Overig
alle pijlers
3000+ deel 53!
zaterdag 29 mei 2010 om 15:09
Deel 53 alweer!
Waar we veel lachen en soms huilen. Waar we knuffels uitdelen en soms een schop onder een kont geven. Waar we oeverloos kletsen over lekkere mannen en soms serieus over de dingen van het leven. Waar we soms tot aan 't krieken van de dag posten en voor elkaar klaar staan. Waar iedereen welkom is en waar je een warm onthaal krijgt na een lange of korte afwezigheid.
Voor de zekerheid nog even de regels:
1. S.v.p. niet quoten van gevoelige, persoonlijke informatie.
2. Toon respect naar elkaar in elke situatie.
3. Verdriet wordt niet vergeleken, leed is leed.
vrijdag 11 juni 2010 om 20:59
Ik leer ondertussen wel hoor, heb net Oudste al in de stabiele zijligging gegooid en Middelste gereanimeerd
Slaat nergens op want dat weet ik allemaal wel, moet alleen de theorie weer even ophalen.
Niet dat ik het erg nuttig vind want als er iets gebeurt handel je vanzelf wel zoals het moet zonder na te denken.
Maar ja, regels zijn regels he.
Slaat nergens op want dat weet ik allemaal wel, moet alleen de theorie weer even ophalen.
Niet dat ik het erg nuttig vind want als er iets gebeurt handel je vanzelf wel zoals het moet zonder na te denken.
Maar ja, regels zijn regels he.
vrijdag 11 juni 2010 om 21:06
Nou ik vind dat wel ernstig idd. Midi en Mini hebben per toeval Lovert ooit ontmoet, maar die woont dan ook in de buurt. Hij is overigens niet voorgesteld als zijnde mijn vriend, want eigenlijk was ie dat ook niet echt.
Ik wil gewoon niet dat Midi steeds aan een nieuwe moet wennen, dat is verwarrend en vervelend. Hij heeft de ene na de andere, en elke keer worden ze haar leven ingesleept. Dat vind ik onwenselijk en onnodig. Het maakt het voor Midi onrustig en ze moet al heen en terug tussen haar moeder en (stief)vader. Daar hoeft niet elke keer een andere factor ingegooid te worden. Zo leert ze dat ze zich niet moet hechten, want die personen kunnen elk moment weer verdwijnen. Niet prettig en niet de boodschap die ik haar mee wil geven.
De afspraak was dat hij minstens een half jaar iets met haar zou hebben voordat ze voorgesteld werd. Na enig overleg hebben we daar 3 maanden van gemaakt. Maar hij besloot dus vandaag om schijt aan die afspraak te hebben en zijn vriendin, waar hij pas 3 weken iets mee heeft, aan Midi voor te stellen.
En hoe dan ook, als ik afspraken maak met hem dan hoort hij zich daar aan te houden. Dat doe ik andersom ook. Op deze manier is zelfs beleefd met elkaar omgaan voor de kinderen niet meer mogelijk en dan houdt het op.
Ik wil gewoon niet dat Midi steeds aan een nieuwe moet wennen, dat is verwarrend en vervelend. Hij heeft de ene na de andere, en elke keer worden ze haar leven ingesleept. Dat vind ik onwenselijk en onnodig. Het maakt het voor Midi onrustig en ze moet al heen en terug tussen haar moeder en (stief)vader. Daar hoeft niet elke keer een andere factor ingegooid te worden. Zo leert ze dat ze zich niet moet hechten, want die personen kunnen elk moment weer verdwijnen. Niet prettig en niet de boodschap die ik haar mee wil geven.
De afspraak was dat hij minstens een half jaar iets met haar zou hebben voordat ze voorgesteld werd. Na enig overleg hebben we daar 3 maanden van gemaakt. Maar hij besloot dus vandaag om schijt aan die afspraak te hebben en zijn vriendin, waar hij pas 3 weken iets mee heeft, aan Midi voor te stellen.
En hoe dan ook, als ik afspraken maak met hem dan hoort hij zich daar aan te houden. Dat doe ik andersom ook. Op deze manier is zelfs beleefd met elkaar omgaan voor de kinderen niet meer mogelijk en dan houdt het op.
vrijdag 11 juni 2010 om 21:12
Duidelijk.
Dat hechten is ook mijn punt ja, drie mensen waaraan ze gehecht waren zijn verdwenen dus ja daar ben ik wel een beetje bang voor dat dat problemen kan geven.
