Soms vind ik het zwaar

Eigen plan kunnen trekken is toch wel 1 van de grote voordelen van het alleenstaande ouder zijn. Ik bepaal alles ( in overleg met mijn kinderen, 4 ) zelf zonder ellenlange discussies , irritaties whatever met een man. Omdat ik al heel lang alleen ben staat dat nu zover van me af en bekijk ik dat soort situaties bij getrouwde ouders met een grote glimlach.

Die glimlach vergaat mij weleens als de kinderen bijvoorbeeld ziek zijn, ik zelf ziek ben, kortom als het even niet lekker gaat.

Dan kan het erg zwaar zijn.

Zo ging het bij mij ook Zo fijn dat ik nu gewoon een oppas kan nemen, die zeuren tenminste niet over hoe laat ik thuiskom



Mirrimpie, ik kan me zo goed voorstellen dat je hart breekt als je je kind zoiets hoort zeggen. Ik heb zelf ook dat soort momenten gehad en je voelt je heel erg machteloos. Voor vaders is het gewoon heel anders, zeker als ze tijdens het huwelijk ook al niet erg betrokken waren bij hun kinderen. Die nemen veel makkelijker afstand (heel generaliserend gesteld).



Dat is denk ik ook de reden waarom veel alleenstaande moeders het gevoel hebben er alleen voor te staan: dat is namelijk gewoon hun realiteit. Ik kreeg laatst een fikse lichamelijke optater waardoor het best heel lastig was om alles thuis goed te laten verlopen. Maar geen woord van ex, laat staan een aanbod om even bij te springen. Dat verwacht ik inmiddels ook niet, maar het zou wel normaal moeten zijn. Het zijn tenslotte niet alleen mijn kinderen, hoewel het soms wel zo voelt.

Stoeptegel, dat is heel waar. Ik heb alles meestal prima onder controle, ,maar met name momenten waarop het fysiek niet gaat (of jijzelf ziek of een kind) kunnen heel zwaar zijn.

Alleen met drie kinderen zonder vader waar ze heen kunnen en ja, dat is verdomde zwaar af en toe.



Maar daar sta ik niet teveel bij stil want wat helpt het?

Het is zoals het is en daar moeten we maar het beste van maken he.

quote:Inad schreef op 29 april 2010 @ 21:29:

Nu merk ik hoe fijn het is de zorgen te delen. Zo lekker om iemand te hebben waar je altijd op kunt terugvallen. Dat was met ex ook niet zo en alleenstaand worden was juist minder zorg dan met hem leven

.



Ook voor mij is dit heel herkenbaar: ik had het juist veel makkelijker toen ik alleen kwam te staan, omdat ik niet meer voortdurend tussen mijn kinderen en hun vader moest bemiddelen, omdat ik niet meer voortdurend bang hoefde te zijn voor zijn opvliegende buien, enz. Mijn leven werd plots enorm veel makkelijker.

En toen ik mijn huidige man leerde kennen, werd het nóg makkelijker omdat ik voor het eerst met mijn zorgen over mijn kinderen (en dat waren heel zware zorgen - denk aan handicap, depressie, enz. ) bij iemand terecht kon die me steunde, troostte en hielp. Dat had ik al die jaren in mijn eerste huwelijk niet gekend, integendeel.



Het is wellicht anders als je huidige partner zelf geen kinderen heeft, dan is het moeilijker voor hem om zich in te leven en hij heeft ook geen ervaring.

Maar het lukt je vast wel, en bovendien is het een tijdelijk probleem : ook jouw kinderen zullen groot en volwassen worden.

Succes!

Ik denk dat het heel menselijk is, want het is ook zwaar (ga ervan uit dat je werkt)



Je mag best trots zijn, dus ik zie het punt niet?

Het gaat toch goed verder?



(ik zie overigens niks staan over een nieuwe vriend)

Dubiootje, ik herken dat wel. Ik had wel geen fysieke optater gehad, maar had gewoon een fikse griep opgelopen. Mijn moeder zegt altijd, moeders kunnen niet ziek zijn. Nou ja oke, mij hoor je niet klagen, je hebt het dan even extra zwaar, maar ex zal je niet horen. Tot hij zelf een keer de griep had, belde hij op: Ik ben ziek, kan jij ze dit weekend niet gewoon thuis houden? Ehm... Nee ik dacht het niet! Heel naar voor je, maar ik moet het ook alleen doen, nu is het jouw weekend, dus je ziet maar. Ik vond het wel moeilijk om te zeggen, ik weet gewoon dat hij een type is van geef hem 1 vinger... En toch voelde ik me schuldig, omdat ik zelf ook weet hoe zwaar en moeilijk het dan kan zijn.



