Overig
alle pijlers
Ik word maatje.
vrijdag 7 mei 2010 om 14:34
De titel zou suggereren dat ik maatje ga worden, maar ik open dit bericht juist omdat ik nog in een twijfel fase zit.
Voor wie het verhaal " maatje worden" nog niet kent even in het kort het verhaal. Ons land telt veel verschillende maatjesinitiatieven. Dat zijn initiatieven waarbij vrijwilligers een-op-een contact hebben met een deelnemer. Die deelnemer is iemand die tijdelijk wat extra aandacht, ondersteuning of begeleiding kan gebruiken. Door heel nederland zitten er mensen te wachten op een maatje. Het Oranje Fonds zet zich in voor meer betrokkenheid tussen mensen.
Na iets te hebben gehoord over bovengenoemde campagne ben ik de site eens gaan raadplegen en na het lezen van alle informatie overweeg ik om zelf maatje te worden.
Ik zou dit eventueel doen vanuit het oogpunt dat goed doet, goed ontmoet. Daarbij werk ik 4 dagen en zou ik 1 dag in de week of een avond of allebei kunnen besteden aan iemand die mijn aanwezigheid erg fijn vind.
Ik denk persoonlijk aan de doelgroep ouderen. Nu doe je zoiets wel voor minimaal een jaar. Dit is opzich prima, maar mocht het zo zijn dat je iemand treft waar de klik alles behalve mee is dan wordt een jaar wel een hele zware.
Mijn vraag concreet is eigenlijk of er mensen zijn die ook maatje zijn en ben dan voornamelijk nieuwsgierig naar de ervaringen e.d.
Voor wie het verhaal " maatje worden" nog niet kent even in het kort het verhaal. Ons land telt veel verschillende maatjesinitiatieven. Dat zijn initiatieven waarbij vrijwilligers een-op-een contact hebben met een deelnemer. Die deelnemer is iemand die tijdelijk wat extra aandacht, ondersteuning of begeleiding kan gebruiken. Door heel nederland zitten er mensen te wachten op een maatje. Het Oranje Fonds zet zich in voor meer betrokkenheid tussen mensen.
Na iets te hebben gehoord over bovengenoemde campagne ben ik de site eens gaan raadplegen en na het lezen van alle informatie overweeg ik om zelf maatje te worden.
Ik zou dit eventueel doen vanuit het oogpunt dat goed doet, goed ontmoet. Daarbij werk ik 4 dagen en zou ik 1 dag in de week of een avond of allebei kunnen besteden aan iemand die mijn aanwezigheid erg fijn vind.
Ik denk persoonlijk aan de doelgroep ouderen. Nu doe je zoiets wel voor minimaal een jaar. Dit is opzich prima, maar mocht het zo zijn dat je iemand treft waar de klik alles behalve mee is dan wordt een jaar wel een hele zware.
Mijn vraag concreet is eigenlijk of er mensen zijn die ook maatje zijn en ben dan voornamelijk nieuwsgierig naar de ervaringen e.d.
vrijdag 7 mei 2010 om 14:41
Ik ben het geweest! Voor ongeveer 4 uurtjes per week. Ik kan het aanraden. De vrouw van de organisatie besteedde veel aandacht aan de intake, ze vroeg veel dingen over mij en over wat ik wel en niet zou willen, en toen heeft ze me gekoppeld. Ik deed het als stage voor school, en volgens mij is het alle studenten die dat deden erg goed bevallen.
@Bosje - Ik zou even checken bij de organisatie hoe ze omgaan met 'het-klikt-niet-situaties'. Bij mij was het zo dat de combinatie speciaal werd uitgezocht, dat er vervolgens een kennismaking was en dat beide partijen daarna mochten kiezen of ze het niet wilden. En in principe schreef je je wel in voor een vaste periode, maar als het echt niet klikte, kon je dat gewoon met de organisatie overleggen.
@Bosje - Ik zou even checken bij de organisatie hoe ze omgaan met 'het-klikt-niet-situaties'. Bij mij was het zo dat de combinatie speciaal werd uitgezocht, dat er vervolgens een kennismaking was en dat beide partijen daarna mochten kiezen of ze het niet wilden. En in principe schreef je je wel in voor een vaste periode, maar als het echt niet klikte, kon je dat gewoon met de organisatie overleggen.
vrijdag 7 mei 2010 om 14:44
vrijdag 7 mei 2010 om 14:47
Bedankt voor de eerste snelle reacties.
