Werk & Studie
alle pijlers
Kinderwens en werkeloos...
woensdag 21 juli 2010 om 21:03
Sinds kort ben ik op zoek naar een nieuwe baan. Ik merk in sollicitatiegesprekken dat 'de andere kant van de tafel' even slikt als ze horen dat ik één kindje heb. Het enthousiasme neemt direct af. Want, zie je ze denken, er komt vast nog een tweede en het is zo'n gedoe met zwangerschapsverlof en dergelijke. Ik heb het idee dat ik door mijn situatie niet aantrekkelijk ben om in dienst te nemen.
Eén ding klopt absoluut: ik wil nog een tweede kindje. Ik heb nu de neiging om dat uit te stellen. Immers, ik wil liever eerst vaste grond aan de voeten. Aan de andere kant: hoe lang moet je bij een werkgever werken voordat je met goed fatsoen 'blij nieuws' gaat brengen? En wat is een vaste baan tegenwoordig waard?
Zijn er mensen die hier ervaring mee hebben of die me tips kunnen geven?
Eén ding klopt absoluut: ik wil nog een tweede kindje. Ik heb nu de neiging om dat uit te stellen. Immers, ik wil liever eerst vaste grond aan de voeten. Aan de andere kant: hoe lang moet je bij een werkgever werken voordat je met goed fatsoen 'blij nieuws' gaat brengen? En wat is een vaste baan tegenwoordig waard?
Zijn er mensen die hier ervaring mee hebben of die me tips kunnen geven?
zaterdag 24 juli 2010 om 12:41
Wuiles, het is niet alleen mijn ideaal in mijn persoonlijk leven, ik denk dat dan de discriminatie ook opgelost is omdat er dan geen reden meer is vrouwen te discrimineren tegenover mannen. Maar ik denk dat mensen die discriminatie niet zo heel erg vinden, anders zouden ze het wel en masse zo oplossen.
zaterdag 24 juli 2010 om 12:58
quote:Margaretha2 schreef op 24 juli 2010 @ 12:41:
Wuiles, het is niet alleen mijn ideaal in mijn persoonlijk leven, ik denk dat dan de discriminatie ook opgelost is omdat er dan geen reden meer is vrouwen te discrimineren tegenover mannen. Maar ik denk dat mensen die discriminatie niet zo heel erg vinden, anders zouden ze het wel en masse zo oplossen.Zolang vrouwen en mannen als collectief zich verschillend gedragen met betrekking tot arbeidsduur, studiekeuze, salarisonderhandelingen etcetera zal naar mijn idee onderscheid, hetgeen nog niet per definitie discriminatie is, blijven bestaan.
Wuiles, het is niet alleen mijn ideaal in mijn persoonlijk leven, ik denk dat dan de discriminatie ook opgelost is omdat er dan geen reden meer is vrouwen te discrimineren tegenover mannen. Maar ik denk dat mensen die discriminatie niet zo heel erg vinden, anders zouden ze het wel en masse zo oplossen.Zolang vrouwen en mannen als collectief zich verschillend gedragen met betrekking tot arbeidsduur, studiekeuze, salarisonderhandelingen etcetera zal naar mijn idee onderscheid, hetgeen nog niet per definitie discriminatie is, blijven bestaan.
zaterdag 24 juli 2010 om 13:32
Ja dat denk ik ook. Daarom pleit ik dus dat verschil in arbeidsduur op te heffen, studiekeuze wordt sowieso al steeds kleiner zonder dat we er heel veel voor doen en dan heb je alleen nog onderhandelingen
Van mij hoeft niet iedereen een grote eenheidsworst te worden, maar ik vind het wel jammer dat de positie van vrouwen op de arbeidsmarkt lastiger is, vanwege de keuzes van andere vrouwen (en hun mannen).
In het echte leven denk ik trouwens dat je er als ambitieuze vrouw ook wel komt, hoe dan ook, zelfs als al je seksgenoten genoegen nemen met parttime baantjes. Je bent dan misschien anders dan verwacht maar als je wat in je mars hebt ben je wel in staat dat niet in je nadeel te laten werken, denk ik.
Of dat is in elk geval een hoop waar ik me aan vast houd
Van mij hoeft niet iedereen een grote eenheidsworst te worden, maar ik vind het wel jammer dat de positie van vrouwen op de arbeidsmarkt lastiger is, vanwege de keuzes van andere vrouwen (en hun mannen).
