Relaties
alle pijlers
introverte man
woensdag 25 augustus 2010 om 12:33
Ik zit in een relatie van 1 1/2 jaar. Ik wil begrijpen, leren en accepteren waarom iemand reageert zoals hij reageert. Mijn partner is in zijn jeugd emotioneel verwaarloost, er komt nu voor het eerst een verdriet naar voren, dit heeft ook te maken met het gevoel dat hij zijn kinderen tekort doet na zijn scheiding.Kinderen ( 23.20,en 14) die volwassen zijn of op weg zijn naar volwassenheid. Ik zie een man die vol aandacht is naar zijn kinderen, ondernemend is met zijn kinderen, op reis gaat met zijn kinderen, etc. Ik kan dit alleen maar aanmoedigen en geef hem alle ruimte. Met het verdriet wat hij heeft komt ook een kilte en een afstand naar mij. Ik heb gemerkt hoe meer ik aan hem trek erover tepraten, hoe verder weg hij van me gaat. Er is altijd een oppervlakkigheid aanwezig, geen diepgang, net alsof hij een schild om zich heen heeft waar je niet doorheen komt, een introverte man. Ik kan hem niet veranderen, ik zal hiermee om moeten leren gaan en accepteren. Daar tegenover sta ik zelf, een vrouw die praten in een relatie belangrijk vind, die gevoelens wel uit. Ik merk dat ik het steeds moeilijker vind hoe hiermee om te gaan. Ik heb het gevoel dat hij een schuldgevoel heeft naar zijn kinderen door tijd met mij door te brengen, die dan niet in verhouding staat tot zijn kinderen, waardoor hij mij weg duwt. Zijn vader (alcholist)ging naar een andere vrouw en heeft toen alle contact met kinderen verbroken. Ik kom niet door die muur heen, Hoe hiermee om te gaan zonder jezelf te verliezen??
woensdag 25 augustus 2010 om 12:36
woensdag 25 augustus 2010 om 12:47
Ik vind het erg knap dat het dus niet je insteek is om hem te veranderen. (tenminste dat lees ik in post van TO?)
Je zou wel graag een beetje door die muur heen dringen......
Is het een mogelijkheid om de dingen die jij kwijt wil in een dagboek/brief aan hem te schrijven? Misschien wil hij die wel lezen en komt er dan heel voorzichtig een soort reactie.......komt er die dan zou ik die laten voor wat het is en er niet meteen op doorgaan want dat schrikt hem dan weer af.
Op die manier is het heel veilig voor hem om toch eens wat gevoelens van hem met jou te delen.....?
Je zou wel graag een beetje door die muur heen dringen......
Is het een mogelijkheid om de dingen die jij kwijt wil in een dagboek/brief aan hem te schrijven? Misschien wil hij die wel lezen en komt er dan heel voorzichtig een soort reactie.......komt er die dan zou ik die laten voor wat het is en er niet meteen op doorgaan want dat schrikt hem dan weer af.
Op die manier is het heel veilig voor hem om toch eens wat gevoelens van hem met jou te delen.....?
woensdag 25 augustus 2010 om 12:54
Zoals jij het beschrijft, is het net of je alleen introvert kunt worden door allerlei problemen. Bovendien is het alsof je praten ziet als diepgaand en zwijgen als oppervlakkig.
Je wilt 'door die muur heen'. Zoals ik het lees, wil je contact, maar wel op jouw voorwaarden. Jij wilt 'jezelf niet verliezen'. Wel eens bedacht dat het voor een introvert iemand kan voelen als 'jezelf verliezen' om maar voortdurend beschikbaar te zijn voor iemand anders' behoefte aan contact? Of zich voortdurend te moeten uiten terwijl hij nog aan het sudderen is?
Hoe hiermee om te gaan? Beseffen dat zijn zwijgen niet hetzelfde is als jou afwijzen. Je realiseren dat jij zijn verdriet niet kunt of oplossen of goedmaken. Dat hoeft ook niet. Ophouden met pushen. Het betekent niet dat je geen dingen aan hem mag vragen, natuurlijk niet, maar ik ben zelf introvert en ik merk dat zelfs ik me al afsluit door de pusherige ondertoon van jouw post.
Je wilt 'door die muur heen'. Zoals ik het lees, wil je contact, maar wel op jouw voorwaarden. Jij wilt 'jezelf niet verliezen'. Wel eens bedacht dat het voor een introvert iemand kan voelen als 'jezelf verliezen' om maar voortdurend beschikbaar te zijn voor iemand anders' behoefte aan contact? Of zich voortdurend te moeten uiten terwijl hij nog aan het sudderen is?