Ik zit niet heel erg in over het wel of niet klikken hoor, maar het zou zonde zijn als er dan geen uitwijkmogelijkheid is.
Mijn voorkeur (zoals eerder ook al aangegeven) gaat uit naar een ouder persoon (60+ of ouder) en bij voorkeur iemand die alleen is en waarvan weinig familie.
Hoop op nog meer reacties zoals die van Fiorah. En Hanneke, leuk dat jij er ook over na denkt. Hoop dat je persoonlijke situatie gauw weer op orde is dan.
Ik zit niet heel erg in over het wel of niet klikken hoor, maar het zou zonde zijn als er dan geen uitwijkmogelijkheid is.
Mijn voorkeur (zoals eerder ook al aangegeven) gaat uit naar een ouder persoon (60+ of ouder) en bij voorkeur iemand die alleen is en waarvan weinig familie.
Hoop op nog meer reacties zoals die van Fiorah. En Hanneke, leuk dat jij er ook over na denkt. Hoop dat je persoonlijke situatie gauw weer op orde is dan.
vrijdag 7 mei 2010 om 14:50
Ik ben jarenlang vrijwilliger geweest (tja, bij ons heet het anders )
Eerst bezocht ik twee jaar lang een bejaarde dame, die uiteindelijk overleed na een langdurig ziekbed. Tijdens dat ziekbed werd onze relatie heel speciaal; ik kende verder natuurlijk niemand van haar familie, ze woonde ook in een andere gemeente dan waar ik woon dus alle ergernissen over haar (schoon-)kinderen kon ze bij mij kwijt. Kinderen die verschillende ideeën hadden over haar uitvaart en zo. Ze vond het heerlijk om die dingen aan mij kwijt te kunnen. Voor mij kwam het leukste moment tijdens haar uitvaart: ik zag die kinderen en hun partners ..... En dan zoveel van die mensen te weten en je mond houden
Daarna 'kreeg' ik een demente man waarmee ik één keer per week uitstapjes maakte, zodat hij er even uit was en zijn vrouw even rust had. Ook twee jaar gedaan totdat hij overleed. Zowel met hem als met zijn vrouw kreeg ik een heel speciale band, af en toe bezoek ik zijn vrouw nog wel eens. Zij vindt het heerlijk als ik kom, want ik doe haar aan haar overleden man denken.
Al met al: hele bijzondere ervaringen die ik niet had willen missen. Je geeft een heleboel, maar je krijgt er ook veel voor terug. Het vertrouwen van de mensen, de wetenschap dat er ongelooflijk naar je komst wordt uitgekeken, dat je echt heel erg zinnig bezig bent waarbij je het beste uit jezelf probeert te halen.
Eerst bezocht ik twee jaar lang een bejaarde dame, die uiteindelijk overleed na een langdurig ziekbed. Tijdens dat ziekbed werd onze relatie heel speciaal; ik kende verder natuurlijk niemand van haar familie, ze woonde ook in een andere gemeente dan waar ik woon dus alle ergernissen over haar (schoon-)kinderen kon ze bij mij kwijt. Kinderen die verschillende ideeën hadden over haar uitvaart en zo. Ze vond het heerlijk om die dingen aan mij kwijt te kunnen. Voor mij kwam het leukste moment tijdens haar uitvaart: ik zag die kinderen en hun partners ..... En dan zoveel van die mensen te weten en je mond houden
Daarna 'kreeg' ik een demente man waarmee ik één keer per week uitstapjes maakte, zodat hij er even uit was en zijn vrouw even rust had. Ook twee jaar gedaan totdat hij overleed. Zowel met hem als met zijn vrouw kreeg ik een heel speciale band, af en toe bezoek ik zijn vrouw nog wel eens. Zij vindt het heerlijk als ik kom, want ik doe haar aan haar overleden man denken.
Al met al: hele bijzondere ervaringen die ik niet had willen missen. Je geeft een heleboel, maar je krijgt er ook veel voor terug. Het vertrouwen van de mensen, de wetenschap dat er ongelooflijk naar je komst wordt uitgekeken, dat je echt heel erg zinnig bezig bent waarbij je het beste uit jezelf probeert te halen.
vrijdag 7 mei 2010 om 14:53
Ik ben het nog steeds, voor een verstandelijk gehandicapte. Hartstikke goed mensje, maar er zitten inderdaad wat haken en ogen aan. Het kan zijn dat heel veel initiatief (gespreksstof, activiteiten) bij jou vandaan moet komen. Dat moet je maar net liggen (ik ben zelf eerder aan de passieve kant).
