Relaties
alle pijlers
wat nu te doen?
zondag 11 juli 2010 om 12:41
Hallo allemaal,
Daar ben ik weer. Ik weet niet goed wat ik moet doen.
Enige tijd gelden heb ik hier mijn verhaal gedaan wat betreft niet geaccepteerd worden door mijn schoonouders. Dit probleem is natuurlijk niet opgelost, maar wat energie betreft zit ik er helemaal doorheen. En volgens mij heeft mijn man nog steeds de ernst van de zaak niet door. Hij heeft niet door hoe ongelukkig ik nu ben, dat ik er elke week tegenop zie om onze kinderen daar naar toe te brengen (1dag in de week past mijn schoonmoeder op de kinderen dit heeft ze zelf aangeboden) Ik heb mijn man al vaak aangegeven, dat ik dat liever niet meer zou doen, maar hij is bang, dat er dan grote problemen onstaan tussen ons en zijn ouders. En om heel eerlijk te zijn hoop ik daar ook op, want ik ben ze liever kwijt dan rijk hoe hard het ook klinkt. Maar ik heb het idee al zegt mijn man het niet, dat hij meer met zijn ouders bezig is, dan met mij. Daar bedoel ik mee wat zei vinden, wat er zou kunnen gebeuren enz enz. Ik heb al aangegeven diverse malen dat ik dit niet meer vol hou en dat de sfeer in huis en tussen mijn man en mij niet beter erop wordt. Ik zit er zelf gewoon al sterk aan te denken om weg te gaan. Ik hou heel erg veel van mijn man, maar ik vind dat hij te veel met zich zelf bezig is en dat ik alles eigenlijk maar moet toe laten en laten gebeuren en zo zit ik niet in elkaar. We hebben 2 kinderen 1 van bijna 3 en 1 van 5 maanden. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Praten met mijn man heeft niet meer zoveel zin. Die wordt er alleen maar moe van en vooral als het op zijn ouders gaat, want ja hij weet nu ondertussen wel hoe ik erover denk. Nou dat is heel mooi, maar helaas is bij hem het kwartje echt nog niet gevallen wat dit allemaal met mij doet. Daarbij kom ik oorspronkelijk uit het midden van het land en hij uit brabant en we zijn ook in brabant gaan wonen, wat ik erg leuk vond, maar op deze manier steeds minder leuk begin te vinden ondank dat ik hier nu ook mijn kennissen kring en werk heb. Mijn ouders wonen nog in het midden van het land en nog wat vriendinnen ook, dus ik kom er nog regelmattig, maar als ik daar ben dat heb ik het idee dat ik weer lekker mijn zelf kan zijn en dat ik thuis ben, maar momenteel hier in Brabant en gewoon thuis heb ik dat helemaal niet. Het lijkt wel of al mijn vrolijkheid en energie weg is. Of het vuur is uitgeblust in mij. En op deze manier wil ik gewoon niet verder.
Herkent iemand dit? Graag zou ik jullie mening of verhaal willen lezen.
Alvasst bedankt
Daar ben ik weer. Ik weet niet goed wat ik moet doen.
