Relaties
alle pijlers
Ruzie met mijn ouders
woensdag 19 mei 2010 om 11:13
Ik ben 32 jaar en heb ruzie met mijn ouders. Ik heb besloten om het contact tijdelijk te stoppen en dat bevalt eigenlijk goed, hoe naar het ook is. Ik wil niet teveel in details treden want dan wordt het erg herkenbaar.
Het probleem is dat mijn moeder extreem dominant is en mijn vader extreem onderdanig. Mijn moeder is thuis opgevoed met het idee: hard werken en verder je mond houden. Beide zien mij niet als een volwassen man terwijl ik wel hoogopgeleid ben, een mooi huis heb, een pracht van een vriendin heb, een goede baan heb en sta er financieel rooskleurig voor. Ook heb ik veel vrienden en het leven lacht me toe.
Ondanks dat zien zij mij niet als volwaardig gesprekspartner en in combinatie met de dominantie van mijn moeder behandelen ze me als een kind van 10 jaar oud met bijbehorend taalgebruik.
Ik heb het er al zo vaak met hen over gehad, zo vaak voorbeelden aangegeven maar zij begrijpen niet waar ik het over heb. Ze zien het niet. Ze zien me als een kind en niet als een man van 32.
We hebben zoveel ruzie hierover...en ik wil niet meer teleurgesteld worden, ik heb er genoeg van. Ik ben zo boos op ze maar tegelijkertijd doen ze het niet eens express. Ik weiger me af te laten blaffen door mijn moeder maar ze weet niet beter. Ik weiger me te laten behandelen als een kind van 10, maar ze weten niet beter.
Hoe kan ik hier mee omgaan, ik weet het echt niet meer.
Wie heeft er ervaring hiermee?
Het probleem is dat mijn moeder extreem dominant is en mijn vader extreem onderdanig. Mijn moeder is thuis opgevoed met het idee: hard werken en verder je mond houden. Beide zien mij niet als een volwassen man terwijl ik wel hoogopgeleid ben, een mooi huis heb, een pracht van een vriendin heb, een goede baan heb en sta er financieel rooskleurig voor. Ook heb ik veel vrienden en het leven lacht me toe.
Ondanks dat zien zij mij niet als volwaardig gesprekspartner en in combinatie met de dominantie van mijn moeder behandelen ze me als een kind van 10 jaar oud met bijbehorend taalgebruik.
Ik heb het er al zo vaak met hen over gehad, zo vaak voorbeelden aangegeven maar zij begrijpen niet waar ik het over heb. Ze zien het niet. Ze zien me als een kind en niet als een man van 32.
We hebben zoveel ruzie hierover...en ik wil niet meer teleurgesteld worden, ik heb er genoeg van. Ik ben zo boos op ze maar tegelijkertijd doen ze het niet eens express. Ik weiger me af te laten blaffen door mijn moeder maar ze weet niet beter. Ik weiger me te laten behandelen als een kind van 10, maar ze weten niet beter.
Hoe kan ik hier mee omgaan, ik weet het echt niet meer.
Wie heeft er ervaring hiermee?
woensdag 19 mei 2010 om 11:20
Emotioneel uitchecken.... dat is de truc bij dit soort dingen.
Maak je er niet meer druk om. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar het werkt wel. Jouw ouders veranderen niet meer, jij kunt wel zelf veranderen hoe je met ze omgaat. Misschien is het wel dragelijk om hen eens per twee maanden te zien terwijl je tante/broer er ook is, of als jullie uit eten gaan of.... welke situatie dan ook waarbij ze nog het meest te pruimen zijn. Misschien kun je met je vader aan de auto gaan klussen en alleen een kop koffie met je moeder drinken ipv de hele zondag op de bank zitten.... Verzin wat dragelijk is voor jou, maar bewaak je grenzen en minimaliseer het contact.
Dit vind ik persoonlijk een prettiger contructie dan helemaal geen contact meer. Maar geen contact, als dat voor jou het beste is, kan ook. Wat jij wilt, je bent immers geen 10 meer.