Hoe hiermee om te gaan? Beseffen dat zijn zwijgen niet hetzelfde is als jou afwijzen. Je realiseren dat jij zijn verdriet niet kunt of oplossen of goedmaken. Dat hoeft ook niet. Ophouden met pushen. Het betekent niet dat je geen dingen aan hem mag vragen, natuurlijk niet, maar ik ben zelf introvert en ik merk dat zelfs ik me al afsluit door de pusherige ondertoon van jouw post.
woensdag 25 augustus 2010 om 13:27
ik zou hier zelf doodongelukkig van worden.
het is toch heel belangrijk dat je je gevoel zo af en toe kan uiten naar je man.
en het is niet zo dat hij het bij iedereen is, uit je verhaal begrijp ik dat hij heel leuk met zijn kinderen omgaat....
jij hebt ook behoeftes net zoals dat hij die heeft...maar het is wel geven en nemen...je kan jezelf niet volledig wegcijferen omdat hij geen zin heeft om te praten over gevoel...en nogmaals....hij is niet overal zo....dus dat betekend dat hij het naar jou toe is....en dat zou ik niet zo snel accepteren....jij moet ook gelukkig zijn!
je zal wel moeten accepteren dat het wellicht nooit een prater zal zijn...maar ik vind wel dat hij daar ook aan moet werken.
en hem pushen dat werkt averechts!....praat er gewoon eens over op een nuchtere niet verwijtende toon....vertel hem dat jou dit niet lekker zit en je graag zou willen weten wat er moet gebeuren om dit op te lossen
het is toch heel belangrijk dat je je gevoel zo af en toe kan uiten naar je man.
en het is niet zo dat hij het bij iedereen is, uit je verhaal begrijp ik dat hij heel leuk met zijn kinderen omgaat....
jij hebt ook behoeftes net zoals dat hij die heeft...maar het is wel geven en nemen...je kan jezelf niet volledig wegcijferen omdat hij geen zin heeft om te praten over gevoel...en nogmaals....hij is niet overal zo....dus dat betekend dat hij het naar jou toe is....en dat zou ik niet zo snel accepteren....jij moet ook gelukkig zijn!
je zal wel moeten accepteren dat het wellicht nooit een prater zal zijn...maar ik vind wel dat hij daar ook aan moet werken.
en hem pushen dat werkt averechts!....praat er gewoon eens over op een nuchtere niet verwijtende toon....vertel hem dat jou dit niet lekker zit en je graag zou willen weten wat er moet gebeuren om dit op te lossen
woensdag 25 augustus 2010 om 13:27
Wat korenwolf zegt, introvert is hier niet de juiste benaming. Hij heeft duidelijk het een en ander te verwerken, maar dat betekent niet dat jij degene bent die hem daarmee kan helpen. Of misschien kun je hem wel helpen maar heeft het tijd nodig, ik weet het niet. Speelt dit 'introverte' gedrag alleen maar t.o.v. zijn kinderen, zijn scheiding en zijn jeugd? Of is hij helemaal in zichzelf gekeerd? Zo ja, hoe lang speelt dit al..
woensdag 25 augustus 2010 om 13:56
Sommige mensen hebben simpelweg niet veel diepgang. Pas dus op dat je er een excuus van een slechte jeugd voor gaat gebruiken.
Ondanks het feit dat je hem niet wilt veranderen, is de situatie wel dat je van alles voor hem invult en zo zijn gedrag (naar jou toe) probeert te verklaren. Het gevolg is dan misschien ook dat je jezelf gaat proberen te veranderen en aan te passen om het toch leefbaar voor jezelf te houden. Het gevaar is dan dat je ver bij jezelf vandaan gaat.
Dit gaat niet veranderen. Als hij op deze leeftijd (hij zal zeker rond de 40 of ouder zijn) nog zo is, en hij onderneemt uit zichzelf geen stappen, dan moet je geen hoop hebben.
Hoe naar ook voor je, maar ik vrees dat je wel een hele grote kans loopt om jezelf te verliezen omdat je wanhopig vast wilt houden aan de relatie. Als je er na anderhalf jaar al ongelukkig van wordt, hoe denk je dan dat het over 10 jaar zal zijn?
