Psyche
alle pijlers
Persoonlijkheidsstoornis, wat nu?
dinsdag 20 juli 2010 om 09:17
Hallo Dames,(heren)
Een tijd geleden ben ik verhuisd naar het zuiden van het land om te gaan samenwonen.
Het kostte me veel moeite om hier te wennen maar na een lange tijd is het dan toch gelukt, soort van. Ik heb geaccepteerd dat ik hier woon maar of ik er nou blij van word.
Maar goed ik word de laatste tijd bijna nergens blij van, ja mijn relatie gaat een stuk beter dan eerst maar dan nog heb ik het gevoel dat ik mezelf kwijt ben geraakt.
Ik weet gewoon niet meer wie ik ben, ik heb sowieso nooit geweten wat ik wil met mijn leven of voor wat voor werk ik nou voorbestemd ben.
Ik heb lang bij maatschappelijk werkers en psychologen gelopen maar dat leverde weinig op.
Nu ben ik zelf eens gaan zoeken op internet naar Persoonlijkheidsstoornissen en kwam uit op 2 waarin ik mezelf herken : een Narcisistische persoonlijkheidsstoornis en een schitzotypische persoonlijkheidstoornis.
Toen ik het las zag ik zoveel herkenning en dacht ik ineens ja zo ben ik. Maar wat moet ik eraan doen?
In therapie gaan om het op te lossen? Bellen met een psycholoog?
Mijn baan is een bron van negativiteit, ik ben daar zo ongelooflijk ongelukkig. Morgen komt mijn moeder en ik heb bijna de neiging om haar mijn spullen mee terug naar mijn oude huis te laten nemen.
Ik weet het gewoon niet meer, ik wil wel bij mijn vriend zijn maar mijn verschillende kanten maken hem af en toe ook gek.
Ik heb al vaak gedreigd om het uit te maken, puur omdat ik er genoeg van had om heimwee te hebben.
Heeft iemand advies.
Een tijd geleden ben ik verhuisd naar het zuiden van het land om te gaan samenwonen.
Het kostte me veel moeite om hier te wennen maar na een lange tijd is het dan toch gelukt, soort van. Ik heb geaccepteerd dat ik hier woon maar of ik er nou blij van word.
Maar goed ik word de laatste tijd bijna nergens blij van, ja mijn relatie gaat een stuk beter dan eerst maar dan nog heb ik het gevoel dat ik mezelf kwijt ben geraakt.
Ik weet gewoon niet meer wie ik ben, ik heb sowieso nooit geweten wat ik wil met mijn leven of voor wat voor werk ik nou voorbestemd ben.
Ik heb lang bij maatschappelijk werkers en psychologen gelopen maar dat leverde weinig op.
Nu ben ik zelf eens gaan zoeken op internet naar Persoonlijkheidsstoornissen en kwam uit op 2 waarin ik mezelf herken : een Narcisistische persoonlijkheidsstoornis en een schitzotypische persoonlijkheidstoornis.
Toen ik het las zag ik zoveel herkenning en dacht ik ineens ja zo ben ik. Maar wat moet ik eraan doen?
In therapie gaan om het op te lossen? Bellen met een psycholoog?
Mijn baan is een bron van negativiteit, ik ben daar zo ongelooflijk ongelukkig. Morgen komt mijn moeder en ik heb bijna de neiging om haar mijn spullen mee terug naar mijn oude huis te laten nemen.
Ik weet het gewoon niet meer, ik wil wel bij mijn vriend zijn maar mijn verschillende kanten maken hem af en toe ook gek.
Ik heb al vaak gedreigd om het uit te maken, puur omdat ik er genoeg van had om heimwee te hebben.
Heeft iemand advies.
dinsdag 20 juli 2010 om 09:23
Rogue, je vorige topic over je relatie was al zorgwekkend. Lees zelf nog eens terug wat jij daar hebt geschreven en welke reacties je hebt gekregen. Volgens mij is stap 1 je relatie verbreken en dat verwerken. Stap 2 is een leuke baan zoeken waar je voldoening uit haalt.