Is omgaan met mensen (ook met lastiger mensen) iets wat je energie geeft of iets wat je energie kost? Kun je het eventuele verlies aan energie dragen?
Verder denk ik dat je goed moet nadenken over hoe je je voelt als je maatje misschien minder zorg krijgt dan jij wenselijk acht, of minder aandacht van de familie dan jij redelijk vindt, of, in het geval van jongeren, of je je grenzen kunt bewaken als je maatje meer van je vraagt dan het project aan activiteiten aan je toebedeelt. Bijvoorbeeld post behandelen.
Ik wil mijn maatje niet in de steek laten, maar merk wel degelijk dat ik me er iedere keer toe moet zetten om te gaan. Als ik er eenmaal ben gaat het wel, en het lijkt dat zij wel tevreden is met wat wij samen doen (ik vind het dan ook gewoon gezellig). Zelf blijf ik twijfelen of het wel genoeg is.
Is omgaan met mensen (ook met lastiger mensen) iets wat je energie geeft of iets wat je energie kost? Kun je het eventuele verlies aan energie dragen?
Verder denk ik dat je goed moet nadenken over hoe je je voelt als je maatje misschien minder zorg krijgt dan jij wenselijk acht, of minder aandacht van de familie dan jij redelijk vindt, of, in het geval van jongeren, of je je grenzen kunt bewaken als je maatje meer van je vraagt dan het project aan activiteiten aan je toebedeelt. Bijvoorbeeld post behandelen.
Ik wil mijn maatje niet in de steek laten, maar merk wel degelijk dat ik me er iedere keer toe moet zetten om te gaan. Als ik er eenmaal ben gaat het wel, en het lijkt dat zij wel tevreden is met wat wij samen doen (ik vind het dan ook gewoon gezellig). Zelf blijf ik twijfelen of het wel genoeg is.
vrijdag 7 mei 2010 om 14:53
vrijdag 7 mei 2010 om 14:57
quote:mamzelle schreef op 07 mei 2010 @ 14:53:
Ik ben het nog steeds, voor een verstandelijk gehandicapte. Hartstikke goed mensje, maar er zitten inderdaad wat haken en ogen aan. Het kan zijn dat heel veel initiatief (gespreksstof, activiteiten) bij jou vandaan moet komen. Dat moet je maar net liggen (ik ben zelf eerder aan de passieve kant).
Is omgaan met mensen (ook met lastiger mensen) iets wat je energie geeft of iets wat je energie kost? Kun je het eventuele verlies aan energie dragen?
Verder denk ik dat je goed moet nadenken over hoe je je voelt als je maatje misschien minder zorg krijgt dan jij wenselijk acht, of minder aandacht van de familie dan jij redelijk vindt, of, in het geval van jongeren, of je je grenzen kunt bewaken als je maatje meer van je vraagt dan het project aan activiteiten aan je toebedeelt. Bijvoorbeeld post behandelen.
Ik wil mijn maatje niet in de steek laten, maar merk wel degelijk dat ik me er iedere keer toe moet zetten om te gaan. Als ik er eenmaal ben gaat het wel, en het lijkt dat zij wel tevreden is met wat wij samen doen (ik vind het dan ook gewoon gezellig). Zelf blijf ik twijfelen of het wel genoeg is.
Tja, dat zijn zeker vragen die ik mijzelf ook heb gesteld. Er zijn ook mensen in mijn omgeving die ik vertelde van mijn idee en die mij de opmerking terggaven dat ik allang maatje ben... van hen. Opzich ook wel weer erg lief.
Maar nee, ik heb over al dit soort dingen goed nagedacht. Ben een sociaal mens. In het verleden wel erg met mezelf bezig geweest, maar inmiddels is dat er wel af. Verder voel ik me enorm rijk in mijn huidige leven. Fijne partner, werk, vrienden. Ben overigens nog maar 26 dus zoveel levenservaring heb ik nog niet, maar wil gewoon graag iets doen voor anderen. En daar loop ik al een tijdje mee, maar maak het telkens niet contreet. Eens in de week 4 uurtjes helpen moet mij zeker een voldaan gevoel kunnen geven. Ik wil er voor gaan.... nu nog de volgende stap(pen) maken.....
