, en ik dit jaar dus 33 zal worden.
Mopsey drie jaar terug drie werd.
Het jaar wanneer ik drie jaar getrouwd ben.
En het jaar waarin Hero drie jaar dood zal zijn.
Wat is er veel gebeurd in die tijd.
Wat een verdriet heb ik gehad, verdriet dat als een vieze, zwarte laag teer om mijn hart gesmolten leek. Ik kon wel lachen, kon wel vrolijk zijn, maar mijn hart kon het niet raken. De teer zat in de weg.
Langzaam ging het beter, stapje voor stapje. Mede dankzij jullie steun en vertrouwen, eerlijk is eerlijk.
Mooie dingen zijn er ook gebeurd. Of lelijke dagen die een mooi kantje kregen. De mentale regenbogen op een druilerige dag, zeg maar. Ik ben er trots op hoe Hero’s familie en ikzelf met ons verdriet zijn omgegaan. Dat we dingen op de manier hebben opgepakt zoals deze voor ons goed voelde. Het ophalen van de as, afgesloten met een wandeling door de duinen terwijl Hero’s asbus tegen mijn hart drukte, de eik die zijn zus voor hem plantte in het KWF-bos, de wandelingen met zijn vader over het strand, de saamhorigheid die we hebben gevoeld, de urenlange telefoongesprekken met zijn moeder die maar over een onderwerp gingen; Hero, de verhuizing waarbij Hero’s stoel gelijk een ere-plaatsje kreeg. De champagne en bloemen op mijn eerste trouwdag, geschonken door twee lieve vriendinnen. Mijn tatoeage. De verkoop van Hero’s autootje, waarbij de sigarettenpeukjes die nog in het asbakje lagen mij tot tranen toe roerden.
Het werk waarmee ik twee maanden na zijn dood begon, terwijl het verdriet nog zo rauw was en ik niets liever wilde dan Hero vertellen hoe mijn werkdag was geweest…ik werk daar nog steeds. Mopsey’s eerste schooldag, die precies zo verliep zoals Hero en ik samen hadden gevisualiseerd, alleen was hij er niet bij. Mopsey’s verdriet, zo open en puur. Ook nu nog komt ze af en toe bij me zitten omdat ze Hero even mist, pakt ze zijn foto erbij en geeft hem zo een vlinderkusje op zijn kale schedel.
Nog steeds slaap ik met mijn gordijnen open, zodat ik voor het slapengaan naar de sterren kan kijken, en de sterren over mij waken als ik slaap. Het nachtlampje dat ik echter altijd aan liet staan, zodat Hero de weg naar huis nog kon vinden, is tegenwoordig echter vaker uit dan aan. Hij zal de weg naar huis niet meer vinden, hij is al thuis.
Het jaar 2010. Als je de cijfers bij elkaar optelt kom je uit op… drie. De heilige drie-eenheid. De moeder, de dochter en de prachtige ster. Mopsey, Hero en ik. Onderweg naar de toekomst. Wij komen er wel. Steeds gaat het beter. Mopsey en ik hier, ons leven levend, voelend, proevend, genietend, en daarbij soms een stukje geholpen door onze plaaggeest. We slaan neiuwe wegen in, en hij is daarbij, in ons hart, om op ons te passen. Met de lessen die hij ons heeft geleerd, met zijn wijsheid, met zijn liefde. En met zijn geloof, zijn geloof in ons, dat hij zo sterk op ons over heeft gebracht.
Derde kerstdag had ik een afspraak. Een date.
Half om half verwachtte ik weer dat er wandcontactdozen van de muur zouden springen of er een stroomstoring zou ontstaan, net als bij de vorige twee afspraakjes die ik had. Mijn plaaggeest heeft een vreemd gevoel voor humor. Maar het bleef rustig, en het werd een hele leuke avond. Een hele leuke avond.
Terug in de auto was ik een beetje in de war. Hier had ik niet op gerekend, wilde ik dit wel? Vertwijfeld begon ik hardop te praten, en verzuchtte dat ik niet wist wat ik hiermee aan moest. Dit was een leuke meneer, maar verdomme… het was Hero niet.