Om zelf via internet een diagnose te stellen van een persoonlijkheidsstoornis, gaat echt te ver. Als je ongelukkig bent in je relatie en in je werk, hoef je echt geen stoornis te hebben, maar kun je ook gewoon ongelukkig zijn. Natuurlijk beinvloedt dat je leven. Ik zou bijna zeggen: hoe kan een mens gelukkig zijn als ie een rotbaan en een slechte relatie heeft?
Zoek hulp, maar laat het aan deskundigen over om een diagnose te stellen en om een behandelplan te maken.
Om zelf via internet een diagnose te stellen van een persoonlijkheidsstoornis, gaat echt te ver. Als je ongelukkig bent in je relatie en in je werk, hoef je echt geen stoornis te hebben, maar kun je ook gewoon ongelukkig zijn. Natuurlijk beinvloedt dat je leven. Ik zou bijna zeggen: hoe kan een mens gelukkig zijn als ie een rotbaan en een slechte relatie heeft?
Zoek hulp, maar laat het aan deskundigen over om een diagnose te stellen en om een behandelplan te maken.
dinsdag 20 juli 2010 om 09:23
Ik zou eerst eens een afspraak maken met je huisarts voor een verwijzing naar een psycholoog.
Internet is een fijne bron van herkenning en soms klopt het idd wat je zelf denkt maar je moet toch echt gediagnosticeerd worden door een professional.
Ik heb zelf ook een persoonlijkheidsstoornis..
Internet is een fijne bron van herkenning en soms klopt het idd wat je zelf denkt maar je moet toch echt gediagnosticeerd worden door een professional.
Ik heb zelf ook een persoonlijkheidsstoornis..
If you want to tell people the truth, make them laugh, otherwise they`ll kill you
dinsdag 20 juli 2010 om 09:27
quote:evalientje2 schreef op 20 juli 2010 @ 09:23:
Rogue, je vorige topic over je relatie was al zorgwekkend. Lees zelf nog eens terug wat jij daar hebt geschreven en welke reacties je hebt gekregen. Volgens mij is stap 1 je relatie verbreken en dat verwerken. Stap 2 is een leuke baan zoeken waar je voldoening uit haalt.
Om zelf via internet een diagnose te stellen van een persoonlijkheidsstoornis, gaat echt te ver. Als je ongelukkig bent in je relatie en in je werk, hoef je echt geen stoornis te hebben, maar kun je ook gewoon ongelukkig zijn. Natuurlijk beinvloedt dat je leven. Ik zou bijna zeggen: hoe kan een mens gelukkig zijn als ie een rotbaan en een slechte relatie heeft?
Zoek hulp, maar laat het aan deskundigen over om een diagnose te stellen en om een behandelplan te maken.
Ja weet je wat het gekke is, aan mijn relatie ligt het nu echt niet.
Het gaat echt zoveel beter tussen ons, we praten veel meer en doen meer leuke dingen. En ja misschien ben ik wel gewoon ongelukkig, ik weet het niet meer. Ik las gewoon die info op internet en het leek zoveel op waar ik al mijn hele leven last van heb. Dat gevoel van dat ik belangrijker ben ( wil zijn ) dan ik eigenlijk ben, gevoel van superieur zijn aan anderen. Dat herken ik wel vanaf toen ik klein was.
Denk dat ik sowieso hulp moet zoeken, maar weet alleen niet waar.
Rogue, je vorige topic over je relatie was al zorgwekkend. Lees zelf nog eens terug wat jij daar hebt geschreven en welke reacties je hebt gekregen. Volgens mij is stap 1 je relatie verbreken en dat verwerken. Stap 2 is een leuke baan zoeken waar je voldoening uit haalt.