Ondanks het feit dat je hem niet wilt veranderen, is de situatie wel dat je van alles voor hem invult en zo zijn gedrag (naar jou toe) probeert te verklaren. Het gevolg is dan misschien ook dat je jezelf gaat proberen te veranderen en aan te passen om het toch leefbaar voor jezelf te houden. Het gevaar is dan dat je ver bij jezelf vandaan gaat.
Dit gaat niet veranderen. Als hij op deze leeftijd (hij zal zeker rond de 40 of ouder zijn) nog zo is, en hij onderneemt uit zichzelf geen stappen, dan moet je geen hoop hebben.
Hoe naar ook voor je, maar ik vrees dat je wel een hele grote kans loopt om jezelf te verliezen omdat je wanhopig vast wilt houden aan de relatie. Als je er na anderhalf jaar al ongelukkig van wordt, hoe denk je dan dat het over 10 jaar zal zijn?
woensdag 25 augustus 2010 om 14:04
Bedankt voor jullie reacties. Ik ben erg blij met de reactie van korenwolf.Ik schrik ervan dat hij schrijft dat er een pusherige ondertoon in zit. Zoals ik al aan geef, ik wil begrijpen, leren en accepteren. Het introvert zijn zit niet alleen in problemen maar zo wie zo in het uiten van gevoelens.Ik vraag me af of dat een gevolg kan zijn van zijn jeugd. Ik weet ook dat diepgang niet alleen in praten zit, maar in vele dingen. Het stukje wat hij schrijft om maar voordurend "beschikbaar te moeten zijn"voor iemand anders behoefte aan contact zet me tot nadenken. Daar zit een grote kern van waarheid in.
Anderzijds blijft het zo dat ik me afvraag of hij mij kan geven waar mijn behoeftes liggen.
Jufdoortje: Wat jij schrijft het ik ook diverse keren gedaan via de mail, ik krijg geen reactie. Voor mij is het belangrijk dat hij weet wat er in mijn hoofd omgaat,wat mijn gevoel zegt, al leidt dit niet tot een gesprek. Ik voel dan wel verandering in de vorm een extra knuffel.Ik weet niet of ik er goed aan doe, maar ik mag mijn gevoel ook niet wegcijferen. Het belangrijkste blijft dat ik inderdaad bij mij zelf moet blijven.
Anderzijds blijft het zo dat ik me afvraag of hij mij kan geven waar mijn behoeftes liggen.
Jufdoortje: Wat jij schrijft het ik ook diverse keren gedaan via de mail, ik krijg geen reactie. Voor mij is het belangrijk dat hij weet wat er in mijn hoofd omgaat,wat mijn gevoel zegt, al leidt dit niet tot een gesprek. Ik voel dan wel verandering in de vorm een extra knuffel.Ik weet niet of ik er goed aan doe, maar ik mag mijn gevoel ook niet wegcijferen. Het belangrijkste blijft dat ik inderdaad bij mij zelf moet blijven.
woensdag 25 augustus 2010 om 15:07
quote:fleurin schreef op 25 augustus 2010 @ 12:33:
Met het verdriet wat hij heeft komt ook een kilte en een afstand naar mij. Ik heb gemerkt hoe meer ik aan hem trek erover tepraten, hoe verder weg hij van me gaat.
Hij trekt zich terug. Hoe pijnlijk dat ook is, het is niet persoonlijk. Je wil heel graag samen doen, hij niet. Of dat nou karakter of jeugd is, dat zit diep. Dat verander je niet even door te zeggen dat hij echt met je kan praten. Net zo goed als jouw samen willen doen een instinctieve reactie is, is terugtrekken de zijne .
Wat al eerder gezegd is, als jij je het niet persoonlijk aantrekt en het gevoel loslaat dat hij je afwijst op zo'n moment, dan kun je hem laten. Daar heeft hij behoefte aan. Hoe sneller en hoe meer je dat kunt, hoe eerder hij weer terug komt denk ik.
Het andere stuk, dat jij ervaart dat je niet goed kunt praten over jouw gevoelens met hem.. dat is belangrijk en een persoonlijke afweging. Als de rest heel leuk en fijn is en je wat je nu bij hem zoekt aan praten en contact, ook bijv met een goede vriendin kunt hebben, dan stel je je verwachtingen bij en vul je het anders in. Als je je koud, eenzaam en ongezien en ongehoord voelt dan zou ik er nog 's over nadenken of je daarmee kunt leven of liever niet.
Met het verdriet wat hij heeft komt ook een kilte en een afstand naar mij. Ik heb gemerkt hoe meer ik aan hem trek erover tepraten, hoe verder weg hij van me gaat.