Ik ben het nog steeds, voor een verstandelijk gehandicapte. Hartstikke goed mensje, maar er zitten inderdaad wat haken en ogen aan. Het kan zijn dat heel veel initiatief (gespreksstof, activiteiten) bij jou vandaan moet komen. Dat moet je maar net liggen (ik ben zelf eerder aan de passieve kant).
Is omgaan met mensen (ook met lastiger mensen) iets wat je energie geeft of iets wat je energie kost? Kun je het eventuele verlies aan energie dragen?
Verder denk ik dat je goed moet nadenken over hoe je je voelt als je maatje misschien minder zorg krijgt dan jij wenselijk acht, of minder aandacht van de familie dan jij redelijk vindt, of, in het geval van jongeren, of je je grenzen kunt bewaken als je maatje meer van je vraagt dan het project aan activiteiten aan je toebedeelt. Bijvoorbeeld post behandelen.
Ik wil mijn maatje niet in de steek laten, maar merk wel degelijk dat ik me er iedere keer toe moet zetten om te gaan. Als ik er eenmaal ben gaat het wel, en het lijkt dat zij wel tevreden is met wat wij samen doen (ik vind het dan ook gewoon gezellig). Zelf blijf ik twijfelen of het wel genoeg is.
Tja, dat zijn zeker vragen die ik mijzelf ook heb gesteld. Er zijn ook mensen in mijn omgeving die ik vertelde van mijn idee en die mij de opmerking terggaven dat ik allang maatje ben... van hen. Opzich ook wel weer erg lief.
Maar nee, ik heb over al dit soort dingen goed nagedacht. Ben een sociaal mens. In het verleden wel erg met mezelf bezig geweest, maar inmiddels is dat er wel af. Verder voel ik me enorm rijk in mijn huidige leven. Fijne partner, werk, vrienden. Ben overigens nog maar 26 dus zoveel levenservaring heb ik nog niet, maar wil gewoon graag iets doen voor anderen. En daar loop ik al een tijdje mee, maar maak het telkens niet contreet. Eens in de week 4 uurtjes helpen moet mij zeker een voldaan gevoel kunnen geven. Ik wil er voor gaan.... nu nog de volgende stap(pen) maken.....
vrijdag 7 mei 2010 om 15:25
Het project waar ik aan meedeed, gaf een soort van cursus van 4 avonden, ter voorbereiding op je maatjesschap. Veel van bovenstaande vragen (nou ja, andere, vanwege andere leeftijdsgroep misschien) kwamen daar aan bod en er werden goede handvatten aangereikt om eventuele problemen het hoofd te bieden. Ook was er iedere 6-8 weken een avond voor vrijwilligers, om ervaringen uit te wisselen enzo. Je zou bij jouw project even kunnen kijken hoe het daar geregeld is.
vrijdag 7 mei 2010 om 15:28
Ik overweeg ook al langere tijd om buddy te worden. Ik werk al jaren in de thuiszorg en sommige gevallen zijn echt schreinend, te triest voor woorden hoe eenzaam die mensen kunnen zijn (zelfs als ze kinderen hebben). Ik wil alleen nog een paar jaartjes ermee wachten. Mijn jongste kind vind ik nu nog net iets te jong om haar voor iemand anders aan haar lot over te laten buiten mijn werktijden om...
vrijdag 7 mei 2010 om 15:29
quote:bosje2010 schreef op 07 mei 2010 @ 14:53:
KOn jij destijds zelf aangeven welke doelgroep je wilde helpen? En hoe kwam jij in contact met deze mensen?
Ja, dat kon ik aangeven, ik had zelf een voorkeur voor een dementerende aangegeven (vanwege - helaas - ervaring in de familie). Ik kwam in contact via een vrijwilligers thuiszorg-organisatie. De thuiszorg pikt op waar een vrijwilliger nodig is en geeft dat door aan de vrijwilligerscoordinatoren.
Nadat ik me had opgegeven had ik eerst een intake-gesprek, het eerste bezoek was altijd samen met de coordinatrice, na twee weken en na vier weken werden zowel ik als de zorgvrager gebeld of het 'klikte'. Daarna volgde ieder half jaar een telefonisch contact met de coordinatrice waarbij ik aan kon geven of het nog steeds goed liep. Al met al een prima steuntje in de rug.