Om zelf via internet een diagnose te stellen van een persoonlijkheidsstoornis, gaat echt te ver. Als je ongelukkig bent in je relatie en in je werk, hoef je echt geen stoornis te hebben, maar kun je ook gewoon ongelukkig zijn. Natuurlijk beinvloedt dat je leven. Ik zou bijna zeggen: hoe kan een mens gelukkig zijn als ie een rotbaan en een slechte relatie heeft?
Zoek hulp, maar laat het aan deskundigen over om een diagnose te stellen en om een behandelplan te maken.
Ja weet je wat het gekke is, aan mijn relatie ligt het nu echt niet.
Het gaat echt zoveel beter tussen ons, we praten veel meer en doen meer leuke dingen. En ja misschien ben ik wel gewoon ongelukkig, ik weet het niet meer. Ik las gewoon die info op internet en het leek zoveel op waar ik al mijn hele leven last van heb. Dat gevoel van dat ik belangrijker ben ( wil zijn ) dan ik eigenlijk ben, gevoel van superieur zijn aan anderen. Dat herken ik wel vanaf toen ik klein was.
Denk dat ik sowieso hulp moet zoeken, maar weet alleen niet waar.
dinsdag 20 juli 2010 om 09:30
dinsdag 20 juli 2010 om 09:34
dinsdag 20 juli 2010 om 09:36
quote:Rogue_22 schreef op 20 juli 2010 @ 09:27:
[...]
Ja weet je wat het gekke is, aan mijn relatie ligt het nu echt niet.
Het gaat echt zoveel beter tussen ons, we praten veel meer en doen meer leuke dingen. En ja misschien ben ik wel gewoon ongelukkig, ik weet het niet meer. Ik las gewoon die info op internet en het leek zoveel op waar ik al mijn hele leven last van heb. Dat gevoel van dat ik belangrijker ben ( wil zijn ) dan ik eigenlijk ben, gevoel van superieur zijn aan anderen. Dat herken ik wel vanaf toen ik klein was.
Denk dat ik sowieso hulp moet zoeken, maar weet alleen niet waar.
Heb je inmiddels een huisarts? Die had je in je vorige topic meen ik nog niet. Begin dan daar. Je huisarts zou je verder moeten kunnen helpen.
Misschien heb je wel een persoonlijkheidsstoornis, misschien niet. Als ik de DSM (een handboek met symptomen van psychische aandoeningen) er op na sla, voldoe ik ook aan een stuk of 4 stoornissen. Zo simpel is het niet, daar heb je echt een deskundige bij nodig.
Weet je, jij bent de enige die iets kan doen. Je moeder kan je spullen inpakken en je mee naar huis nemen, je broertje, oma en tante kunnen je relatieadvies geven, je vriendje kan (weer) lief voor je zijn. Op het forum kunnen we een luisterend oor bieden en je een spiegel voorhouden. Maar jij bent verantwoordelijk voor jezelf. En als jij niet gelukkig bent of niet goed in je vel zit, moet je zelf actie ondernemen en hulp zoeken, hoe moeilijk dat ook is. Succes!
[...]
Ja weet je wat het gekke is, aan mijn relatie ligt het nu echt niet.
Het gaat echt zoveel beter tussen ons, we praten veel meer en doen meer leuke dingen. En ja misschien ben ik wel gewoon ongelukkig, ik weet het niet meer. Ik las gewoon die info op internet en het leek zoveel op waar ik al mijn hele leven last van heb. Dat gevoel van dat ik belangrijker ben ( wil zijn ) dan ik eigenlijk ben, gevoel van superieur zijn aan anderen. Dat herken ik wel vanaf toen ik klein was.
Denk dat ik sowieso hulp moet zoeken, maar weet alleen niet waar.
Heb je inmiddels een huisarts? Die had je in je vorige topic meen ik nog niet. Begin dan daar. Je huisarts zou je verder moeten kunnen helpen.
