bezorgde moeder

Loslaten. Je dochter is jou niet. Heb een beetje vertrouwen in je dochter. En als ze straks naar school gaat;er niet bovenop zitten. Ze maakt echt wle vanzelf vriendjes en vriendinnetjes. Al duurde het bij mijn zoon bijvoorbeeld wel een tijdje voordat hij na school af ging spreken om met iemand tespelen. Maakte ik me ook wel zorgen om. Maar het ging vanzelf. Nu speelt hij ontzettend vaak met andere kinderen.



Enoge tip is dus; heb vertrouwen en laat het los.

Dat is heel moeilijk, ik heb die angst ook een tijd gehad,

en je wilt je kind zo graag behoeden voor pesterijen.

Ik heb altijd heel bewust geprobeerd om de kinderen los te laten, ook op die momenten dat ik dat als kind zelf niet zou hebben gedurfd. Bijvoorbeeld in een winkel wat laten afrekenen, een vraag stellen aan iemand anders, spelen bij andere kinderen.

Al deze dingen durfde ik zelf niet, en ik was daardoor ook helemaal niet weerbaar.

Van de andere kant hou ik de gang van zaken op school ook goed in de gaten, en als ik iets signaleer neem ik even contact op met de juf om te vragen of ze het een beetje in de gaten wil houden, maar ik maak er niet direct een hele toestand van, kleine voorvallen gebeuren gewoon, daar kunnen ze ook wat van leren.

Geef je kind mee dat ze veel zelf kan, en dat ze voor zichzelf op mag komen.

Het spelen met andere kinderen leert een kind ook hier mee om te gaan, en een keertje ruzie is geen probleem, bescherm haar daar niet te veel voor, help haar wel hoe ze een ruzie weer op kan lossen/ uitpraten.

En houd in gedachten dat je kind een eigen karakter heeft, je schrijft dat ze temperament heeft, dat is iets wat ook goed kan helpen.

Laat het haar zelf uitzoeken en probeer niet alles voor haar te doen. Komt vast goed.

Herkenbaar.



Ik was vroeger zelf een kind wat zelden werd gevraagt om te spelen laat staan om naar feestjes te mogen.



Ik had me dus al stellig voorgenomen dat ik niet moeilijk ga doen als zoon ergens wil spelen of hij kinderen bij hem wil uitnodigen.



Maar het gaat vanzelf! Zoon is nu 5,5 en er zit nu wat structuur in wat betreft voorkeur maar vooral het eerste jaar op school was hij (en de andere kinderen ook ) zoekende.

Speelden 1 keer met elkaar en ging goed maar lbijkbaar was de klik er niet.



En bij het eerste verjaardags feestje mocht zoon komen!!

Stiekem was ik daar best ontroerd door.



En laat je niet in de stress jagen omdat dochter de ene week populair is bij een ander kind en de week er op niet meer. Wat zeg ik.............dat kan per dag wisselen.



Ik heb ook wel eens met verbazing aan zoon gevraagt waarom vriendje B nu ineens niet meer leuk is.....

O hij is wel leuk hoor mam maar wil er gewoon niet meer mee spelen.



dus laat het gaan, laat het vallen laat het los........

Zolang je geen signalen krijgt dat je dochter zich ongewenst voelt is er geen reden tot zorg. En die signalen vang je op, je bent door je eigen verleden al alert.

Sommige kinderen kiezen er ook voor om liever alleen te zijn dan de onrust op zich te halen van al die processen die bij vriendschap horen.

En pesters zijn er (helaas) in elke klas. Zaak is dus om je kind het gevoel mee te geven dat ze okee is als ze zichzelf is en dat ze niet mee hoeft te doen aan zinloze plagerijen.



Ik blijf me zorgen maken om mijn oudste zoon, maar hij deelt die zorgen totaal niet. Het heeft dus geen zin, dat zorgen maken. Kind moet zijn of haar eigen pad lopen en jij hoeft alleen maar te begeleiden.

Wat zielig voor je dochter dat jij haar onzeker maakt.



Meteen mee ophouden dus. Je dochter is jou niet en kan het vast zelf. Heb vertrouwen in haar eigen kunnen.Ik heb ook zo'n moeder die het niet kon loslaten.....Heeft mij heel wat bloed zweet en tranen gekost om te ontdekken dat ik niet precies mijn moeder was maar wie ik zelf wilde zijn.

