Overig
alle pijlers
Afscheid nemen?
maandag 26 juli 2010 om 09:08
Ik zou hier niet over twijfelen... je kan beter spijt hebben van iets dat je gedaan hebt dan van iets dat je niet gedaan hebt.
De herinnering van hoe hij was is er toch wel... daar komt door 1 keer in "mindere staat' geen verandering in. Het is wel de laatste keer dat je hem ziet...
Gewoon doen!
De herinnering van hoe hij was is er toch wel... daar komt door 1 keer in "mindere staat' geen verandering in. Het is wel de laatste keer dat je hem ziet...
Gewoon doen!
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
maandag 26 juli 2010 om 09:10
Oh sorry, je vraagt ook om ervaringen.
Mijn opa is ( nu al weer 15 jaar geleden) overleden aan een hersentumor.
daags voor hij overleed zijn alle kleinkinderen nog bij hem geweest. Ik ben letterlijk buiten de deur al jankend in elkaar gestort omdat ik het vreselijk vond om hem zo te zien. Maar daarentegen was het voor hem juist een moment van afsluiten. Hij had iedereen nog gezien, van iedereen gedag gezegd..
Ik ben zo blij dat ik dat nog gedaan heb ondanks dat het heel zwaar was!
Mijn opa is ( nu al weer 15 jaar geleden) overleden aan een hersentumor.
daags voor hij overleed zijn alle kleinkinderen nog bij hem geweest. Ik ben letterlijk buiten de deur al jankend in elkaar gestort omdat ik het vreselijk vond om hem zo te zien. Maar daarentegen was het voor hem juist een moment van afsluiten. Hij had iedereen nog gezien, van iedereen gedag gezegd..
Ik ben zo blij dat ik dat nog gedaan heb ondanks dat het heel zwaar was!
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
maandag 26 juli 2010 om 09:11
Merkt je opa nog of er iemand is? Dat zou voor mij wel een verschil uitmaken. Het is heel moeilijk, je moet je eigen gevoel volgen. Als je bang bent dat je spijt krijgt moet je erheen gaan.
Zelf heb ik het niet gedaan toen mijn broertje op sterven lag. Het verschil is dat hij in coma lag. En ik had voor mijzelf al afscheid genomen (hij heeft 10 jaar in coma gelegen). Hij lag om de zoveel tijd op sterven en ik had zovaak al afscheid genomen. Ik kon het de laatste keer echt niet opbrengen. Maar ook omdat mijn broertje er toch niets van merkte of er wel of niet iemand was. Ik heb er geen spijt van gehad, ik heb hem ook na het overlijden niet gezien, ik wilde hem herinneren hoe ik hem kende. Ook wilde ik dat niet omdat ik mijn opa wel heb gezien toen hij overleden was en nog heb ik daar nare dromen over.
Je zegt dat je moeder een beetje hetzelfde gevoel hebt, praat met haar erover. Wat zij ervan vindt.
Ik wens je heel veel sterkte .
Zelf heb ik het niet gedaan toen mijn broertje op sterven lag. Het verschil is dat hij in coma lag. En ik had voor mijzelf al afscheid genomen (hij heeft 10 jaar in coma gelegen). Hij lag om de zoveel tijd op sterven en ik had zovaak al afscheid genomen. Ik kon het de laatste keer echt niet opbrengen. Maar ook omdat mijn broertje er toch niets van merkte of er wel of niet iemand was. Ik heb er geen spijt van gehad, ik heb hem ook na het overlijden niet gezien, ik wilde hem herinneren hoe ik hem kende. Ook wilde ik dat niet omdat ik mijn opa wel heb gezien toen hij overleden was en nog heb ik daar nare dromen over.
Je zegt dat je moeder een beetje hetzelfde gevoel hebt, praat met haar erover. Wat zij ervan vindt.
Ik wens je heel veel sterkte .
Als je tot je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven.
maandag 26 juli 2010 om 09:11
maandag 26 juli 2010 om 09:16
Mijn oma was zwaar dement. Ik had eigenlijk al afscheid van haar genomen toen ze mij niet meer herkende. Ik heb haar nog wel gezien toen ze alleen maar voor zich uit kon staren. Ze merkte niet eens dat wij er waren.