Misschien heb je wel een persoonlijkheidsstoornis, misschien niet. Als ik de DSM (een handboek met symptomen van psychische aandoeningen) er op na sla, voldoe ik ook aan een stuk of 4 stoornissen. Zo simpel is het niet, daar heb je echt een deskundige bij nodig.
Weet je, jij bent de enige die iets kan doen. Je moeder kan je spullen inpakken en je mee naar huis nemen, je broertje, oma en tante kunnen je relatieadvies geven, je vriendje kan (weer) lief voor je zijn. Op het forum kunnen we een luisterend oor bieden en je een spiegel voorhouden. Maar jij bent verantwoordelijk voor jezelf. En als jij niet gelukkig bent of niet goed in je vel zit, moet je zelf actie ondernemen en hulp zoeken, hoe moeilijk dat ook is. Succes!
dinsdag 20 juli 2010 om 09:41
quote:Rogue_22 schreef op 20 juli 2010 @ 09:34:
ja ik ken mijn huisarts nog niet zo lang, heb haar pas 1x gezien.
Maar weet ook niet wat ik nu moet doen, of ik mijn baan moet opzeggen of weer terug moet verhuizen een een weekendrelatie met mijn vriend houden ofzo. Ik weet het niet.
En dat maakt me echt bang en onzeker.
Dat je je HA nog niet zo lang kent, maakt toch niet uit?
En wat wil JIJ? Wil je verhuizen? Is het de buurt/stad die je ongelukkig maakt?
ja ik ken mijn huisarts nog niet zo lang, heb haar pas 1x gezien.
Maar weet ook niet wat ik nu moet doen, of ik mijn baan moet opzeggen of weer terug moet verhuizen een een weekendrelatie met mijn vriend houden ofzo. Ik weet het niet.
En dat maakt me echt bang en onzeker.
Dat je je HA nog niet zo lang kent, maakt toch niet uit?
En wat wil JIJ? Wil je verhuizen? Is het de buurt/stad die je ongelukkig maakt?
Perfectionisme is niet perfect...
dinsdag 20 juli 2010 om 09:42
Ja ik heb nu een huisarts, een vrouw ze is wel aardig.
Weet je het is zo moeilijk om verscheurd te zijn tussen heimwee en mijn vriend. Ik hou echt van mijn vriend, maar ik mis mijn dorp zo erg, en mijn oude werk mis ik ook ( op schiphol ) ik zou zo graag terug gaan.
Maar ik wil mijn vriend meehebben, en die kan niet mee voorlopig. Bedankt voor je advies Evalientje.
Weet je het is zo moeilijk om verscheurd te zijn tussen heimwee en mijn vriend. Ik hou echt van mijn vriend, maar ik mis mijn dorp zo erg, en mijn oude werk mis ik ook ( op schiphol ) ik zou zo graag terug gaan.
Maar ik wil mijn vriend meehebben, en die kan niet mee voorlopig. Bedankt voor je advies Evalientje.
dinsdag 20 juli 2010 om 09:46
quote:yathibiyya schreef op 20 juli 2010 @ 09:41:
[...]
Dat je je HA nog niet zo lang kent, maakt toch niet uit?
En wat wil JIJ? Wil je verhuizen? Is het de buurt/stad die je ongelukkig maakt?
Ja heel stiekem wil ik verhuizen, ik mis mijn oude dorp zo erg. Ik mis de mentaliteit van de mensen in het noorden, het bevalt me hier gewoon totaal niet. Van de stad hier word ik ongelukkig, mijn vriend weet dat ook.
Hij probeerd me zo goed mogelijk te steunen maar het is voor hem ook moeilijk, want heb al zovaak op het punt gestaan om terug te gaan.
[...]
Dat je je HA nog niet zo lang kent, maakt toch niet uit?
En wat wil JIJ? Wil je verhuizen? Is het de buurt/stad die je ongelukkig maakt?
