Relaties
alle pijlers
Voel me onzeker...
dinsdag 25 mei 2010 om 20:57
Mijn man en ik zijn inmiddels 7 jaar getrouwd en sinds vorig jaar zit onze relatie wat in de hobbel.
Ik ben nogal een opvliegend type die bij ruzie alles eruit gooit, en me daarna beter voelt en gewoon door gaat.
Mijn man daarin tegen die vind dat dat je relatie kapot maakt en dus liever ziet dat er nooit geen ruzie plaats vindt.
Vorig jaar een knallende ruzie gehad, daarna uitgepraat maar ik voelde dat het deze keer niet goed zat. Hij is daarna 3 weken op familie bezoek geweest, dus elkaar 3 weken niet gezien.
Toen had hij tijd om na te denken en na dat hij thuis was gekomen volgde er een uitgebreid gesprek waarin hij aangaf niet meer te weten of hij nog wel van mij hield. Hij had tijdens zijn familie bezoek een andere meid gezien waar hij verliefde gevoelens voor had gekregen.
In dit gesprek gaf hij aan er alles aan te willen doen om onze relatie weer op de rails te krijgen, we hadden het altijd erg leuk en we hebben ook 2 kleine kinderen.
Daarna op vakantie geweest, zowel als gezin als met zn 2en en het leek erg goed te gaan, ik had echt het idee dat we op de juiste weg zaten.
Ook al heeft hij het nooit gezegd, ik had het gevoel dat hij toch echt van me hield.
Sinds zondagavond is het weer mis, ik had een aantal dingen gedaan waar hij zich ontzettend aan ergerde, dit is vanavond ter sprake gekomen. Tja ik erger me ook wel eens alleen niet zo dat je de ander niet eens meer aan wil kijken.
Ik heb het gevoel dat we weer terug bij af zijn. Het ergste is dat ik er niet naar durf te vragen, bang voor wat het antwoord zal zijn.
Het afgelopen jaar heb ik geleerd om minder opvliegend te zijn met als resultaat geen ruzie meer, wel eens woorden maar geen geschreeuw en gedoe..
Ik weet eigenlijk zelf niet wat ik wil. Aan de ene kant wil ik hem niet kwijt maar dat onzekere, daar wil ik ook niet altijd mee leven.
Als alles goed is hebben we het heel leuk zo samen en als gezin maar op dit soort momenten dan hoeft het voor mij ook niet meer.
Mijn man is niet echt een prater, ook op zijn werk zit het hem niet echt mee en als er dan van dit soort situaties zich voordoen dan opeens is alles slecht, het werk, ik, onze kinderen het huis en het land waarin we wonen.
Ik weet niet of hierop te reageren valt, ik vraag niks ik vertel alleen.
Ik ben nogal een opvliegend type die bij ruzie alles eruit gooit, en me daarna beter voelt en gewoon door gaat.
Mijn man daarin tegen die vind dat dat je relatie kapot maakt en dus liever ziet dat er nooit geen ruzie plaats vindt.
Vorig jaar een knallende ruzie gehad, daarna uitgepraat maar ik voelde dat het deze keer niet goed zat. Hij is daarna 3 weken op familie bezoek geweest, dus elkaar 3 weken niet gezien.
Toen had hij tijd om na te denken en na dat hij thuis was gekomen volgde er een uitgebreid gesprek waarin hij aangaf niet meer te weten of hij nog wel van mij hield. Hij had tijdens zijn familie bezoek een andere meid gezien waar hij verliefde gevoelens voor had gekregen.
In dit gesprek gaf hij aan er alles aan te willen doen om onze relatie weer op de rails te krijgen, we hadden het altijd erg leuk en we hebben ook 2 kleine kinderen.
Daarna op vakantie geweest, zowel als gezin als met zn 2en en het leek erg goed te gaan, ik had echt het idee dat we op de juiste weg zaten.
Ook al heeft hij het nooit gezegd, ik had het gevoel dat hij toch echt van me hield.
Sinds zondagavond is het weer mis, ik had een aantal dingen gedaan waar hij zich ontzettend aan ergerde, dit is vanavond ter sprake gekomen. Tja ik erger me ook wel eens alleen niet zo dat je de ander niet eens meer aan wil kijken.