Hij trekt zich terug. Hoe pijnlijk dat ook is, het is niet persoonlijk. Je wil heel graag samen doen, hij niet. Of dat nou karakter of jeugd is, dat zit diep. Dat verander je niet even door te zeggen dat hij echt met je kan praten. Net zo goed als jouw samen willen doen een instinctieve reactie is, is terugtrekken de zijne .
Wat al eerder gezegd is, als jij je het niet persoonlijk aantrekt en het gevoel loslaat dat hij je afwijst op zo'n moment, dan kun je hem laten. Daar heeft hij behoefte aan. Hoe sneller en hoe meer je dat kunt, hoe eerder hij weer terug komt denk ik.
Het andere stuk, dat jij ervaart dat je niet goed kunt praten over jouw gevoelens met hem.. dat is belangrijk en een persoonlijke afweging. Als de rest heel leuk en fijn is en je wat je nu bij hem zoekt aan praten en contact, ook bijv met een goede vriendin kunt hebben, dan stel je je verwachtingen bij en vul je het anders in. Als je je koud, eenzaam en ongezien en ongehoord voelt dan zou ik er nog 's over nadenken of je daarmee kunt leven of liever niet.
woensdag 25 augustus 2010 om 15:32
Korenwolf, moet je nagaan, heb er niet eens over nagedacht of je een hij of een zij zou zijn.... Het mooie van deze man is dat ik in de tijd dat ik het moeilijk had, een luisterd oor vond, genegenheid vond, iemand die er voor me was, die me de weg wees. Hoe moeilijk ik het ook had er was altijd de warmte van deze man. Dit is mede een belangrijk item in een relatie.Andersom nu wil ik er zijn, helpen, luisteren,praten, troost bieden, maar dat gaat dus niet. Dat moet ik dus bijstellen, hij praat niet, sluit zich af. Wat ik nu dus doe, is er zijn, niets zeggen, rust bieden, masseren. Ik blijf het moeilijk vinden, loop soms op mijn tenen, weet niet hoe er mee om te gaan met de afstand die wordt gecreeerd en gevoelens die niet worden uitgesproken, Dat betreft niet alleen de problemen maar ook uit dat zich naar mij. Waar komt het dan op neer? dat ik het me persoonlijk aantrek?me afgewezen voel? dat ik iedere keer een bevestiging nodig heb? ...word er stil van....en dat is wat jij schrijft korenwolf, mijn behoefte aan contact.....
woensdag 25 augustus 2010 om 15:54
Ben ik de enige die vindt dat, als je een relatie aangaat, je je voor die relatie in moet zetten, en dat dat onder meer inhoudt dat je niet bewust afstand creëert tussen jezelf en je partner?
Wat bedoel je eigenlijk met 'afstand creëren', bedoel je dat hij gewoon stiller is (wat begrijpelijk is als je verdriet hebt) of dat hij je afwijst?
Verder vraag ik me ook af waarom hij zich er schuldig over zou voelen dat hij tijd met jou doorbrengt. Heeft hij zijn ex-vrouw misschien verlaten voor jou?
Wat bedoel je eigenlijk met 'afstand creëren', bedoel je dat hij gewoon stiller is (wat begrijpelijk is als je verdriet hebt) of dat hij je afwijst?
Verder vraag ik me ook af waarom hij zich er schuldig over zou voelen dat hij tijd met jou doorbrengt. Heeft hij zijn ex-vrouw misschien verlaten voor jou?
woensdag 25 augustus 2010 om 18:49
Reiger dat is ook wat ik vind. Een relatie houdt voor mij in dat je geen afstand creeert en dat je je inzet voor een relatie.Zijn afstand houdt in afwijzing, negeren,zwijgen en dat wil ik begrijpen. Het is heel makkelijk om te zeggen, hij voldoet niet aan mijn behoeftes, ik beeindig hiermee de relatie. Hiermee zou er iets heel moois verloren kunnen gaan. Ik zet me dus in voor deze relatie, dat verwacht ik andersom dus ook.Kom ik er voor me zelf niet uit, en gaat het tegen mijn natuur in, dan zal ik de conclusie moeten trekken dat deze man niet bij mij past.Hij heeft niet zijn ex-vrouw verlaten voor mij, was al een tijd alleen. Begrijp de context ook niet zo.