Ja heel stiekem wil ik verhuizen, ik mis mijn oude dorp zo erg. Ik mis de mentaliteit van de mensen in het noorden, het bevalt me hier gewoon totaal niet. Van de stad hier word ik ongelukkig, mijn vriend weet dat ook.
Hij probeerd me zo goed mogelijk te steunen maar het is voor hem ook moeilijk, want heb al zovaak op het punt gestaan om terug te gaan.
dinsdag 20 juli 2010 om 09:48
Heimwee kun je niet onderschatten, daar kun je (als je er gevoelig voor bent) letterlijk ziek van zijn. Dan ook nog een baan waar je je niet senang in voelt... Meer dan voldoende reden om zo van de rel te zijn! En maar door blijven gaan, lijkt mij niet de manier.
Het is al gezegd, ik sluit me erbij aan; een afspraak met de huisarts maken. Mocht je doorverwezen worden naar een psych, vraag dan meer info; wat is hun "methode", man of vrouw (als dat voor jou uitmaakt), wachtlijsten, etc. Dan zou ik met meerdere psychs een afspraak proberen te maken voor een oriënterend gesprek. Het is nl. heel erg belangrijk dat het klikt.
Heel veel sterkte!
Het is al gezegd, ik sluit me erbij aan; een afspraak met de huisarts maken. Mocht je doorverwezen worden naar een psych, vraag dan meer info; wat is hun "methode", man of vrouw (als dat voor jou uitmaakt), wachtlijsten, etc. Dan zou ik met meerdere psychs een afspraak proberen te maken voor een oriënterend gesprek. Het is nl. heel erg belangrijk dat het klikt.
Heel veel sterkte!
dinsdag 20 juli 2010 om 09:53
quote:Rogue_22 schreef op 20 juli 2010 @ 09:42:
Ja ik heb nu een huisarts, een vrouw ze is wel aardig.
Weet je het is zo moeilijk om verscheurd te zijn tussen heimwee en mijn vriend. Ik hou echt van mijn vriend, maar ik mis mijn dorp zo erg, en mijn oude werk mis ik ook ( op schiphol ) ik zou zo graag terug gaan.
Maar ik wil mijn vriend meehebben, en die kan niet mee voorlopig. Bedankt voor je advies Evalientje.
Dat is ook moeilijk, ik kan me voorstellen dat je dan ongelukkig bent. Als je niet kunt aarden en bijvoorbeeld nog weinig vriendschappen en nog niet echt een eigen leven hebt in je nieuwe stad kun je ontzettend eenzaam zijn. Ook dat zijn dingen waar je kan proberen iets aan te doen: ga bij een sportclub, een muziekclub, probeer vriendinnen te zoeken. Zorg dat je ook naast je relatie en je werk nog een leven hebt.
En als het niet lukt om te aarden in het zuiden, weet dan dat latten ook heel lang heel goed kan gaan. Je màg terug en het met een weekendrelatie verder proberen. Je hoeft niet tegen wil en dank samen te wonen in een stad waar je ongelukkig bent.
Bel je huisarts, vanmorgen nog. Maak een afspraak. Maak je problemen bespreekbaar. Je komt er echt wel weer uit.
Ja ik heb nu een huisarts, een vrouw ze is wel aardig.
Weet je het is zo moeilijk om verscheurd te zijn tussen heimwee en mijn vriend. Ik hou echt van mijn vriend, maar ik mis mijn dorp zo erg, en mijn oude werk mis ik ook ( op schiphol ) ik zou zo graag terug gaan.
Maar ik wil mijn vriend meehebben, en die kan niet mee voorlopig. Bedankt voor je advies Evalientje.