Ik heb het gevoel dat we weer terug bij af zijn. Het ergste is dat ik er niet naar durf te vragen, bang voor wat het antwoord zal zijn.
Het afgelopen jaar heb ik geleerd om minder opvliegend te zijn met als resultaat geen ruzie meer, wel eens woorden maar geen geschreeuw en gedoe..
Ik weet eigenlijk zelf niet wat ik wil. Aan de ene kant wil ik hem niet kwijt maar dat onzekere, daar wil ik ook niet altijd mee leven.
Als alles goed is hebben we het heel leuk zo samen en als gezin maar op dit soort momenten dan hoeft het voor mij ook niet meer.
Mijn man is niet echt een prater, ook op zijn werk zit het hem niet echt mee en als er dan van dit soort situaties zich voordoen dan opeens is alles slecht, het werk, ik, onze kinderen het huis en het land waarin we wonen.
Ik weet niet of hierop te reageren valt, ik vraag niks ik vertel alleen.
woensdag 26 mei 2010 om 00:12
Ik ben het eigenlijk wel eens met je man dat "waarheden" die je er bikkelhard uitgooit tijdens een ruzie een relatie kapot kunnen maken. Je kan ze ook nooit meer ongedaan maken en hij moet er dan mee verder leven. Dus dan kan ik me voorstellen dat hij op een gegeven moment de rekening gaat opmaken. De relatie is niet meer wat hij dacht dat het was en of hij nog voor het restant wil vechten?
Dus ja, enkele gesprekken met een therapeut kunnen duidelijk maken of er nog voldoende basis is om deze relatie voort te zetten.
Dus ja, enkele gesprekken met een therapeut kunnen duidelijk maken of er nog voldoende basis is om deze relatie voort te zetten.
woensdag 26 mei 2010 om 09:33
woensdag 26 mei 2010 om 09:34
Het is bekend dat vreemdgaanders geen keuze durven maken. Kan zijn dat hij echt wel zijn best heeft gedaan om er nog iets van te maken, maar dat schiet niet echt op als hij met een ander in zijn hoofd zit.
Vind het namelijk erg apart dat het nu mis is omdat hij zich aan je ergert, daar moet meer achter zitten.
Vind het namelijk erg apart dat het nu mis is omdat hij zich aan je ergert, daar moet meer achter zitten.
woensdag 26 mei 2010 om 09:42
Daar ben ik het niet zo mee eens. Het is zeer wel mogelijk dat na iedere ruzie, waarin er keihard stellingen worden geponeerd, er toch iets van die woorden is blijven hangen. 'Ze vindt toch dat ik...(vul maar in), dus waarom zou ik me nog inspannen'
Het 'resultaat' van geen ruzie meer maken, betekent dat dat er dan zaken op een normale manier worden uitgesproken, of wordt er nu helemaal niets meer uitgesproken?
Als je niet communiceert, is er helemaal geen ander (als in vreemdgaan) voor nodig om afstand te creëren. Werk dus aan wat je kunt beïnvloeden.
Het 'resultaat' van geen ruzie meer maken, betekent dat dat er dan zaken op een normale manier worden uitgesproken, of wordt er nu helemaal niets meer uitgesproken?
Als je niet communiceert, is er helemaal geen ander (als in vreemdgaan) voor nodig om afstand te creëren. Werk dus aan wat je kunt beïnvloeden.
woensdag 26 mei 2010 om 10:02
quote:Jacomien schreef op 25 mei 2010 @ 20:57:
[...]
Ik ben nogal een opvliegend type die bij ruzie alles eruit gooit, en me daarna beter voelt en gewoon door gaat.
Mijn man daarin tegen die vind dat dat je relatie kapot maakt en dus liever ziet dat er nooit geen ruzie plaats vindt.
[...]
De "waarheid" ligt waarschijnlijk ergens in het midden. Als ik weer eens ruzie heb met mijn partner zeg ik altijd geen relatie zonder ruzie.
Er bestaat volgens mij ook een boek over, maar ik kan de titel en de schrijver niet vinden. Wel heb ik deze websites er over gevonden.
