Relaties
alle pijlers
Zucht...
zondag 23 mei 2010 om 19:19
Ik heb sinds een aantal maanden een hele lieve vriend.
Het is een schat van een man. Alleen, waar ik mee zit, we zijn eigenlijk altijd bij hem thuis. Nu maakt het me niet zo uit waar we elkaar zien, ik ben alleen ook zo gehecht aan mijn eigen huisje. Als ik hem vraag of hij eens naar mij toekomt, is er eigenlijk voor hem altijd wel een reden om dat niet te doen. Of hij is niet lekker, heeft toevallig net een afspraak gemaakt of is het om een of andere praktische of handige reden 'makkelijker' als ik naar hem toe kom.
We hebben vandeweek afgesproken dat we vanavond en morgen (tweede Pinksterdag) bij elkaar zouden zijn. Ik stelde voor om hem op te halen en lekker bij mij thuis te eten, filmpje te kijken of weet ik veel wat. Niet dus. Dus ik wéér toegegeven dat ik dan wel naar hem zou komen. Want dat kan wel altijd.
En nu zit ik net te denken: 'ik doe het gewoon een keer niet'. Ik wil vanavond lekker thuis zijn, in m'n eigen bed slapen. Dus ik hem gebeld en dat gewoon gezegd.
Misschien klinkt dit verhaal warrig, maar is het nu zoveel gevraagd als ik graag wil dat hij ook bij mij thuis komt? We hebben bijna 4 maanden een relatie, wonen pak 'm beet 20 km bij elkaar vandaan. Hij is 1x bij mij thuis geweest.
Ik begin zo langzamerhand te geloven dat als ik niet naar hem toe kom, we elkaar nooit zien.
Ik baal, maar ben aan de andere kant ook blij dat ik nu gewoon een keer voor mezelf gekozen heb, ondanks dat ik wist dat hij niet spontaan zou zeggen: 'nou schatje, geen probleem, dan kom ik toch lekker naar jou toe?'
Pffff...moet dit even van me afschrijven. Ben ik nu zo onredelijk?
Het is een schat van een man. Alleen, waar ik mee zit, we zijn eigenlijk altijd bij hem thuis. Nu maakt het me niet zo uit waar we elkaar zien, ik ben alleen ook zo gehecht aan mijn eigen huisje. Als ik hem vraag of hij eens naar mij toekomt, is er eigenlijk voor hem altijd wel een reden om dat niet te doen. Of hij is niet lekker, heeft toevallig net een afspraak gemaakt of is het om een of andere praktische of handige reden 'makkelijker' als ik naar hem toe kom.
We hebben vandeweek afgesproken dat we vanavond en morgen (tweede Pinksterdag) bij elkaar zouden zijn. Ik stelde voor om hem op te halen en lekker bij mij thuis te eten, filmpje te kijken of weet ik veel wat. Niet dus. Dus ik wéér toegegeven dat ik dan wel naar hem zou komen. Want dat kan wel altijd.
En nu zit ik net te denken: 'ik doe het gewoon een keer niet'. Ik wil vanavond lekker thuis zijn, in m'n eigen bed slapen. Dus ik hem gebeld en dat gewoon gezegd.
Misschien klinkt dit verhaal warrig, maar is het nu zoveel gevraagd als ik graag wil dat hij ook bij mij thuis komt? We hebben bijna 4 maanden een relatie, wonen pak 'm beet 20 km bij elkaar vandaan. Hij is 1x bij mij thuis geweest.
Ik begin zo langzamerhand te geloven dat als ik niet naar hem toe kom, we elkaar nooit zien.
Ik baal, maar ben aan de andere kant ook blij dat ik nu gewoon een keer voor mezelf gekozen heb, ondanks dat ik wist dat hij niet spontaan zou zeggen: 'nou schatje, geen probleem, dan kom ik toch lekker naar jou toe?'
