Wat moet ik nou..........

Er is een verschil tussen dominantie en een complete hork zijn! De man neigt naar het tweede..



Toch zit er aan elk verhaal twee kanten. Het klinkt misschien niet leuk, maar ergens heb je het zelf toegelaten, waardoor hij steeds een stapje verder is gegaan. Hij weet dat je het hem daarna toch waarschijnlijk wel weer vergeeft.



Als ik in jouw situatie was, en me zo onzeker voelde door hém, zou ik eens een héél goed gesprek met hem voeren. Dat je zo niet behandeld wenst te worden, dat het respectloos is en dat je het zeker NIET hoeft te pikken van hem. Wil hij alleen zijn? Laat hem dan zn spullen pakken en zet hem het huis uit na die dreigementen, zul je zien hoe snel hij met de staart tussen de benen terug is.



Denk echt dat je wat meer pit in je aanpak nodig hebt om hier verandering in te krijgen. Met alleen maar lief gepraat kom je denk ik bij deze man niet erg ver. Duidelijk op je strepen staan en grenzen trekken. Misschien ben je bang voor het gevolg, maar dat is wel het minste wat je kunt doen!

wat een vreselijke situatie... soms snap ik vrouwen niet. Mannen ook niet. Een relatie moet leuk zijn (tuurlijk zijn er soms wat dalletjes) maar je moet elkaar begrijpen en er voor elkaar zijn.

Bij sommige mensen heb ik het idee dat ze bij elkaar blijven omdat een gewoonte wordt.. Meis, ik zou zeggen, vertrek. Deze man is niet goed voor je. Zoek toch een goede vent



http://www.nu.nl/lifestyl ... tie-levensgevaarlijk.html

tis eigenlijk heel makkelijk. Deze kerel zal nooit veranderen. Sterker nog het zal alleen maar erger worden (mede ook omdat jij er mee akkoord gaat). Dus wegwezen!

Dat je het al zes jaar volhoudt.. Ik was denk al in het eerste jaar mijn spullen gaan pakken. Zo laat je je toch behandelen ookal heb je ruzie. Mijn vriend en ik heb nog nooit (een grote) ruzie gehad. En de keren dat we een meningsverschil hebben komen we er niet lang daar na wel uit. En wij knuffelen elkaar adn wel. Waarom ben je anders een paar?

In een relatie is het sowieso geven en nemen en soms moet je aanpassen/schikken in bepaalde situaties. Je hoeft jezelf niet compleet te veranderen maar je kunt best luisteren naar de wens van anderen. Helemaal als je partner er onzeker van wordt! Hallo zeg, een relatie met een beetje vertrouwen, respect en intimiteit is niet teveel gevraagd

Dat hij zo is kan allemaal waar zijn, en dat mag allemaal.



Maar waarom zit jij in een relatie waarbij je moet smeken/ vragen om liefdevolle gebaren of bevestiging TERWIJL je daar niet blij van wordt. Als je er nou nog blij van zou worden snap ik het, maar je doet iets wat je niet wil en gaat daar ook willens en wetens mee door.

quote:inktvlek schreef op 22 juli 2010 @ 13:21:

Ik ben niet bang voor hem, maar wel voor de reactie tijdens een ruzie omdat ik niet meer uitgescholden wil worden en dat kan ik wel aangeven, maar daar trekt ie zich niets van aan.....zo zit hij nou eenmaal in elkaar zegt hij dan..



Jij laat dat zelf toe.



Voorheen na een ruzie dan wist hij dondersgoed dat hij fout zat en daar kwam hij ook altijd op terug, dat ie dondersgoed begrijpt dat het me pijn doet.....dat gebeurd nu niet meer, ik mag het nu doen met dat ik alles niet zo serieus moet nemen en anders ben ik een zeikerd en zegt ie dat alle wijven hetzelfde zijn.....



Natuurlijk was hij eerst lief en schattig na een ruzie. Nu hij weet dat hij er mee weg komt omdat jij het allemaal pikt hoeft dat lieve en schattige niet meer. Wordt eens een keer flink pissig zeg. Misschien dat hij je dan wel serieus gaat nemen.