Aan de andere kant komen er ook gewone vrienden en vriendinnen langs, vaak langs en soms ineens niet meer, zo ook bij hun eigen vriendjes dus wat dat betreft is het wel iets wat gewoon bij het leven hoort.
Ik sta er een beetje dubbel in eigenlijk.
Wat betreft die afspraken niet nakomen dat is natuurlijk niet goed en erg euh.....dudelike.
Als hij het niet eens is met de afspraak moet ie erover praten met je en niet zelf zomaar iets anders doen.
Dat hechten is ook mijn punt ja, drie mensen waaraan ze gehecht waren zijn verdwenen dus ja daar ben ik wel een beetje bang voor dat dat problemen kan geven.
Aan de andere kant komen er ook gewone vrienden en vriendinnen langs, vaak langs en soms ineens niet meer, zo ook bij hun eigen vriendjes dus wat dat betreft is het wel iets wat gewoon bij het leven hoort.
Ik sta er een beetje dubbel in eigenlijk.
Wat betreft die afspraken niet nakomen dat is natuurlijk niet goed en erg euh.....dudelike.
Als hij het niet eens is met de afspraak moet ie erover praten met je en niet zelf zomaar iets anders doen.
vrijdag 11 juni 2010 om 21:21
Nee precies, hij besloot gewoon ff in zijn eentje dat ie de afspraak opzij kon vegen. Ja dag...
Kinderen voelen haarfijn aan wat een gewone vriend en wat niet is trouwens. Midi keek mij ook lachend aan nadat we Lovert tegen waren gekomen. Maar ik heb hun nooit als zodanig kennis laten maken dat er sprake van hechting kon zijn. Dus niet gezellig mee eten, of met zijn allen tv kijken of wat dan ook. Dat hou ik strikt gescheiden.
Kinderen voelen haarfijn aan wat een gewone vriend en wat niet is trouwens. Midi keek mij ook lachend aan nadat we Lovert tegen waren gekomen. Maar ik heb hun nooit als zodanig kennis laten maken dat er sprake van hechting kon zijn. Dus niet gezellig mee eten, of met zijn allen tv kijken of wat dan ook. Dat hou ik strikt gescheiden.
vrijdag 11 juni 2010 om 21:28
Hmmmz...dat doe ik dus wel maar zoals ik zei dat gebeurt met heel veel mensen en ja ze zullen vast wel merken als er iets meer is maar ik vraag me af hoe erg dat is.
Ik heb het er met Oudste wel eens over gehad en die vond het altijd wel gezellig en ook wel leuk dat mama blij was maar minder prettig als mama weer verdrietig was als ze weggingen...... lastige materie dit hoor.
Tijd voor een familiegesprek aan de keukentafel of gewoon maar laten komen zoals het komt?
Ze worden wel ouder dus begrijpen steeds meer en kunnen beter vertellen hoe ze over dingen denken.
Nu op dit moment snappen ze helemaal niks van me want ben blij en verdrietig tegelijk en dat merken ze echt wel.
Lastig hoor opvoeden en bepalen wat het beste is voor ze.
Ik heb het er met Oudste wel eens over gehad en die vond het altijd wel gezellig en ook wel leuk dat mama blij was maar minder prettig als mama weer verdrietig was als ze weggingen...... lastige materie dit hoor.
Tijd voor een familiegesprek aan de keukentafel of gewoon maar laten komen zoals het komt?
Ze worden wel ouder dus begrijpen steeds meer en kunnen beter vertellen hoe ze over dingen denken.
Nu op dit moment snappen ze helemaal niks van me want ben blij en verdrietig tegelijk en dat merken ze echt wel.
Lastig hoor opvoeden en bepalen wat het beste is voor ze.
vrijdag 11 juni 2010 om 21:47
Ik denk dat het voor hun "schadelijker" (ff geen ander woord ervoor) is dat zij de verloop van een nieuwe relatie in jouw emoties zo duidelijk meemaken dat ze het kunnen benoemen dan iets anders. Is ook moeilijk natuurlijk, ze dat niet laten merken... Zo heb ik ook mijn verdriet om Mini niet verborgen kunnen houden. Maar als ik het kan vermijden dan doe ik dat wel.
vrijdag 11 juni 2010 om 21:55
Ik wil mijn emoties niet verborgen houden voor mijn kinderen. dát vind ik pas schadelijk want ze merken heus wel als er iets is en ik weet van vroeger hoe erg ik het vond als ik wist dat er iets was met mijn moeder en ze speelde toneel en zei dat er niks aan de hand was.