woensdag 25 augustus 2010 om 19:23
quote:fleurin schreef op 25 augustus 2010 @ 18:49:
Reiger dat is ook wat ik vind. Een relatie houdt voor mij in dat je geen afstand creeert en dat je je inzet voor een relatie.Zijn afstand houdt in afwijzing, negeren,zwijgen en dat wil ik begrijpen. Het is heel makkelijk om te zeggen, hij voldoet niet aan mijn behoeftes, ik beeindig hiermee de relatie. Hiermee zou er iets heel moois verloren kunnen gaan. Ik zet me dus in voor deze relatie, dat verwacht ik andersom dus ook.Kom ik er voor me zelf niet uit, en gaat het tegen mijn natuur in, dan zal ik de conclusie moeten trekken dat deze man niet bij mij past.Hij heeft niet zijn ex-vrouw verlaten voor mij, was al een tijd alleen. Begrijp de context ook niet zo.Dat is jouw interpretatie van zijn gedrag en die gaat uiteraard niet samen met 'begrijpen'.
Reiger dat is ook wat ik vind. Een relatie houdt voor mij in dat je geen afstand creeert en dat je je inzet voor een relatie.Zijn afstand houdt in afwijzing, negeren,zwijgen en dat wil ik begrijpen. Het is heel makkelijk om te zeggen, hij voldoet niet aan mijn behoeftes, ik beeindig hiermee de relatie. Hiermee zou er iets heel moois verloren kunnen gaan. Ik zet me dus in voor deze relatie, dat verwacht ik andersom dus ook.Kom ik er voor me zelf niet uit, en gaat het tegen mijn natuur in, dan zal ik de conclusie moeten trekken dat deze man niet bij mij past.Hij heeft niet zijn ex-vrouw verlaten voor mij, was al een tijd alleen. Begrijp de context ook niet zo.Dat is jouw interpretatie van zijn gedrag en die gaat uiteraard niet samen met 'begrijpen'.
woensdag 25 augustus 2010 om 20:16
quote:fleurin schreef op 25 augustus 2010 @ 18:49:
Reiger dat is ook wat ik vind. Een relatie houdt voor mij in dat je geen afstand creeert en dat je je inzet voor een relatie.Zijn afstand houdt in afwijzing, negeren,zwijgen en dat wil ik begrijpen.
Ik zie het nog niet concreet voor me. Hoe moet ik me dat voorstellen? Zwijgt hij de hele tijd als jullie bij elkaar zijn (wonen jullie samen?); ook als je iets vraagt? Stoot hij je af als je hem een aai of zoen geeft? Hoe lang duurt dat dan? Een uur, een dag, een week... Hoe gaat het als jullie seks hebben? Of hebben jullie die niet?
Doen jullie samen leuke dingen en hebben jullie het dan leuk?
Doen jullie gezamenlijke huishoudelijke taken en doet hij daar dan zijn deel in?
Heb je er met hem over gepraat hoe je zijn gedrag ervaart en wat daarvan de consequenties zouden kunnen zijn?
Zegt hij nog wel dat hij van je houdt?
Het is heel makkelijk om te zeggen, hij voldoet niet aan mijn behoeftes, ik beeindig hiermee de relatie. Hiermee zou er iets heel moois verloren kunnen gaan.
Wat voor moois zie je bijvoorbeeld in die man, behalve dat hij een liefhebbende vader is?
Ik zet me dus in voor deze relatie, dat verwacht ik andersom dus ook.Kom ik er voor me zelf niet uit, en gaat het tegen mijn natuur in, dan zal ik de conclusie moeten trekken dat deze man niet bij mij past.
Daar ben ik het mee eens.
Hij heeft niet zijn ex-vrouw verlaten voor mij, was al een tijd alleen.
Waarom voelt hij zich dan schuldig naar zijn kinderen als hij samen met jou is? Gaat de tijd die hij met jou doorbrengt misschien ten koste van zijn kinderen, en zo ja, is dat op jouw aandringen? Hoeveel tijd brengen jullie samen door? Doen jullie ook wel eens samen dingen met zijn kinderen? Hoe is de relatie tussen jou en zijn kinderen?
Begrijp de context ook niet zo.
Reiger dat is ook wat ik vind. Een relatie houdt voor mij in dat je geen afstand creeert en dat je je inzet voor een relatie.Zijn afstand houdt in afwijzing, negeren,zwijgen en dat wil ik begrijpen.
Ik zie het nog niet concreet voor me. Hoe moet ik me dat voorstellen? Zwijgt hij de hele tijd als jullie bij elkaar zijn (wonen jullie samen?); ook als je iets vraagt? Stoot hij je af als je hem een aai of zoen geeft? Hoe lang duurt dat dan? Een uur, een dag, een week... Hoe gaat het als jullie seks hebben? Of hebben jullie die niet?