Ik ben zelf een heel onzeker typje en daardoor walst hij ook makkelijk over me heen, dat weet ie zelf ook.... en ik herken het ook wel dat ik naar zijn maatstaven leef, maar goed doe ik het toch niet altijd, maarja....niemand is perfect dus dat kan toch ook niet !!



Je hoeft niet perfect te zijn, als je maar blij bent met jezelf. En dat ben je niet. Dus wat moet jij anders doen om wel weer blij te zijn met jezelf. Uit deze relatie stappen of anders op hem reageren misschien?



Hij kan juist ook heel emotioneel zijn, en zo meedenkend en dat zijn juist de kanten waar ik bij hem op ben gevallen...alleen het met mij meedenken hoe iets aankom tof overkomt dat is het laatste half jaar steeds minder.....Misschien ook omdat ik het niet meer trek, als we nu ruzie hebben dan kan ik niet eten, heb last van mn maag en voel me zo leeg......Als ik dat aangeef dan zegt ie dat het mijn probleem is.....dat hij wel snapt hoe ik me voel, maar dat hij gewoon zo is....



Het interesseert hem niet heel erg hoe jij je voelt, of hij is ook moe van alle drama die om een ruzie heen hangt. Daar is ook wat voor te zeggen. (Bijvoorbeeld ; Elke keer emo gedoe omdat jij je misschien wel te veel aantrekt, maar het wel pikt. Ik zou daar ook moe van worden en denken; Of je gaat heel duidelijk zijn in wat je wel of niet pikt, of je moet niet zeuren). Dat het niet werkt tussen jullie zoals het nu gaat, dat is duidelijk.



Het is ook niet zo dat ik hem probeer te veranderen, maar voorheen liet hij toch wel zien bewust te zijn van zn gedrag en bood hij ook zn excuses aan en konden we erover praten....maar dat gaat gewoon bijna niet meer omdat we dan in een kringetje praten en de uitkomst is dat ik m niet zo serieus moet nemen.....



Waarom neem je hem eigenlijk wel serieus? Hij gedraagt zich kinderachtig en emotioneel onderontwikkeld en jij behandeld hem dan als volwassen man. Wat gebeurt er als je hem duidelijk maakt dat hij terug mag komen bij je als hij zich normaal weet te gedragen en dat je niet ingaat op die oncontroleerbare buien van hem? Dat maakt het ook makkelijker voor jou om je niet als slachtoffer te gedragen, maar als een volwassen vrouw



Ik ben begin dit jaar geopereerd en heel slecht uit de narcose gekomen en toen is hij heel bang geweest mij te verliezen, eenmaal weer thuis is hij heel zorgzaam en lief geweest en ndat ik weer beter was is het slechter geworden dat we ergens over konden praten.....



Heb jij misschien veel bevestiging aan hem gevraagd? Je bent al onzeker gaf je aan, en toen had je hem ook nog eens nodig. Geeft hij die extra dingen niet, is het dan an sich oke of heb je dan het gevoel dat je dat wel nodig hebt?



In mn vorige relatie kon ik ook niet praten met mn ex en had ik me voorgenomen om dat nooit meer mee te maken....en toch zit ik er weer middenin.....soms denk ik ook of het aan mij ligt.....ben ik te lief en te makkelijk of denk ik juist te veel na...



Het ligt ook aan jou, en aan de wisselwerking. Als jij dit niet zo wil kan het ook anders. Je kiest er zelf voor om hier in te zitten, die schuld/ verantwoording kun je dus niet op een ander schuiven.



De vragen zijn;

Hoe ging je hiermee om? Hoe ga je hier nú mee om, en hoe ga je hier in de toekomst mee om?

Heb je er ooit over nagedacht om relatietherapie op te zoeken? Hij heeft een karaktereigenschap waar je moeilijk mee om kan gaan. Hij zou dat het liefste moeten veranderen in jouw ogen.



Hij vindt waarschijnlijk dat je overdrijft in je reactie op de uitspattingen omdat hij dat niet zo bedoeld en wordt waarschijnlijk gek van de excuses die hij moet maken.