Laatst was hij ook ziek, maar hij heeft het niet gevraagd! Hij zei zelfs dat ik ook door moet gaan en dat hij daar ook gewoon aan moet geloven. Dus hij leert steeds bij en dat na 8 jaar hihi.



En ik ben echt niet moeilijk. Het moet alleen wel van twee kanten komen.



Hoe heb je het thuis dan wel goed in banen kunnen leiden eigenlijk? Dan is het zwaar he? Ik merk aan mezelf dat ik dan toch nog teleurgesteld kan zijn in ex...

Ik heb waar nodig wat hulp gevraagd en verder maar geïmproviseerd (kinderen zelf boterhammen laten smeren en zo). En uiteindelijk doe je toch veel meer dan je aankan/zou verwachten, je put denk ik een reserve krachtbron aan



Ik ben niet teleurgesteld in ex omdat ik niets meer van hem verwacht. Maar op dat soort momenten ben ik wel soms een beetje kwaad. Hij belt gewoon af zonder een reden te geven zelfs, of zegt dat hij ziek is als hij hoorbaar een kater heeft. Ik hoef echt niet te proberen om hem dan toch de kinderen mee te geven: hij komt gewoon niet. Dus ik moet een andere houding aannemen dan jij. Ik vind het wel stoer dat je gewoon gezegd hebt dat hij ze maar moest meenemen

Jeetje, dat lijkt me echt frustrerend en kan me voorstellen dat je daar soms een beetje kwaad van wordt! Ik vind het knap als je daar goed mee om kan gaan. Aan de andere kant je moet wel...

Inderdaad, je hebt geen andere keuze dan ermee om te gaan, maar je hebt wel de keuze hóe je ermee omgaat. Ik kan niet voorkomen dat ik af en toe kwaad of gefrustreerd ben, maar ik handel daar niet naar en zorg er zeker voor dat de kinderen daar niets van meekrijgen. Ik probeer het leuk te maken voor mezelf en de kinderen en ook op de moeilijke momenten lachen we vaak wat af Mijn ex bepaalt gelukkig niet meer hoe ik me voel.

Ik vind dat je helemaal gelijk hebt! Zo probeer ik het ook;-)



En laten we wel wezen, die gekke exen weten niet wat ze missen;-). Die kinderen geven me zoveel meer dan ik me ooit had kunnen voorstellen!



Dus ook al is het soms zwaar en moeilijk, ik zou het voor geen goud willen missen!

Ik heb godzijdank een hele lieve en hulpvaardige partner, maar mén wat lijkt het mij lood- en loodzwaar om het in je eentje te doen. Ik heb echt enorm veel respect en bewondering voor moeders die de zorg (en bezordheid) niet kunnen delen met een partner.

Petje af!

Ik ben ook een alleenstaande moeder, de vader van mijn dochter wil haar vanaf haar derde jaar al niet meer zien omdat hij een nieuw gezin had. 2 kinderen van haar en ze was binnen

7 weken zwanger van mijn ex.



Mijn nu ex-vriend was er ook nooit echt voor mijn dus ja ik heb altijd het gevoel dat ik er alleen voor stond.



Wel heb ik super lieve jonge ouders die vlak bij mij wonen en haar opvangen als nodig of gewoon als ik tijd voor mezelf wil.



Nu is mijn dochter bijna 12 en wij hebben een hele sterke band samen en onvoorwaardelijk vertrouwen. Ze verteld echt alles, zo leuk.



Nu ze ouder is , vind ik het wel stukke makkelijker worden omdat je een beetje minder gebonden bent en ze begrijpen ook veel sneller als je iets verteld of uitlegd waarom iets wel of niet kan of mag.



ik werk ook nog 30 uur per week maar kan gelukkig wel veel mijn eigen tijd indelen ( nu nog, ik werk bij ex)

Goed geformuleerd Banba, want de vrouwen die een partner hebben die niet lief en hulpvaardig is staan er feitelijk ook alleen voor. Dat lijkt me zelfs nog lastiger, omdat het voor de buitenwereld dan niet zichtbaar is.