Ze woonde op 2 uur rijden hier vandaan. De laatste keren zijn mijn ouders wel op bezoek geweest, maar ik niet meer. Ik had al afscheid genomen. Ik zag haar pas weer toen ze overleden was en daar heb ik nooit spijt van gehad.
Maar als jouw opa je nog herkent... dan zou ik zeker gaan.
Ze woonde op 2 uur rijden hier vandaan. De laatste keren zijn mijn ouders wel op bezoek geweest, maar ik niet meer. Ik had al afscheid genomen. Ik zag haar pas weer toen ze overleden was en daar heb ik nooit spijt van gehad.
Maar als jouw opa je nog herkent... dan zou ik zeker gaan.
maandag 26 juli 2010 om 09:18
Mijn opa herkende me vaak wel, op zijn 'slechte' dagen niet. Nu denk ik niet dat hij me herkent, ook omdat hij koorts heeft en een beetje ligt te ijlen.
Mijn moeder en vriend zeggen allebei dat ik moet doen wat me het beste lijkt. Ze leggen me ook niets op en vinden geen van beide keuzes raar. Maar omdat dit 'mijn eerste keer' is, weet ik gewoon niet wat ik moet doen... Mijn moeder is, wat ook niet raar is, nu vaak bij hem. Mijn vriend heeft totaal geen behoefte hem te zien, omdat hij hem niet kende toen hij 'gewoon' was.
Mijn moeder en vriend zeggen allebei dat ik moet doen wat me het beste lijkt. Ze leggen me ook niets op en vinden geen van beide keuzes raar. Maar omdat dit 'mijn eerste keer' is, weet ik gewoon niet wat ik moet doen... Mijn moeder is, wat ook niet raar is, nu vaak bij hem. Mijn vriend heeft totaal geen behoefte hem te zien, omdat hij hem niet kende toen hij 'gewoon' was.
maandag 26 juli 2010 om 09:20
Ik denk dat je het wel moet doen. Juist omdat je twijfelt. Ik denk namelijk dat je eerder spijt krijgt van iets dat je niet gedaan hebt dan van iets dat je wel gedaan hebt. Je hebt zo veel mooie herinneringen aan hem. Misschien kan je 1 van die herinneringen nog aan hem vertellen. Je weet soms niet wat hij mee krijgt en wat niet. Alleen al het geluid van een bekende stem is misschien rustgevend voor hem. (maar dat ligt natuurlijk helemaal aan wat hij wel of niet mee krijgt dus dat hoeft niet persé)
Dingen die voor mij zouden meespelen:
- merkt je opa er nog iets van?
- zou je oma het fijn vinden als je nog even langs gaat?
- ben je bang dat je spijt krijgt als je niet gaat?
- heb je er 100% vrede mee om niet te gaan?
Ik heb het bij mijn oudoom wel gedaan. Hij was als een opa voor me. En als ik aan hem terug denk zie ik eigenlijk nooit voor me hoe hij in het ziekenhuis lag. Ik zie al die andere keren dat we elkaar gezien hebben en dat hij nog (redelijk) gezond was en ik denk aan hoe lief en gezellig hij altijd was en hoe ik altijd met mijn oma (zijn zus) bij hem ging logeren en aan de verhalen die ze dan vertelden. De herinnering aan hem is echt niet minder mooi geworden doordat ik nog in het ziekenhuis bij hem ben geweest.
Heel veel sterkte met je beslissing. Wat je ook doet, het is gewoon hartstikke moeilijk en verdrietig.
Dingen die voor mij zouden meespelen:
- merkt je opa er nog iets van?
- zou je oma het fijn vinden als je nog even langs gaat?
- ben je bang dat je spijt krijgt als je niet gaat?
- heb je er 100% vrede mee om niet te gaan?
Ik heb het bij mijn oudoom wel gedaan. Hij was als een opa voor me. En als ik aan hem terug denk zie ik eigenlijk nooit voor me hoe hij in het ziekenhuis lag. Ik zie al die andere keren dat we elkaar gezien hebben en dat hij nog (redelijk) gezond was en ik denk aan hoe lief en gezellig hij altijd was en hoe ik altijd met mijn oma (zijn zus) bij hem ging logeren en aan de verhalen die ze dan vertelden. De herinnering aan hem is echt niet minder mooi geworden doordat ik nog in het ziekenhuis bij hem ben geweest.