Enige tijd gelden heb ik hier mijn verhaal gedaan wat betreft niet geaccepteerd worden door mijn schoonouders. Dit probleem is natuurlijk niet opgelost, maar wat energie betreft zit ik er helemaal doorheen. En volgens mij heeft mijn man nog steeds de ernst van de zaak niet door. Hij heeft niet door hoe ongelukkig ik nu ben, dat ik er elke week tegenop zie om onze kinderen daar naar toe te brengen (1dag in de week past mijn schoonmoeder op de kinderen dit heeft ze zelf aangeboden) Ik heb mijn man al vaak aangegeven, dat ik dat liever niet meer zou doen, maar hij is bang, dat er dan grote problemen onstaan tussen ons en zijn ouders. En om heel eerlijk te zijn hoop ik daar ook op, want ik ben ze liever kwijt dan rijk hoe hard het ook klinkt. Maar ik heb het idee al zegt mijn man het niet, dat hij meer met zijn ouders bezig is, dan met mij. Daar bedoel ik mee wat zei vinden, wat er zou kunnen gebeuren enz enz. Ik heb al aangegeven diverse malen dat ik dit niet meer vol hou en dat de sfeer in huis en tussen mijn man en mij niet beter erop wordt. Ik zit er zelf gewoon al sterk aan te denken om weg te gaan. Ik hou heel erg veel van mijn man, maar ik vind dat hij te veel met zich zelf bezig is en dat ik alles eigenlijk maar moet toe laten en laten gebeuren en zo zit ik niet in elkaar. We hebben 2 kinderen 1 van bijna 3 en 1 van 5 maanden. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Praten met mijn man heeft niet meer zoveel zin. Die wordt er alleen maar moe van en vooral als het op zijn ouders gaat, want ja hij weet nu ondertussen wel hoe ik erover denk. Nou dat is heel mooi, maar helaas is bij hem het kwartje echt nog niet gevallen wat dit allemaal met mij doet. Daarbij kom ik oorspronkelijk uit het midden van het land en hij uit brabant en we zijn ook in brabant gaan wonen, wat ik erg leuk vond, maar op deze manier steeds minder leuk begin te vinden ondank dat ik hier nu ook mijn kennissen kring en werk heb. Mijn ouders wonen nog in het midden van het land en nog wat vriendinnen ook, dus ik kom er nog regelmattig, maar als ik daar ben dat heb ik het idee dat ik weer lekker mijn zelf kan zijn en dat ik thuis ben, maar momenteel hier in Brabant en gewoon thuis heb ik dat helemaal niet. Het lijkt wel of al mijn vrolijkheid en energie weg is. Of het vuur is uitgeblust in mij. En op deze manier wil ik gewoon niet verder.
Herkent iemand dit? Graag zou ik jullie mening of verhaal willen lezen.
Alvasst bedankt
zondag 11 juli 2010 om 12:47
Ik herken het niet meid, maar als ik je verhaal zo lees heb je al heel wat voor je man overgehad, je woont in zijn omgeving, je hebt je ouders en vriendinnen achter gelaten, en hoe mooi alles in het begin ook kan zijn, het lijkt erop dat alles om je man draait en zijn familile( ouders). Ik zou heel duidelijk aangeven hoe je je voelt en wat je anders wilt zien. Zeg hem er duidelijk bij dat je anders weggaat, misschien dat ie dan de ernst van de situatie inziet.
Veel succes.
Veel succes.
Wie zon brengt in het leven van anderen, kan de stralen niet weghouden van zichzelf.
zondag 11 juli 2010 om 12:48
Als ik je verhaal zo lees,zijn het eigenlijk alleen maar kleine dingen die je dwars zitten,maar waar jij een (in mijn ogen veel te) groot probleem van maakt...
Je man laten kiezen tussen jou en zijn ouders vind ik echt niet kunnen,maar je zou wel kunnen kiezen voor bijv een kinderdagverblijf of andere oplossing als oppas voor je kinderen( gastouder ofzo) zodat je die druk van elke week daarheen gaan niet meer hebt.
Vind ook dat je verhaal een beetje overkomt alsof alles de schuld van je man is.....dat je voor hem bent verhuisd,je vriendinnen kwijt bent,niet met zijn ouders overweg kan,het is allemaal zijn schuld...
Je was overal zelf bij hoor..................
Je man laten kiezen tussen jou en zijn ouders vind ik echt niet kunnen,maar je zou wel kunnen kiezen voor bijv een kinderdagverblijf of andere oplossing als oppas voor je kinderen( gastouder ofzo) zodat je die druk van elke week daarheen gaan niet meer hebt.