Waar staat dat TO haar dochter onzeker maakt boefje?



Natuurlijk ben je bezorgd en wil je het beste. Leer haar wat jij toen niet wist. Vervelende pestkinderen heb je overal. Bedenk je dat deze kinderen later slechter af zijn dan normale kinderen. Pestgedrag is ook abnormaal.

Wat is temperamentvol?



Bij die term zie ik een kindje voor me dat er snel op slaat, of veel gilt, of de baas wil spelen. Dat vinden andere kindjes inderdaad niet leuk. Als dit het temperamentvol is wat jij bedoelt, zou ik daar aan werken met haar.



En voor de rest kan je niet zoveel. De pikorde in een klas is niet echt iets dat kan worden beinvloed door volwassenen, en je kan vantevoren ook niet bedenken welke kindjes vriendjes worden met wie.

doe je wat aan je eigen onzekerheid?

Wat je wel kan doen is haar zoveel mogelijk liefde te geven en zelfvertrouwen te kweken. Zeggen dat je van haar houdt, dat je blij bent dat ze er is, dat je trots op haar bent, complimenten geven wanneer ze iets goed heeft gedaan of een goed initiatief heeft genomen. Ook de papa kan hierbij natuurlijk een rol spelen.

Verder kun je haar sociale vaardigheden stimuleren door samen met haar met poppen te spelen en spelenderwijs (kennismakings)gesprekjes te oefenen die ze met vriendjes of vriendinnetjes zou kunnen voeren. Of samen met haar boekjes lezen waarin het sluiten van vriendschap of het omgaan met vriendinnetjes aan de orde komt.

Tilalia, ik denk toch wel dat de 'pikorde' in een klas iets is dat de leerkracht in de peiling moet hebben, zodat hij/zij daarop kan inspelen als dat nodig is. Je kunt de positie die kinderen in de groep hebben inzetten, denk ik.

Mijn zoontje heeft Asperger en ADD en moet in bescherming genomen worden, vind ik. Als de andere kinderen weten wat er met hem aan de hand is, kunnen ze daar beter begrip voor opbrengen. De kans wordt dan toch een stuk kleiner dat hij gepest wordt, schat ik zo in. Een leerkracht kan dan gebruik maken van zijn/haar kennis over de groep. Als je de pestkop laat samenwerken met een kwetsbaar kind bijvoorbeeld, kan dat best leuke openingen geven. Enzovoort.



TO, ik ben ook altijd huiverig geweest voor het mogelijk niet maken van vrienden. Zelfs al voor ik kinderen had leek me dat zo moeilijk. In mijn woonplaats is een aantal van die jongens waar 'iets' mee is, je ziet ze altijd alleen op straat, dan bloedt mijn hart. Nu mijn zoon Asperger blijkt te hebben, komt die nachtmerrie dichterbij. Maar ik heb er meestentijds ook wel vertrouwen in dat er ook voor hem manieren zullen zijn om leuke contacten te hebben. Want dat wil hij wel heel graag.

Waar mijn grote alertheid op pesten en angst voor geen vriendjes etc vandaan komt weet ik niet zo goed, ik ben zelf niet gepest en heb altijd vriendinnen gehad.



Als je dochter verder normaal gezond is in psychisch opzicht, is het beste wat je voor haar kunt doen haar een goed gevoel van eigenwaarde geven. Haar laten merken dat ze gewenst is, dat je trots op haar bent, dat ze mag zijn zoals ze is en dat ze oké is, zoals ze is. Dat is de beste basis, van daaruit kan ze het dan zelf.

xYella.

quote:Vana77 schreef op 16 maart 2010 @ 11:44:

Waar staat dat TO haar dochter onzeker maakt boefje?Het staat er letterlijk: 'ik projecteer mijn onzeker gevoel op haar waardoor ze ook onzker wordt.'

Ik heb een zoon van5 toen die vorig jaar startte in groep 1 kwam hij ook wel eens thuis met het verhaal die heeft mij gepest ik ben bang.

Mama lag er in bed om te huilen,maar toen ik navraag deed op school bleek hij ook absoluut geen lieverdje te zijn.

Kleuters maken de ene dag ruzie,en zijn de volgende dag weer de beste vriendjes.

Leer haar wel dat ze zich moet verdedigen als een ander kindje haar pest/slaat/duwt.

Sterkte