Ik denk dat je helemaal gelijk hebt, Mirrimpie, dat onze exen niet weten wat ze missen.

Ik ben alleen sinds 4 maanden zwangerschap. Mijn dochter is vorige week 4 jaar geworden en al die tijd heb ik dus alles alleen gedaan. Omdat ik niet beter weet dan het alleen te doen, denk ik wel dat het 'makkelijker' is. Mijn ex is niet in ons leven, maar gelukkig kon ik dat stokje twee keer per week doorgeven aan het kdv (vanaf volgende week gaat ze naar school!) en een keer per week aan mijn moeder. Dat zijn de drie dagen dat ik werk.



Bij thuiskomst, als ik haar opgehaald heb na mijn werk, ervaar ik het soms wel als zwaar dat er dan nog boodschappen gedaan moeten worden, gekookt, gegeten, onder de douche, tanden poetsen en voorlezen. En eigenlijk nog afwassen, maar ja... Ben dan best wel regelmatig kapot als ze eenmaal op bed ligt.



Leuke dingen voor mezelf doen, schiet er eigenlijk heel erg bij in, heb er vaak de puf niet voor en/of vind het vervelend om weer oppas te moeten vragen. Toch... wil ik het allemaal voor geen goud missen, het is een heerlijk en vrolijk kind en het cliché 'je krijgt er zoveel voor terug' is hélemaal waar!

ik ben bijna 10jr alleen geweest met 3 kinderen

toen ik alleen met ze kwam te staan waren ze net 1 net 2 en 7jr.

Zij gingen nooit naar hun vader (hij had geen interesse meer )

En ja .. het was zwaar en het waren tropen jaren maar weet je .. nu kijk ik er trots op terug en denk ik : dat heb ik toch maar mooi geflikt !! en ben ik hartstikke trots op mijn kinderen ( en mezelf )

En dat heb jij over een paar jaar ook!!!

succes!!

Hier sinds een half jaar ook alleen met twee kinderen. Gelukkig heb ik wel een ex waar ik goed op terug kan vallen. Om het weekend zijn ze bij hem, de weekenden dat ze bij mij zijn haalthij ze ook vaak op, soms slapen ze dan nog een nachtje daar.

Ik was door ex zijn werk al gewend om door de week alleen met ze te zijn, maar nu kijk ik echt uit naar de momenten dat hij ze ophaalt. Ben ook heel blij als ze terug zijn, maar ik kan soms echt snakken naar wat tijd voor mezelf.

Jahoor, ik ben er ook een die het soms zwaar vind. Zoon is 9, ben ruim 9 jaar alleenstaand.



Die van mij weet niet beter, laat mij soms heerlijk (tot 09.00 uur en ja soms ook langer) uitslapen. Als het hem alsnog te lang duurt dan komt ie met een Senseo naar boven . Sommige dingen zijn daardoor al vroeg bij/aangeleerd. Net zoals brood smeren. Hij weet waar het brood ligt, weet hoe de magnetron werkt om te ontdooien evt.



Tsja, voor sommigen mag dat onverantwoordelijk overkomen......het is soms roeien met de riemen die je hebt en hey, ik ben niet perfect, geef het grif toe.

Het enige waar ik nog steeds een kinderslot op heb, ook al weet hij hoe dat werkt, is waar de schoonmaakspullen zijn. Hij heeft daar werkelijk waar nog nooit iets mee gedaan of mee geprobeerd....alleen....ik heb nog wel eens wat jongere kinderen in huis dus vandaar dat ik dat erop laat zitten.



Dat vind ik dan weer het prettige aan een kind wat iets groter is inmiddels....die gaat wat meer zijn eigen gang vnl met vriendjes. Ik hoef niet meer continue achter zijn kont aan te zitten of op te letten.



Net ook....komt ie binnen en zegt sorry mam dat ik wat later ben....En ik denk dan...joh, het is vakantie en je bent voor het donker binnen, hartstikke fijn dat je daaraan denkt.