Pffff...moet dit even van me afschrijven. Ben ik nu zo onredelijk?
maandag 24 mei 2010 om 08:05
Hij bepaalt niet wat er gebeurt. Hij wil gewoon het liefst bij zijn eigen thuis zijn. En ja, die "drang" zal een bepaalde reden hebben maar de vraag is in hoeverre je een goede relatie wilt opgeven voor zo iets onbenulligs als dit. Sorry, in mijn ogen is het onbenullig. Er is altijd wel iets op iemand aan te merken en iedereen heeft wel iets "dwangmatig" maar dit lijkt mij onschuldig genoeg om het niet op de spits te laten drijven.
maandag 24 mei 2010 om 08:42
quote:Bluee schreef op 24 mei 2010 @ 06:47:
Hij gaf aan dat hij wel graag in zijn vertrouwde omgeving was. Toen ik hem vroeg hoe diep dat dan bij hem ging, zei hij dat hij prima ergens anders kan zijn, maar vaak wel erg moet wennen. En hoe denkt hij ooit te kunnen wennen aan jouw omgeving als hij altijd in zijn eigen huis wil blijven?
Hij gaf aan dat hij wel graag in zijn vertrouwde omgeving was. Toen ik hem vroeg hoe diep dat dan bij hem ging, zei hij dat hij prima ergens anders kan zijn, maar vaak wel erg moet wennen. En hoe denkt hij ooit te kunnen wennen aan jouw omgeving als hij altijd in zijn eigen huis wil blijven?
maandag 24 mei 2010 om 08:45
Ik begrijp niet goed dat jullie dit niet zorgwekkend vinden. Voor mij zou het wel een reden zijn om me af te vragen of ik wel door wilde. Nooit een weekend weg, nooit een weekje kamperen samen, in ieder geval met een vriend die niet op zijn gemak is?
Ik vind het wel ver gaan, zijn gedrag, hij wordt ook geirriteerd als ze doorvraagt. Dat zegt ook wel iets. Ik ben geen arts, maar moest ook wel denken aan autisme. Die vaste handelingen, misschien is dit wel zijn vaste "wasdag"?
Afijn, ik heb er geen goed gevoel over, volgens mij komt er een hoop ellende naar boven (bij hem) als de deksel van de put opengaat. En of je daar op zit te wachten? Iemand die eerst niet eerlijk is over zijn gevoelens en dan al die ellende. Nogmaals, ik weet het niet zeker natuurlijk, maar ik vind de toon van jullie mailtjes erg optimistisch. Dat gevoel heb ik dus helemaal niet. Persoonlijk zou ik er op afknappen dat je nooit iets spontaans kunt doen, en van een man die het fijn vind om wasjes te draaien en dat als reden opgeeft om niet naar me toe te komen, loop ik ook niet warm. Dat laatste doet er niet toe natuurlijk....
Succes, Pluk
Ik vind het wel ver gaan, zijn gedrag, hij wordt ook geirriteerd als ze doorvraagt. Dat zegt ook wel iets. Ik ben geen arts, maar moest ook wel denken aan autisme. Die vaste handelingen, misschien is dit wel zijn vaste "wasdag"?
Afijn, ik heb er geen goed gevoel over, volgens mij komt er een hoop ellende naar boven (bij hem) als de deksel van de put opengaat. En of je daar op zit te wachten? Iemand die eerst niet eerlijk is over zijn gevoelens en dan al die ellende. Nogmaals, ik weet het niet zeker natuurlijk, maar ik vind de toon van jullie mailtjes erg optimistisch. Dat gevoel heb ik dus helemaal niet. Persoonlijk zou ik er op afknappen dat je nooit iets spontaans kunt doen, en van een man die het fijn vind om wasjes te draaien en dat als reden opgeeft om niet naar me toe te komen, loop ik ook niet warm. Dat laatste doet er niet toe natuurlijk....
Succes, Pluk
maandag 24 mei 2010 om 08:49
Paloma, natuurlijk is dit geen reden om een goede relatie te verbreken. Maar het is ook wel zo dat hij, door het feit dat hij in zijn eigen omgeving wil zijn, wél bepaalt wat er gebeurd. De dingen die we doen, zijn altijd in en rondom zijn woonplaats.
En ja, Capibara, dat heb ik hem zo vaak gezegd. Hoe kun je aan mijn huis wennen, als je hier nooit bent? Hij zegt dat ik hem tijd moet geven, dat het wel komt. Hij heeft geen auto en het openbaar vervoer is geen optie voor hem. Met goede reden trouwens, welke ik liever niet vermeld, vanwege herkenbaarheid. Ik wil hem met alle liefde met de auto ophalen, biedt hem vaak mijn auto te leen aan, maar dat vindt hij ook bezwaarlijk. Hij heeft het idee dat hij dan te afhankelijk is, volgens mij. Dat hij dan geen kant op kan ofzo. Ik weet het gewoon niet.