Dat is ook moeilijk, ik kan me voorstellen dat je dan ongelukkig bent. Als je niet kunt aarden en bijvoorbeeld nog weinig vriendschappen en nog niet echt een eigen leven hebt in je nieuwe stad kun je ontzettend eenzaam zijn. Ook dat zijn dingen waar je kan proberen iets aan te doen: ga bij een sportclub, een muziekclub, probeer vriendinnen te zoeken. Zorg dat je ook naast je relatie en je werk nog een leven hebt.
En als het niet lukt om te aarden in het zuiden, weet dan dat latten ook heel lang heel goed kan gaan. Je màg terug en het met een weekendrelatie verder proberen. Je hoeft niet tegen wil en dank samen te wonen in een stad waar je ongelukkig bent.
Bel je huisarts, vanmorgen nog. Maak een afspraak. Maak je problemen bespreekbaar. Je komt er echt wel weer uit.
dinsdag 20 juli 2010 om 10:01
Het maakt niets uit dat je je huisarts nog nauwelijks kent. Zij is ervoor opgeleid om je te kunnen helpen met dit soort dingen. Als je het eng vindt om haar te vertellen hoe je je voelt, print dan dit topic uit, of in ieder geval je eigen posts en gaaf haar die te lezen. Zij zal het niet gek vinden, maar je willen helpen.
Als je al eerder bij psychologen etc hebt gelopen, lijkt de kans me gering dat je een persoonlijkheidsstoornis hebt, dat zou dan vast wel opgemerkt zijn. Dat neemt niet weg dat de juiste therapeut je wel zou kunnen helpen om je prettiger te voelen en issues op te lossen. Als standaard therapie met praten je niet verder helpt, geef dat dan ook aan bij je huisarts, wellicht dat een andere vorm van therapie (creatief oid) voor jou beter werkt.
En wat betreft je heimwee: heb je al een beetje een leven, iets eigens opgebouwd in het Zuiden? Hobby, eigen vriendenkring? Ik geloof er niets van dat iedereen dezelfde mentaliteit heeft, via iets wat jij leuk vindt om te doen kun je vast mensen tegenkomen waar het mee klikt. En je kunt op zoek naar een andere baan als deze niet bevalt.
Ik zou het zeker een jaar proberen, voor je terug verhuist. Ik zou het zelf zo jammer en beperkend vinden om mezelf vast te zetten aan 1 deel van het land om te wonen en te werken. Ik zie het altijd als een soort van territorium ontwikkelen. Een paar plekken vinden waar je het leuk hebt en dan is een nieuwe stad ook weer prima (mijn ervaring).
Als je al eerder bij psychologen etc hebt gelopen, lijkt de kans me gering dat je een persoonlijkheidsstoornis hebt, dat zou dan vast wel opgemerkt zijn. Dat neemt niet weg dat de juiste therapeut je wel zou kunnen helpen om je prettiger te voelen en issues op te lossen. Als standaard therapie met praten je niet verder helpt, geef dat dan ook aan bij je huisarts, wellicht dat een andere vorm van therapie (creatief oid) voor jou beter werkt.
En wat betreft je heimwee: heb je al een beetje een leven, iets eigens opgebouwd in het Zuiden? Hobby, eigen vriendenkring? Ik geloof er niets van dat iedereen dezelfde mentaliteit heeft, via iets wat jij leuk vindt om te doen kun je vast mensen tegenkomen waar het mee klikt. En je kunt op zoek naar een andere baan als deze niet bevalt.
Ik zou het zeker een jaar proberen, voor je terug verhuist. Ik zou het zelf zo jammer en beperkend vinden om mezelf vast te zetten aan 1 deel van het land om te wonen en te werken. Ik zie het altijd als een soort van territorium ontwikkelen. Een paar plekken vinden waar je het leuk hebt en dan is een nieuwe stad ook weer prima (mijn ervaring).
dinsdag 20 juli 2010 om 10:16
Ja zal mijn huisarts bellen en om hulp vragen.
