Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
woensdag 28 november 2007 om 23:26
Soms als ik héél erg mijn best doe, kan ik wel een geheimpje bewaren, hoor....
Het was "gewoon"op maandagochtend, een dertienminutenvluggertje, in spijkerbroek, en daarna snel in de auto omdat we ons moesten haasten voor de bestralingen. 's Middags gingen we een huis bezichtigen, wat later mijn NieuweHuis zou worden. Ik woon nu dus eigenlijk in mijn huwelijksgeschenk.
het was neit romantisch, het was geen wolk van tule en kant, het was geen rijst gooierij en kinky huwelijksnacht, het was geen grootste receptie en spetterend feest...maar ik voel nog de hand van Hero drukken op mijn knie, het wrijven van zijn duim, en ik kan zijn ogen trots en emotioneel naar me zien glimmen als ik eraan terugdenk.
En die regenbogen....
Onder een regenboog vroeg hij me ten huwelijk. het waren de helderste, prachtigste, stralendste regenbogen die ik ooit zag; twee stuks boven elkaar.
En ze bleven maar, en ze bleven maar. "Sommige regenbogen vervagen niet...", zei Hero. Mijn Hero.
Het was "gewoon"op maandagochtend, een dertienminutenvluggertje, in spijkerbroek, en daarna snel in de auto omdat we ons moesten haasten voor de bestralingen. 's Middags gingen we een huis bezichtigen, wat later mijn NieuweHuis zou worden. Ik woon nu dus eigenlijk in mijn huwelijksgeschenk.
het was neit romantisch, het was geen wolk van tule en kant, het was geen rijst gooierij en kinky huwelijksnacht, het was geen grootste receptie en spetterend feest...maar ik voel nog de hand van Hero drukken op mijn knie, het wrijven van zijn duim, en ik kan zijn ogen trots en emotioneel naar me zien glimmen als ik eraan terugdenk.
En die regenbogen....
Onder een regenboog vroeg hij me ten huwelijk. het waren de helderste, prachtigste, stralendste regenbogen die ik ooit zag; twee stuks boven elkaar.
En ze bleven maar, en ze bleven maar. "Sommige regenbogen vervagen niet...", zei Hero. Mijn Hero.
Wat wilde ik nou toch typen?
woensdag 28 november 2007 om 23:56
Wat een mooi verhaal lijkt het zoals jij het toch verteld mimsey.... Ik wou dat alle sprookjes een super happy end hadden.
Onder een regenboog ten huwelijk gevraagd worden, romantisch!
weltrusten mimsey-Hero achternaam, hoop dat je je op je baan thuis voelt en leuke collega's hebt.
liefs, pemberley/anne
Onder een regenboog ten huwelijk gevraagd worden, romantisch!
weltrusten mimsey-Hero achternaam, hoop dat je je op je baan thuis voelt en leuke collega's hebt.
liefs, pemberley/anne
donderdag 29 november 2007 om 10:05
Huh?
Heb ik nou echt een geheom verklapt?
Nee toch
het was toch geen geheimpje meer?
Van te voren wel
en toen hep ik ook eg niks gezegd
maar later toch niet meer?
toch?
Want toen had je het toch gewoon verteld???
Oeps....
Sorry als ik voor mijn beurt heb gesproken
wilde alleen jouw recht op zijn achternaam verdedigen! .........
Ben het eens met Pemberley
dat dit verhaal gewoon een happy end had moeten krijgen,
want jij en hij samen
dat was een supergoed verhaal.
Jouw liefde voor hem spat nog steeds van mijn beeldscherm, elke keer als je over hem schrijft.
Jouw speech op die moeilijke dag in augustus zal ik nooit vergeten.
Ik heb nog nooit zo hard gejankt op een crematie.
Jouw "Ja" ging verder dan de hemel reikte, jullie liefde werd overal gehoord en gevoeld.
En elke keer als ik een regenboog zie zeg ik even "Dag Hero. Zorg je goed voor je meissies?"
Heb ik nou echt een geheom verklapt?
Nee toch
het was toch geen geheimpje meer?
Van te voren wel
en toen hep ik ook eg niks gezegd
maar later toch niet meer?
toch?
Want toen had je het toch gewoon verteld???
Oeps....
Sorry als ik voor mijn beurt heb gesproken
wilde alleen jouw recht op zijn achternaam verdedigen! .........