Vind ook dat je verhaal een beetje overkomt alsof alles de schuld van je man is.....dat je voor hem bent verhuisd,je vriendinnen kwijt bent,niet met zijn ouders overweg kan,het is allemaal zijn schuld...
Je was overal zelf bij hoor..................
zondag 11 juli 2010 om 12:48
Het is het gehele plaatje. Het jaren lang gezeur met mijn schoonouders, wat weer invloed heeft op mijn huwelijk en daardoor ga ik me hier ook weer steeds minder prettig en thuis voelen in brabant. Het is niet dat ik mijn ouders mis, maar meer waar ik vandaan kom. Weet ook gewoon iet wat ik met mijn man en huwelijk aan moet op dit moment
zondag 11 juli 2010 om 12:53
quote:svm schreef op 11 juli 2010 @ 12:48:
Het is het gehele plaatje. Het jaren lang gezeur met mijn schoonouders, wat weer invloed heeft op mijn huwelijk en daardoor ga ik me hier ook weer steeds minder prettig en thuis voelen in brabant. Het is niet dat ik mijn ouders mis, maar meer waar ik vandaan kom. Weet ook gewoon iet wat ik met mijn man en huwelijk aan moet op dit moment
Toch samen met je man om de tafel gaan zitten en hem duidelijk maken dat je dit niet meer trekt.
En dan niet met verwijten smijten maar duidelijk aangeven hoe de situatie voor jou is.
Ik heb dat trouwens ook altijd als ik mijn geboorteplaats weer binnenrij dan krijg ik altijd dat vertrouwde gevoel van thuiskomen.
Zelfs na 15 jaar nog terwijl ik het hier prima naar mijn zin heb.
Het is het gehele plaatje. Het jaren lang gezeur met mijn schoonouders, wat weer invloed heeft op mijn huwelijk en daardoor ga ik me hier ook weer steeds minder prettig en thuis voelen in brabant. Het is niet dat ik mijn ouders mis, maar meer waar ik vandaan kom. Weet ook gewoon iet wat ik met mijn man en huwelijk aan moet op dit moment
Toch samen met je man om de tafel gaan zitten en hem duidelijk maken dat je dit niet meer trekt.
En dan niet met verwijten smijten maar duidelijk aangeven hoe de situatie voor jou is.
Ik heb dat trouwens ook altijd als ik mijn geboorteplaats weer binnenrij dan krijg ik altijd dat vertrouwde gevoel van thuiskomen.
Zelfs na 15 jaar nog terwijl ik het hier prima naar mijn zin heb.
zondag 11 juli 2010 om 13:59
quote:superstar_2 schreef op 11 juli 2010 @ 12:47:
Gaat dit nu over je schoonouders of over het feit dat jij je niet thuis voelt in Brabant en eigenlijk terug naar je geboortestad zou willen?
Dit vraag ik me ook af, na het lezen van je verhaal.
Daarnaast; hoe vinden je kinderen het, bij opa en oma? Als zij er niet met tegenzin heen gaan (voor zover dat kan, op hun leeftijd) vind ik dat jij je er maar even overheen moet zetten.
Gaat dit nu over je schoonouders of over het feit dat jij je niet thuis voelt in Brabant en eigenlijk terug naar je geboortestad zou willen?
Dit vraag ik me ook af, na het lezen van je verhaal.
Daarnaast; hoe vinden je kinderen het, bij opa en oma? Als zij er niet met tegenzin heen gaan (voor zover dat kan, op hun leeftijd) vind ik dat jij je er maar even overheen moet zetten.
zondag 11 juli 2010 om 14:19
Dat je man je laat vallen voor zijn ouders vind ik te kort door de bocht, het zijn wel zijn ouders! Het is voor hem ook naar dat jij het zo slecht met hen kan vinden (hoe gelijk je misschien ook hebt).
Het komt nu op me over alsof praten met je man betekent dat jij hem gaat vertellen wat er mis is en je daarna verwacht dat hij doet wat je zegt (wat niet gebeurt en dan ben jij boos/teleurgesteld).
