Denkt hij aan haar?

vorig jaar heb ik 2 topics geopend over het hoe en wat...



eerst een topic over wat ik moest doen... daarna een topic dat het te laat was. Ik heb altijd gedacht dat als mijn vader zou komen te overlijden ik het wel snel zou kunnen verwerken/een plekje zou kunnen geven. Helaas is dat niet zo.

Bij tijd en wijlen hakt het erin en ben ik echt erg verdrietig. Wat moeilijk en vaag is, omdat ik geen contact met hem had. Wat het nog moeilijker maakt is dat mijn zussen het wel best vinden zo... mijn moeder gaat dus lekker door met haar verhalen over mijn vader waarop ik altijd quasi luchtig roep: Over de doden niets dan goed jongens!!



Maar het sloopt me... ik heb hier een koffer en een doos met zijn spullen.... en ik kan het niet weg doen... ik heb er niks aan het maakt me misschien verdrietiger dan nodig maar het voelt als een laatste stukje..



Tijd heelt alle wonden zeggen ze... dus laten we het hopen... ook hier...

Tja Sweetsummer, het zegt misschien meer over mijn zussen dan over mij. Het feit dat zij er zo "raar" over doen. Als het al raar is....

Mijn jongste zusje wil er helemaal niets over weten. Is ook niet bij de crematie geweest, heeft verder nergens iets mee van doen gehad.

Mijn oudste zus voelde het als haar plicht om hem in ieder geval een waardig afscheid te geven, maar zodra ik voet op nederlandse bodem zette ( ik was op het moment van het vinden op vakantie op 11 uur vliegen hier vandaan) heeft ze het los gelaten en bij alles gezegd: Bel mijn zusje maar.



zelfs nu, zijn as staat nog bij het crematorium. Er moet beslist worden wat er met zijn as moet gebeuren. Mijn jongste zusje wil er niks van weten. Mijn oudste zus heeft de begrafenisondernemer mijn nummer gegeven en gezegd, vraag maar aan Biol... ik wil het niet meer weten.. en daar zit je dan..



Maar het komt vast allemaal wel... vanzelf... hoop ik



Het is ook lastig voor buitenstaanders denk ik.. het is een rare situatie die lastig te begrijpen is...zeker als je een goede band met beide ouders heb..

.

Och wat een verdriet en tegelijkertijd kracht spreekt uit jouw bijzondere en mooie verhaal. Twee dikke tranen zijn over mijn wangen gerold.



Een hele dikke knuf voor dat kleine meisje en chapeau voor de prachtige vrouw die je bent.

Biol liefs voor jou , hoe ongekend oneerlijk en pijnlijk om zijn pijn na zoveel jaren te ontdekken en dat allemaal doordat hij toestond tijd een wig te laten drijven.



Sterkte ook voor jou