En terwijl ik dat uitspreek, begint de muziek op mijn autoradio te spelen. Sarah Brightman. Een zangeres die ik niet meer had gehoord sinds Hero’s uitvaart. Door mijn tranen heen hoor ik haar zingen. “It’s time to say goodbye”. Tijd om los te laten. Tijd om verder te gaan. Ik heb mijn auto geparkeerd, heb met mijn hoofd op mijn stuur het verdriet uit mijn strot gehuild, en ben verder gereden. Twee en een halve week later is het nog steeds leuk met mijn derde kerstdagdate. Pril, maar erg leuk. Leuker dan ik me voor had durven stellen. It’s time to say goodbye”, het is tijd om afscheid te nemen van mijn periode van rouw. Hero had weer gelijk. Alweer. Verdrietig zal ik altijd blijven, ergens. Daar in dat plekje in mijn hart waar Hero woont, daar waar ik af en toe naar binnen zal wandelen om hem vast te houden en te huilen. Maar verdrietig zijn is anders dan rouwen. It’s time to say goodbye.
Ik zal dan ook geen nieuw topic openen. Dat is niet nodig en teveel eer.
Het jaar 2010.
Het jaar waarin dit topic gesloten zal worden…..
Bedankt voor het meelezen al die tijd.
Ik kan niet zeggen hoezeer jullie me geholpen hebben…
Het jaar waarin het 3 jaar geleden is dat Hero 31 werd.
Het drie jaar geleden is dat ik 30 werd, en ik dit jaar dus 33 zal worden.
Mopsey drie jaar terug drie werd.
Het jaar wanneer ik drie jaar getrouwd ben.
En het jaar waarin Hero drie jaar dood zal zijn.
Wat is er veel gebeurd in die tijd.
Wat een verdriet heb ik gehad, verdriet dat als een vieze, zwarte laag teer om mijn hart gesmolten leek. Ik kon wel lachen, kon wel vrolijk zijn, maar mijn hart kon het niet raken. De teer zat in de weg.
Langzaam ging het beter, stapje voor stapje. Mede dankzij jullie steun en vertrouwen, eerlijk is eerlijk.
Mooie dingen zijn er ook gebeurd. Of lelijke dagen die een mooi kantje kregen. De mentale regenbogen op een druilerige dag, zeg maar. Ik ben er trots op hoe Hero’s familie en ikzelf met ons verdriet zijn omgegaan. Dat we dingen op de manier hebben opgepakt zoals deze voor ons goed voelde. Het ophalen van de as, afgesloten met een wandeling door de duinen terwijl Hero’s asbus tegen mijn hart drukte, de eik die zijn zus voor hem plantte in het KWF-bos, de wandelingen met zijn vader over het strand, de saamhorigheid die we hebben gevoeld, de urenlange telefoongesprekken met zijn moeder die maar over een onderwerp gingen; Hero, de verhuizing waarbij Hero’s stoel gelijk een ere-plaatsje kreeg. De champagne en bloemen op mijn eerste trouwdag, geschonken door twee lieve vriendinnen. Mijn tatoeage. De verkoop van Hero’s autootje, waarbij de sigarettenpeukjes die nog in het asbakje lagen mij tot tranen toe roerden.
Het werk waarmee ik twee maanden na zijn dood begon, terwijl het verdriet nog zo rauw was en ik niets liever wilde dan Hero vertellen hoe mijn werkdag was geweest…ik werk daar nog steeds. Mopsey’s eerste schooldag, die precies zo verliep zoals Hero en ik samen hadden gevisualiseerd, alleen was hij er niet bij. Mopsey’s verdriet, zo open en puur. Ook nu nog komt ze af en toe bij me zitten omdat ze Hero even mist, pakt ze zijn foto erbij en geeft hem zo een vlinderkusje op zijn kale schedel.
Nog steeds slaap ik met mijn gordijnen open, zodat ik voor het slapengaan naar de sterren kan kijken, en de sterren over mij waken als ik slaap. Het nachtlampje dat ik echter altijd aan liet staan, zodat Hero de weg naar huis nog kon vinden, is tegenwoordig echter vaker uit dan aan. Hij zal de weg naar huis niet meer vinden, hij is al thuis.
Het jaar 2010. Als je de cijfers bij elkaar optelt kom je uit op… drie. De heilige drie-eenheid. De moeder, de dochter en de prachtige ster. Mopsey, Hero en ik. Onderweg naar de toekomst. Wij komen er wel. Steeds gaat het beter. Mopsey en ik hier, ons leven levend, voelend, proevend, genietend, en daarbij soms een stukje geholpen door onze plaaggeest. We slaan neiuwe wegen in, en hij is daarbij, in ons hart, om op ons te passen. Met de lessen die hij ons heeft geleerd, met zijn wijsheid, met zijn liefde. En met zijn geloof, zijn geloof in ons, dat hij zo sterk op ons over heeft gebracht.
