Relaties
alle pijlers
Relatie verbreken
dinsdag 4 mei 2010 om 15:18
Hai Allemaal,
Ik heb mij zojuist aangemeld op dit forum, omdat ik het idee heb dat hier dames zitten met iets meer levenservaring
. Het zit zo:
Ik ben 21 jaar en heb sinds mijn 16e verkering met een hele lieve jongen (hij is 5 jaar ouders). Sinds 2 jaar wonen we samen in een leuk huis, hij heeft een goede baan en ik studeer nog. Sinds een aantal weken twijfel ik aan mijn hele leven. Is dit wel wat ik wil? Duurt het niet te lang? Vijf jaar een relatie hebben op je 21, leef je dan wel echt? Ik heb zoveel twijfels. Enerzijds zou ik ontzettend graag hier weg willen gaan (uit de stad waar ik geboren en getogen ben), om 'de wereld' te ontdekken. Te studeren, mijn eigen plekje te hebben en weer wat spanning en plezier te voelen. Anderzijds hebben mijn vriend en ik het samen heel fijn, maar het is allemaal zo 'voor elkaar'.
Mijn vraag is, heeft iemand van jullie ooit in deze situatie gezeten? Al vanaf jonge leeftijd in een relatie? Zijn je partner en jij bij elkaar gebleven of is het misgegaan?
Harstikke bedankt vast, Roos.
Ik heb mij zojuist aangemeld op dit forum, omdat ik het idee heb dat hier dames zitten met iets meer levenservaring
. Het zit zo: Ik ben 21 jaar en heb sinds mijn 16e verkering met een hele lieve jongen (hij is 5 jaar ouders). Sinds 2 jaar wonen we samen in een leuk huis, hij heeft een goede baan en ik studeer nog. Sinds een aantal weken twijfel ik aan mijn hele leven. Is dit wel wat ik wil? Duurt het niet te lang? Vijf jaar een relatie hebben op je 21, leef je dan wel echt? Ik heb zoveel twijfels. Enerzijds zou ik ontzettend graag hier weg willen gaan (uit de stad waar ik geboren en getogen ben), om 'de wereld' te ontdekken. Te studeren, mijn eigen plekje te hebben en weer wat spanning en plezier te voelen. Anderzijds hebben mijn vriend en ik het samen heel fijn, maar het is allemaal zo 'voor elkaar'.
Mijn vraag is, heeft iemand van jullie ooit in deze situatie gezeten? Al vanaf jonge leeftijd in een relatie? Zijn je partner en jij bij elkaar gebleven of is het misgegaan?
Harstikke bedankt vast, Roos.
dinsdag 4 mei 2010 om 16:23
moeilijke situatie en herkenbaar.. zat 11 jaar geleden in ongeveer een vergelijkbare situatie.. 20 jaar en vanaf mijn 16ste een vriend.. maar het begon bij mij te kriebelen en dacht idd dat het gras bij de buren groener was.. NIET DUS! Heb nu nog spijt van mijn actie. Uiteindelijk is het wel goed gekomen hoor.. ben nu meer dan gelukkig met huidige vriend. Maar je moet ware liefde niet zo maar weggooien.. zoek eerst uit hoeveel je van hem houdt en of je hem gaat missen... succes iig
dinsdag 4 mei 2010 om 16:42
Ik ga toch even reageren, Rosa21, ik ben dan wel ouder en ben een man, maar ik herken je verhaal heel erg. Ook ik heb vrij jong mijn vriend ontmoet en ben vrij snel gaan samenwonen. Hij was (en is) echt een lieve en warme jongen en ik voelde me op mijn gemak. Diverse malen gedurende de laatste tien jaar heb ik het gevoel dat jij beschrijft. Ik wil dan weer "gek doen" zoals ik dat wel eens zeg, het leven ontdekken, misschien ergens lekker in de grote stad gaan wonen, feesten en fuiven etc. Achteraf bezien heb ik dan spijt dat ik tijdens mijn studententijd niet meer de bloemetjes heb buiten gezet en heb gedaan wat ik nu mis. Een psycholoog zei eens: jij hebt af en toe van die momenten dat het kind van je weer naar buiten wil, die wil spelen. Zo voelt het ook.
