vruchtbaarheidsproblemen en relatie

Ik heb geen ervaring met deze problematiek in de context van het wel/niet zwanger worden. Maar wel met het gegeven dat mijn man heel anders reageert op zaken dan ik, eigenlijk vergelijkbaar met jullie situatie.



Wat mij helpt is accepteren dat hij anders reageert. En vooral blijven communiceren. Als jij vast houdt aan die arm om je heen terwijl hij echt ruimte nodig heeft, dan drijf je inderdaad uit elkaar. Je zult moeten proberen om daar een weg in te vinden met elkaar, desnoods door daar echt hele concrete afspraken over te maken. (bijv: komend weekend ga jij lekker uitwaaien en je eigen ding doen en het weekend daarop neem je de tijd voor mij en gaan we samen iets leuks doen/blijven we samen lekker thuis/etc. ).



En heb je je wel eens afgevraagd waarom jouw man die arm niet spontaan om je heen slaat? Sommige mannen zien het gewoon echt niet en pakken subtiele hints niet op. Anderen zien het wel, maar voelen zich heel machteloos omdat ze jouw verdriet toch niet op kunnen lossen. Dat kan zich ook uiten in frustratie, woede, enz. Soms kan het al enorm helpen als je begrijpt waarom de ander zo reageert.

Misschien is professionele hulp een idee?

In het kort:

Ik herken het in zoverre dat in de tijd dat wij moesten verwerken dat er hier geen kinderen kwamen, we elkaar vooral probeerden te sparen. Dus weinig vertellen wat er in je omgaat omdat de ander al zoveel verdriet heeft. Ik wilde ook die armen en veel erover praten. Mijn man dacht dat als er maar niet over gesproken werd, ik tenminste niet verdrietig zou zijn.....

Door enkele gesprekken en het toepassen van de tips van een maatschappelijk werkster is onze relatie enorm verbeterd.

Eens met nogeensdan. Ik denk dat proffessionele hulp jullie hierbij goed zou doen. Dat kan via het ziekehuis met bv. een klinisch psycholoog, maar ook via de huisarts.

Het is moeilijk de vinger te leggen op 'uit elkaar groeien'. In mijn beleving groei je uit elkaar als je je niet meer verbonden voelt. je voelt je niet meer verbonden als je niet met elkaar communiceert en/of je niet helemaal geeft. Misschien kun je er op focussen dat je goed blijft praten met elkaar. Ook al geeft hij niet spontaan een arm, bespreek dan wel je behoefte en wat het met je doet (en dan niet altijd huilend, maar echt praten)

Hier ook herkenning.



Mijn man en ik zijn meer dan 2 jaar 'bezig' met kinderen krijgen. Inmiddels volop in de medische molen.



Voordat we de stap naar het ziekenhuis maakten, hebben we een erg moeilijk jaar gehad, het zwanger worden lukte maar niet, ik voelde veel verdiet en had ook het gevoel dit niet 'kwijt' te kunnen bij mijn man. Maar hij zag het gewoon niet aan me, (ben waarschijnlijk een goede actrice;) ) en wist ook niet precies wat hij voor me moest doen.



Om een lang verhaal kort te maken; praat!!!! Over hoe je je voelt, wat er in je omgaat! En als jij behoefte hebt aan een arm om je heen zeg dat dan tegen hem. Mannen zijn daar soms wat onhandiger in om die dingen aan te voelen.



Dit heeft bij ons erg geholpen, duidelijk zeggen wat je voelt, mijn man had erg het gevoel dat hij dan wat moest zeggen om me beter te laten voelen, maar voor mij was het al genoeg als hij naar me luisterde en zei dat hij me begreep.



Want daar gaat het om, dat je je begrepen voelt, en steun krijgt.



Veel succes en ik hoop dat je snel weer zwanger bent!

Lastig zo'n situatie. Ik herken het wel, wij hebben ook nogal wat tegenslagen te verwerken gehad mbt zangerschappen. Wij gaan er gelukkig hetzelfde mee om maar 2 mensen, die heel belangrijk voor mij zijn, vinden juist dat ze me constant moeten troosten en met me moeten praten terwijl ik dat niet wil.