In het echte leven denk ik trouwens dat je er als ambitieuze vrouw ook wel komt, hoe dan ook, zelfs als al je seksgenoten genoegen nemen met parttime baantjes. Je bent dan misschien anders dan verwacht maar als je wat in je mars hebt ben je wel in staat dat niet in je nadeel te laten werken, denk ik.
Of dat is in elk geval een hoop waar ik me aan vast houd
zaterdag 24 juli 2010 om 13:40
quote:Margaretha2 schreef op 24 juli 2010 @ 13:32:
Ja dat denk ik ook. Daarom pleit ik dus dat verschil in arbeidsduur op te heffen, studiekeuze wordt sowieso al steeds kleiner zonder dat we er heel veel voor doen en dan heb je alleen nog onderhandelingen
Van mij hoeft niet iedereen een grote eenheidsworst te worden, maar ik vind het wel jammer dat de positie van vrouwen op de arbeidsmarkt lastiger is, vanwege de keuzes van andere vrouwen (en hun mannen).
In het echte leven denk ik trouwens dat je er als ambitieuze vrouw ook wel komt, hoe dan ook, zelfs als al je seksgenoten genoegen nemen met parttime baantjes. Je bent dan misschien anders dan verwacht maar als je wat in je mars hebt ben je wel in staat dat niet in je nadeel te laten werken, denk ik.
Of dat is in elk geval een hoop waar ik me aan vast houd Jouw hoop is voor mij praktijk dus wat dat betreft kan ik je geruststellen. Als ik me niet vergis was het Renate Rubinstein die zei "Ze willen niet, ze kunnen niet, ze durven niet en het feminisme levert de excuses". Ik ben een feminist in hart en nieren maar kom niet bij mij zeuren dat je de top niet bereikt als je er niet hetzelfde voor over hebt als degenen die de top wel bereiken.
Ja dat denk ik ook. Daarom pleit ik dus dat verschil in arbeidsduur op te heffen, studiekeuze wordt sowieso al steeds kleiner zonder dat we er heel veel voor doen en dan heb je alleen nog onderhandelingen
Van mij hoeft niet iedereen een grote eenheidsworst te worden, maar ik vind het wel jammer dat de positie van vrouwen op de arbeidsmarkt lastiger is, vanwege de keuzes van andere vrouwen (en hun mannen).
In het echte leven denk ik trouwens dat je er als ambitieuze vrouw ook wel komt, hoe dan ook, zelfs als al je seksgenoten genoegen nemen met parttime baantjes. Je bent dan misschien anders dan verwacht maar als je wat in je mars hebt ben je wel in staat dat niet in je nadeel te laten werken, denk ik.
Of dat is in elk geval een hoop waar ik me aan vast houd Jouw hoop is voor mij praktijk dus wat dat betreft kan ik je geruststellen. Als ik me niet vergis was het Renate Rubinstein die zei "Ze willen niet, ze kunnen niet, ze durven niet en het feminisme levert de excuses". Ik ben een feminist in hart en nieren maar kom niet bij mij zeuren dat je de top niet bereikt als je er niet hetzelfde voor over hebt als degenen die de top wel bereiken.
zaterdag 24 juli 2010 om 14:36
Ja dat ben ik met je eens.
Aan de andere kant vind ik het ook te makkelijk om net te doen of er geen enkel probleem bestaat. Ik denk dat je er als vrouw wel zal komen maar wel harder moet werken dan een man (op een bepaald niveau natuurlijk niet meer, mag ik hopen, dan heb je je strepen verdiend) omdat men bij voorbaat van jou andere verwachtingen heeft. Dat zal wel steeds minder worden, hopelijk is het voor onze kinderen en kleinkinderen niet meer zo. Mijn tantes werden nog gewoon ontslagen zodra ze gingen trouwen, dus we zijn al ver gekomen
Aan de andere kant vind ik het ook te makkelijk om net te doen of er geen enkel probleem bestaat. Ik denk dat je er als vrouw wel zal komen maar wel harder moet werken dan een man (op een bepaald niveau natuurlijk niet meer, mag ik hopen, dan heb je je strepen verdiend) omdat men bij voorbaat van jou andere verwachtingen heeft. Dat zal wel steeds minder worden, hopelijk is het voor onze kinderen en kleinkinderen niet meer zo. Mijn tantes werden nog gewoon ontslagen zodra ze gingen trouwen, dus we zijn al ver gekomen
zaterdag 24 juli 2010 om 17:39
zaterdag 24 juli 2010 om 19:24
Maar wat ik me afvraag Rider: een werkgever mag je niet vragen of je van plan bent zwanger te worden, als hij het dan tóch vraagt, vind je dan dat je eerlijk antwoord moet geven?