En ja, Capibara, dat heb ik hem zo vaak gezegd. Hoe kun je aan mijn huis wennen, als je hier nooit bent? Hij zegt dat ik hem tijd moet geven, dat het wel komt. Hij heeft geen auto en het openbaar vervoer is geen optie voor hem. Met goede reden trouwens, welke ik liever niet vermeld, vanwege herkenbaarheid. Ik wil hem met alle liefde met de auto ophalen, biedt hem vaak mijn auto te leen aan, maar dat vindt hij ook bezwaarlijk. Hij heeft het idee dat hij dan te afhankelijk is, volgens mij. Dat hij dan geen kant op kan ofzo. Ik weet het gewoon niet.
maandag 24 mei 2010 om 09:00
Plukdedag, aan autisme heb ik niet gedacht en ik geloof ook niet dat dat zo is.
Weekendje weg, nachtje hotelletje, vakantieplannetje...nee, hebben we niet. Wel eens over begonnen. Ik heb straks zomervakantie en hem gevraagd samen een weekje zon ofzo te pakken. Krijg geen direct antwoord, 'oh, dat kunnen we misschien wel doen, we kijken wel'.
Weekendje weg, nachtje hotelletje, vakantieplannetje...nee, hebben we niet. Wel eens over begonnen. Ik heb straks zomervakantie en hem gevraagd samen een weekje zon ofzo te pakken. Krijg geen direct antwoord, 'oh, dat kunnen we misschien wel doen, we kijken wel'.
maandag 24 mei 2010 om 19:52
@ Plukdedag: zoals ik al eerder aangaf herken ik veel van de vriend van Bluee. Maar ik ben absoluut niet autistisch en vind dit ook wel vergezocht!
@ Bluee...ik blijf veel herkennen in je vriend. Ook het geirriteerd reageren als je doorvraagt. Geef hem je vertrouwen en dring niet teveel aan, hij komt vanzelf zelf wel met een verklaring.
Ook ik vind dit geen dealbreaker in een relatie, maar kan me voorstellen dat het voor jou echt niet leuk is. Jij zult hierin moeten bekijken in hoeverre je he hiern wilt blijven volgen.
Anderzijds, als ik het vanuit mijn standpunt bekijk: mij maak je dus ook niet blij met (lange) vakanties en verrassingsweekenden.
@ Bluee...ik blijf veel herkennen in je vriend. Ook het geirriteerd reageren als je doorvraagt. Geef hem je vertrouwen en dring niet teveel aan, hij komt vanzelf zelf wel met een verklaring.
Ook ik vind dit geen dealbreaker in een relatie, maar kan me voorstellen dat het voor jou echt niet leuk is. Jij zult hierin moeten bekijken in hoeverre je he hiern wilt blijven volgen.
Anderzijds, als ik het vanuit mijn standpunt bekijk: mij maak je dus ook niet blij met (lange) vakanties en verrassingsweekenden.
Huts!
maandag 24 mei 2010 om 21:26
quote:paloma schreef op 24 mei 2010 @ 07:26:
Ik blijf erbij dat dit niet iets moet zijn om een relatie te verbreken. Als dit echt het enige is, dan moeten jullie hier beide uit zien te komen. Maar als jij halsstarrig vast blijft houden dat hij ook bij jou moet komen, dan zal die eigenwijsheid jullie relatie kosten. Ik zeg niet dat jij je moet schikken maar nogmaals, als dit het enige is wees dan geduldig en heb er vertrouwen in dat jullie er samen wel uitkomen.
Nou, dit vind ik dan ook wel weer makkelijk de andere kant op. Als vriendlief zo reageert op Bluee als zij eerder beschrijft, zou ik me ernstig zorgen gaan maken. Wat dat betreft ben ik het ook wel met Plukdedag eens. Als hij niet wil begrijpen hoe het voor TO is, hoe zij zich er bij voelt, niet wil praten over wat het voor haar betekent en alleen maar zegt dat ze geduld moet hebben met hem... Dat lijkt mij niet echt werken.
