Relaties
alle pijlers
Ongepland zwanger
dinsdag 30 juni 2009 om 00:31
Ja, ik weet het anno 2009 kan dat eigenlijk niet meer, maar toch gebeurd... zwanger na een one night stand.
En nee, ik ben geen 16, maar 34, goed opgeleid, drukke baan en een kind van 11 en nu zwanger. Mijn one night stand (38 jaar) vond dat het niet mijn probleem was, maar ons probleem en wilde mij helpen en steunen. We moesten heel gauw het probleem oplossen.
Toen ik vertelde daar goed over na te willen denken, heb ik niets meer van hem vernomen. Op mijn mail en telefoontje reageerde hij niet meer. Dus heb ik de twee weken daarna goed nagedacht en besloten het kindje te houden.
En ik vind dat hij dat moet weten, maar om hem nou een sms te sturen vind ik ook niet ok, dus zijn voicemail ingesproken of hij mij terug wil bellen, maar geen reactie.
Ondanks dat ik begrip heb dat dit voor hem ook emotioneel heftig is en hij met zijn eigen gevoelens zit, kan ik ook boos worden om zijn ( in mijn ogen) onvolwassen gedrag. Hij is 38 en geen 16 meer en wegvluchten en je handen voor je oren houden als een kind, 'ik hoor het niet dus gaat het vanzelf over' vind ik behoorlijk kinderachtig.
We zijn toch twee volwassen personen die hierover kunnen praten en eventueel afspraken moeten kunnen maken? Hij weet niet eens wat mijn beslissing is.
Ik voel me er heel naar over, alsof we ruzie hebben en ik ga conflicten altijd aan met praten en oplossingen. Ik weet dat hij waarschijnlijk denkt dat ik zijn leven verwoest en uit een emotie zo waarschijnlijk doet... maar toch!
Graag zou ik hierover advies/feedback willen ontvangen van andere Viva-lezers/lezeressen.
Alvast bedankt, Glittervisje
En nee, ik ben geen 16, maar 34, goed opgeleid, drukke baan en een kind van 11 en nu zwanger. Mijn one night stand (38 jaar) vond dat het niet mijn probleem was, maar ons probleem en wilde mij helpen en steunen. We moesten heel gauw het probleem oplossen.
Toen ik vertelde daar goed over na te willen denken, heb ik niets meer van hem vernomen. Op mijn mail en telefoontje reageerde hij niet meer. Dus heb ik de twee weken daarna goed nagedacht en besloten het kindje te houden.
En ik vind dat hij dat moet weten, maar om hem nou een sms te sturen vind ik ook niet ok, dus zijn voicemail ingesproken of hij mij terug wil bellen, maar geen reactie.
Ondanks dat ik begrip heb dat dit voor hem ook emotioneel heftig is en hij met zijn eigen gevoelens zit, kan ik ook boos worden om zijn ( in mijn ogen) onvolwassen gedrag. Hij is 38 en geen 16 meer en wegvluchten en je handen voor je oren houden als een kind, 'ik hoor het niet dus gaat het vanzelf over' vind ik behoorlijk kinderachtig.
We zijn toch twee volwassen personen die hierover kunnen praten en eventueel afspraken moeten kunnen maken? Hij weet niet eens wat mijn beslissing is.
Ik voel me er heel naar over, alsof we ruzie hebben en ik ga conflicten altijd aan met praten en oplossingen. Ik weet dat hij waarschijnlijk denkt dat ik zijn leven verwoest en uit een emotie zo waarschijnlijk doet... maar toch!
Graag zou ik hierover advies/feedback willen ontvangen van andere Viva-lezers/lezeressen.
Alvast bedankt, Glittervisje