Klinkt raar, omdat het precies het tegenovergestelde is bij jou, maar daardoor heb ik wel hetzelfde gevoel als jij. Ik merk ook dat ik langzaam deze mensen ga ontwijken....

Je zult heel duidelijk moeten aangeven wat je verwacht en misschien één keer per week tijd samen moeten plannen om echt met elkaar te praten om zo weer energie op te doen. Jij zult dan ook moeten accepteren dat hij er anders mee omgaat.

Als ik je zo lees denk ik ook dat je inderdaad hulp moet zoeken want zo blijven hangen in tegenslagen is voor jezelf ook niet goed.

Ik ben gelukkig heel goed met mezelf een harde schop onder mijn kont te geven na elke tegenslag. Ik denk elke keer weer: Hup schouders eronder glimlach op mijn gezicht en vooral zorgen voor plezier met mijn vriend, want als ik dan (weer) zwanger mocht worden is de zwangerschap er, ondanks alles, toch met plezier gekomen.

quote:lievie1000 schreef op 01 juni 2010 @ 22:43:

Na een aantal maanden begon het opnieuw te kriebelen bij mij, man wilde nog even wachten. Al die tijd echter geen antuconcepties gebruikt, want de wens voor een tweede was er wel en de kans om op een natuurlijke manier zwanger te raken bijna niet. In de zomer van 2009 opnieuw naar de huisarts gegaan en vanaf september weer aan de hormonen. Helaas slaat het niet zo goed aan als vorige keer, wat de nodige teleurstelling met zich meebrengt.



Afgelopen februari bleek ik zwanger. Ik hikte er erg tegenaan dat het niet lukte en ik geen rust meer had in mezelf. De zwangerschap was voor mij het welkom. Helaas liep dit uit in een miskraam.



Als ik dit zo lees, denk ik dat jullie problemen vooral ook voortkomen uit het feit dat jullie niet op 1 lijn zitten wat betreft gezinsuitbreiding. Je man wilde eigenlijk nog wel wachten met een tweede kind, jij niet. De zwangerschap was voor jou heel welkom, schrijf je, maar voor je man dan?



Het lijkt me voor jullie belangrijk dat je goed met elkaar praat en vraagt wat jullie wensen en verwachtingen voor de toekomst zijn.



Waarom zou je in je eentje naar de gynaecoloog gaan, als je samen een kind wilt? Dan hoort jouw man daar uiteraard bij te zijn.

Maar ik vraag me nu dus af of jouw man wel zo betrokken is bij het hele zwanger-worden-verhaal.

een ding wat me opvalt; een goede vriendin met wie je hierover zou kunnen praten wil je sparen. Sparen is funest voor een goede vriendschap. Niet doen, ook niet nu zij zwanger is. Althans dat was het (professionele) advies dat mijn beste vriendin en ik kregen in een soortgelijke situatie en dat werkte heel goed.

Verder, veel sterkte, is niet makkelijk waar jij / jullie mee worstelen.

Eens met Arwen, praat met die vriendin. Ze is zwanger, ze is niet opeens van suiker, ze wil je waarschijnlijk dolgraag helpen. En zo niet, dan is dat aan haar om aan te geven, niet aan jou om voor haar te beslissen.



Voor mezelf geldt dat als ik een beetje te veel gedaan heb met werk of wat dan ook, dat ik dan juist vergeet om mensen om hulp te vragen. Ik ga dan alles zelf proberen te doen en onder controle te houden. En krijg dan helemaal het gevoel dat ik alles alleen moet doen en dat als ik niets doe er ook niets gebeurt. Terwijl als ik dan hulp vraag heel veel mensen die dolgraag willen bieden. Zou dat voor jou ook kunnen gelden: dat je wel de steun en hulp kunt krijgen maar vergeet het te vragen of niet durft te vragen?

Dit is moeilijke problematiek. Ik ben een ervaringsdeskundige, zonder goede afloop.

Uit elkaar groeien doe je niet zo snel. Dat voelt voor jou zo,dat snap ik.