Maak je er niet meer druk om. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar het werkt wel. Jouw ouders veranderen niet meer, jij kunt wel zelf veranderen hoe je met ze omgaat. Misschien is het wel dragelijk om hen eens per twee maanden te zien terwijl je tante/broer er ook is, of als jullie uit eten gaan of.... welke situatie dan ook waarbij ze nog het meest te pruimen zijn. Misschien kun je met je vader aan de auto gaan klussen en alleen een kop koffie met je moeder drinken ipv de hele zondag op de bank zitten.... Verzin wat dragelijk is voor jou, maar bewaak je grenzen en minimaliseer het contact.
Dit vind ik persoonlijk een prettiger contructie dan helemaal geen contact meer. Maar geen contact, als dat voor jou het beste is, kan ook. Wat jij wilt, je bent immers geen 10 meer.
woensdag 19 mei 2010 om 11:21
ik! Ik heb ook contact verbroken met mijn moeder en heb zo veel rust in mn leven gekregen! Na veel gekleineer, teleurstellingen, en negeren was ik het zat toen ik 32 was en 3 kinderen had.
Als moeders niet los kunnen laten moeten kinderen het zelf doen! Zo kan je je eigen leven leiden ipv lijden.
Nu zoekt ze weer contact en we doen het rustig aan, stapje voor stapje, zonder verwachtingen of hoop op wat dan ook.
succes
Als moeders niet los kunnen laten moeten kinderen het zelf doen! Zo kan je je eigen leven leiden ipv lijden.
Nu zoekt ze weer contact en we doen het rustig aan, stapje voor stapje, zonder verwachtingen of hoop op wat dan ook.
succes
woensdag 19 mei 2010 om 11:23
Blijkbaar zit je wel in de 'kind'-rol in aanwezigheid van jouw ouders. Misschien moet je eens wat onorthodoxere methoden gebruiken, zoals terugblaffen, ze de deur uit zetten als ze zich in jouw huis niet evenwichtig en normaal gedragen of jouw regels overtreden. Blijf hoe dan ook in je eigen hoedanigheid van volwassene, blijf in je eigen kracht. Als jouw rol niet meer die van kind is, kan hun rol niet meer die van 'wijze ouder' zijn.
Beraad je ook op de toekomst. Wat voor rol wil jij dat ze spelen in jouw leven? In het leven van je partner en eventuele toekomstige kinderen? Geen. Dan verbreek je het contact helemaal. Wel een? Hoe wil je die vormgeven?
Beraad je ook op de toekomst. Wat voor rol wil jij dat ze spelen in jouw leven? In het leven van je partner en eventuele toekomstige kinderen? Geen. Dan verbreek je het contact helemaal. Wel een? Hoe wil je die vormgeven?
woensdag 19 mei 2010 om 11:26
Ik heb er uitstekende ervaring mee: wat veel mensen ook beweren, contact met je ouders is helemaal niet nodig. Ik heb inmiddels alweer een jaar of 20 geen/nauwelijks contact met een van mijn (gescheiden) ouders, en dat heeft me voorzover ik weet nog geen grijze haar opgeleverd. Ik kan het je vanuit eigen ervaring alleen maar aanraden.
woensdag 19 mei 2010 om 11:49
Je hebt dus dingen bereikt waarvan je denkt dat je ouders jou er om zouden waarderen, opleiding, huis, vriendin, vrienden, etc.
Toch blijf je hengelen naar hun waardering en als ze niet met je als volwaardige volwassene in gesprek gaan is dat reden genoeg voor jou om het contact te verbreken. Beter geen contact dan hun te laten bepalen welke vorm van contact er is, het is niet zo heel anders dan wat zij doen want ook zij zullen volgens henzelf niet anders kunnen. Het heeft ook altijd gewerkt dus hebben ze op zn minst tot nu gelijk gehad. Zij maken dus geen ruzie maar jij, want jij wilt het anders dan het altijd was en het was al goed.
Stoor je je meer aan je onderdanige vader of aan je dominante moeder, waarom wil je het contact terug?