Heel veel sterkte met je beslissing. Wat je ook doet, het is gewoon hartstikke moeilijk en verdrietig.
maandag 26 juli 2010 om 09:25
Lantaarnpaal, toen mijn opa op sterven lag was hij ook al heel diep weggezakt en ook aan het ijlen. Mijn moeder was zwanger van mij en had mij voor het eerst voelen bewegen in haar buik. Toen ze dit vertelde aan hem kneep hij in haar hand. Voor zover ze weten de laatste reactie die hij heeft gegeven. Niemand had toen verwacht dat hij nog iets mee zou krijgen van wat er om hem heen gebeurde en misschien was het wel een stuiptrekking maar voor mijn moeder is het wel een belangrijke herinnering.
maandag 26 juli 2010 om 09:25
Mijn oma wilde haar kleinkinderen niet meer zien toen ze bijna dood was, omdat ze wilde dat wij haar zouden herinneren zoals ze was en niet zoals ze was geworden in het ziekenhuis. Dat vond ik toen (was bijna 15) heel erg maar achteraf denk ik dat het misschien wel de beste keuze was. Mijn vader heeft haar nog wel gezien en hij zei dat het heel naar was. Ze was eigenlijk al dood en rook blijkbaar ook zo maar haar hart was zo sterk dat het niet opgaf, zo omschreef hij het. Ik heb m'n oma nu nog steeds in gedachten zoals ze was: een lieve, sterke, vrolijke vrouw. Mijn vader ziet waarschijnlijk dat zieke mensje in een ziekenhuisbed.
Ik wil je niet zeggen wat je moet doen maar om enig tegewicht te bieden aan de "doen" reacties hier wel mijn verhaal.
Ik wil je niet zeggen wat je moet doen maar om enig tegewicht te bieden aan de "doen" reacties hier wel mijn verhaal.
maandag 26 juli 2010 om 09:26
Het hangt er heel erg vanaf of je opa je nog herkent en nog (min of meer) aanspreekbaar is. Dan is het voor hem misschien nog wel fijn dat hij je nog een keer kan zien. En misschien kan je mee als steun voor je moeder/oma, het lijkt mij heel prettig om er met elkaar te zijn voor zo'n groot moment. Als oma/moeder daar geen behoeft meer aan hebben of opa het niet meer bewust meemaakt, tja... dan moet je bij jezelf te rade gaan of je écht niet meer wil...
Mijn ene oma was zwaar dement, bedlegerig, blind van de staar en doof, zij vegeteerde alleen maar en haar dood kwam voor ons als een opluchting. Ik ben ook geen afscheid meer wezen nemen, dat had ik paar jaar daarvoor al gedaan...
Mijn andere oma overleed na een nare ziekte toen wij nog heel jong waren, wij mochten er op het eind niet meer bij zijn (ze zag er schijnbaar erg naar uit, helemaal opgezwollen) en daar ben ik mijn ouders nog steeds dankbaar voor. We hebben overigens wel daarvoor kans gehad om dag te zeggen, wat wij als zeer fijn hebben ervaren..
Mijn ene oma was zwaar dement, bedlegerig, blind van de staar en doof, zij vegeteerde alleen maar en haar dood kwam voor ons als een opluchting. Ik ben ook geen afscheid meer wezen nemen, dat had ik paar jaar daarvoor al gedaan...
Mijn andere oma overleed na een nare ziekte toen wij nog heel jong waren, wij mochten er op het eind niet meer bij zijn (ze zag er schijnbaar erg naar uit, helemaal opgezwollen) en daar ben ik mijn ouders nog steeds dankbaar voor. We hebben overigens wel daarvoor kans gehad om dag te zeggen, wat wij als zeer fijn hebben ervaren..
Your life could depend on this. Don't blink. Don't even blink. Blink and you're dead. They are fast. Faster than you can believe. Don't turn your back, don't look away, and don't blink! Good luck. - The Doctor
maandag 26 juli 2010 om 09:30
De enige die kan bepalen of jij heen moet gaan ben je zelf. Als je opa al jaren ziek is en je hebt een hele mooie herinnering aan hem van een paar week geleden, waarom moet je hem dan perse nog zien op zijn sterfbed? Voegt dat voor jouw gevoel iets toe? Of zou je dit juist een hele nare laatste herinnering vinden?