Ben het eens met Pemberley
dat dit verhaal gewoon een happy end had moeten krijgen,
want jij en hij samen
dat was een supergoed verhaal.
Jouw liefde voor hem spat nog steeds van mijn beeldscherm, elke keer als je over hem schrijft.
Jouw speech op die moeilijke dag in augustus zal ik nooit vergeten.
Ik heb nog nooit zo hard gejankt op een crematie.
Jouw "Ja" ging verder dan de hemel reikte, jullie liefde werd overal gehoord en gevoeld.
En elke keer als ik een regenboog zie zeg ik even "Dag Hero. Zorg je goed voor je meissies?"
vrijdag 30 november 2007 om 22:44
Vandaag moest ik met Mopsey naar de kinderarts (na eerst heel fijn bij Bloes te zijn geweest). Ik was wel een beetje huiverig over hoe Mops het zou doen in het ziekenhuis, gezien mogelijke associaties enzo, maar ze was weer super. Ontspannen, lief, bijdehand...my girl.
De kinderarts ging haar meten (78,5 cm...wauw!) en wegen (10,5 kilo..erg netjes!), en toen even buik voelen en hart luisteren.
"Wat doe je", vroeg Mops terwijl de arts met de stethoscoop haar hartslag telde. "Hij luistert naar je hartje..", fluisterde ik.
"Oh, dan moet hij wel hoi zeggen tegen Hejo", was het hartverscheurende antwoord. Hoi zeggen tegen de Hero in haar hartje. Gelukkig wist de kinderarts van ons verhaal, en reageerde goed door te zeggen dat hij wel kon horen dat Hero het een hele fijne plek vond om te zijn, in dat hartje van zo'n lief meisje...
Wat ben ik toch trots op mijn twee kanjers....
De kinderarts ging haar meten (78,5 cm...wauw!) en wegen (10,5 kilo..erg netjes!), en toen even buik voelen en hart luisteren.
"Wat doe je", vroeg Mops terwijl de arts met de stethoscoop haar hartslag telde. "Hij luistert naar je hartje..", fluisterde ik.
"Oh, dan moet hij wel hoi zeggen tegen Hejo", was het hartverscheurende antwoord. Hoi zeggen tegen de Hero in haar hartje. Gelukkig wist de kinderarts van ons verhaal, en reageerde goed door te zeggen dat hij wel kon horen dat Hero het een hele fijne plek vond om te zijn, in dat hartje van zo'n lief meisje...
Wat ben ik toch trots op mijn twee kanjers....
Wat wilde ik nou toch typen?
vrijdag 30 november 2007 om 22:48
zaterdag 1 december 2007 om 11:37
Och jee, Mims, tranen in mijn ogen door de opmerking van Mops. Geef haar maar een dikke zoen van ons.
Voor de meelezers een mooi verhaal:
Vorige week hebben mijn kleine prins en ik Mimsey en Mopsey (en nog wat anderen) ontmoet. Aan tafel kregen de kinderen allemaal kleurpotloden en papiertjes om mee te tekenen. Mijn kleine prins zat driftig te krassen, met allemaal verschillende potloden. Ik vond het eigenlijk wel een beetje vreemd, want de "enkel krassen" fase is mijn slimme zoon toch echt al een beetje voorbij. Ik dacht nog iets in de trant van "jemig kind, laat jij eens even aan deze nieuwe mensen zien dat mamma geen woord teveel heeft gezegd over jouw slimheid".
Dus ik buig me over de "tekening" en vraag iets als "moet je geen echte tekening maken?" (Ja ja, je wil toch dat je zoon een beetje een goede indruk maakt, nietwaar?)
Wat denk je dat hij zegt: "ik bén een tekening aan het maken mamma, ik teken een regenboog".
Ik was letterlijk met stomheid geslagen, want ik zweer het, mijn zoon heeft waar ik bij was nog NOOIT een regenboog getekend. Maar die middag heeft hij een heel notitieblokje van de serveerster vol gemaakt met alleen maar regenbogen.