Ik zou het heel volwassen van je vinden als je ze zelfs met hun kinderachtige gedrag kan accepteren.
Toch blijf je hengelen naar hun waardering en als ze niet met je als volwaardige volwassene in gesprek gaan is dat reden genoeg voor jou om het contact te verbreken. Beter geen contact dan hun te laten bepalen welke vorm van contact er is, het is niet zo heel anders dan wat zij doen want ook zij zullen volgens henzelf niet anders kunnen. Het heeft ook altijd gewerkt dus hebben ze op zn minst tot nu gelijk gehad. Zij maken dus geen ruzie maar jij, want jij wilt het anders dan het altijd was en het was al goed.
Stoor je je meer aan je onderdanige vader of aan je dominante moeder, waarom wil je het contact terug?
Ik zou het heel volwassen van je vinden als je ze zelfs met hun kinderachtige gedrag kan accepteren.
Let's play Twister, let's play Risk yeah
woensdag 19 mei 2010 om 11:53
oh hemel, is het de stand van de maan.
Ik begrijp je, maar contact verbreken is (iets waar ik ook weleens aan heb gedacht) het andere uiterste.
Geef je grens aan(wil bij mij niet werken), maar probeer het.Zeg het erbij jullie luisteren niet dit is mijn grens en jullie gaan er overheen ik ben volwassen.Tot hier en niet verder, betekent dat soms niks?
Als het 30 jaar al zo gaat kan je ook niet verwachten dat het verandert.Verbindt er consequenties aan,telefoon niet opnemen,niet op bezoek gaan.Als ze dan vragen wat er is,leg je het uit.
Ik begrijp je, maar contact verbreken is (iets waar ik ook weleens aan heb gedacht) het andere uiterste.
Geef je grens aan(wil bij mij niet werken), maar probeer het.Zeg het erbij jullie luisteren niet dit is mijn grens en jullie gaan er overheen ik ben volwassen.Tot hier en niet verder, betekent dat soms niks?
Als het 30 jaar al zo gaat kan je ook niet verwachten dat het verandert.Verbindt er consequenties aan,telefoon niet opnemen,niet op bezoek gaan.Als ze dan vragen wat er is,leg je het uit.
woensdag 19 mei 2010 om 11:57
ik heb ook ooit 7 jaar lang geen enkel contact met mijn ouders gehad. Daarna weer het contact langzamerhand hersteld. Mijn ouders gingen toen vanzelfsprekend op de oude manier weer verder, maar doordat ik zo lang afstand van ze had genomen was het voor mij veel makkelijker geworden mijn grenzen aan te geven en duidelijk te maken wat ik wel en niet wilde. Nu hebben we weer "normaal" contact. Helemaal normaal zal het niet worden, maar dat was het daarvoor ook niet. Het is nu in ieder geval een vriendelijke relatie waarin we elkaar ruimte proberen te geven, emotioneel ietwat afstandelijker dan hoe ik met mijn andere naasten omga, maar het is beter dan hoe het ooit geweest is.
Wat mij betreft een aanrader dus.
Wat mij betreft een aanrader dus.
woensdag 19 mei 2010 om 12:04
quote:rider schreef op 19 mei 2010 @ 11:26:
Ik heb er uitstekende ervaring mee: wat veel mensen ook beweren, contact met je ouders is helemaal niet nodig. Ik heb inmiddels alweer een jaar of 20 geen/nauwelijks contact met een van mijn (gescheiden) ouders, en dat heeft me voorzover ik weet nog geen grijze haar opgeleverd. Ik kan het je vanuit eigen ervaring alleen maar aanraden.Volkomen mee eens.
Ik heb er uitstekende ervaring mee: wat veel mensen ook beweren, contact met je ouders is helemaal niet nodig. Ik heb inmiddels alweer een jaar of 20 geen/nauwelijks contact met een van mijn (gescheiden) ouders, en dat heeft me voorzover ik weet nog geen grijze haar opgeleverd. Ik kan het je vanuit eigen ervaring alleen maar aanraden.Volkomen mee eens.