Zelf zou ik dus nooit zeggen dat ik van plan was zwanger te gaan worden als ik het nog niet was, want je hebt toch goed bekeken geen flauw idee hoe lang het zal duren voor je écht zwanger bent, als het al lukt.
Ik zou denk ik ook niet direct vertellen als ik zwanger zou zijn, want er kan nog vanalles misgaan die eerste maanden. Ik zou het wel vertellen als het direct invloed had op mijn werk (bv. als ik in de röntgenkamer zou werken of brandweerman zou zijn) en in dat geval zou ik bij een sollicitatie ook vertellen als ik bv. 3 weken zwanger zou zijn, anders niet.
Wat ik zou doen als iemand er dan ronduit naar zou vragen terwijl hij dat niet mag weet ik niet, liegen zou dan denk ik wel een optie zijn, maar liever zou ik geen antwoord geven. Het liefst zou ik voor zo iemand ook niet werken.
Zelf zou ik dus nooit zeggen dat ik van plan was zwanger te gaan worden als ik het nog niet was, want je hebt toch goed bekeken geen flauw idee hoe lang het zal duren voor je écht zwanger bent, als het al lukt.
Ik zou denk ik ook niet direct vertellen als ik zwanger zou zijn, want er kan nog vanalles misgaan die eerste maanden. Ik zou het wel vertellen als het direct invloed had op mijn werk (bv. als ik in de röntgenkamer zou werken of brandweerman zou zijn) en in dat geval zou ik bij een sollicitatie ook vertellen als ik bv. 3 weken zwanger zou zijn, anders niet.
Wat ik zou doen als iemand er dan ronduit naar zou vragen terwijl hij dat niet mag weet ik niet, liegen zou dan denk ik wel een optie zijn, maar liever zou ik geen antwoord geven. Het liefst zou ik voor zo iemand ook niet werken.
zaterdag 24 juli 2010 om 20:13
quote:Margaretha2 schreef op 24 juli 2010 @ 19:24:
Maar wat ik me afvraag Rider: een werkgever mag je niet vragen of je van plan bent zwanger te worden, als hij het dan tóch vraagt, vind je dan dat je eerlijk antwoord moet geven?
Zelf zou ik dus nooit zeggen dat ik van plan was zwanger te gaan worden als ik het nog niet was, want je hebt toch goed bekeken geen flauw idee hoe lang het zal duren voor je écht zwanger bent, als het al lukt.
Ik zou denk ik ook niet direct vertellen als ik zwanger zou zijn, want er kan nog vanalles misgaan die eerste maanden. Ik zou het wel vertellen als het direct invloed had op mijn werk (bv. als ik in de röntgenkamer zou werken of brandweerman zou zijn) en in dat geval zou ik bij een sollicitatie ook vertellen als ik bv. 3 weken zwanger zou zijn, anders niet.
Wat ik zou doen als iemand er dan ronduit naar zou vragen terwijl hij dat niet mag weet ik niet, liegen zou dan denk ik wel een optie zijn, maar liever zou ik geen antwoord geven. Het liefst zou ik voor zo iemand ook niet werken.Hoewel de vraag niet aan mij wordt gesteld zou ik naar waarheid antwoorden en, als ik voornemens zou zijn om zwanger te raken, vervolgens vertellen hoe ik die gebeurtenis ga combineren met mijn nieuwe baan.
Maar wat ik me afvraag Rider: een werkgever mag je niet vragen of je van plan bent zwanger te worden, als hij het dan tóch vraagt, vind je dan dat je eerlijk antwoord moet geven?
Zelf zou ik dus nooit zeggen dat ik van plan was zwanger te gaan worden als ik het nog niet was, want je hebt toch goed bekeken geen flauw idee hoe lang het zal duren voor je écht zwanger bent, als het al lukt.