Voor de meelezers een mooi verhaal:
Vorige week hebben mijn kleine prins en ik Mimsey en Mopsey (en nog wat anderen) ontmoet. Aan tafel kregen de kinderen allemaal kleurpotloden en papiertjes om mee te tekenen. Mijn kleine prins zat driftig te krassen, met allemaal verschillende potloden. Ik vond het eigenlijk wel een beetje vreemd, want de "enkel krassen" fase is mijn slimme zoon toch echt al een beetje voorbij. Ik dacht nog iets in de trant van "jemig kind, laat jij eens even aan deze nieuwe mensen zien dat mamma geen woord teveel heeft gezegd over jouw slimheid".
Dus ik buig me over de "tekening" en vraag iets als "moet je geen echte tekening maken?" (Ja ja, je wil toch dat je zoon een beetje een goede indruk maakt, nietwaar?)
Wat denk je dat hij zegt: "ik bén een tekening aan het maken mamma, ik teken een regenboog".
Ik was letterlijk met stomheid geslagen, want ik zweer het, mijn zoon heeft waar ik bij was nog NOOIT een regenboog getekend. Maar die middag heeft hij een heel notitieblokje van de serveerster vol gemaakt met alleen maar regenbogen.
Am Yisrael Chai!
zaterdag 1 december 2007 om 13:35
Hahaha, Mims, dat is geheel wederzijds hoor. Gisteren vertelde hij nog vol bewondering aan zijn opa dat er een Mopsey is, en dat die heeeeeeeel hard kan rennen. En ook heel ver. En dat hij er dan achteraan ging rennen. En oh ja, ze kan ook heel goed tenen bij je neus. En ze was ook heel lief. "Ik ging hem aaien, want hij heeft hele mooie haren en ook een lieve neus. Lange haren, met vlechtjes. En hij kan heeeeeeel goed rennen."
(Hij weet het verschil tussen hij en zij nog niet zo goed.) Zo schattig dat dat rennen echt de doorslag gaf, hij had het er laatst in zijn slaap ook al over. "Ik ga ook rennen, Mopsey!"
(Hij weet het verschil tussen hij en zij nog niet zo goed.) Zo schattig dat dat rennen echt de doorslag gaf, hij had het er laatst in zijn slaap ook al over. "Ik ga ook rennen, Mopsey!"
Am Yisrael Chai!
zondag 2 december 2007 om 08:24
Een schuur voor winterhout
wat ik reeds heb:
een okkernoot van vorig jaar,
de vleugel van een Vlaamse gaai,
de schedel van een kat (welke?),
scherven (brengen die geluk?),
vier planken tropisch hout,
(een soort die niet op water drijft)
een platte kei waarmee ik keilen kan,
een handjevol verroeste krammen,
een bout waarvan de moer ontbreekt
het hart van een versleten vensterluik
een touw waar niets aan vast te knopen valt
wat ik nog mis:
een foto van de engel Gabriël
een plattegrond van elke horizon
een moer (waarvan de bout in mijn bezit)
twee zijderupsen in een moerbeiboom
een koffielepel nuchter speeksel
ik wou een brug van regenboog
het wordt een schuur voor winterhout
Van Marnix Speybroeck
Het gedicht deed me aan jou denken Mimsey.
wat ik reeds heb:
een okkernoot van vorig jaar,
de vleugel van een Vlaamse gaai,
de schedel van een kat (welke?),
scherven (brengen die geluk?),
vier planken tropisch hout,
(een soort die niet op water drijft)
een platte kei waarmee ik keilen kan,
een handjevol verroeste krammen,
een bout waarvan de moer ontbreekt
het hart van een versleten vensterluik
een touw waar niets aan vast te knopen valt
wat ik nog mis:
een foto van de engel Gabriël
een plattegrond van elke horizon
een moer (waarvan de bout in mijn bezit)
twee zijderupsen in een moerbeiboom
een koffielepel nuchter speeksel
ik wou een brug van regenboog
het wordt een schuur voor winterhout
Van Marnix Speybroeck
Het gedicht deed me aan jou denken Mimsey.
zondag 2 december 2007 om 23:06
Vanavond zag ik een voorstukje van All you need is love-kersteditie.
Jawel, de camper van Robert rijdt weer in eht land, en als je daar een berichtje op laat nemen, zorgen zij dat dit bij jouw geliefde wordt afgeleverd.
Ooooh, als dat toch eens kon. Als dat toch zou lukken.
Ik zou hem vertellen hoeveel ik van hem hou, toen, nu en voor altijd.
