wat moet ik hiermee?

Twijfelt hij aan de oprechtheid van jou gevoelens of reflecteert hij eigenlijk de gevoelens van zichzelf op jou?

Waarom twijfelt hij aan jouw oprechtheid?



Wat is voorgevallen dat hij daar nu zo overdenkt?

Heeft hij (misschien door het gedoe met zijn ex) een lager gevoel van eigenwaarde en daardoor bevestiging nodig?

Dat hij er niet bij kan dat iemand hem echt echt heul leuk en lief vindt?



Al met al lijkt het me voor jou ook wel moeilijk, helemaal als je in december gaat trouwen.

quote:vicodin schreef op 28 oktober 2010 @ 14:38:

Twijfelt hij aan de oprechtheid van jou gevoelens of reflecteert hij eigenlijk de gevoelens van zichzelf op jou?Dat is precies wat ik ook dacht! Hij probeert de aandacht van zichzelf af te leiden en het 'probleem' bij jou neer te leggen. Niet in trappen en het gesprek met hem aangaan wat hem nu eigenlijk dwarszit.

Ik begrijp niet goed hoe hij twijfelt aan de oprechtheid van je gevoelens en het tegelijk het verstikkend vindt...daar moet ik even over nadenken...



Is het omdat hij het verstikkend vindt, dat hij hoopt dat het niet oprecht is?



Hij lijkt wel wat dingen nog niet verwerkt te hebben ivm zijn ex als hij je (vlak voor je huwelijk nog steeds) met haar vergelijkt.

Jammer dat hij zijn issue bij jou neerlegt, hij heeft waarschijnelijke dingen nog niet goed verwerkt! Ga met hem hier een gesprek over aan, misschien lost het iets op.

En een erg fijn gevoel kan het je niet geven dat jij afgestraft word voor zijn verbeelding.

sterkte en een voor jou!

lullig dat hij zijn probleem in jouw schoenen manipuleert.



Ik denk namelijk dat er iets mis is met zijn gevoelens en niet de jouwe.

mmm ik herken het gevoel van jouw vriend enigszins.

Als iemand helemaal gek op mij was kon ik dat ook moeilijk geloven en aannemen.

Het benauwde mij ook. Dan kwam er een soort automatische blok op zetten en voelde ik ineens niets meer voor die persoon.



Nu na heel lang onderzoeken bij mezelf weet ik waardoor het komt. Eigenlijk was ik gewoon heeeeel bang om geliefd te zijn. in mijn geval kende ik het niet dat iemand ook van mij kon houden om wie ik ben en niet alleen om wat ik geef.



De angst werkelijk liefde toe te staan was zo groot. ten eerste omdat mijn eigenwaarde destijds afhing van waardering krijgen van andere. Ik gaf, kreeg waardering en dat was wat ik wel van mezelf mocht ontvangen want zo hoorde het. (Ik kende niet anders dan hoe het mij al mijn levenlang was aangeleerd)



uiteindelijk ging ik inzien dat liefde iets anders is dan waardering. Dat was even schrikken.



Nu vond ik het toestaan van liefde eng om twee redenen:



ten eerste omdat mijn eigenwaarde afhing. Ik moest totaal mijn beeld over mezelf veranderen en echte eigenwaarde krijgen. Wanneer iemand van mij zou houden om wie ik ben en daarmee bevestigde dat ik zo ook goed genoeg was kon ik dat moeilijk geloven.

Ik moest echt aan mezelf werken en geloven dat ik ook door gewoon te zijn wie ik ben goed genoeg ben.



Ten tweede: De mensen die van mij hoorde te houden zoals ik ben hebben dat nooit gedaan. in iedergeval mij nooit dat gevoel gegeven.

Dat is altijd heel kwetsend geweest, toen er ineens iemand kwam die wel van mij hield gewoon om wie ik was vond ik t doodeng..stel je voor dat ik me openstelde en het achteraf maar 1 grote leugen bleek te zijn?



nu ik snap waar het vandaan komt en ik mij toen des tijd kon losmaken van mijn systemen durf ik mij wel open te stellen al blijft het eng. maar dat benauwde gevoel heb ik niet meer.