Daarnaast waren er regelmatig cursusavonden die je (uiteraard gratis) kon volgen. Omgaan met dementerenden, depressie bij ouderen, rolstoel- en rollatorrijden. Vooral dit laatste was lachen natuurlijk, want om en om moest je met een andere vrijwilliger oefenen, dus in de rolstoel zitten terwijl je geduwd werd. En dan ervaar je zelf eens hoe eng dat is, als iemand je een beetje bruusk een hoge stoeprand afduwt ..... Dus leer je vanzelf om dan even te waarschuwen: 'U gaat nu de stoep af, ik zal zachtjes rijden'.
KOn jij destijds zelf aangeven welke doelgroep je wilde helpen? En hoe kwam jij in contact met deze mensen?
Ja, dat kon ik aangeven, ik had zelf een voorkeur voor een dementerende aangegeven (vanwege - helaas - ervaring in de familie). Ik kwam in contact via een vrijwilligers thuiszorg-organisatie. De thuiszorg pikt op waar een vrijwilliger nodig is en geeft dat door aan de vrijwilligerscoordinatoren.
Nadat ik me had opgegeven had ik eerst een intake-gesprek, het eerste bezoek was altijd samen met de coordinatrice, na twee weken en na vier weken werden zowel ik als de zorgvrager gebeld of het 'klikte'. Daarna volgde ieder half jaar een telefonisch contact met de coordinatrice waarbij ik aan kon geven of het nog steeds goed liep. Al met al een prima steuntje in de rug.
Daarnaast waren er regelmatig cursusavonden die je (uiteraard gratis) kon volgen. Omgaan met dementerenden, depressie bij ouderen, rolstoel- en rollatorrijden. Vooral dit laatste was lachen natuurlijk, want om en om moest je met een andere vrijwilliger oefenen, dus in de rolstoel zitten terwijl je geduwd werd. En dan ervaar je zelf eens hoe eng dat is, als iemand je een beetje bruusk een hoge stoeprand afduwt ..... Dus leer je vanzelf om dan even te waarschuwen: 'U gaat nu de stoep af, ik zal zachtjes rijden'.
vrijdag 7 mei 2010 om 15:34
Oh ja, vergeten te melden: eerst hadden we twee zaterdagen een 'beginnerscursus'. Daar leerde je bijvoorbeeld om je eigen grenzen aan te geven, heel belangrijk want sommige mensen zijn nu eenmaal zo dat als je ze een vinger geeft, ze je hele hand nemen. Tijdens de cursus leerde je om heel duidelijk te zijn wat je wel en wat je niet wilt. Ook leerde je de afgesproken regels: het is bijvoorbeeld niet de bedoeling dat je als vrijwilliger boodschappen gaat doen (daarvoor is de thuiszorg), maar als je de zorgvrager meeneemt in een rolstoel (en het dus een uitje is voor de zorgvrager) mag je natuurlijk wél wat boodschapjes met hem/haar doen.
Al met al: veel geleerd, zowel van de cursussen als van de omgang met de zorgvragers.
Al met al: veel geleerd, zowel van de cursussen als van de omgang met de zorgvragers.
vrijdag 7 mei 2010 om 15:34
vrijdag 7 mei 2010 om 19:15
Ik werk bij een organisatie in Ede waar ze maatjescontacten realiseren.
Zonder deze contacten zitten veel mensen gewoon echt eenzaam thuis....of komen nooit eens buiten.
Je kunt zelfs maar twee uur investeren per week, of per twee week.
je zit er wel vaak minimaal een jaar aan vast, maar de begeleiding is goed en er zijn regelmatig evaluatiegesprekken. Ook (tenminste in Utrecht) kun je deel nemen aan allerlei activiteiten.
Zonder deze contacten zitten veel mensen gewoon echt eenzaam thuis....of komen nooit eens buiten.
Je kunt zelfs maar twee uur investeren per week, of per twee week.
je zit er wel vaak minimaal een jaar aan vast, maar de begeleiding is goed en er zijn regelmatig evaluatiegesprekken. Ook (tenminste in Utrecht) kun je deel nemen aan allerlei activiteiten.
vrijdag 7 mei 2010 om 19:42
quote:Pannetje schreef op 07 mei 2010 @ 19:15:
Ik werk bij een organisatie in Ede waar ze maatjescontacten realiseren.