Ik zou denk ik ook niet direct vertellen als ik zwanger zou zijn, want er kan nog vanalles misgaan die eerste maanden. Ik zou het wel vertellen als het direct invloed had op mijn werk (bv. als ik in de röntgenkamer zou werken of brandweerman zou zijn) en in dat geval zou ik bij een sollicitatie ook vertellen als ik bv. 3 weken zwanger zou zijn, anders niet.
Wat ik zou doen als iemand er dan ronduit naar zou vragen terwijl hij dat niet mag weet ik niet, liegen zou dan denk ik wel een optie zijn, maar liever zou ik geen antwoord geven. Het liefst zou ik voor zo iemand ook niet werken.Hoewel de vraag niet aan mij wordt gesteld zou ik naar waarheid antwoorden en, als ik voornemens zou zijn om zwanger te raken, vervolgens vertellen hoe ik die gebeurtenis ga combineren met mijn nieuwe baan.
zaterdag 24 juli 2010 om 20:30
quote:Margaretha2 schreef op 24 juli 2010 @ 19:24:
Maar wat ik me afvraag Rider: een werkgever mag je niet vragen of je van plan bent zwanger te worden, als hij het dan tóch vraagt, vind je dan dat je eerlijk antwoord moet geven? Heel eerlijk: ik vind het van de zotte dat die vraag niet gesteld mag worden. Ik vind het evenzeer van de zotte als een werkgever zich met het privë-leven van de werknemer bemoeit. Maar stel nu eens dat een amateur-topsporter komt solliciteren, is het dan raar als je vraagt of hij nog mee wil doen aan de volgende olympische spelen, en zo ja, hoe hij dat denkt te regelen?quote:Wat ik zou doen als iemand er dan ronduit naar zou vragen terwijl hij dat niet mag weet ik niet, liegen zou dan denk ik wel een optie zijn, maar liever zou ik geen antwoord geven. Het liefst zou ik voor zo iemand ook niet werken.Ik vind die krampachtigheid voorstelbaar, maar desalniettemin: krampachtigheid. En daarom alleen al ongezond.
Maar wat ik me afvraag Rider: een werkgever mag je niet vragen of je van plan bent zwanger te worden, als hij het dan tóch vraagt, vind je dan dat je eerlijk antwoord moet geven? Heel eerlijk: ik vind het van de zotte dat die vraag niet gesteld mag worden. Ik vind het evenzeer van de zotte als een werkgever zich met het privë-leven van de werknemer bemoeit. Maar stel nu eens dat een amateur-topsporter komt solliciteren, is het dan raar als je vraagt of hij nog mee wil doen aan de volgende olympische spelen, en zo ja, hoe hij dat denkt te regelen?quote:Wat ik zou doen als iemand er dan ronduit naar zou vragen terwijl hij dat niet mag weet ik niet, liegen zou dan denk ik wel een optie zijn, maar liever zou ik geen antwoord geven. Het liefst zou ik voor zo iemand ook niet werken.Ik vind die krampachtigheid voorstelbaar, maar desalniettemin: krampachtigheid. En daarom alleen al ongezond.
zondag 25 juli 2010 om 01:47
Als een tosporter in het jaar 2010 komt sollicteren bij je en hij is van plan zich te kwalificeren voor 2014 dan lijkt me dat niet echt ter zake doen. Ten eerste weet je niet of je er überhaupt nog werkt over vier jaar of wat je werkzaamheden zijn. Ten tweede weet je niet of je je wel kan kwalificeren ja of nee. Tegen de tijd dat het (zo ongeveer) zeker is dat je je gekwalificeerd hebt en je er een paar maanden tussenuit moet voor die Olympische Spelen lijkt mij tijd genoeg om het te vertellen.
Ik kan wel zeggen dat ik van plan ben zwanger te worden, vervolgens duurt het nog een jaar voor ik zwanger ben, krijg een miskraam, en dan komt er nog een half jaar bij voor ik weer zwanger raak. Dan heb je dus twee jaar van tevoren, door je eigen stomme schuld, een werkgever laten schrikken (en misschien zijn plannen op aan laten passen "Nee Margaretha geef ik niet meer taken / promotie want zij kan elk moment wegvallen") terwijl het zo ver lang nog niet was.