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
woensdag 19 mei 2010 om 12:12
Ik heb er zelf geen ervaring mee maar in tegenstelling tot wat wordt beweerd inderdaad (voornamelijk in hulpverleningskringen en - opleidingen, die ervaring heb ik wel) lijkt het mij heel gezond om, al dan niet tijdelijk, afstand van je ouders te nemen. Dit kost jou blijkbaar veel te veel energie. Dus ben het eens met de meesten hier. Doe wat voor jou goed voelt! Je kunt er altijd weer voor kiezen om het contact op te zoeken.
Het lijkt mij een erg moeilijke situatie. Veel sterkte ermee.
Het lijkt mij een erg moeilijke situatie. Veel sterkte ermee.
woensdag 19 mei 2010 om 12:13
quote:not_me schreef op 19 mei 2010 @ 11:49:
Je hebt dus dingen bereikt waarvan je denkt dat je ouders jou er om zouden waarderen, opleiding, huis, vriendin, vrienden, etc.
Toch blijf je hengelen naar hun waardering en als ze niet met je als volwaardige volwassene in gesprek gaan is dat reden genoeg voor jou om het contact te verbreken. Beter geen contact dan hun te laten bepalen welke vorm van contact er is, het is niet zo heel anders dan wat zij doen want ook zij zullen volgens henzelf niet anders kunnen. Het heeft ook altijd gewerkt dus hebben ze op zn minst tot nu gelijk gehad. Zij maken dus geen ruzie maar jij, want jij wilt het anders dan het altijd was en het was al goed.
Stoor je je meer aan je onderdanige vader of aan je dominante moeder, waarom wil je het contact terug?
Ik zou het heel volwassen van je vinden als je ze zelfs met hun kinderachtige gedrag kan accepteren.Waar staat dit? Ik vind dit eerlijk gezeg flagrante aannames.
Je hebt dus dingen bereikt waarvan je denkt dat je ouders jou er om zouden waarderen, opleiding, huis, vriendin, vrienden, etc.
Toch blijf je hengelen naar hun waardering en als ze niet met je als volwaardige volwassene in gesprek gaan is dat reden genoeg voor jou om het contact te verbreken. Beter geen contact dan hun te laten bepalen welke vorm van contact er is, het is niet zo heel anders dan wat zij doen want ook zij zullen volgens henzelf niet anders kunnen. Het heeft ook altijd gewerkt dus hebben ze op zn minst tot nu gelijk gehad. Zij maken dus geen ruzie maar jij, want jij wilt het anders dan het altijd was en het was al goed.
Stoor je je meer aan je onderdanige vader of aan je dominante moeder, waarom wil je het contact terug?
Ik zou het heel volwassen van je vinden als je ze zelfs met hun kinderachtige gedrag kan accepteren.Waar staat dit? Ik vind dit eerlijk gezeg flagrante aannames.
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
woensdag 19 mei 2010 om 12:13
Ik ben jaloers op mijn vrienden en mijn vriendin, die wel een normaal contact hebben. Natuurlijk zijn daar ook weleens spanningen maar je moet elkaar accepteren zoals je bent. Ouders leven meestal in een andere wereld dan jij en verschillen zijn er gewoon.
Echter, dit gaat veel en veel verder. Ik kan het gewoon niet aanhoren hoe mijn vader elke dag afgezeikt (ander woord is niet toepasselijk) wordt door mijn moeder en hij het ook nog laat gebeuren. Ik vind dat heel heel erg. Het gaat overal tegenin waar ik voor sta, eerlijkheid, respect naar elkaar toe en openminded proberen te zijn.
En Not Me, zij maken wel degelijk ruzie, ook bij het laatste incident waar het minste of geringste wat zij niet gewend zijn, meteen tot ruzie leidt. Mijn moeder kan iets niet op een normale manier zeggen als het haar niet zint. Meteen schreeuwen en aggressief. Verschrikkelijk gewoon. Zo is ze het haar hele leven gewend en zal idd ook niet veranderen.