Zonder deze contacten zitten veel mensen gewoon echt eenzaam thuis....of komen nooit eens buiten.
Je kunt zelfs maar twee uur investeren per week, of per twee week.
je zit er wel vaak minimaal een jaar aan vast, maar de begeleiding is goed en er zijn regelmatig evaluatiegesprekken. Ook (tenminste in Utrecht) kun je deel nemen aan allerlei activiteiten.pannetje, aangezien jij bij een dergelijke organisatie werkt. Wat kan ik het beste doen qua stappen ondernemen? Ik zoek iets in Groesbeek of directe omgeving. En dan dus voor ouderen.
Ik werk bij een organisatie in Ede waar ze maatjescontacten realiseren.
Zonder deze contacten zitten veel mensen gewoon echt eenzaam thuis....of komen nooit eens buiten.
Je kunt zelfs maar twee uur investeren per week, of per twee week.
je zit er wel vaak minimaal een jaar aan vast, maar de begeleiding is goed en er zijn regelmatig evaluatiegesprekken. Ook (tenminste in Utrecht) kun je deel nemen aan allerlei activiteiten.pannetje, aangezien jij bij een dergelijke organisatie werkt. Wat kan ik het beste doen qua stappen ondernemen? Ik zoek iets in Groesbeek of directe omgeving. En dan dus voor ouderen.
vrijdag 7 mei 2010 om 20:31
quote:bosje2010 schreef op 07 mei 2010 @ 19:42:
[...]
pannetje, aangezien jij bij een dergelijke organisatie werkt. Wat kan ik het beste doen qua stappen ondernemen? Ik zoek iets in Groesbeek of directe omgeving. En dan dus voor ouderen.
Groesbeek
Stichting Welzijn Groesbeek (SWG)
Contactpersoon: Dick ten Wolde
Postbus 109
6560 AC Groesbeek
Werkenrode
Contactpersoon: Gera van Berlo
Postbus 9002
6560 GC Groesbeek
Telefoon: 024 399 72 15 begin_of_the_skype_highlighting 024 399 72 15 end_of_the_skype_highlighting
Even deze nummers bellen. Mocht hier niets uitkomen ---> piensopslag@gmail.com
Dan kijk ik zelf even voor je verder.
[...]
pannetje, aangezien jij bij een dergelijke organisatie werkt. Wat kan ik het beste doen qua stappen ondernemen? Ik zoek iets in Groesbeek of directe omgeving. En dan dus voor ouderen.
Groesbeek
Stichting Welzijn Groesbeek (SWG)
Contactpersoon: Dick ten Wolde
Postbus 109
6560 AC Groesbeek
Werkenrode
Contactpersoon: Gera van Berlo
Postbus 9002
6560 GC Groesbeek
Telefoon: 024 399 72 15 begin_of_the_skype_highlighting 024 399 72 15 end_of_the_skype_highlighting
Even deze nummers bellen. Mocht hier niets uitkomen ---> piensopslag@gmail.com
Dan kijk ik zelf even voor je verder.
vrijdag 7 mei 2010 om 21:26
Goed initiatief bosje! Ik ben maatje bij een organisatie waarbij mensen met een psychische achtergrond gekoppeld zijn. Ik heb een jaar lang om de week afgesproken met een leeftijdsgenoot. We dronken om de week samen een kopje koffie, gingen winkelen of wandelen.
Na een jaar wordt je gekoppeld aan een ander maatje om je niet teveel te "binden". Als je zelf nog contact wilt houden is dat prima, maar dan zit de organisatie er niet meer tussen en moet je eventuele problemen zelf oplossen.
Ik heb nu even een time-out genomen maar "start" binnenkort weer met een nieuw maatje.
Je tussenpersoon kijkt als het goed is naar je wensen en of er een mogelijke klik zou kunnen zijn. Vooraf neemt ze de lijst met je door, is er een kennismakingsgesprek en wordt er afzonderlijk een gesprek gepland of beide het zien zitten.
Ik zou zeggen; ga ervoor! Doet niet alleen die ander goed, maar het geeft jezelf ook een nuttig en prettig gevoel.
Na een jaar wordt je gekoppeld aan een ander maatje om je niet teveel te "binden". Als je zelf nog contact wilt houden is dat prima, maar dan zit de organisatie er niet meer tussen en moet je eventuele problemen zelf oplossen.