Samen eruit komen kan alleen als er communicatie is over een onderwerp en wederzijds begrip. Op dit moment lijkt het of TO de enige is die er over nadenkt en begrip toont. Dat kan niet eeuwig duren.
Ik blijf erbij dat dit niet iets moet zijn om een relatie te verbreken. Als dit echt het enige is, dan moeten jullie hier beide uit zien te komen. Maar als jij halsstarrig vast blijft houden dat hij ook bij jou moet komen, dan zal die eigenwijsheid jullie relatie kosten. Ik zeg niet dat jij je moet schikken maar nogmaals, als dit het enige is wees dan geduldig en heb er vertrouwen in dat jullie er samen wel uitkomen.
Nou, dit vind ik dan ook wel weer makkelijk de andere kant op. Als vriendlief zo reageert op Bluee als zij eerder beschrijft, zou ik me ernstig zorgen gaan maken. Wat dat betreft ben ik het ook wel met Plukdedag eens. Als hij niet wil begrijpen hoe het voor TO is, hoe zij zich er bij voelt, niet wil praten over wat het voor haar betekent en alleen maar zegt dat ze geduld moet hebben met hem... Dat lijkt mij niet echt werken.
Samen eruit komen kan alleen als er communicatie is over een onderwerp en wederzijds begrip. Op dit moment lijkt het of TO de enige is die er over nadenkt en begrip toont. Dat kan niet eeuwig duren.
maandag 24 mei 2010 om 21:40
Dat ben ik gedeltelijk me je eens Kastanjez, maar geduld is in deze ook een schone zaak.
Nogmaals, we weten nog niet wat er met vriendlief aan de hand is, maar als hij iets vergelijkbaars heeft als ik dan werkt druk averechts.
Ik heb er ooit een relatie om beeindigd omdat hij me steeds wilde dwingen om te reizen en weekenden weg te plannen zonder dat ik het wist om een doorbraak te forceren.
Ik heb de neiging om de zaken vanuit de vriend van TO te bekijken, dat is waar, maar dat is zo omdat ik veel gedragingen van hem herken denk te herkennen.
Nogmaals, we weten nog niet wat er met vriendlief aan de hand is, maar als hij iets vergelijkbaars heeft als ik dan werkt druk averechts.
Ik heb er ooit een relatie om beeindigd omdat hij me steeds wilde dwingen om te reizen en weekenden weg te plannen zonder dat ik het wist om een doorbraak te forceren.
Ik heb de neiging om de zaken vanuit de vriend van TO te bekijken, dat is waar, maar dat is zo omdat ik veel gedragingen van hem herken denk te herkennen.
Huts!
maandag 24 mei 2010 om 21:51
Zolang Bluee niet weet wat er aan de hand is blijft het speculeren. Maar goed, ze schreef dat hij boos werd en daarbij vrij fel reageerde. Da's knap lullig voor TO. Het zou mij in ieder geval behoorlijk afschrikken, ondanks dat ik alle begrip voor hem zou willen opbrengen, dat getier zou hij dan achterwege mogen laten.
maandag 24 mei 2010 om 23:51
Ik kan me wel voorstellen dat hij boos werd.
Hij belt nog even gezellig om weltrusten te zeggen en wordt meteen geanalyseerd. Dat is irritant als mensen dat doen.
En nog irritanter is dat amateurpsychologen altijd zo'n toontje aanslaan alsof ze het tegen een 5 jarige hebben.
Ik had ooit een goede vriend die ineens in alles wat ik deed een bewijs zag dat het niet goed ging met me.
Ik vertelde hem dat ik een cursus Reiki ging doen, was ik ineens zoooo zoekende...
Dat soort dingen.
Die vriend is nu een vage kennis.
Als je hier echt met hem over wilt praten dan moet je het bij jezelf houden.
Dus zeggen dat jij het heel vervelend vind dat jullie altijd bij hem zijn, en dat jij ook wel eens tijd door wilt brengen, SAMEN, in jouw huis. Dat je het egoístisch vindt dat hij je daar niet in tegemoet wilt komen.
Maar wat je niet moet doen is zeuren. En wat je ook niet moet doen is hem vragen stellen over heimwee en zijn jeugd en over hoe hij het "ervaart" als hij op een andere wc moet poepen.
