Overig
alle pijlers
Hulp gevraagd!!
vrijdag 1 oktober 2010 om 09:34
Al jaren zit ik in een vast vriendinnen-groepje. Het is heel gezellig, we spreken elkaar zo'n beetje dagelijks. We zijn een stel gekke meiden bij elkaar.
Helaas wordt ons hechte samenzijn nogal eens verstoord door buitenstaanders. Zij willen blijkbaar zo graag bij ons selectieve clubje horen dat ze van geen ophouden weten. Wij zeggen dat dan ook gewoon tegen zo'n figuur, maar dat heeft vaak niet het gewenste effect. Helaas.
Tot voor kort hadden we iemand in ons midden die ons kon helpen in zo'n situatie, laten we maar zeggen: de reddende engel. Samen konden we de indringer effectief om zeep helpen. Daar hadden we dan stiekem veel plezier in, want zo zijn wij, laten we wel wezen. Het was zelfs zo dat we in het geheim onderling contact hielden over hoe we dit zaakje het beste aan konden pakken. Ook daar hadden we veel lol in, dat zul je begrijpen.
Nu is er iets heel ergs gebeurd. Een zeker persoon heeft onze 'heilige boontje' ontmaskerd. Nu zijn we de sigaar. Alles is uitgekomen. Een regelrechte ramp! Ons eens zo oergezellige thee-kransje is verpest. We praten erover met elkaar, want anderen begrijpen ons gewoon niet. Zo speciaal zijn wij: 'exclusief' is een beter woord.
Niemand hoort ons hulp-geroep of eigenlijk: ze weigeren het aan te horen, want zo is het. Het wordt gewoon in de doofpot gestopt. Het voelt alsof we worden genegeerd: ontkenning van ons bestaan.
Nou, het is voor mij het belangrijkste wat er is.
Dus: wat nu? Moeten we ons gekakel gewoon voort blijven zetten of er niets gebeurd is? Of kan ik beter een ander wespennest opzoeken?
Helaas wordt ons hechte samenzijn nogal eens verstoord door buitenstaanders. Zij willen blijkbaar zo graag bij ons selectieve clubje horen dat ze van geen ophouden weten. Wij zeggen dat dan ook gewoon tegen zo'n figuur, maar dat heeft vaak niet het gewenste effect. Helaas.
Tot voor kort hadden we iemand in ons midden die ons kon helpen in zo'n situatie, laten we maar zeggen: de reddende engel. Samen konden we de indringer effectief om zeep helpen. Daar hadden we dan stiekem veel plezier in, want zo zijn wij, laten we wel wezen. Het was zelfs zo dat we in het geheim onderling contact hielden over hoe we dit zaakje het beste aan konden pakken. Ook daar hadden we veel lol in, dat zul je begrijpen.
Nu is er iets heel ergs gebeurd. Een zeker persoon heeft onze 'heilige boontje' ontmaskerd. Nu zijn we de sigaar. Alles is uitgekomen. Een regelrechte ramp! Ons eens zo oergezellige thee-kransje is verpest. We praten erover met elkaar, want anderen begrijpen ons gewoon niet. Zo speciaal zijn wij: 'exclusief' is een beter woord.
Niemand hoort ons hulp-geroep of eigenlijk: ze weigeren het aan te horen, want zo is het. Het wordt gewoon in de doofpot gestopt. Het voelt alsof we worden genegeerd: ontkenning van ons bestaan.
Nou, het is voor mij het belangrijkste wat er is.
Dus: wat nu? Moeten we ons gekakel gewoon voort blijven zetten of er niets gebeurd is? Of kan ik beter een ander wespennest opzoeken?