Ik ben open en eerlijk tegen mijn kinderen, altijd geweest met alles (bijna dan)
Omdat ik vaak lees dat mensen er zo krampachtig over doen om nieuwe meneren bij de kinderen weg te houden ga ik erover nadenken maar als ik op mijn eigen gevoel en logica afga zie ik er eigenlijk geen probleem in.
Waarom wil jij vermijden dat je kinderen je verdriet zien Minny?
Ze weten toch dat je een mens bent en kinderen doen ouders toch na dus als jij je emoties voor je houdt ben je dan niet bang dat zij ook moeite krijgen met het uiten?
Ik ben open en eerlijk tegen mijn kinderen, altijd geweest met alles (bijna dan)
Omdat ik vaak lees dat mensen er zo krampachtig over doen om nieuwe meneren bij de kinderen weg te houden ga ik erover nadenken maar als ik op mijn eigen gevoel en logica afga zie ik er eigenlijk geen probleem in.
Waarom wil jij vermijden dat je kinderen je verdriet zien Minny?
Ze weten toch dat je een mens bent en kinderen doen ouders toch na dus als jij je emoties voor je houdt ben je dan niet bang dat zij ook moeite krijgen met het uiten?
vrijdag 11 juni 2010 om 22:03
Ik wil niet leunen op mijn kind of door haar getroost worden, dat is mijn taak. Mijn dochter moet kunnen steunen op een sterke moeder, niet op een hoopje verdriet. Kinderen hebben nogal de neiging om zich dan heel erg verantwoordelijk te gaan voelen over hun ouders en enorm aan ze te gaan hangen. Dat wil ik kost wat kost vermijden. Ik ben er voor haar, zij hoeft er niet voor mij te zijn. En ik bespreek zeker niet alles met dr, want ze is nog maar een kind. Niet mijn therapeut. Bovendien, ik ben haar moeder, niet haar vriendinnetje.
En ze hoeft ook niet steeds aan een nieuwe vriend te wennen.
En ze hoeft ook niet steeds aan een nieuwe vriend te wennen.
vrijdag 11 juni 2010 om 22:18
ik denk dat er voor beide manieren iets te zeggen valt. Denk dat kinderen feilloos aanvoelen wanneer mama niet lekker in haar vel zit en dat mag ook best benoemd worden. Je moet alleen wel goed uitkijken dat kinderen zich niet verantwoordelijk gaan voelen voor het geluk van hun moeder.
En te snel voorstellen zou ik ook niet doen denk ik. Niet als mogelijke partner iig
En te snel voorstellen zou ik ook niet doen denk ik. Niet als mogelijke partner iig
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
vrijdag 11 juni 2010 om 22:18
Ik heb het ook niet over leunen, troosten, therapeut of vriendinnetje zijn, ik heb het over dat je kind best mag zien dat je ook emoties hebt, dat is toch een wezenlijk onderdeel van je zelf?
Je bent toch geen opvoed/kook/opruim/schoonmaakrobot die ze toevallig mama noemen?
Mijn kinderen mogen best wel eens zien dat ik zwak ben, dan hoeven ze me niet te troosten of te steunen dat niet maar ik ga geen toneelstukje opvoeren door te doen alsof ik vrolijk ben als ik het niet ben, dat ik alles aankan terwijl het even in het honderd loop.
Niet dat dat vaak voorkomt hoor maar als het zo is dan vind ik het erger om te doen alsof er niks is dan te laten zien dat mama ook maar een mens is.
Soms hebben we daardoor juist hele goede gesprekken omdat zij dan iets herkennen en daardoor hun eigen dingen ook bespreken.
Ben ik nou een rare moeder?
Ik kan daar soms best wel over inzitten eigenlijk maar meestal alleen na verhalen van anderen over hoe het zou moeten.
Onzekerheid terwijl opvoeden mn werk is ook zoiets. Mogen ze ook best zien.
Je bent toch geen opvoed/kook/opruim/schoonmaakrobot die ze toevallig mama noemen?
Mijn kinderen mogen best wel eens zien dat ik zwak ben, dan hoeven ze me niet te troosten of te steunen dat niet maar ik ga geen toneelstukje opvoeren door te doen alsof ik vrolijk ben als ik het niet ben, dat ik alles aankan terwijl het even in het honderd loop.