Ik kan wel zeggen dat ik van plan ben zwanger te worden, vervolgens duurt het nog een jaar voor ik zwanger ben, krijg een miskraam, en dan komt er nog een half jaar bij voor ik weer zwanger raak. Dan heb je dus twee jaar van tevoren, door je eigen stomme schuld, een werkgever laten schrikken (en misschien zijn plannen op aan laten passen "Nee Margaretha geef ik niet meer taken / promotie want zij kan elk moment wegvallen") terwijl het zo ver lang nog niet was.
zondag 25 juli 2010 om 11:15
quote:Margaretha2 schreef op 25 juli 2010 @ 01:47:
Als een tosporter in het jaar 2010 komt sollicteren bij je en hij is van plan zich te kwalificeren voor 2014 dan lijkt me dat niet echt ter zake doen.Ja, als je een voorbeeld niet wil verstaan, zijn er altijd punten te vinden waarop het voorbeeld niet klopt. Draagt niet erg bij aan het gesprek.quote:Ik kan wel zeggen dat ik van plan ben zwanger te worden, vervolgens duurt het nog een jaar voor ik zwanger ben, krijg een miskraam, en dan komt er nog een half jaar bij voor ik weer zwanger raak. Dan heb je dus twee jaar van tevoren, door je eigen stomme schuld, een werkgever laten schrikken (en misschien zijn plannen op aan laten passen "Nee Margaretha geef ik niet meer taken / promotie want zij kan elk moment wegvallen") terwijl het zo ver lang nog niet was.Ik schrik niet als een sollicitant vertelt: ik heb plan X, en dat los ik als volgt op.
Als een tosporter in het jaar 2010 komt sollicteren bij je en hij is van plan zich te kwalificeren voor 2014 dan lijkt me dat niet echt ter zake doen.Ja, als je een voorbeeld niet wil verstaan, zijn er altijd punten te vinden waarop het voorbeeld niet klopt. Draagt niet erg bij aan het gesprek.quote:Ik kan wel zeggen dat ik van plan ben zwanger te worden, vervolgens duurt het nog een jaar voor ik zwanger ben, krijg een miskraam, en dan komt er nog een half jaar bij voor ik weer zwanger raak. Dan heb je dus twee jaar van tevoren, door je eigen stomme schuld, een werkgever laten schrikken (en misschien zijn plannen op aan laten passen "Nee Margaretha geef ik niet meer taken / promotie want zij kan elk moment wegvallen") terwijl het zo ver lang nog niet was.Ik schrik niet als een sollicitant vertelt: ik heb plan X, en dat los ik als volgt op.
zondag 25 juli 2010 om 12:36
Nou, duidelijker dan, als het 2010 is en het ziet er naar uit dat je gekwalificeerd zult zijn voor 2011 is het natuurlijk noodzakelijk te vertellen. Als het 2010 is en je bent zwanger als je op gesprek komt zou ik het ook vertellen, zolang iets nog niet aan de orde is zou ik er niet over praten, dat is m.i. zinloos.
zondag 25 juli 2010 om 12:54
quote:wuiles schreef op 24 juli 2010 @ 12:58:
[...]
Zolang vrouwen en mannen als collectief zich verschillend gedragen met betrekking tot arbeidsduur, studiekeuze, salarisonderhandelingen etcetera zal naar mijn idee onderscheid, hetgeen nog niet per definitie discriminatie is, blijven bestaan.Dat is een kip-ei-vraagstuk dat niet zo beslecht is als jij het doet voorkomen.
[...]
Zolang vrouwen en mannen als collectief zich verschillend gedragen met betrekking tot arbeidsduur, studiekeuze, salarisonderhandelingen etcetera zal naar mijn idee onderscheid, hetgeen nog niet per definitie discriminatie is, blijven bestaan.Dat is een kip-ei-vraagstuk dat niet zo beslecht is als jij het doet voorkomen.
zondag 25 juli 2010 om 21:29
quote:Margaretha2 schreef op 25 juli 2010 @ 12:36:
Nou, duidelijker dan, als het 2010 is en het ziet er naar uit dat je gekwalificeerd zult zijn voor 2011 is het natuurlijk noodzakelijk te vertellen. Als het 2010 is en je bent zwanger als je op gesprek komt zou ik het ook vertellen, zolang iets nog niet aan de orde is zou ik er niet over praten, dat is m.i. zinloos.Als je plannen hebt die je werk nogal fors kunnen beinvloeden, en je hebt nagedacht over de manier waarop je dat gaat oplossen, lijkt me dat het volstrekt normaal is om dat te bespreken.