En nee ik heb nog nie techt een leven hier, weinig vrienden ( maar die heb ik sowieso niet echt vaak ) en ik ben al op zoek naar ander werk, want dit maakt me nog ongelukkiger.
Ben wel blij dat het nu zoveel beter gaat in mijn relatie, dat is de reden dat ik het nog blijf proberen hier.
Ik geef het ook nog niet op, maar het is af en toe zo moeilijk voor me. Gelukkig gaf mijn vriend aan om op zich wel te willen verhuizen naar mijn woonplaats over een tijdje.
En nee ik heb nog nie techt een leven hier, weinig vrienden ( maar die heb ik sowieso niet echt vaak ) en ik ben al op zoek naar ander werk, want dit maakt me nog ongelukkiger.
Ben wel blij dat het nu zoveel beter gaat in mijn relatie, dat is de reden dat ik het nog blijf proberen hier.
Ik geef het ook nog niet op, maar het is af en toe zo moeilijk voor me. Gelukkig gaf mijn vriend aan om op zich wel te willen verhuizen naar mijn woonplaats over een tijdje.
dinsdag 20 juli 2010 om 10:32
Ik ben ook student psychologie en ik heb ook al menig aantal persoonlijkheidsstoornissen en andere psychische klachten ontdekt bij mezelf...
Zelf diagnosticeren? NIET DOEN!
Je hebt tegenwoordig genoeg testen die je daarbij kunnen helpen.
Begin allereerst toch een gesprek met je huisarts, hoe hoog die drempel ook is. De huisarts kan je door verwijzen naar een psycholoog. Die zal vervolgens het hele verhaal aanhoren de eerste keer, zo nodig vragen stellen om een goed overzicht van dat verhaal te krijgen. De volgende keren gaat hij meer in op jouw gevoelens hierbij, wat zijn struikelpunten en hoe ga je er zelf mee om. Na een aantal keer zal hij weten wat voor soort testen hij het best kan afnemen en dat met je doornemen.
Dit geldt natuurlijk niet voor alle psychologen, maar volgens 'het boekje' is dit de stand van zaken qua hoe het zou moeten.
Twijfel niet om hulp te zoeken. Je zit klaarblijkelijk ergens mee wat je er hoog zit en van al dat analyseren kun je maar zo verkeerde conclusies trekken.
Succes ermee!
Zelf diagnosticeren? NIET DOEN!Je hebt tegenwoordig genoeg testen die je daarbij kunnen helpen.
Begin allereerst toch een gesprek met je huisarts, hoe hoog die drempel ook is. De huisarts kan je door verwijzen naar een psycholoog. Die zal vervolgens het hele verhaal aanhoren de eerste keer, zo nodig vragen stellen om een goed overzicht van dat verhaal te krijgen. De volgende keren gaat hij meer in op jouw gevoelens hierbij, wat zijn struikelpunten en hoe ga je er zelf mee om. Na een aantal keer zal hij weten wat voor soort testen hij het best kan afnemen en dat met je doornemen.
Dit geldt natuurlijk niet voor alle psychologen, maar volgens 'het boekje' is dit de stand van zaken qua hoe het zou moeten.
Twijfel niet om hulp te zoeken. Je zit klaarblijkelijk ergens mee wat je er hoog zit en van al dat analyseren kun je maar zo verkeerde conclusies trekken.
Succes ermee!
dinsdag 20 juli 2010 om 17:29
Ik ben gediagnostiseerd met Borderline Persoonlijkheidsstoornis...Via het GGZ. En 1 ding, zelfdiagnose, NIET DOEN! Je gaat je (bewust of onbewust) verschuilen achter dingen, omdat je zelf 'weet waardoor het komt'. Laat het officieel vaststellen (of ontkrachten) zodat je er een beter beeld van krijgt, en duidelijkere oplossingen voorgelegd krijgt over wat je wel, al dan niet moet/kunt doen.