Wat ik zie, is iemand die heel erg bezig is met 'help me, zie me staan, kijk naar me,'.Dat past helemaal in de fase waar je inzit. Jouw man -met een andere persoonlijkheid- heeft hele andere behoeften, behoeften die hij nu bij jou niet kwijt kan, omdat jij jouw behoeften voorop stelt. Dat is niet kwaad bedoelt, maar dat doe je nu eenmaal als je erg met kinderwens bezig bent.(been there, done that, seen the show, got the T shirt and went backstage to the afterparty) in jouw buik gebeurd het, daar draait het om. En dan begrijp je niet dat hij er anders tegenover staat cq niet voldoende (naar jouw idee) ervoor doet.



Naski heeft een heel goed punt te pakken. het zou zo maar kunnen dat hij niet nog een keer het hele circus wil meemaken.



Op dit moment is professionele hulp misschien nog niet aan te raden. Wat ik ik je wel wil aanraden is praten. en dan niet tussen de soep en de frietjes, maar echt, maak -en dat klinkt gek-een afspraak met elkaar. ruim tijd in, zorg dat jullie beiden uitgeslapen zijn en niet s avonds na een lange werkdag. zorg dat jullie jezelf hebben voorbereid en ga er dan voor zitten.

wees bereid om een compromis te maken: stel bijv. je behandeling een half jaar uit, al was het alleen maar om rust te creëren.



als je alletwee een stapje doet, zul je merken dat je niet uit elkaar gegegroeid bent, maar dat jullie beiden op een andere manier ermee omgaan. En dat is nou net een relatie: twee verschillende persoonlijkheden die samen het schip moeten besturen. Dat vereist werk,doorzettingsvermogen, empathie, repect voor elkaar.



Een gynacoloog kan niet zoveel met jouw man.hij is vooral bezig om jouw zwanger te krijgen en kan alleen het belang van een behandeling benadrukken. Maar daar zal jouw man wel van overtuigd zijn, wees daar maar zeker van. Een huisarts of psycholoog kan misschien wel wat meer bereiken.

maar de vraag is; wàt wil je bereiken? Een kind? Een goede relatie? Weeg kosten tegen baten af. Praat met èlkaar voordat je anderen inschakeld. je staat soms versteld van de antwoorden die je krijgt.



ik wil je meegeven: een kind is geen bezegeling van een relatie. Als dat zo zou zijn, zou mijn relatie 'kroonloos' zijn en dat is geenzins het geval. je hebt een kind niet nodig om je relatie een bekroning te geven. (trouwens, je hebt er al een dus bezegeld is het al,)het feit dat jullie bij elkaar zijn, om elkaar geven is bekroning genoeg.

quote:Naski schreef op 02 juni 2010 @ 12:33:

[...]





Als ik dit zo lees, denk ik dat jullie problemen vooral ook voortkomen uit het feit dat jullie niet op 1 lijn zitten wat betreft gezinsuitbreiding. Je man wilde eigenlijk nog wel wachten met een tweede kind, jij niet. De zwangerschap was voor jou heel welkom, schrijf je, maar voor je man dan?



Het lijkt me voor jullie belangrijk dat je goed met elkaar praat en vraagt wat jullie wensen en verwachtingen voor de toekomst zijn.



Waarom zou je in je eentje naar de gynaecoloog gaan, als je samen een kind wilt? Dan hoort jouw man daar uiteraard bij te zijn.

Maar ik vraag me nu dus af of jouw man wel zo betrokken is bij het hele zwanger-worden-verhaal.



Exact wat ik dacht! Is jouw man al wel toe aan een 2e kind? Misschien heeft hij juist het gevoel dat jij er niet voor hem bent of aan hem denkt, omdat hij heeft aangegeven er (nog) niet aan toe te zijn, en jij toch je "zin" doordrukt. Ik proef dit nl wel uit jouw openingspost. Jij wil graag een 2e kind, jij lijdt er zo onder, jij hebt zoveel verdriet.................waar blijft je man in dit verhaal?



Probeer te genieten van wat je wel hebt, nl een dochter en lieve man.............