Niet dat dat vaak voorkomt hoor maar als het zo is dan vind ik het erger om te doen alsof er niks is dan te laten zien dat mama ook maar een mens is.
Soms hebben we daardoor juist hele goede gesprekken omdat zij dan iets herkennen en daardoor hun eigen dingen ook bespreken.
Ben ik nou een rare moeder?
Ik kan daar soms best wel over inzitten eigenlijk maar meestal alleen na verhalen van anderen over hoe het zou moeten.
Onzekerheid terwijl opvoeden mn werk is ook zoiets. Mogen ze ook best zien.
vrijdag 11 juni 2010 om 22:21
vrijdag 11 juni 2010 om 22:22
Och, menselijk zijn en je kinderen getuigen laten zijn van de emotionele achtbaan waar je bij iedere nieuwe relatie in zit zijn twee verschillende dingen. Midi weet heus wel dat ik ook verdrietig kan zijn. En ook dat ik nog steeds een mens ben en niet alleen moeder. Ze weet zelfs dat ik soms date. Maar ik verrek het om haar het voorbeeld te geven dat ik blij ben met partner en verdrietig zonder, zeker als dat meerdere partners achter elkaar zijn. Ik geef haar liever mee dat haar geluk niet van een relatie afhangt en dat ze beter kan investeren in een langdurige relatie en niet aan steeds verschillende. Ik vind dat kinderen aan partners voorstellen nog voordat je weet of het serieus is gewoon een verkeerd (voor)beeld meegeeft.
vrijdag 11 juni 2010 om 22:25
Overigens wilde Midi zelf niet eens weer een nieuwe ontmoeten, haar woorden. Ze zijn altijd erg lief voor dr zolang ze met papa zijn, maar ze ziet ze niet meer terug nadat het over is. Ik wil niet dat zij leert om afstand te bewaren want ze gaan toch weer weg, dat gaat echt wel invloed hebben op haar latere relaties.
vrijdag 11 juni 2010 om 22:29
Minny hoe kan je weten of iets serieus is/blijft/kan worden als je niet weet hoe hij en de kinderen op elkaar reageren en met elkaar omgaan?
En dat voorbeeld dat ik ze zou geven van alleen gelukkig met een realtie is zeer zeker niet aan de hand hier hoor en zoals jij het nu schetst lijkt het net of ik wekelijks een nieuwe meneer op de bank heb waar de kinderen aan moeten wennen maar dat is echt niet zo.
Ze hebben nu twee meneren meegemaakt waar ze mee te maken hadden als zijnde relatie, één daarvan waren ze wel al enorm aan gehecht en het deed me ook enorm veel pijn om te zien hoeveel verdriet ze daarvan hadden.
Dat was na een langere relatie dus niet een te snel voorstellen geval.
Ook na vier jaar kan het mis gaan, hoe lang wil en kan je het verborgen houden en vooral waarom?
En dat voorbeeld dat ik ze zou geven van alleen gelukkig met een realtie is zeer zeker niet aan de hand hier hoor en zoals jij het nu schetst lijkt het net of ik wekelijks een nieuwe meneer op de bank heb waar de kinderen aan moeten wennen maar dat is echt niet zo.
Ze hebben nu twee meneren meegemaakt waar ze mee te maken hadden als zijnde relatie, één daarvan waren ze wel al enorm aan gehecht en het deed me ook enorm veel pijn om te zien hoeveel verdriet ze daarvan hadden.
Dat was na een langere relatie dus niet een te snel voorstellen geval.
Ook na vier jaar kan het mis gaan, hoe lang wil en kan je het verborgen houden en vooral waarom?
vrijdag 11 juni 2010 om 22:31
quote:minny schreef op 11 juni 2010 @ 22:25:
Ik wil niet dat zij leert om afstand te bewaren want ze gaan toch weer weg, dat gaat echt wel invloed hebben op haar latere relaties.
Dat is dus ook wel mijn angst, vandaar dat ik erover nadenk en andere mensen vraag.
Maakte ik me er niet druk om dan begon ik er niet eens over.
Ik wil niet dat zij leert om afstand te bewaren want ze gaan toch weer weg, dat gaat echt wel invloed hebben op haar latere relaties.
Dat is dus ook wel mijn angst, vandaar dat ik erover nadenk en andere mensen vraag.