Jullie zijn net 4 maanden bij elkaar. Hij heeft geen auto, dus het is gewoon veel handiger als jij naar hem gaat.
Het enige probleem dat ik zie is het probleem dat jij ervan maakt.
Relax een beetje.
Hij belt nog even gezellig om weltrusten te zeggen en wordt meteen geanalyseerd. Dat is irritant als mensen dat doen.
En nog irritanter is dat amateurpsychologen altijd zo'n toontje aanslaan alsof ze het tegen een 5 jarige hebben.
Ik had ooit een goede vriend die ineens in alles wat ik deed een bewijs zag dat het niet goed ging met me.
Ik vertelde hem dat ik een cursus Reiki ging doen, was ik ineens zoooo zoekende...
Dat soort dingen.
Die vriend is nu een vage kennis.
Als je hier echt met hem over wilt praten dan moet je het bij jezelf houden.
Dus zeggen dat jij het heel vervelend vind dat jullie altijd bij hem zijn, en dat jij ook wel eens tijd door wilt brengen, SAMEN, in jouw huis. Dat je het egoístisch vindt dat hij je daar niet in tegemoet wilt komen.
Maar wat je niet moet doen is zeuren. En wat je ook niet moet doen is hem vragen stellen over heimwee en zijn jeugd en over hoe hij het "ervaart" als hij op een andere wc moet poepen.
Jullie zijn net 4 maanden bij elkaar. Hij heeft geen auto, dus het is gewoon veel handiger als jij naar hem gaat.
Het enige probleem dat ik zie is het probleem dat jij ervan maakt.
Relax een beetje.
dinsdag 25 mei 2010 om 00:28
Na 4 mnd mag je toch wel eens verwachten dat je wat meer duidelijkheid krijgt.
Geduld is een schone zaak..inderdaad..
Communiceren is ook belangrijk, en er wordt naar mijn inzien maar van 1 kant gecommuniceerd, en dat schijnt al te lastig zijn.
Toch zou je een gesprek met je vriend moeten aangaan. En tegen hem zeggen dat je serieus een antwoord wilt op je vragen.
Als je een relatie een kans wilt geven moet er begrip zijn van beide kanten..
Ik zou hier onrustig van worden..
Geduld is een schone zaak..inderdaad..
Communiceren is ook belangrijk, en er wordt naar mijn inzien maar van 1 kant gecommuniceerd, en dat schijnt al te lastig zijn.
Toch zou je een gesprek met je vriend moeten aangaan. En tegen hem zeggen dat je serieus een antwoord wilt op je vragen.
Als je een relatie een kans wilt geven moet er begrip zijn van beide kanten..
Ik zou hier onrustig van worden..
dinsdag 25 mei 2010 om 00:36
Ik zou er ook onrustig van worden, niet omdat ik het per se een bezwaar vind om in zijn huis te vertoeven, maar omdat ik het wel heel erg belangrijk vindt dat hij mij, ook in een wat vroeger stadium, wel ziet en leert kennen in mijn omgeving. Het feit dat hij dat niet wil, en daar geen zwaarwegende reden voor geeft, zou bij mij wel onprettig knagen.
dinsdag 25 mei 2010 om 00:55
quote:BellatrixVanDetta schreef op 23 mei 2010 @ 22:03:
[...]
Yep, alweer herkenbaar! Zo doe ik het dus ook.
Notebook heeft gelijk als ze zegt (als dit het tenminste is hoor, dat weten we natuurlijk niet) dat hij zich dan al lullig genoeg voelt. En tuurlijk wil je het dan graag weten.
@ Broedkippetje, jouw post doet me goed. Ik ben nl altijd bang voor negatieve reacties en onbegip, daarom durf ik het tegen niemand te vertellen en ben ik een kampioen vermijdgedrag. Inderdaad gevangene van eigen denken zei iemand, die komt wel even binnen!
Sorry voor OT gaan vanwege bedankje aan jullie!
*Sorry, nogmaals OT*
Bella, ik heb hetzelfde als jij. Ook ik durfde het nooit aan iemand te vertellen. Sinds een jaar of 10 nu (Ik heb er helaas al 14 jaar last van) weet de hele familie het. De meeste familieleden zijn heel begripvol en een paar anderen hebben de empathie van een goudvis. Nou jammer dan. Maar dat zijn er dus echt maar een paar. Misschien als je het wel zou vertellen, vallen de negatieve reacties heel erg mee.