Samen hebben we ook ontzettend veel lol. Ik wil nog wel eens 'verkeerd' voorlezen of met een accent of hij vult de zinnen aan....is echt vreselijk gezellig dan. Soort van toneelstukje wat we dan spelen. Als ik hem dan ongeveer slap van het lachen over het bed zie rollen dan denk ik....jaaaaaa.....dit is toch geweldig.

Maar ik kan ook helemaal genieten van zijn gezicht als ie slaapt. Dat ontspannen koppie . Dan ben ik een weekdier die helemaal met een glans in mijn ogen naar hem kan staren en bekijken.

Aan de andere kant kan hij ook wel eens ruw opzij geduwd worden (hij kruipt er nl. nogal vaak bij mij in) als ik zijn elleboog of knie in mijn buik krijg Da's niet fijn als ik zelf zwaar onder zeil ben.



Ik zeg er bij dat ik wel geweldige opvang heb. De vrijdagen heb ik zelf standaard vrij en twee dagen blijft hij tussen de middag over op school. De overige tijd brengt hij dan door bij schoonfamilie.



En natuurlijk heb ik zo de behangplakmomenten. Dat ie echt zo dwars is dat ik hem soms het liefst (stel dat het ook nog eens regent) de tuin in bonjour omdat ik hem dan niet begrijp, ondanks geprobeerd. en hij mij ook niet. Tuurlijk doe ik dat niet, het gaat even om de miscommunicatie dan. Ja, ook dat hoort erbij en dat mag. Kom, laten we eerlijk zijn......het is niet altijd feest.

Net als op je werk ben je ook daar niet elke dag op je paasbest als werkgever/nemer dus ook niet als ouder zijnde

Dibbes, voel je geen slechte moeder hoor, omdat je zoon weet hoe hij met de magnetron moet omgaan.



Het is (bijna) een gegeven dat kinderen van alleenstaande werkende moeders sneller zelfstandig zijn en dat is echt niet fout!



Ja, ook ik vind het soms zwaar als werkende moeder. Maar ik herken ook het gemis van steun tijdens mijn huwelijk (man was alleen maar met werk en hobby bezig) en voelde mij daardoor vaak erg eenzaam.

Sinds 10 jaar ben ik niet meer eenzaam: alleenstaand, heb knuffels van kinderen en sinds 5 jaar ook een lieve vriend.



Helaas woont hij ver bij ons vandaan en hebben we daardoor weekendrelatie, maar onze tijd komt nog wel.

De andere kant is dat ik zo doordeweeks volop tijd heb voor de meiden en dat wil ik voor geen goud kwijt!

quote:Oehoe schreef op 04 mei 2010 @ 23:00:

Dibbes, voel je geen slechte moeder hoor, omdat je zoon weet hoe hij met de magnetron moet omgaan.



Trust me, dat voel ik me zeker niet. Het is meer dat ik het daar wel eens over heb met mijn vriendinnen en die dan verbaasd staan daarover. En dat is op zich ook logisch als 1 van de ouders er dus wel bij aanwezig is en dat dan voor ze doet.

Ik ben nu eenmaal geen papa en mama tegelijk, noch wil ik dat of kan ik dat uberhaupt. Gaat gewoon niet en door die gedachte los te laten, dat ik niet alle bordjes hoog hoef te houden op elk front, scheelt dat een heel stuk in mijn denkpatroon. Wat een rust zeg....



En dát heeft zijn positieve weerslag, zowel op mijzelf alsook op zoon.

Ik herken wel wat je schrijft, Dibbes: zaterdag is de enige dag dat ik kan uitslapen en dan blijf ik regelmatig ook tot een uur of 9, half 10 liggen. De kinderen pakken dan soms iets kleins te eten en daarna eten we lekker een uitgebreid ontbijt. Ik vind het helemaal geen nadeel dat kinderen leren om mee te helpen en vroeg zelfstandig te worden, mits het in overeenstemming met hun leeftijd is. Het is niet goed om dingen van ze te vragen waar ze nog niet aan toe zijn, maar van meehelpen worden ze echt niet slechter! Integendeel, ik las in een onderzoek dat een van de voordelen die kinderen ondervinden van een scheiding (ja, die zijn er dus ook) is dat ze zelfstandiger zijn.



Jij hebt jouw zoon wel beter getraind dan ik mijn meiden: ik zal eens een balletje opgooien over die senseo op bed