Maakte ik me er niet druk om dan begon ik er niet eens over.
vrijdag 11 juni 2010 om 22:33
ik denk dat dat idd een heel lastig iets is, wanneer stel je je kinderen en de man in je leven aan elkaar voor? Te snel is niet goed, maar wat als je al helemaal hoteldebotel op elkaar bent en je stelt ze dan aan elkaar voor en het klikt voor geen meter? Tuurlijk kies je dan voor je kinderen, maar je eigen gevoelens zijn er ook
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
vrijdag 11 juni 2010 om 22:53
quote:rosanna08 schreef op 11 juni 2010 @ 22:33:
maar wat als je al helemaal hoteldebotel op elkaar bent en je stelt ze dan aan elkaar voor en het klikt voor geen meter?
Of juist té goed?
He bah BAM niet meer aan denken!
Ik heb de kinders eindelijk op bed nu dus mijn serieuze modus is off, over op een luchtiger onderwerp graag
maar wat als je al helemaal hoteldebotel op elkaar bent en je stelt ze dan aan elkaar voor en het klikt voor geen meter?
Of juist té goed?
He bah BAM niet meer aan denken!
Ik heb de kinders eindelijk op bed nu dus mijn serieuze modus is off, over op een luchtiger onderwerp graag
vrijdag 11 juni 2010 om 22:56
quote:mamalief schreef op 11 juni 2010 @ 22:29:
Minny hoe kan je weten of iets serieus is/blijft/kan worden als je niet weet hoe hij en de kinderen op elkaar reageren en met elkaar omgaan?
Stap 1 is zorgen dat het tussen jullie in elk geval goed zit, voordat je m aan de kinderen voorstelt. In de prille begintijd ben je zo vol van iemand dat het goed kan lijken, maar verliefdheid is geen verstand. Ik neem dat risico gewoon niet. En bovendien ben ik niet op zoek naar een nieuwe papa voor de kinderen, dus ik zie het nut er ook niet zo van in om ze snel voor te stellen.
Minny hoe kan je weten of iets serieus is/blijft/kan worden als je niet weet hoe hij en de kinderen op elkaar reageren en met elkaar omgaan?
Stap 1 is zorgen dat het tussen jullie in elk geval goed zit, voordat je m aan de kinderen voorstelt. In de prille begintijd ben je zo vol van iemand dat het goed kan lijken, maar verliefdheid is geen verstand. Ik neem dat risico gewoon niet. En bovendien ben ik niet op zoek naar een nieuwe papa voor de kinderen, dus ik zie het nut er ook niet zo van in om ze snel voor te stellen.
vrijdag 11 juni 2010 om 22:58
Overigens hoeft het tussen de kinderen en nieuwe meneer niet per se enorm te klikken, aangezien hij geen hand krijgt in de opvoeding en ik niet van plan ben om ooit nog samen te wonen. Mocht dat laatste veranderen, dan gebeurt dat sowieso niet in de tijd dat Midi nog thuis woont. Mijn nieuwe relatie is mijn nieuwe relatie, niet een nieuwe papa voor Midi. Dat hou ik zoveel mogelijk gescheiden.
vrijdag 11 juni 2010 om 23:01
Heeft met een nieuwe papa weinig te maken Min, als je een relatie hebt dan horen die kinderen er nou eenmaal bij.
Maar misschien ben ik wel heel naïef en dom bezig met dit soort zaken hoor, dat kan.
Daarom praat ik er ook over met anderen, om te horen hoe die erover denken en om te zien of ik me daar in kan vinden of toch mijn eigen plan trek.
Meestal kan ik me er wel in vinden en wordt het alleen maar lastiger eigenlijk.
Merk wel dat ik de laatste tijd serieuzer met dingen bezig houd ipv maar wat te doen en maar zien of het goed is.
Zou ik dan eindelijk verstandig en volwassen worden?
Maar misschien ben ik wel heel naïef en dom bezig met dit soort zaken hoor, dat kan.
Daarom praat ik er ook over met anderen, om te horen hoe die erover denken en om te zien of ik me daar in kan vinden of toch mijn eigen plan trek.
Meestal kan ik me er wel in vinden en wordt het alleen maar lastiger eigenlijk.
Merk wel dat ik de laatste tijd serieuzer met dingen bezig houd ipv maar wat te doen en maar zien of het goed is.
Zou ik dan eindelijk verstandig en volwassen worden?