Derde kerstdag had ik een afspraak. Een date.
Half om half verwachtte ik weer dat er wandcontactdozen van de muur zouden springen of er een stroomstoring zou ontstaan, net als bij de vorige twee afspraakjes die ik had. Mijn plaaggeest heeft een vreemd gevoel voor humor. Maar het bleef rustig, en het werd een hele leuke avond. Een hele leuke avond.
Terug in de auto was ik een beetje in de war. Hier had ik niet op gerekend, wilde ik dit wel? Vertwijfeld begon ik hardop te praten, en verzuchtte dat ik niet wist wat ik hiermee aan moest. Dit was een leuke meneer, maar verdomme… het was Hero niet.
En terwijl ik dat uitspreek, begint de muziek op mijn autoradio te spelen. Sarah Brightman. Een zangeres die ik niet meer had gehoord sinds Hero’s uitvaart. Door mijn tranen heen hoor ik haar zingen. “It’s time to say goodbye”. Tijd om los te laten. Tijd om verder te gaan. Ik heb mijn auto geparkeerd, heb met mijn hoofd op mijn stuur het verdriet uit mijn strot gehuild, en ben verder gereden. Twee en een halve week later is het nog steeds leuk met mijn derde kerstdagdate. Pril, maar erg leuk. Leuker dan ik me voor had durven stellen. It’s time to say goodbye”, het is tijd om afscheid te nemen van mijn periode van rouw. Hero had weer gelijk. Alweer. Verdrietig zal ik altijd blijven, ergens. Daar in dat plekje in mijn hart waar Hero woont, daar waar ik af en toe naar binnen zal wandelen om hem vast te houden en te huilen. Maar verdrietig zijn is anders dan rouwen. It’s time to say goodbye.
Ik zal dan ook geen nieuw topic openen. Dat is niet nodig en teveel eer.
Het jaar 2010.
Het jaar waarin dit topic gesloten zal worden…..
Bedankt voor het meelezen al die tijd.
Ik kan niet zeggen hoezeer jullie me geholpen hebben…
Wat wilde ik nou toch typen?
woensdag 13 januari 2010 om 13:02
woensdag 13 januari 2010 om 13:20
Wat schrijf je toch mooi en wat zal je een inspiratiebron zijn voor anderen die dit door moeten maken.
Ik wens je heel veel geluk met je kind, en met date 3 of wie dan ook.
Ik denk dat de man die naast jou mag leven zijn handen dicht moet knijpen.....
Dat iedere dag die nog komt een gouden randje voor je mag hebben.
Ik wens je heel veel geluk met je kind, en met date 3 of wie dan ook.
Ik denk dat de man die naast jou mag leven zijn handen dicht moet knijpen.....
Dat iedere dag die nog komt een gouden randje voor je mag hebben.
woensdag 13 januari 2010 om 14:04
Och Mims, ik zit hier met tranen. 't Is zo bekend wat je schrijft. Zo mooi al die tekenen die je krijgt. Kom maar op diegene die er niet in geloofd. Teveel toevalligheden die niet meer toevallig zijn.
En vooral dat lachen. Je lacht wel maar niet meer met je hart. Het is zo. Ik kan dat nog steeds niet. En ik wil het zo graag. En als ik opeens moet lachen is het nog steeds niet met volle overtuiging. Het komt er niet uit. Ik begrijp zo goed wat je bedoeld.
Ik hoop dat het bij jou goed mag zijn. Dat plekje daar ergens, dat blijft altijd voor jou Hero. Maar er komt een tijd voor nieuwe dingen. Zo fijn dat het nu bij jou goed is.
Veel liefs.
Zoeb
En vooral dat lachen. Je lacht wel maar niet meer met je hart. Het is zo. Ik kan dat nog steeds niet. En ik wil het zo graag. En als ik opeens moet lachen is het nog steeds niet met volle overtuiging. Het komt er niet uit. Ik begrijp zo goed wat je bedoeld.
Ik hoop dat het bij jou goed mag zijn. Dat plekje daar ergens, dat blijft altijd voor jou Hero. Maar er komt een tijd voor nieuwe dingen. Zo fijn dat het nu bij jou goed is.
Veel liefs.
Zoeb
woensdag 13 januari 2010 om 14:51