Ik heb nu even een time-out genomen maar "start" binnenkort weer met een nieuw maatje.
Je tussenpersoon kijkt als het goed is naar je wensen en of er een mogelijke klik zou kunnen zijn. Vooraf neemt ze de lijst met je door, is er een kennismakingsgesprek en wordt er afzonderlijk een gesprek gepland of beide het zien zitten.
Ik zou zeggen; ga ervoor! Doet niet alleen die ander goed, maar het geeft jezelf ook een nuttig en prettig gevoel.
vrijdag 7 mei 2010 om 22:15
quote:zonnestraaltje71 schreef op 07 mei 2010 @ 21:26:
Goed initiatief bosje! Ik ben maatje bij een organisatie waarbij mensen met een psychische achtergrond gekoppeld zijn. Ik heb een jaar lang om de week afgesproken met een leeftijdsgenoot. We dronken om de week samen een kopje koffie, gingen winkelen of wandelen.
Na een jaar wordt je gekoppeld aan een ander maatje om je niet teveel te "binden". Als je zelf nog contact wilt houden is dat prima, maar dan zit de organisatie er niet meer tussen en moet je eventuele problemen zelf oplossen.
Ik heb nu even een time-out genomen maar "start" binnenkort weer met een nieuw maatje.
Je tussenpersoon kijkt als het goed is naar je wensen en of er een mogelijke klik zou kunnen zijn. Vooraf neemt ze de lijst met je door, is er een kennismakingsgesprek en wordt er afzonderlijk een gesprek gepland of beide het zien zitten.
Ik zou zeggen; ga ervoor! Doet niet alleen die ander goed, maar het geeft jezelf ook een nuttig en prettig gevoel.Met je laatste zin sla je de spijker op zn kop. Ga me er snel verder in verdiepen.
Goed initiatief bosje! Ik ben maatje bij een organisatie waarbij mensen met een psychische achtergrond gekoppeld zijn. Ik heb een jaar lang om de week afgesproken met een leeftijdsgenoot. We dronken om de week samen een kopje koffie, gingen winkelen of wandelen.
Na een jaar wordt je gekoppeld aan een ander maatje om je niet teveel te "binden". Als je zelf nog contact wilt houden is dat prima, maar dan zit de organisatie er niet meer tussen en moet je eventuele problemen zelf oplossen.
Ik heb nu even een time-out genomen maar "start" binnenkort weer met een nieuw maatje.
Je tussenpersoon kijkt als het goed is naar je wensen en of er een mogelijke klik zou kunnen zijn. Vooraf neemt ze de lijst met je door, is er een kennismakingsgesprek en wordt er afzonderlijk een gesprek gepland of beide het zien zitten.
Ik zou zeggen; ga ervoor! Doet niet alleen die ander goed, maar het geeft jezelf ook een nuttig en prettig gevoel.Met je laatste zin sla je de spijker op zn kop. Ga me er snel verder in verdiepen.
vrijdag 7 mei 2010 om 22:15
quote:Pannetje schreef op 07 mei 2010 @ 20:31:
[...]
Groesbeek
Stichting Welzijn Groesbeek (SWG)
Contactpersoon: Dick ten Wolde
Postbus 109
6560 AC Groesbeek
Werkenrode
Contactpersoon: Gera van Berlo
Postbus 9002
6560 GC Groesbeek
Telefoon: 024 399 72 15 begin_of_the_skype_highlighting 024 399 72 15 end_of_the_skype_highlighting
Even deze nummers bellen. Mocht hier niets uitkomen ---> piensopslag@gmail.com
Dan kijk ik zelf even voor je verder.Bedankt ik ga ermee aan de slag.
[...]
Groesbeek
Stichting Welzijn Groesbeek (SWG)
Contactpersoon: Dick ten Wolde
Postbus 109
6560 AC Groesbeek
Werkenrode
Contactpersoon: Gera van Berlo
Postbus 9002
6560 GC Groesbeek
Telefoon: 024 399 72 15 begin_of_the_skype_highlighting 024 399 72 15 end_of_the_skype_highlighting
Even deze nummers bellen. Mocht hier niets uitkomen ---> piensopslag@gmail.com
Dan kijk ik zelf even voor je verder.Bedankt ik ga ermee aan de slag.