Tegelijkertijd krijg ik tranen in mijn ogen als ik eraan denk dat wij uit elkaar zouden gaan. Mijn vriend is lief, ik geef om hem en hij kan zoveel van me hebben... 100 andere mannen zouden al vertrokken zijn, dat weet ik zeker (ik ben een moeilijk mens).
En als ik dan weer eens mensen om me heen zie die wel single zijn, allerlei drukke feesten afgaan, druk sociaal leven etc. dan weet ik dat dat ook niet mijn ding is.
Ik ga niet al te veel persoonlijke informatie hier geven omdat ik (als het kan?) anoniem wil blijven, maar deze "droom" komt zo nu en dan weer terug. Zeg eens per 2 jaar ongeveer. In het verleden hebben we die wel eens samen opgepakt door te gaan feesten in de kroeg ofzo, maar toch... dat is niet onze levensstijl.
Om antwoord te geven op jouw vragen: nee je blijft niet bij iemand omdat je nu eenmaal al zo lang samen bent. Je blijft bij iemand omdat het een meerwaarde heeft voor je leven. Alleen jij kan dat afwegen... wat ooit wel eens kan werken is even afstand nemen, dan merk je vanzelf of je je vriend gaat missen of niet. Is het dat laatste, dan is dat een goed teken dat de sjeu er misschien uit is. Dat is dus geen uitstel van executie! Het kan juist heel prikkelend werken om wat afstand te creëren.
Handel niet in een impuls, dat is zelden goed... hetgeen Sopsie schrijft maakt mij erg verdrietig. Het idee dat ik mijn vriend moet achterlaten, niet alleen vanwege het feit dat ik zoveel om hem geef en dan zo iemand achter laten? Dat kan ik niet... daarnaast omdat we gewoon een leuk stel zijn, verre van perfect en ja als ik het over mocht doen deed ik alles anders, maar ik mag niks over doen.
Mijn advies: probeer wat tijd te nemen om alles te laten bezinken. Misschien is je vriend wel een goed iemand om dit mee te bespreken, dat kan ik niet inschatten. Denk na over hoe je leven zou zijn als je weer alleen bent, is dat beter? en waarom? filosofeer wat als het ware.
Wij hebben na 10 jaar zoveel leuke dingen gedaan met elkaar, en ik heb intens gelukkige momenten met hem meegemaakt! Het zijn er niet heel er veel, maar meer dan voldoende om te beslissen dat ik de komende 10 jaar ook wel zo zou willen doorbrengen.
En ff heel rationeel: ik moet er werkelijk niet aan denken om weer van scratch af aan te beginnen, ik bedoel: familie leren kennen, vriend leren kennen die ook kan tegenvallen, weer daten etc. ik word er moe van als ik er aan denk.
Tegelijkertijd krijg ik tranen in mijn ogen als ik eraan denk dat wij uit elkaar zouden gaan. Mijn vriend is lief, ik geef om hem en hij kan zoveel van me hebben... 100 andere mannen zouden al vertrokken zijn, dat weet ik zeker (ik ben een moeilijk mens).
En als ik dan weer eens mensen om me heen zie die wel single zijn, allerlei drukke feesten afgaan, druk sociaal leven etc. dan weet ik dat dat ook niet mijn ding is.
Ik ga niet al te veel persoonlijke informatie hier geven omdat ik (als het kan?) anoniem wil blijven, maar deze "droom" komt zo nu en dan weer terug. Zeg eens per 2 jaar ongeveer. In het verleden hebben we die wel eens samen opgepakt door te gaan feesten in de kroeg ofzo, maar toch... dat is niet onze levensstijl.
Om antwoord te geven op jouw vragen: nee je blijft niet bij iemand omdat je nu eenmaal al zo lang samen bent. Je blijft bij iemand omdat het een meerwaarde heeft voor je leven. Alleen jij kan dat afwegen... wat ooit wel eens kan werken is even afstand nemen, dan merk je vanzelf of je je vriend gaat missen of niet. Is het dat laatste, dan is dat een goed teken dat de sjeu er misschien uit is. Dat is dus geen uitstel van executie! Het kan juist heel prikkelend werken om wat afstand te creëren.