Als je denkt dat je er last van kunt krijgen, dan zou ik niet heengaan. Jouw opa weet heus wel dat je van hem houdt zonder dat je nu gaat. En sterven doet een mens toch alleen.
Als je denkt dat je er last van kunt krijgen, dan zou ik niet heengaan. Jouw opa weet heus wel dat je van hem houdt zonder dat je nu gaat. En sterven doet een mens toch alleen.
maandag 26 juli 2010 om 09:36
Doen!
Ik heb geen afscheid van mijn oma kunnen nemen.
Zij is in het ziekenhuis belandt toen ik zwanger was en mijn familie heeft dat voor me verborgen gehouden om de baby te beschermen (zwangerschap liep niet zo lekker). Ik kreeg pas een telefoontje toen ze al overleden was.
Dat vind ik tot op de dag van vandaag heel erg jammer dus ga gewoon.
Je hebt je opa 20 jaar lang meegemaakt, 20 jaar aan herinneringen. De laatste zal toch niet de boventoon gaan voeren?
Ik heb geen afscheid van mijn oma kunnen nemen.
Zij is in het ziekenhuis belandt toen ik zwanger was en mijn familie heeft dat voor me verborgen gehouden om de baby te beschermen (zwangerschap liep niet zo lekker). Ik kreeg pas een telefoontje toen ze al overleden was.
Dat vind ik tot op de dag van vandaag heel erg jammer dus ga gewoon.
Je hebt je opa 20 jaar lang meegemaakt, 20 jaar aan herinneringen. De laatste zal toch niet de boventoon gaan voeren?
maandag 26 juli 2010 om 09:57
Ik ben bij mijn ene oma wel gegaan en bij de andere oma niet.
Toen de moeder van mijn moeder overleed heb ik haar gezien voor ze overleed. Ze voelden wel dat we familie waren. Alleen kon ze niet altijd meer plaatsen dat mijn moeder bijv. haar dochter was. Ze dacht soms dat het bijv. een nichtje was en de andere dag dat het háár moeder was. Mij heeft ze als enige nog bij naam genoemd. Toen heb ik gezegd 'dat het goed was.' Een mooie herrinnering.
Toen de moeder van mijn vader overleed had ik absoluut geen behoefte om haar te zien. Ook een paar dagen voor ze overleed, wilde ik haar niet meer zien. Ik had sowieso toch een wat mindere band met deze oma. Ze werd kunstmatig in slaap gehouden en zag er gewoon niet goed uit. Ik vond de gedachte om haar nog te zien maar een beetje griezelig.
Het speelde wel mee dat toen mijn tweede oma overleed ik datzelfde jaar een vriend had verloren. Omdat dat nogal onverwachts was gebeurd wilde ik hem per se zien. Omdat ik het anders niet geloofde. Dat was zo heftig. Ik kon het voor mijn gevoel (nog) niet aan om weer een ( bijna) dood iemand te zien.
Als je opa er nog iets van mee krijgt en hij vind het fijn ( denk je) kun je misschien wel gaan. Maar krijgt hij er niks meer van mee en heb je het voor jou gevoel al afgesloten, dan zou ik niet meer gaan.
Sterkte!
Toen de moeder van mijn moeder overleed heb ik haar gezien voor ze overleed. Ze voelden wel dat we familie waren. Alleen kon ze niet altijd meer plaatsen dat mijn moeder bijv. haar dochter was. Ze dacht soms dat het bijv. een nichtje was en de andere dag dat het háár moeder was. Mij heeft ze als enige nog bij naam genoemd. Toen heb ik gezegd 'dat het goed was.' Een mooie herrinnering.
Toen de moeder van mijn vader overleed had ik absoluut geen behoefte om haar te zien. Ook een paar dagen voor ze overleed, wilde ik haar niet meer zien. Ik had sowieso toch een wat mindere band met deze oma. Ze werd kunstmatig in slaap gehouden en zag er gewoon niet goed uit. Ik vond de gedachte om haar nog te zien maar een beetje griezelig.
Het speelde wel mee dat toen mijn tweede oma overleed ik datzelfde jaar een vriend had verloren. Omdat dat nogal onverwachts was gebeurd wilde ik hem per se zien. Omdat ik het anders niet geloofde. Dat was zo heftig. Ik kon het voor mijn gevoel (nog) niet aan om weer een ( bijna) dood iemand te zien.