dinsdag 20 juli 2010 om 19:07
quote:Rogue_22 schreef op 20 juli 2010 @ 10:16:
. Gelukkig gaf mijn vriend aan om op zich wel te willen verhuizen naar mijn woonplaats over een tijdje.Kun je daar dan een vaste afspraak over maken met hem? Dan kun je daarnaartoe werken, iets om naar uit te zien. Ik heb nu bijna tien jaar in een stad gewoond waar ik ook niet echt kon aarden, ben er niet gelukkiger door geworden, maar heb wel mijn best gedaan om er iets van te maken. Binnenkort verhuizen we naar de plek waar ik vandaan kom en ik denk dat het me goed zal doen. Toch raad ik je aan om er het beste van te maken voorlopig, ga iets doen wat je leuk vindt, daar ontmoet je misschien ook mensen met dezelfde interesses.
. Gelukkig gaf mijn vriend aan om op zich wel te willen verhuizen naar mijn woonplaats over een tijdje.Kun je daar dan een vaste afspraak over maken met hem? Dan kun je daarnaartoe werken, iets om naar uit te zien. Ik heb nu bijna tien jaar in een stad gewoond waar ik ook niet echt kon aarden, ben er niet gelukkiger door geworden, maar heb wel mijn best gedaan om er iets van te maken. Binnenkort verhuizen we naar de plek waar ik vandaan kom en ik denk dat het me goed zal doen. Toch raad ik je aan om er het beste van te maken voorlopig, ga iets doen wat je leuk vindt, daar ontmoet je misschien ook mensen met dezelfde interesses.
donderdag 29 juli 2010 om 23:22
Als het gaat om persoonlijkheidsstoornissen heb ik weinig vertrouwen in de professionals...Heb hier zo vaak gelezen dat elk psych wel wat anders verzint. En volgens mij gaat er aan het stellen van een diagnose vaak genoeg weinig onderzoek aan vooraf ( dat was bij mij he geval).
De lijn tussen "lastige" karaktertrekken of pathologisch is heel dun. Wel opmerkelijk dat jij nps herkenbaar is voor je . Eigenlijk vind ik het wel heel erg moedig dat je dit van jezelf durft te vinden.
Ben wel benieuwd waarom je dat denkt...
anyway als je het leven niet zo leuk vind oid en het gevoel hebt dat je er niet uitkomt, dan lijkt mij de stap naar de ha of psych, als je daarvoor open staat, zeker zinvol.
De lijn tussen "lastige" karaktertrekken of pathologisch is heel dun. Wel opmerkelijk dat jij nps herkenbaar is voor je . Eigenlijk vind ik het wel heel erg moedig dat je dit van jezelf durft te vinden.
Ben wel benieuwd waarom je dat denkt...
anyway als je het leven niet zo leuk vind oid en het gevoel hebt dat je er niet uitkomt, dan lijkt mij de stap naar de ha of psych, als je daarvoor open staat, zeker zinvol.
vrijdag 30 juli 2010 om 07:45
niet zelf diagnoses gaan stellen n.a.v. internet. had zelf een keer enorme pijn in mijn maag en buik (dit duurde een paar weken, btw) en raakte helemaal in paniek toen ik ging lezen over 'levertransplantaties'. bleek het gewoon iets heel anders te zijn.
omdat je je dorp en je werk en je vrienden mist ben je nog geen narcist.
ik snap dat je het moeilijk vindt om weg te gaan want je relatie gaat nu lekker. maar als dat echt een goede relatie is dan heb je ook de 'rek' om te kunnen latten voor een tijdje.
ga toch lekker terug en voel je gelukkig.
omdat je je dorp en je werk en je vrienden mist ben je nog geen narcist.
ik snap dat je het moeilijk vindt om weg te gaan want je relatie gaat nu lekker. maar als dat echt een goede relatie is dan heb je ook de 'rek' om te kunnen latten voor een tijdje.
ga toch lekker terug en voel je gelukkig.