Handel niet in een impuls, dat is zelden goed... hetgeen Sopsie schrijft maakt mij erg verdrietig. Het idee dat ik mijn vriend moet achterlaten, niet alleen vanwege het feit dat ik zoveel om hem geef en dan zo iemand achter laten? Dat kan ik niet... daarnaast omdat we gewoon een leuk stel zijn, verre van perfect en ja als ik het over mocht doen deed ik alles anders, maar ik mag niks over doen.
Mijn advies: probeer wat tijd te nemen om alles te laten bezinken. Misschien is je vriend wel een goed iemand om dit mee te bespreken, dat kan ik niet inschatten. Denk na over hoe je leven zou zijn als je weer alleen bent, is dat beter? en waarom? filosofeer wat als het ware.
Wij hebben na 10 jaar zoveel leuke dingen gedaan met elkaar, en ik heb intens gelukkige momenten met hem meegemaakt! Het zijn er niet heel er veel, maar meer dan voldoende om te beslissen dat ik de komende 10 jaar ook wel zo zou willen doorbrengen.
En ff heel rationeel: ik moet er werkelijk niet aan denken om weer van scratch af aan te beginnen, ik bedoel: familie leren kennen, vriend leren kennen die ook kan tegenvallen, weer daten etc. ik word er moe van als ik er aan denk.
dinsdag 4 mei 2010 om 16:45
Ik ben (ook) al van mijn 16ste bij mijn vriend, en ik ben nu bijna 20 jaar.
Je verhaal herken ik wel en niet. In die zin dat ik nog nooit de drang heb gevoeld om de 'wereld zonder een relatie te verkennen.
Maar vlak na mijn 18de verjaardag ben ik voor mijn studie verhuist naar een hele grote stad ruim honderd kilomters verderop, op kamers.
En ik ben heel erg blij dat ik dat heb gedaan. Ik heb hier geleerd zelfstandig te zijn, alleen te zijn, de 'grote mensen wereld' te ontdekken.
Op relatievlak is het niet altijd gemakkelijk, in die zin dat we onze enigzins beperkte tijd samen enorm moeten plannen terwijl ik juist graag spontaan doe. Maar dat is een opoffering die ik graag maak.
Ik heb nu pas het gevoel dat ik genoeg geleerd heb om zelfstandig te zijn, om mijn eigen kijk op de wereld te ontwikkelen zodat ik daarvan niet afhankelijk ben van hem.
Volgend jaar na mijn studie gaan we dus samenwonen en ik kijk er enorm naar uit!
Ik wil je ook heel veel sterkte wensen met je twijfels en het maken van de juiste beslissing!
Je verhaal herken ik wel en niet. In die zin dat ik nog nooit de drang heb gevoeld om de 'wereld zonder een relatie te verkennen.
Maar vlak na mijn 18de verjaardag ben ik voor mijn studie verhuist naar een hele grote stad ruim honderd kilomters verderop, op kamers.
En ik ben heel erg blij dat ik dat heb gedaan. Ik heb hier geleerd zelfstandig te zijn, alleen te zijn, de 'grote mensen wereld' te ontdekken.
Op relatievlak is het niet altijd gemakkelijk, in die zin dat we onze enigzins beperkte tijd samen enorm moeten plannen terwijl ik juist graag spontaan doe. Maar dat is een opoffering die ik graag maak.
Ik heb nu pas het gevoel dat ik genoeg geleerd heb om zelfstandig te zijn, om mijn eigen kijk op de wereld te ontwikkelen zodat ik daarvan niet afhankelijk ben van hem.
Volgend jaar na mijn studie gaan we dus samenwonen en ik kijk er enorm naar uit!