Ruzie maken doe je zo!
Ruzie maken - 10 spelregels
Ruzie maken is te leren
[...]
Ik ben nogal een opvliegend type die bij ruzie alles eruit gooit, en me daarna beter voelt en gewoon door gaat.
Mijn man daarin tegen die vind dat dat je relatie kapot maakt en dus liever ziet dat er nooit geen ruzie plaats vindt.
[...]
De "waarheid" ligt waarschijnlijk ergens in het midden. Als ik weer eens ruzie heb met mijn partner zeg ik altijd geen relatie zonder ruzie.
Er bestaat volgens mij ook een boek over, maar ik kan de titel en de schrijver niet vinden. Wel heb ik deze websites er over gevonden.
Ruzie maken doe je zo!
Ruzie maken - 10 spelregels
Ruzie maken is te leren
woensdag 26 mei 2010 om 11:07
Bedankt voor de reacties! Heb ik zeer zeker wat aan!
Ik weet voor de 100% zeker dat die 'ander' uit zijn hoofd is. Dit door zijn doen en laten naar mij en ons gezin toe. Om voorbeelden te noemen is een beetje moeilijk maar mijn gevoel zegt dat hij echt voor de 100% voor ons gaat.
Groll: wat jij zegt dat is herkenning, ik weet zeker dat het op die manier gegaan is. Er is iets kapot gegaan door die ruzie's en nu is hij aan het beoordelen of er nog voldoende is om voor door te gaan.
De afgelopen tijd heb ik echt gevoeld dat het weer de goede kant opgaat. Alleen hebben we nu weer een dikke dip.
Hij ergert zich aan dingen waar hij zich altijd al aan ergerde, ook bij anderen alleen hij heeft de afgelopen tijd ook geleerd om dingen meteen te zeggen en er niet meer makkelijk overheen te stappen.
Het zijn kleine ergernissen die opeens opgeblazen worden.
Gisteravond nadat ik deze topic had geopend hebben we nog wel weer leuk zitten kletsen over dingen die hem bezig houden maar wat er besproken moet worden dat onderwerp durf ik niet aan te snijden.
Ik krijg bij hem het idee dat hij het moeilijk vind er over te praten, ook bang voor wat er gaat komen.
Komend weekend gaat hij het hele weekend weg, hij gaat zijn vriend helpen met verhuizen, en die vriend gaat niet naast de deur wonen dus hij blijft daar het weekend.
Voor volgend weekend zal ik een avondje voor ons plannen en hopen dat er dan spontaan een gesprek opgang komt over hoe nu verder..
Ik weet voor de 100% zeker dat die 'ander' uit zijn hoofd is. Dit door zijn doen en laten naar mij en ons gezin toe. Om voorbeelden te noemen is een beetje moeilijk maar mijn gevoel zegt dat hij echt voor de 100% voor ons gaat.
Groll: wat jij zegt dat is herkenning, ik weet zeker dat het op die manier gegaan is. Er is iets kapot gegaan door die ruzie's en nu is hij aan het beoordelen of er nog voldoende is om voor door te gaan.
De afgelopen tijd heb ik echt gevoeld dat het weer de goede kant opgaat. Alleen hebben we nu weer een dikke dip.
Hij ergert zich aan dingen waar hij zich altijd al aan ergerde, ook bij anderen alleen hij heeft de afgelopen tijd ook geleerd om dingen meteen te zeggen en er niet meer makkelijk overheen te stappen.
Het zijn kleine ergernissen die opeens opgeblazen worden.
Gisteravond nadat ik deze topic had geopend hebben we nog wel weer leuk zitten kletsen over dingen die hem bezig houden maar wat er besproken moet worden dat onderwerp durf ik niet aan te snijden.
Ik krijg bij hem het idee dat hij het moeilijk vind er over te praten, ook bang voor wat er gaat komen.
Komend weekend gaat hij het hele weekend weg, hij gaat zijn vriend helpen met verhuizen, en die vriend gaat niet naast de deur wonen dus hij blijft daar het weekend.
Voor volgend weekend zal ik een avondje voor ons plannen en hopen dat er dan spontaan een gesprek opgang komt over hoe nu verder..