Maar zoeken jullie wel SAMEN wel naar oplossingen?
Het komt nu op me over alsof praten met je man betekent dat jij hem gaat vertellen wat er mis is en je daarna verwacht dat hij doet wat je zegt (wat niet gebeurt en dan ben jij boos/teleurgesteld).
Maar zoeken jullie wel SAMEN wel naar oplossingen?
zondag 11 juli 2010 om 18:20
Ik heb je vorige topic ook gedeeltelijk gelezen en het is natuurlijk vreselijk als dit je gebeurt, dat vooropgesteld. Maar... je hebt het nu al zo vaak aangekaart bij je man en hij laat het op z'n beloop, dus dat werkt niet. Ik denk dan dat het tijd is voor de volgende stap: ga met zijn ouders praten. Jij alleen. Bel ze op en vraag wanneer je een keertje langs mag komen omdat je graag iets met ze zou willen bespreken. Bereid je daar goed op voor en probeer het te vertellen vanuit jouw perspectief. Dus wat iemand hier al zei: ga hen niks verwijten, want dat stuit alleen maar op weerstand, maar probeer zo duidelijk mogelijk uit te leggen hoe het komt dat jij je niet door hen geaccepteerd voelt; noem een paar voorbeelden van uitspraken en vertel wat die met je doen; laat ze weten dat jij ontzettend verdrietig wordt van deze situatie en dat je zo had gehoopt dat ze jou als hun schoondochter zouden accepteren.
Het lijkt mij dat dat twee kanten op kan gaan: of ze schrikken zich dood en worden zich er dan pas van bewust hoe ze op jou zijn overgekomen, of ze gooien je alleen nog maar meer verwijten in je gezicht. In het eerste geval heb je een basis om op door te gaan (samen met je man), in het tweede geval kun je zeggen dat jij er alles aan gedaan hebt en heb je een basis om met je man tot een oplossing te komen die niet inhoudt dat jij je maar aan moet passen. Want dat is dan een gepasseerd station.
Denk je dat dat je lukt, een gesprek met hen?
Het lijkt mij dat dat twee kanten op kan gaan: of ze schrikken zich dood en worden zich er dan pas van bewust hoe ze op jou zijn overgekomen, of ze gooien je alleen nog maar meer verwijten in je gezicht. In het eerste geval heb je een basis om op door te gaan (samen met je man), in het tweede geval kun je zeggen dat jij er alles aan gedaan hebt en heb je een basis om met je man tot een oplossing te komen die niet inhoudt dat jij je maar aan moet passen. Want dat is dan een gepasseerd station.
Denk je dat dat je lukt, een gesprek met hen?
zondag 11 juli 2010 om 19:07
Ik denk dat niet het echte probleem is dat je in Brabant zit, maar dat je je niet helemaal op je plekje voelt en je eigenlijk aangevallen voelt. In het midden van het land wordt je wel geaccepteerd, en daar voel je je ook minder eenzaam (dat haal ik tenminste wel uit je verhaal, dat je je nogal eenzaam voelt)
Ik zou je grenzen gewoon stellen. Tegen je echtgenoot zeggen dat het wat jou betreft met zijn ouders tot hier en niet verder is, dat je in principe niet de verhoudingen op scherp wilt stellen maar dat je je ook niet als vuilnis wil laten behandelen. Dus als je schoonmoeder lastig doet, jij vertrekt. Ik vind daarbij ook dat alhoewel je man in een lastige positie zit, hij ook jouw positie moet kunnen begrijpen en hoe lastig die is. Ik zou het gewoon heel helder zeggen; beste echtgenoot van me, ik zit er zodanig doorheen dat ik al aan het overwegen ben om weer weg te gaan, etc.
Niemand is meer verantwoordelijk dan jij voor jouw geluk, en het is niet zo dat jij dit hoeft te pikken. Veel succes!