Ik wil je ook heel veel sterkte wensen met je twijfels en het maken van de juiste beslissing!
dinsdag 4 mei 2010 om 17:11
Nog een aanvulling:
wat ik ook erg herken is de twijfel over "alles". Op die momenten twijfel ik ook over alles. Mijn studie (had iets anders moeten doen), mijn studententijd (had naar het buitenland moeten gaan), werk, vrienden, mijn vriend... alles komt ineens ter discussie. Omdat ik weet dat het overgaat is het een kwestie van "overleven" van de nare gedachten en twijfel en dat doe ik door te denken aan: was het dan echt allemaal zo slecht? ik wilde die keuzes toen toch maken? dat past toch bij me? ik ben zoals ik ben en dat is serieus en geen feestbeest. Dan moet je ook geen feestbeest willen zijn. De periode erna komt meestal wel een fors tevredenheidsgevoel terug.
wat ik ook erg herken is de twijfel over "alles". Op die momenten twijfel ik ook over alles. Mijn studie (had iets anders moeten doen), mijn studententijd (had naar het buitenland moeten gaan), werk, vrienden, mijn vriend... alles komt ineens ter discussie. Omdat ik weet dat het overgaat is het een kwestie van "overleven" van de nare gedachten en twijfel en dat doe ik door te denken aan: was het dan echt allemaal zo slecht? ik wilde die keuzes toen toch maken? dat past toch bij me? ik ben zoals ik ben en dat is serieus en geen feestbeest. Dan moet je ook geen feestbeest willen zijn. De periode erna komt meestal wel een fors tevredenheidsgevoel terug.
dinsdag 4 mei 2010 om 17:36
Ik ben 22 en vanaf mijn 15e samen met mijn lief. Maar toch ziet mijn leven er erg anders uit dan dat van jou.
Hij en ik zijn even oud, dat maakt het al anders. We zijn tegelijkertijd in dezelfde stad gaan studeren, maar expres niet samen gaan wonen. Ook al is het comfort van altijd bij elkaar kunnen zijn soms erg aantrekkelijk, comfort is iets waar we allebei niet in de eerste plaats naar streven.
Dit jaar studeren we allebei een jaar niet en zijn we op reis; los van elkaar. Omdat we allebei andere dingen willen doen. En daarnaast was ik ook wel benieuwd naar 'mezelf zonder hem.'
Het is heel goed dat je je vriend over je twijfels hebt verteld. En ik vind het niet meer dan logisch dat je die twijfels hebt... Als je relatie met hem verder goed is, als hij echt de liefde van je leven is, is 't alleen wel erg zonde om dat achter je te laten. (maar misschien is dat 't helemaal niet?) Ideaal zou zijn als hij je de vrijheid kan geven die je nodig hebt zonder dat de relatie verbroken moet worden. Ga bijvoorbeeld een jaar op reis zonder hem (of een half jaar). Ik weet niet waar jij behoefte aan hebt.
Er zal zeker iets moeten veranderen in je leven, anders krijg je daar later spijt van. Maar misschien hoeven jij en je vriend daarvoor niet uit elkaar. Liefde blijft iets moois, het mooiste wat er is.
Hij en ik zijn even oud, dat maakt het al anders. We zijn tegelijkertijd in dezelfde stad gaan studeren, maar expres niet samen gaan wonen. Ook al is het comfort van altijd bij elkaar kunnen zijn soms erg aantrekkelijk, comfort is iets waar we allebei niet in de eerste plaats naar streven.
Dit jaar studeren we allebei een jaar niet en zijn we op reis; los van elkaar. Omdat we allebei andere dingen willen doen. En daarnaast was ik ook wel benieuwd naar 'mezelf zonder hem.'
Het is heel goed dat je je vriend over je twijfels hebt verteld. En ik vind het niet meer dan logisch dat je die twijfels hebt... Als je relatie met hem verder goed is, als hij echt de liefde van je leven is, is 't alleen wel erg zonde om dat achter je te laten. (maar misschien is dat 't helemaal niet?) Ideaal zou zijn als hij je de vrijheid kan geven die je nodig hebt zonder dat de relatie verbroken moet worden. Ga bijvoorbeeld een jaar op reis zonder hem (of een half jaar). Ik weet niet waar jij behoefte aan hebt.
Er zal zeker iets moeten veranderen in je leven, anders krijg je daar later spijt van. Maar misschien hoeven jij en je vriend daarvoor niet uit elkaar. Liefde blijft iets moois, het mooiste wat er is.