Nou, duidelijker dan, als het 2010 is en het ziet er naar uit dat je gekwalificeerd zult zijn voor 2011 is het natuurlijk noodzakelijk te vertellen. Als het 2010 is en je bent zwanger als je op gesprek komt zou ik het ook vertellen, zolang iets nog niet aan de orde is zou ik er niet over praten, dat is m.i. zinloos.Als je plannen hebt die je werk nogal fors kunnen beinvloeden, en je hebt nagedacht over de manier waarop je dat gaat oplossen, lijkt me dat het volstrekt normaal is om dat te bespreken.
zondag 25 juli 2010 om 22:09
Rider, ik denk dat we er anders over denken. En niet alleen dat, ik denk dat we wat dit betreft ook anders in het leven staan. Het is namelijk niet zo dat ik bewust denk "dat ga ik een werkgever niet aan zijn neus hangen" terwijl ik zelf wel een heel stappenplan heb wat ik ga volgen en bij het eindpunt aankom. Het is meer zo dat ik zelf ook denk dat er nog vanalles tussen kan komen waardoor ik het niet nodig vind om er voorbarig over te praten of rekening mee te houden.
Wuiles, ik denk dat Spinster bedoelt dat parttime of fulltime werken (en de verwachting die je van jezelf en je omgeving van jou heeft wat dat betreft) mee kunnen spelen bij de studiekeus, bij de salarisonderhandeling enzovoort. Ik heb bv. eens gelezen dat kostwinners met gezin altijd beter onderhandelen dan alleenstaanden of werknemers die geen kostwinner zijn. Ook mannen zonder kinderen onderhandelen dus bv. slechter dan mannen mét kinderen en vrouw die afhankelijk zijn van ze. Wat betreft studiekeus zal het ook allemaal wel gerelateerd zijn aan elkaar daar er ook landen zijn waar er bv. wel een hoop vrouwen voor bètarichtingen kiezen en daar ook goed in zijn. Maar daar hebben ze dan waarschijnlijk weer niet het maatschappelijke vooroordeel dat vrouwen sowieso niet in staat zijn tot wiskundig begrip. Enzovoort.
Wuiles, ik denk dat Spinster bedoelt dat parttime of fulltime werken (en de verwachting die je van jezelf en je omgeving van jou heeft wat dat betreft) mee kunnen spelen bij de studiekeus, bij de salarisonderhandeling enzovoort. Ik heb bv. eens gelezen dat kostwinners met gezin altijd beter onderhandelen dan alleenstaanden of werknemers die geen kostwinner zijn. Ook mannen zonder kinderen onderhandelen dus bv. slechter dan mannen mét kinderen en vrouw die afhankelijk zijn van ze. Wat betreft studiekeus zal het ook allemaal wel gerelateerd zijn aan elkaar daar er ook landen zijn waar er bv. wel een hoop vrouwen voor bètarichtingen kiezen en daar ook goed in zijn. Maar daar hebben ze dan waarschijnlijk weer niet het maatschappelijke vooroordeel dat vrouwen sowieso niet in staat zijn tot wiskundig begrip. Enzovoort.
zondag 25 juli 2010 om 23:19
quote:Margaretha2 schreef op 25 juli 2010 @ 22:09:
Rider, ik denk dat we er anders over denken. En niet alleen dat, ik denk dat we wat dit betreft ook anders in het leven staan. Het is namelijk niet zo dat ik bewust denk "dat ga ik een werkgever niet aan zijn neus hangen" terwijl ik zelf wel een heel stappenplan heb wat ik ga volgen en bij het eindpunt aankom. Het is meer zo dat ik zelf ook denk dat er nog vanalles tussen kan komen waardoor ik het niet nodig vind om er voorbarig over te praten of rekening mee te houden. Ik denk niet dat we er zo heel anders in staan, maar dat onze communicatie begon te haperen toen je de benadering van Debora ging verdedigen
Rider, ik denk dat we er anders over denken. En niet alleen dat, ik denk dat we wat dit betreft ook anders in het leven staan. Het is namelijk niet zo dat ik bewust denk "dat ga ik een werkgever niet aan zijn neus hangen" terwijl ik zelf wel een heel stappenplan heb wat ik ga volgen en bij het eindpunt aankom. Het is meer zo dat ik zelf ook denk dat er nog vanalles tussen kan komen waardoor ik het niet nodig vind om er voorbarig over te praten of rekening mee te houden. Ik denk niet dat we er zo heel anders in staan, maar dat onze communicatie begon te haperen toen je de benadering van Debora ging verdedigen
maandag 26 juli 2010 om 08:00
Even een knuppel in het hoenderhok: ik denk dat je goed stom bent als je bij een sollicitatie vertelt dat je zwanger wilt worden terwijl je het nog niet eens bent.