Als je opa er nog iets van mee krijgt en hij vind het fijn ( denk je) kun je misschien wel gaan. Maar krijgt hij er niks meer van mee en heb je het voor jou gevoel al afgesloten, dan zou ik niet meer gaan.
Sterkte!
Liefde is als Sinterklaas: je moet er in geloven, anders wordt het niks...
maandag 26 juli 2010 om 10:06
ik heb t NIET gedaan....juist omdat ik niet wilde dat dat laatste beeld was...dat zou in mijn optiek alle andere beelden wegvagen. Ik had en heb er volste vertrouwen in dat mijn oma dat helemaal oke vond. Onze laatste keer was ons afscheid. Ik heb er echter nooit aan getwijfeld, en jij wel, dus....in jouw geval zou ik misschien wel gaan.
Zo ben ik ook niet naar haar begrafenis gegaan. Ik wilde dat op mijn eigen manier doen, een manier die voor mij inhoud gaf aan ONZE relatie/verstandhouding. Ik heb dat wel vaak moeten verdedigen.
Ik ben wel naar crematie naar beste vriend geweest, omdat ik MOEST zien dat ie echt dood was. was een onverwachte zelfmoord.
en natuurlijk sterkte, met welke keuze dan ook !
Zo ben ik ook niet naar haar begrafenis gegaan. Ik wilde dat op mijn eigen manier doen, een manier die voor mij inhoud gaf aan ONZE relatie/verstandhouding. Ik heb dat wel vaak moeten verdedigen.
Ik ben wel naar crematie naar beste vriend geweest, omdat ik MOEST zien dat ie echt dood was. was een onverwachte zelfmoord.
en natuurlijk sterkte, met welke keuze dan ook !
once upon a time called.....right now
maandag 26 juli 2010 om 10:18
Mijn man heeft toen zijn oma (10 jaar geleden)overleed ook afscheid genomen. Zij lag toen echt te happen naar adem en dat gaf een heel naar beeld en hij heeft achteraf spijt dat hij is gegaan want als hij aan oma denkt ziet hij dat beeld voor zich.
Nu zijn 2 jaar geleden zijn andere opa en oma vlak achter elkaar overleden en we zijn vaak bij hun geweest toen ze ziek waren en het nog eigenlijk heel leuk gehad. Vlak voor het overlijden is hij er niet meer geweest en hij heeft er geen spijt van. Als hij nu denkt aan zijn opa en oma heeft hij er goede warme herinneringen aan.
Ik zelf heb er wat minder moeite mee en zou er wel spijt van krijgen als ik geen afscheid zou hebben genomen. Maar dat is echt voor iedereen heel persoonlijk.
Zoals ikbenanoniem al zegt, je opa weet wel dat je van hem houdt.
Sterkte.
Nu zijn 2 jaar geleden zijn andere opa en oma vlak achter elkaar overleden en we zijn vaak bij hun geweest toen ze ziek waren en het nog eigenlijk heel leuk gehad. Vlak voor het overlijden is hij er niet meer geweest en hij heeft er geen spijt van. Als hij nu denkt aan zijn opa en oma heeft hij er goede warme herinneringen aan.
Ik zelf heb er wat minder moeite mee en zou er wel spijt van krijgen als ik geen afscheid zou hebben genomen. Maar dat is echt voor iedereen heel persoonlijk.
Zoals ikbenanoniem al zegt, je opa weet wel dat je van hem houdt.
Sterkte.
maandag 26 juli 2010 om 10:20
Toevallig heb ik hier vorige week nog mee geworsteld..
Mijn oma heeft begin juli een hersenbloeding gehad. Ik was er al een poos niet meer geweest, omdat ze dementerende was en ik dat soms best moeilijk vond; ze was niet meer de oma die ik kende.
Toch ben ik gelijk gegaan toen ik hoorde dat het niet meer beter zou worden. Het was naar om haar zo te zien: half verlamd, niet meer kunnen praten, geen gebit in, en paniek in haar ogen als ze wakker schrok.