Ik wil helemaal geen ruzie maken maar ik laat me ook niet afzeiken. Door niemand niet. Ik ben met mijn verwachtingen al naar beneden gegaan. Ik verwacht geen complimenten meer. Ik zeg ook niks meer over mijn werk of iets dergelijks want als er iets speelt is het automatisch mijn schuld.
Ik ben terug gegaan naar oppervlakkig contact. Verjaardagen, kerst (standaard ruzie), soms eens op de thee...een stuk wandelen ofzo..9 van de 10 x gaat het fout. Ook dat oppervlakkig contact helpt niet.
Wat mij ook erg steekt is dat ze altijd alleen maar vervelende verhalen over mij vertelt tegen haar vrienden en familie. Zo van: Rik heeft tot zijn 11e in bed geplast. Of: Rik werd vroeger weleens gepest, he Rik? En dan zo'n gemene glimlach erbij.
Als ik daarna daar iets van zeg, zegt ze: Oh was toch alleen maar een grapje? Ik zeg dan: kun je dan niet eens iets leuks vertellen? Anders moet je gewoon je mond houden.
Nou dan hebben we inderdaad weer ruzie..
Ik wil eigenlijk diep in mijn hart helemaal niet het contact met mijn ouders verbreken, maar het voelt wel als een opluchting, ik hoef me daar in ieder geval geen zorgen meer om te maken.
Maar ze zijn al in de 60 nu en ik hou ondanks alle shit nog wel van ze...en stel ze zouden overlijden en ik sta dan in de kerk, ik weet bij god niet wat ik daar moet gaan zeggen...
Echter, dit gaat veel en veel verder. Ik kan het gewoon niet aanhoren hoe mijn vader elke dag afgezeikt (ander woord is niet toepasselijk) wordt door mijn moeder en hij het ook nog laat gebeuren. Ik vind dat heel heel erg. Het gaat overal tegenin waar ik voor sta, eerlijkheid, respect naar elkaar toe en openminded proberen te zijn.
En Not Me, zij maken wel degelijk ruzie, ook bij het laatste incident waar het minste of geringste wat zij niet gewend zijn, meteen tot ruzie leidt. Mijn moeder kan iets niet op een normale manier zeggen als het haar niet zint. Meteen schreeuwen en aggressief. Verschrikkelijk gewoon. Zo is ze het haar hele leven gewend en zal idd ook niet veranderen.
Ik wil helemaal geen ruzie maken maar ik laat me ook niet afzeiken. Door niemand niet. Ik ben met mijn verwachtingen al naar beneden gegaan. Ik verwacht geen complimenten meer. Ik zeg ook niks meer over mijn werk of iets dergelijks want als er iets speelt is het automatisch mijn schuld.
Ik ben terug gegaan naar oppervlakkig contact. Verjaardagen, kerst (standaard ruzie), soms eens op de thee...een stuk wandelen ofzo..9 van de 10 x gaat het fout. Ook dat oppervlakkig contact helpt niet.
Wat mij ook erg steekt is dat ze altijd alleen maar vervelende verhalen over mij vertelt tegen haar vrienden en familie. Zo van: Rik heeft tot zijn 11e in bed geplast. Of: Rik werd vroeger weleens gepest, he Rik? En dan zo'n gemene glimlach erbij.
Als ik daarna daar iets van zeg, zegt ze: Oh was toch alleen maar een grapje? Ik zeg dan: kun je dan niet eens iets leuks vertellen? Anders moet je gewoon je mond houden.
Nou dan hebben we inderdaad weer ruzie..
Ik wil eigenlijk diep in mijn hart helemaal niet het contact met mijn ouders verbreken, maar het voelt wel als een opluchting, ik hoef me daar in ieder geval geen zorgen meer om te maken.
Maar ze zijn al in de 60 nu en ik hou ondanks alle shit nog wel van ze...en stel ze zouden overlijden en ik sta dan in de kerk, ik weet bij god niet wat ik daar moet gaan zeggen...
woensdag 19 mei 2010 om 12:26
Sorry Rik, maar hoe kun jij haar gedrag dan vergoeilijken met de woorden 'ze doet het niet expres, en ze weten niet beter', terwijl ze zo overduidelijk van die gemene laag-bij-de-grondse rotopmerkingen maakt? Inclusief gemene glimlach?