Ik zou hem vertellen hoezeer ik hem nodig heb. Niet om te leven, niet om te functioneren, maar om te delen. Alles te delen.
Ik zou hem vertellen hoezeer ik hem mis, en hoe graag ik hem eventjes vast zou willen houden. Hoe erg ik het vind dat zijn geur begint te vervliegen, en ik hem alleen nog heel in de verte kan ruiken als ik mijn neus heel diep in zijn laatste nog ongewassen t-shirt begraaf. Het shirt wat hij droeg de week voor hij het ziekenhuis inging, en wat al die tijd in mijn bed heeft gelegen. Het shirt wat voldoende was om te dragen, want het was augustus en zomer.
Nu is het december en winter, en zo voelt het ook. De zomer is een eeuwigheid terug. Wordt het ooit weer écht zomer? Een vrolijke, onbezonnen augustusmaand?
Ik zou hem zoveel vertellen, dat de AYNIL-tape helemaal vol zou staan. Over het vasthouden van elkaar, over zijn lachrimpels, en zijn ogen die traanden als hij gaapte. Over naar elkaar glimlachen, en over bakken Ben and Jerry's. Over champagne drinken zonder glazen, Ierse ogen, en voetje vrijen met een dwarslaesiepatiënt. Over thuiskomen, over oogcontact op de mooiste momenten en duimen die mijn knie strelen. Over dertig rode rozen en één witte, over het snuiven aan vulpeninkt, en over smsjes die kippenvel bezorgen.
Ik zou hem vertellen over ons, en over de liefde die zo onaf voelt.
En dan zou ik de videoband met een kus verzegelen en meegeven aan de postbode. Van een afstandje zou ik die postbode volgen tot aan Hero, en dan mijn Lief om de hals vallen en niet meer loslaten totdat hij terug op aarde is.
Terug bij mij. Terug bij Mops. Terug bij zijn meiden.
Zou Robert Ten Brink dat voor elkaar kunnen krijgen? Al was het maar alleen met kerst?
Jawel, de camper van Robert rijdt weer in eht land, en als je daar een berichtje op laat nemen, zorgen zij dat dit bij jouw geliefde wordt afgeleverd.
Ooooh, als dat toch eens kon. Als dat toch zou lukken.
Ik zou hem vertellen hoeveel ik van hem hou, toen, nu en voor altijd.
Ik zou hem vertellen hoezeer ik hem nodig heb. Niet om te leven, niet om te functioneren, maar om te delen. Alles te delen.
Ik zou hem vertellen hoezeer ik hem mis, en hoe graag ik hem eventjes vast zou willen houden. Hoe erg ik het vind dat zijn geur begint te vervliegen, en ik hem alleen nog heel in de verte kan ruiken als ik mijn neus heel diep in zijn laatste nog ongewassen t-shirt begraaf. Het shirt wat hij droeg de week voor hij het ziekenhuis inging, en wat al die tijd in mijn bed heeft gelegen. Het shirt wat voldoende was om te dragen, want het was augustus en zomer.
Nu is het december en winter, en zo voelt het ook. De zomer is een eeuwigheid terug. Wordt het ooit weer écht zomer? Een vrolijke, onbezonnen augustusmaand?
Ik zou hem zoveel vertellen, dat de AYNIL-tape helemaal vol zou staan. Over het vasthouden van elkaar, over zijn lachrimpels, en zijn ogen die traanden als hij gaapte. Over naar elkaar glimlachen, en over bakken Ben and Jerry's. Over champagne drinken zonder glazen, Ierse ogen, en voetje vrijen met een dwarslaesiepatiënt. Over thuiskomen, over oogcontact op de mooiste momenten en duimen die mijn knie strelen. Over dertig rode rozen en één witte, over het snuiven aan vulpeninkt, en over smsjes die kippenvel bezorgen.
Ik zou hem vertellen over ons, en over de liefde die zo onaf voelt.
En dan zou ik de videoband met een kus verzegelen en meegeven aan de postbode. Van een afstandje zou ik die postbode volgen tot aan Hero, en dan mijn Lief om de hals vallen en niet meer loslaten totdat hij terug op aarde is.
Terug bij mij. Terug bij Mops. Terug bij zijn meiden.
Zou Robert Ten Brink dat voor elkaar kunnen krijgen? Al was het maar alleen met kerst?
Wat wilde ik nou toch typen?