Ze hadden besloten dat ze minimaal vocht zou krijgen en geen sonde voeding, omdat ze dit zelf had aangegeven toen mijn opa overleed. Daarom ben ik een paar dagen later weer gegaan, met een soort waakdienst, zodat ze niet alleen zou zijn. Ze was toen vrij helder, we konden nog aardig communiceren door goed op haar blik te letten. Heb haar hand nog vast kunnen houden en zelfs gelachen. (geen idee of ze de hele tijd wist wie ik was hoor..)
Volgende dag is het vocht er ook af gegaan omdat het been het niet meer opnam. Ze ging langzaamaan achteruit. Na overleg besloten niet meer te gaan, omdat ze toen heel erg in zichzelf was, geen contact meer met de buitenwereld had.
Ze is diezelfde avond overleden, het heeft zolang geduurd vanwege haar sterke hart.
Ik ben blij dat ik gegaan ben, ondanks dat t moeilijk was. Ik heb genoeg mooie herinneringen aan haar, en nu heb ik gezien dat de dood beter was voor haar.
Ik ben gisteren heen geweest om haar nog 1x te zien DAAR heb ik wel heel erg spijt van.. Zooo mager en helemaal niet meer de oma de ik de week daarvoor had gezien. Haar lichaam heeft dus echt geleden...
Op je gevoel af gaan! Sterkte!
Mijn oma heeft begin juli een hersenbloeding gehad. Ik was er al een poos niet meer geweest, omdat ze dementerende was en ik dat soms best moeilijk vond; ze was niet meer de oma die ik kende.
Toch ben ik gelijk gegaan toen ik hoorde dat het niet meer beter zou worden. Het was naar om haar zo te zien: half verlamd, niet meer kunnen praten, geen gebit in, en paniek in haar ogen als ze wakker schrok.
Ze hadden besloten dat ze minimaal vocht zou krijgen en geen sonde voeding, omdat ze dit zelf had aangegeven toen mijn opa overleed. Daarom ben ik een paar dagen later weer gegaan, met een soort waakdienst, zodat ze niet alleen zou zijn. Ze was toen vrij helder, we konden nog aardig communiceren door goed op haar blik te letten. Heb haar hand nog vast kunnen houden en zelfs gelachen. (geen idee of ze de hele tijd wist wie ik was hoor..)
Volgende dag is het vocht er ook af gegaan omdat het been het niet meer opnam. Ze ging langzaamaan achteruit. Na overleg besloten niet meer te gaan, omdat ze toen heel erg in zichzelf was, geen contact meer met de buitenwereld had.
Ze is diezelfde avond overleden, het heeft zolang geduurd vanwege haar sterke hart.
Ik ben blij dat ik gegaan ben, ondanks dat t moeilijk was. Ik heb genoeg mooie herinneringen aan haar, en nu heb ik gezien dat de dood beter was voor haar.
Ik ben gisteren heen geweest om haar nog 1x te zien DAAR heb ik wel heel erg spijt van.. Zooo mager en helemaal niet meer de oma de ik de week daarvoor had gezien. Haar lichaam heeft dus echt geleden...
Op je gevoel af gaan! Sterkte!
maandag 26 juli 2010 om 10:37
Oh, wat zijn jullie allemaal lief! Ik ben aan het werk maar heb moeite het droog te houden, wat een verhalen allemaal...
Al staan sommige reacties haaks op elkaar; ik ben het met iedereen wel een deel eens. Oh wat moeilijk!
Natuurlijk zal ik me altijd de goede herinneringen blijven herinneren. Maar ik ben gewoon bang dat deze keer echt een zwarte rand veroorzaakt. Ook ben ik stiekem bang dat, als ik afscheid ga nemen, het geen afscheid is. Hij is al vaker slecht geweest, en telkens krabbelde hij er weer bovenop. Dus stel ik ga naar hem toe, en het duurt nog een week, een maand een jaar? Dan heb ik wel gezorgd voor 'dit beeld', terwijl het eigenlijk niet nodig was...
Al staan sommige reacties haaks op elkaar; ik ben het met iedereen wel een deel eens. Oh wat moeilijk!