Destijds dacht ik dat dat benauwde gevoel voortkwam uit iemand niet leuk genoeg vinden..ik geloofde dat echt en schoof het daar op af, nu weet ik dat dan al wel niet onbewust gewoon heel erg bang was om geliefd te zijn.



misschien is dit ook t geval van je vriend. misschien zit ik er helemaal naast maar ik herkende het in je OP.

ik lees nu je andere post die je geschreven hebt tussentijds ik jou aan het schijven was.



Is hij zwaar ziek? mag ik vragen wat hij heeft?

en dat hij weinig liefde van thuis heeft mee gekregen begint dus wel meer op mijn situatie te lijken..



voor veel mensen van buitenaf is zo'n beschermingsmechanisme moeilijk te begrijpen, ik begreep mezelf niet eens.



Maar nu begrijp ik het wel...



even een knuffel voor jou!

Waarom neem jij de emotionele last van wat hij zegt zo op je? Ziek of niet ziek het komt op mij manipulerend over. Hij kan niet geloven dat jij zoveel om hem geeft dus ervaart hij jou als verstikkend. Zoals ik het lees gaat het om zijn beleving. Waarom zou jij je dan gaan verdedigen en bewijzen tov van hem?



Ik zou hem een goede psych aanraden en hem wijzen op het feit dat je rap een antwoord op zijn vragen van hem wilt hebben.

Het is niet zo dat mensen, wacht laat ik voor mezelf spreken, het is niet zo dat ik niet geliefd wilde zijn..ik kende dat gewoon niet..En wat ik er wel van dacht te kennen was zeer pijnlijk en teleurstellend voor mij geweest. Die pijn wilde ik nooit meer aangedaan worden. De angst om gekwetst te worden was heel groot...



Ik denk dat jouw vriend ook veel pijn heeft gehad en dat , nu jij dichtbij komt, ook met het ook op a.s huwelijk, zijn beschermingsmechanisme heel hard aan het werk is...om maar niet het risico te lopen dat hij gekwetst wordt..



daarbij blijft het oneerlijk naar jou toe, want doorte twijfelen aan jouw oprechtheid gooit hij ook en deur dicht. Dan wordt het inderdaad erg lastig hem te bereiken...



Het is aan hem om an zichzelf te gaan werken en zichzelf anders te gaan zien

Die man heeft duidelijk een probleem met zijn gevoelens tegenover jou en niet omgekeerd.

Hij legt duidelijk de bal bij jou neer



Vraag hem wat hij hier mee wilt bereiken. Stuurt hij het misschien op deze manier aan op een breuk? Vast een balletje opgooien omdat hij het wellicht zélf niet meer ziet zitten?



Ik zou in ieder geval een goed gesprek met deze man houden en laten merken dat je dit gedrag niet neemt.

@somehow: en hoe is dat afgelopen? Heb je uiteindelijk wel iemand in je leven gevonden die wel echt voor je ging??

Ik herken dat ook wel van jouw verhaal maar ben ook flink belazerd door een aantal mannen.

Zo erg dat ik het al benauwd krijg als ik denk dat ze wel serieus zijn.. Hoop dat dat ooit over gaat maar zal mezelf niet zo snel meer geven.



On topic: lijkt me een rotsituatie. HIJ kan niet voorstellen dat er iemand zo gek op hem is. Maar is hij dat zelf wel andersom? Ga een goed gesprek met hem aan in ieder geval. Het kan ook best komen nu met de bruiloft in zich, dat hij over deze dingen na gaat denken, door eerder belazerd te zijn.

Maar... vertrouwen is wel de basis van een relatie, zeker van een huwelijk. dus werk aan de winkel

Vooral voor hem dan, als jouw gevoel gewoon helemaal goed zit.

Sterkte.