Iig sterkte ermee en voor TO, als je vriend wel zoiets heeft, kan ik me echt voorstellen dat het heel moeilijk is om het te vertellen.
Maar ik snap ook weer dat het voor jou rot is dat hij je niks verteld (als het heimwee o.i.d is.) Moeilijk hoor.
[...]
Yep, alweer herkenbaar! Zo doe ik het dus ook.
Notebook heeft gelijk als ze zegt (als dit het tenminste is hoor, dat weten we natuurlijk niet) dat hij zich dan al lullig genoeg voelt. En tuurlijk wil je het dan graag weten.
@ Broedkippetje, jouw post doet me goed. Ik ben nl altijd bang voor negatieve reacties en onbegip, daarom durf ik het tegen niemand te vertellen en ben ik een kampioen vermijdgedrag. Inderdaad gevangene van eigen denken zei iemand, die komt wel even binnen!
Sorry voor OT gaan vanwege bedankje aan jullie!
*Sorry, nogmaals OT*
Bella, ik heb hetzelfde als jij. Ook ik durfde het nooit aan iemand te vertellen. Sinds een jaar of 10 nu (Ik heb er helaas al 14 jaar last van) weet de hele familie het. De meeste familieleden zijn heel begripvol en een paar anderen hebben de empathie van een goudvis. Nou jammer dan. Maar dat zijn er dus echt maar een paar. Misschien als je het wel zou vertellen, vallen de negatieve reacties heel erg mee.
Iig sterkte ermee en voor TO, als je vriend wel zoiets heeft, kan ik me echt voorstellen dat het heel moeilijk is om het te vertellen.
Maar ik snap ook weer dat het voor jou rot is dat hij je niks verteld (als het heimwee o.i.d is.) Moeilijk hoor.
dinsdag 25 mei 2010 om 18:05
Hoe is het nu, Bluee? Hebben jullie het al bijgelegd?
Hoezeer ik het ook zou kunnen begrijpen als er angst aan zijn gedrag ten grondslag zou liggen, tot hij daarvoor uitkomt zou dit mij een heel onprettig gevoel geven. Zeker als hij dan ook nog eens boos op je wordt als je voor de zoveelste keer probeert aan te geven dat dit je niet lekker zit. En ja, zonder duidelijke verklaring zou het voor mij wel degelijk een dealbreaker zijn als hij nooit naar mij toe wilde komen, zeker als duidelijk is hoe belangrijk dat voor mij is.
Hoezeer ik het ook zou kunnen begrijpen als er angst aan zijn gedrag ten grondslag zou liggen, tot hij daarvoor uitkomt zou dit mij een heel onprettig gevoel geven. Zeker als hij dan ook nog eens boos op je wordt als je voor de zoveelste keer probeert aan te geven dat dit je niet lekker zit. En ja, zonder duidelijke verklaring zou het voor mij wel degelijk een dealbreaker zijn als hij nooit naar mij toe wilde komen, zeker als duidelijk is hoe belangrijk dat voor mij is.
dinsdag 25 mei 2010 om 18:26
Moet toegeven dat ik ook liever in mijn huis ben dan in mijn vriend's huis. Dus ergens herken ik het wel. Voor zover ik weet heb ik geen fobie of wat dan ook, maar zijn het allerlei kleine dingen die bij elkaar opgeteld maken dat ik liever in mijn eigen huis ben.
Hoop dat je je vriend aan het praten krijgt, misschien zijn het ook wel allerlei kleine gevoelsmatige dingetjes bij hem?
Maar als dat niet werkt: niet naar hem gaan en 'eisen' dat 'ie maar naar jou moet komen als 'ie je wil zien.
(werkte bij mij ook, toen ging ik wel naar zijn huis )
Hoop dat je je vriend aan het praten krijgt, misschien zijn het ook wel allerlei kleine gevoelsmatige dingetjes bij hem?
Maar als dat niet werkt: niet naar hem gaan en 'eisen' dat 'ie maar naar jou moet komen als 'ie je wil zien.
(werkte bij mij ook, toen ging ik wel naar zijn huis )