Ik zou je grenzen gewoon stellen. Tegen je echtgenoot zeggen dat het wat jou betreft met zijn ouders tot hier en niet verder is, dat je in principe niet de verhoudingen op scherp wilt stellen maar dat je je ook niet als vuilnis wil laten behandelen. Dus als je schoonmoeder lastig doet, jij vertrekt. Ik vind daarbij ook dat alhoewel je man in een lastige positie zit, hij ook jouw positie moet kunnen begrijpen en hoe lastig die is. Ik zou het gewoon heel helder zeggen; beste echtgenoot van me, ik zit er zodanig doorheen dat ik al aan het overwegen ben om weer weg te gaan, etc.
Niemand is meer verantwoordelijk dan jij voor jouw geluk, en het is niet zo dat jij dit hoeft te pikken. Veel succes!
zondag 11 juli 2010 om 20:10
SVM, je hebt dit probleem al eerder enkele malen aangekaart op dit forum.
Ik word er zo moe van.
je schrijft in een andere topic dat je hekel hebt aan je schoonmoeder, ik vrees dat het niet echt meer wat gaat worden omdat je met erg veel mensen conflicten hebt, en het steeds opnieuw aankaarten van hetzelfde probleem schiet niet op.
Ik word er zo moe van.
je schrijft in een andere topic dat je hekel hebt aan je schoonmoeder, ik vrees dat het niet echt meer wat gaat worden omdat je met erg veel mensen conflicten hebt, en het steeds opnieuw aankaarten van hetzelfde probleem schiet niet op.
wees jezelf, er zijn genoeg anderen.
maandag 12 juli 2010 om 07:55
Ik word ook wel moe van dit soort verhalen, het ligt allemaal aan een ander....
Heb je al eens met je man gepraat over wat jij graag ánders wil? Weten jullie van elkaar hoe je het liefst jullie leven in zou richten en kun je daar samen uitkomen? Volgens mij heb je inmiddels heeeeel veel kleine dingen heel groot laten worden, wat het heel ingewikkeld maakt om er goed uit te komen.
Ga eerst weer eens met je man écht op één lijn zitten. Ga samen een weekend weg, zonder kinderen en ontdek eens hoe leuk je elkaar eigenlijk ookalsweer vindt.
Heb je al eens met je man gepraat over wat jij graag ánders wil? Weten jullie van elkaar hoe je het liefst jullie leven in zou richten en kun je daar samen uitkomen? Volgens mij heb je inmiddels heeeeel veel kleine dingen heel groot laten worden, wat het heel ingewikkeld maakt om er goed uit te komen.
Ga eerst weer eens met je man écht op één lijn zitten. Ga samen een weekend weg, zonder kinderen en ontdek eens hoe leuk je elkaar eigenlijk ookalsweer vindt.
maandag 12 juli 2010 om 08:53
Als jij je zo aan het focussen bent op het gedrag van je schoonouders, dat inmiddels ook je relatie eraan ten onder freigt te gaan, wordt het tijd dat je een daad gaat stellen.
Ik heb je vorige topic gelezen, maar het enige dat je doet is klagen en het slachtoffer zijn.
Neem eens het heft in eigen handen, los van je man, en ga de confrontatie aan.
Spreek met je schoonouders en geef je grenzen aan.
Doe hetzelfde met je man, ook hij moet weten en ervaren hoe het met jou is nu en dat de grens bereikt is.
Als de realtie strandt zijn er alleen maar verliezers.
Ik heb je vorige topic gelezen, maar het enige dat je doet is klagen en het slachtoffer zijn.
Neem eens het heft in eigen handen, los van je man, en ga de confrontatie aan.
Spreek met je schoonouders en geef je grenzen aan.
Doe hetzelfde met je man, ook hij moet weten en ervaren hoe het met jou is nu en dat de grens bereikt is.
Als de realtie strandt zijn er alleen maar verliezers.