Dat is toch verdorie gemeen en vreselijk vernederend?
Ik had net zo'n moeder, en tot mijn grote opluchting heb ik haar 7 jaar niet gezien. Ik heb haar geen milliseconde gemist, en dat meen ik oprecht. Nu heeft ze 6 weken geleden een beroerte gehad en hebben we inmiddels -omdat mijn vader dat graag wil- weer contact. Dat gaat van mijn kant beslist niet van harte, want zelfs nu voel ik afkeer en afschuw als ik naar haar kijk. Mijn angst voor haar gedrag is weg omdat ze halfverlamd is, maar nog steeds vind ik haar een rotwijf. Een vervelend achterbaks gemeen tiranniek rotwijf. Want dat is wat ze is. Niet een 'moeder', want die titel heeft ze allerminst verdiend.
Denk je dat het jou lukt om je moeder van een afstand te zien, als een 'mens' in plaats van een 'moeder'?
Dat is toch verdorie gemeen en vreselijk vernederend?
Ik had net zo'n moeder, en tot mijn grote opluchting heb ik haar 7 jaar niet gezien. Ik heb haar geen milliseconde gemist, en dat meen ik oprecht. Nu heeft ze 6 weken geleden een beroerte gehad en hebben we inmiddels -omdat mijn vader dat graag wil- weer contact. Dat gaat van mijn kant beslist niet van harte, want zelfs nu voel ik afkeer en afschuw als ik naar haar kijk. Mijn angst voor haar gedrag is weg omdat ze halfverlamd is, maar nog steeds vind ik haar een rotwijf. Een vervelend achterbaks gemeen tiranniek rotwijf. Want dat is wat ze is. Niet een 'moeder', want die titel heeft ze allerminst verdiend.
Denk je dat het jou lukt om je moeder van een afstand te zien, als een 'mens' in plaats van een 'moeder'?
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
woensdag 19 mei 2010 om 12:28
quote:Rik78 schreef op 19 mei 2010 @ 12:13:
...en stel ze zouden overlijden en ik sta dan in de kerk, ik weet bij god niet wat ik daar moet gaan zeggen...Waarom zou dat überhaupt moeten dan? Omdat dat van je verwacht wordt? Daar zijn mensen voor hoor, die dan iets gaan vertellen over die 'dierbare' overledene.
...en stel ze zouden overlijden en ik sta dan in de kerk, ik weet bij god niet wat ik daar moet gaan zeggen...Waarom zou dat überhaupt moeten dan? Omdat dat van je verwacht wordt? Daar zijn mensen voor hoor, die dan iets gaan vertellen over die 'dierbare' overledene.
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
woensdag 19 mei 2010 om 12:34
Ik heb er ervaring mee. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik bijna klaar was met de middelbare school. Mijn moeder is een akelige mengelmoes van naïef, psychotisch, depressief en kwaadaardig. In een onvoorspelbaar ritme varieert ze van redelijk normaal tot volkomen niet te hanteren. Ze kan echter ook lief zijn en geinig in de omgang. Ik heb jaren last gehad van haar akelige eigenschappen en heb me er (in mijn jong volwassen jaren) te veel door laten beïnvloeden.
Ik worstelde ook steeds tussen de wens haar niet meer te zien en de angst voor spijt als ze komt te overlijden. Daarom verbrak ik het contact nooit helemaal, daar ben ik in principe op tegen.
Wat voor mij de oplossing was was te denken dat een besluit nooit helemaal definitief hoeft te zijn. Nu heb je even geen contact met je ouders, omdat je hun gedrag spuugzat bent. Maar misschien tolereer je ze over een jaar wel weer af en toe om je heen.
Je kunt ook voor jezelf praktische grenzen stellen: niet vaker dan 1 keer per maand bellen, ze alleen zien op een plek waar je zelf weg kan gaan zodra je dat wil/zonder anderen erbij/voor een kort bezoekje. Er zijn vele tussenwegen.