Okay, ik keur zijn gedrag niet goed. Maar dit is wel iets waar jullie uit zouden kunnen komen met relatietherapie als je dat wil. Overweeg het eens voordat je radicale keuzes maakt. Denk je nu al, 'dat heeft totaal geen zin', dan heb je je keuze al gemaakt. en zal op 2 van JJ80 de juiste zijn.

Misschien speelt ook een factor mee dat je niet zo goed durft om de stap te nemen?? Bang voor het alleen zijn??

Daar had ik last van in het verleden. Bang om in het diepe te springen en helemaal opnieuw te beginnen

quote:inktvlek schreef op 23 juli 2010 @ 13:57:

Ik merk aan hem ook wel dat hij zichzelf in een slachtoffer positie plaatst als we ruzie hebben ..en die ruzies hebben we inderdaad eens in de 2 maanden ofzo, het is niet elke dag.

Als we dan ruzie hebben begint hij al gauw met dat hij liever alleen is en dat hij een kutleven heeft en na een ruzie weerlegt hij dat altijd met dat niets goed is tijdens een ruzie en dat hij zelf ook weet dat dat geen normale reactie is.....



Ik weet dat ik zelf mn mond nu open moet gaan trekken, voorheen durfde ik dat gewoon neit, bang voor nog verdere ruzie terwjil hij juist bang zou moeten zijn dat ik weg ga door zn gedrag.....Het duurt bij mij altijd heel erg lang voordat iemand over mn grenzen gaat, ik heb heel veel geduld en ben iets niet gauw zat.....ik relativeer eerder dan dat ik me irriteer.....maar als ik dan uiteindelijk iets zat ben, dan ben ik er ook klaar mee en dat ben ik in dit geval dus met zijn reacties tjidens een ruzie...ik wil me geen stuk stront meer voelen en als we geen ruzie hebben dat ik dan ineens wel lief ben.....gewoon gelijkwaardig heid en respect.....en dat heb ik hem ook verteld en dat snapt hij ook.....



De eerstvolgende strubbeling zal moeten uitwijzen of hij zn reactie zal veranderen en of dat echt gemeend is, en niet dat hij het doet omdat het dan maar beter is.....

Ik gooi niet zomaar een relatie van bijna 6 jaar weg, maar het heeft nu wel mijn grens bereikt.....

Ik merk ook dat ik de hele week al moeite heb om aardig te doen, het zit me gewoon zo diep....

Als hij grapjes maakt of me diep aankijkt weet ik niet hoe ik moet reageren, mn gevoel is even helemaal doodgeslagen....maar als ik ons nog een kans wil geven, zal ik er toch voor de laatse keer positief tegenover moeten staan....alleen denk ik nu continue als hij een grapje maakt of vrolijk is: meen je het nou.....en morgen kan je bui weer anders zijn en irriteer je je aan me.....





Waarom dan nog een keer toelaten dat ie je verder de vernieling in helpt?

Normaal ben ik niet van het weggooien van relaties, maar ik ben nog minder van het weggooien van jezelf. En dat ben jij aan het doen.

Ik zou ook relatie therapie serieus overwegen. Ooit ging het blijkbaar wel goed tussen jullie, maar inmiddels zijn er bij jullie beiden zoveel problemen ingeslopen in hoe jullie met elkaar omgaan.



Als hij iets doet dat jou kwetst, dan los je dat niet op met een knuffel en sorry zeggen, en helemaal niet met 'zo ben ik nou eenmaal'.

Een betere oplossing is om na afloop (als jullie allebei weer kalm zijn) met elkaar te gaan praten over hoe je ervoor kan zorgen dat dat de volgende keer niet meer gebeurt.

Heeft hij wel eens nagedacht over wat hij kan doen als jullie ruzie hebben zodat het niet meer zo uit de hand loopt? (zich even terugtrekken bijv.) En wat jij kan doen? (bijv. duidelijk aangeven dat hij je kwetst en weg moet, of zelf even weggaan)

Een therapeut kan jullie helpen om vaste patronen te doorbreken en anders op elkaar te reageren, zodat die ruzies eens wat normaler verlopen.