Ten eerste weet je niet eens of het wel lukt, misschien ben je wel onvruchtbaar of duurt het twee jaar eer het kind er is.
Ten tweede gaat de werkgever (dat is dus de discriminatie) voor je invullen: de meeste vrouwen gaan parttime werken, dus dan zal jij dat ook wel gaan doen. Misschien ga je dat wel helemaal niet doen? Misschien heb je wel een vriend die de zorgtaken op zich neemt? Misschien is je vriend tegen die tijd werkloos, heeft hij tijd om voor het kind te zorgen en hebben jullie het geld hard nodig?
Ten derde is het hele bedrijf misschien wel failliet eer jouw kind er is.
Ten vierde is je relatie misschien wel uit en komt er dus geen kind (bijvoorbeeld door de spanningen omdat het niet meteen lukt)
Ten vijfde valt de hele functie of het bedrijf misschien wel tegen en ben je na een jaar weer weg.
Ten zesde verandert de functie misschien na verloop van tijd (bijvoorbeeld omdat er weinig opdrachten zijn) waardoor je het prima in deeltijd kunt doen.
Enz.enz.enz.
Wat heb je er als werknemer voor voordeel bij om te vertellen dat je zwanger wilt worden? Het werkt alleen maar stigmatiserend, terwijl er zoveel onzekerheden zijn hoe het gaat lopen. Het levert je niets op, behalve weer geen baan.Die je blijkbaar wel nodig hebt voor het levensonderhoud van het kind, anders zou je niet solliciteren.
Als je al zwanger bént is het een ander verhaal. Of als je al zeker weet dat je parttime wilt gaan werken - maar waarschijnlijk solliciteer je dan ook meteen op een parttime functie, of één waarbij dat in de toekomst mogelijk is (omdat dat in dat bedrijf heel gewoon is).
Ten eerste weet je niet eens of het wel lukt, misschien ben je wel onvruchtbaar of duurt het twee jaar eer het kind er is.
Ten tweede gaat de werkgever (dat is dus de discriminatie) voor je invullen: de meeste vrouwen gaan parttime werken, dus dan zal jij dat ook wel gaan doen. Misschien ga je dat wel helemaal niet doen? Misschien heb je wel een vriend die de zorgtaken op zich neemt? Misschien is je vriend tegen die tijd werkloos, heeft hij tijd om voor het kind te zorgen en hebben jullie het geld hard nodig?
Ten derde is het hele bedrijf misschien wel failliet eer jouw kind er is.
Ten vierde is je relatie misschien wel uit en komt er dus geen kind (bijvoorbeeld door de spanningen omdat het niet meteen lukt)
Ten vijfde valt de hele functie of het bedrijf misschien wel tegen en ben je na een jaar weer weg.
Ten zesde verandert de functie misschien na verloop van tijd (bijvoorbeeld omdat er weinig opdrachten zijn) waardoor je het prima in deeltijd kunt doen.
Enz.enz.enz.
Wat heb je er als werknemer voor voordeel bij om te vertellen dat je zwanger wilt worden? Het werkt alleen maar stigmatiserend, terwijl er zoveel onzekerheden zijn hoe het gaat lopen. Het levert je niets op, behalve weer geen baan.Die je blijkbaar wel nodig hebt voor het levensonderhoud van het kind, anders zou je niet solliciteren.
Als je al zwanger bént is het een ander verhaal. Of als je al zeker weet dat je parttime wilt gaan werken - maar waarschijnlijk solliciteer je dan ook meteen op een parttime functie, of één waarbij dat in de toekomst mogelijk is (omdat dat in dat bedrijf heel gewoon is).