Natuurlijk zal ik me altijd de goede herinneringen blijven herinneren. Maar ik ben gewoon bang dat deze keer echt een zwarte rand veroorzaakt. Ook ben ik stiekem bang dat, als ik afscheid ga nemen, het geen afscheid is. Hij is al vaker slecht geweest, en telkens krabbelde hij er weer bovenop. Dus stel ik ga naar hem toe, en het duurt nog een week, een maand een jaar? Dan heb ik wel gezorgd voor 'dit beeld', terwijl het eigenlijk niet nodig was...
maandag 26 juli 2010 om 10:54
Heb een aantal jaar geleden een soortgelijk iets meegemaakt met mijn opa en 3 jaar geleden met mijn oom. Ik ben toch langs geweest in het ziekenhuis en heb afscheid genomen. Blij dat ik het gedaan heb.
Ik zelf heb niet steeds het beeld voor me hoe ze erbij lagen in het ziekenhuis, maar als ik aan ze denk dan is het altijd hoe ze waren!
Sterkte met je keuze.
Ik zelf heb niet steeds het beeld voor me hoe ze erbij lagen in het ziekenhuis, maar als ik aan ze denk dan is het altijd hoe ze waren!
Sterkte met je keuze.
maandag 26 juli 2010 om 11:34
Lantaarnpaal, ik denk trouwens niet eens echt afscheid heb genomen.. Ik ben steeds "op visite" gegaan, wel met in het achterhoofd dat het wel eens de laatste keer kan zijn.
Herkent hij je moeder nog wel? Is er contact met hem mogelijk, ookal weet hij niet precies wie er aan zijn bed staat?
Als dit niet zo is, zou ik persoonlijk niet meer gaan, want dan is het eigenlijk alleen nog maar het lichaam van je opa die je zult zien.
Die herinnering van 2 weken terug is mooi, en die zul je ook zeker wel houden hoor, dus wat je ook besluit te doen, koester die mooie gedachten en voel je niet schuldig als je voor jezelf kiest!
Ik heb vanmiddag de begrafenis en ook dan zullen de mooie herinneringen meer benadrukt worden dan het lijden..
Nadeel is dat ik een kaarsje zou aansteken, ik hoop dan wel dat de kist dicht is...
Dus dat is ook iets waar je bij overlijden over na moet denken: of je hem in zijn kist wilt zien..
Herkent hij je moeder nog wel? Is er contact met hem mogelijk, ookal weet hij niet precies wie er aan zijn bed staat?
Als dit niet zo is, zou ik persoonlijk niet meer gaan, want dan is het eigenlijk alleen nog maar het lichaam van je opa die je zult zien.
Die herinnering van 2 weken terug is mooi, en die zul je ook zeker wel houden hoor, dus wat je ook besluit te doen, koester die mooie gedachten en voel je niet schuldig als je voor jezelf kiest!
Ik heb vanmiddag de begrafenis en ook dan zullen de mooie herinneringen meer benadrukt worden dan het lijden..
Nadeel is dat ik een kaarsje zou aansteken, ik hoop dan wel dat de kist dicht is...
Dus dat is ook iets waar je bij overlijden over na moet denken: of je hem in zijn kist wilt zien..
maandag 26 juli 2010 om 11:34
Ik zou zeker wel gaan.
Een paar dagen geleden ben ik naar mijn oma toegegaan, omdat ze op sterven lag.
Ze was heel snel en sterk vermagerd, zo erg dat ik haar in eerste instantie van veraf bijna niet herkende.
Ik schrok natuurlijk, maar naarmate ik wat langer bij haar zat begon ik de bekende trekken van haar gezicht weer te zien.
En wat iemand eerder ook al zei, de goede herinneringen worden er niet door verdrongen.
Ik kan beide beelden oproepen.
Je weet ook nooit wat ze nog meekrijgen, ik heb veel tegen haar gepraat en er waren reacties waar te nemen, ook al was ze niet bij bewustzijn.
Veel sterkte .
Een paar dagen geleden ben ik naar mijn oma toegegaan, omdat ze op sterven lag.
Ze was heel snel en sterk vermagerd, zo erg dat ik haar in eerste instantie van veraf bijna niet herkende.
Ik schrok natuurlijk, maar naarmate ik wat langer bij haar zat begon ik de bekende trekken van haar gezicht weer te zien.
En wat iemand eerder ook al zei, de goede herinneringen worden er niet door verdrongen.
Ik kan beide beelden oproepen.
Je weet ook nooit wat ze nog meekrijgen, ik heb veel tegen haar gepraat en er waren reacties waar te nemen, ook al was ze niet bij bewustzijn.
Veel sterkte .