Belangrijkste is dat je nu accepteert dat ze niet gaan veranderen en je afsluit voor de poep die ze met zich meebrengen. Dat is best een triest gebeuren, want het houdt in dat je je band met hun gelijkstelt aan die met buren of verre familie.
Hadden ze maar wat leukere ouders moeten zijn.
Ik worstelde ook steeds tussen de wens haar niet meer te zien en de angst voor spijt als ze komt te overlijden. Daarom verbrak ik het contact nooit helemaal, daar ben ik in principe op tegen.
Wat voor mij de oplossing was was te denken dat een besluit nooit helemaal definitief hoeft te zijn. Nu heb je even geen contact met je ouders, omdat je hun gedrag spuugzat bent. Maar misschien tolereer je ze over een jaar wel weer af en toe om je heen.
Je kunt ook voor jezelf praktische grenzen stellen: niet vaker dan 1 keer per maand bellen, ze alleen zien op een plek waar je zelf weg kan gaan zodra je dat wil/zonder anderen erbij/voor een kort bezoekje. Er zijn vele tussenwegen.
Belangrijkste is dat je nu accepteert dat ze niet gaan veranderen en je afsluit voor de poep die ze met zich meebrengen. Dat is best een triest gebeuren, want het houdt in dat je je band met hun gelijkstelt aan die met buren of verre familie.
Hadden ze maar wat leukere ouders moeten zijn.
woensdag 19 mei 2010 om 12:39
woensdag 19 mei 2010 om 12:41
Het geheel wordt nu wat ingewikkelder omdat ik in het buitenland woon. Een vriendin vroeg me: was dat ook een reden om te emigreren omdat je dan wat verder bij je ouders vandaan bent. En ja dat is zo maar niet bewust gebeurd.
Laatst deed internet het niet meer en hoefde kon ik niet te skypen. Wat een opluchting!
Ik weet niet wat er met mijn moeder is. Dat onvoorspelbare is zeker het geval, soms heel aardig en heel lief met een attent kaartje, maar ook vaak een onuitstaanbaar kwaadaardig wezen waar geen land mee te bezeilen is. Ik heb weleens aan autisme gedacht, maar ik weet daar niet genoeg van. Ze is vooral goed in het afkraken van anderen en ontzettend zwart/wit. Vierkant. Niet te slim. Overal een mening over.
Laatst deed internet het niet meer en hoefde kon ik niet te skypen. Wat een opluchting!
Ik weet niet wat er met mijn moeder is. Dat onvoorspelbare is zeker het geval, soms heel aardig en heel lief met een attent kaartje, maar ook vaak een onuitstaanbaar kwaadaardig wezen waar geen land mee te bezeilen is. Ik heb weleens aan autisme gedacht, maar ik weet daar niet genoeg van. Ze is vooral goed in het afkraken van anderen en ontzettend zwart/wit. Vierkant. Niet te slim. Overal een mening over.
woensdag 19 mei 2010 om 13:04
quote:Rik78 schreef op 19 mei 2010 @ 12:13:
Maar ze zijn al in de 60 nu en ik hou ondanks alle shit nog wel van ze...liefde op afstand kan heel fijn zijn.quote:en stel ze zouden overlijden en ik sta dan in de kerk, ik weet bij god niet wat ik daar moet gaan zeggen...
Hangt er vanaf of je meent dat die god er iets van hoort.
indien ja: zoiets als "god, het waren rotouders, maar ik hield wel van ze, dus doe een beetje aardig voor ze, ok?"
indien nee: waarom zou je iets willen zeggen?
Maar ze zijn al in de 60 nu en ik hou ondanks alle shit nog wel van ze...liefde op afstand kan heel fijn zijn.quote:en stel ze zouden overlijden en ik sta dan in de kerk, ik weet bij god niet wat ik daar moet gaan zeggen...
Hangt er vanaf of je meent dat die god er iets van hoort.
indien ja: zoiets als "god, het waren rotouders, maar ik hield wel van ze, dus doe een beetje aardig voor ze, ok?"
indien nee: waarom zou je iets willen zeggen?