Doen jullie samen leuke dingen en hebben jullie het dan leuk?
Doen jullie gezamenlijke huishoudelijke taken en doet hij daar dan zijn deel in?
Heb je er met hem over gepraat hoe je zijn gedrag ervaart en wat daarvan de consequenties zouden kunnen zijn?
Zegt hij nog wel dat hij van je houdt?
Het is heel makkelijk om te zeggen, hij voldoet niet aan mijn behoeftes, ik beeindig hiermee de relatie. Hiermee zou er iets heel moois verloren kunnen gaan.
Wat voor moois zie je bijvoorbeeld in die man, behalve dat hij een liefhebbende vader is?
Ik zet me dus in voor deze relatie, dat verwacht ik andersom dus ook.Kom ik er voor me zelf niet uit, en gaat het tegen mijn natuur in, dan zal ik de conclusie moeten trekken dat deze man niet bij mij past.
Daar ben ik het mee eens.
Hij heeft niet zijn ex-vrouw verlaten voor mij, was al een tijd alleen.
Waarom voelt hij zich dan schuldig naar zijn kinderen als hij samen met jou is? Gaat de tijd die hij met jou doorbrengt misschien ten koste van zijn kinderen, en zo ja, is dat op jouw aandringen? Hoeveel tijd brengen jullie samen door? Doen jullie ook wel eens samen dingen met zijn kinderen? Hoe is de relatie tussen jou en zijn kinderen?
Begrijp de context ook niet zo.
maandag 6 september 2010 om 16:20
Een verlate reactie na onstuimige weken.Dat was inderdaad mijn interpretatie van zijn gedrag en ik begrijp er niks van. Wij woonden niet samen. Hadden beide ook de zorg van kinderen. Ruimte voor de kinderen was er altijd. Hij is net terug van vakantie alleen met zijn kinderen, heeft me niet gemist..Hij liet zich graag verzorgen, sexleven prima, we hadden een leuk, warm leven, ik sliep 50 % daar, omdat zijn kinderen niet bij hem slapen, overeenkomstig hoe we in het leven staan,waren zelfs op huizenjacht. Combinatie kinderen, werk en relatie bracht wel met zich mee, de uurtjes die er waren, besteedde we ook altijd samen, geen gezamelijke vrienden kunnen maken, geen tijd over voor iets anders. (bv sport)
Zei nooit dat hij van me hield, kon zijn gevoel niet uitspreken. Dat deed hij op een lichamelijke wijze.Als ik er naar vroeg zei hij dat dit een verwachting van mij was, en dat hij dat dan niet kon. Hij zit heel slecht in zijn vel, hij kan het niet uitleggen, na zijn vakantie ging het leuk, kregen een meningsverschil en nu een aantal dagen later twijfelt hij over de relatie, wil ruimte, en zoekt troost bij zijn kinderen. Ik begrijp er niks van, en vraag me af of ik het nog wil begrijpen. Ondertussen heb ik pijn en verdriet.
Zei nooit dat hij van me hield, kon zijn gevoel niet uitspreken. Dat deed hij op een lichamelijke wijze.Als ik er naar vroeg zei hij dat dit een verwachting van mij was, en dat hij dat dan niet kon. Hij zit heel slecht in zijn vel, hij kan het niet uitleggen, na zijn vakantie ging het leuk, kregen een meningsverschil en nu een aantal dagen later twijfelt hij over de relatie, wil ruimte, en zoekt troost bij zijn kinderen. Ik begrijp er niks van, en vraag me af of ik het nog wil begrijpen. Ondertussen heb ik pijn en verdriet.
maandag 6 september 2010 om 16:42
Jij wilt iets op jouw manier en probeert dit op hem te plakken, als dat niet lukt nieten en als dat niet lukt desnoods stanzen.
Zoek eens uit wat zijn manier van houden van is en blijf die manier niet afwijzen.
Moedig dat aan, stimuleer het en sluit jouw liefde erbij aan.
Ik lees erg veel invullen en aannames over hoe hij is, denkt en voelt.
Zoek eens uit wat zijn manier van houden van is en blijf die manier niet afwijzen.
Moedig dat aan, stimuleer het en sluit jouw liefde erbij aan.
Ik lees erg veel invullen en aannames over hoe hij is, denkt en voelt.
