Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
zondag 2 december 2007 om 23:42
Ach meis toch. Probeer een beetje te slapen, ik denk dat je morgen moet werken, niet?
Ik weet dat je nooit meer komen zal
Maar ik hou vast aan wat het was
Vannacht droom ik ons weer als koningin
En koning van ons tweedehands matras
En ik zeg
Oh, slaap zacht
Ik wou dat ik het anders kon maken, meis.
Ik weet dat je nooit meer komen zal
Maar ik hou vast aan wat het was
Vannacht droom ik ons weer als koningin
En koning van ons tweedehands matras
En ik zeg
Oh, slaap zacht
Ik wou dat ik het anders kon maken, meis.
Am Yisrael Chai!
maandag 3 december 2007 om 12:41
Hoi mimsey,
Tranen met tuiten terwijl ik jou verhaal zo lees. Wat een moeilijke tijd, maar wat ben jij ook ongelooflijk dapper en stoer zoals jij het samen met je kleine meid doet. Zelf zit ik in een soort gelijke situatie, alleen mijn mannie leeft op dit moment nog , maar is al wel heel erg ziek. Geen jaar meer was het oordeel van de dokter.... Jij lijkt het allemaal zo stoer te doen met je kindje en je eigen gevoel. Ik hoop dat voor mijn kinderen dat ik me er straks ook zo doorheen sla.
Als die eerste keren alleen, zeker in deze decembermaand daar wens ik jou heel veel sterkte mee, want dat zal iedere keer weer slikken zijn. Wij proberen daar dubbel en dwars van te genieten omdat het zo in ons hoofd speelt dat dit de laatste keer wel eens zou zijn...
Liefs Sofie.
Tranen met tuiten terwijl ik jou verhaal zo lees. Wat een moeilijke tijd, maar wat ben jij ook ongelooflijk dapper en stoer zoals jij het samen met je kleine meid doet. Zelf zit ik in een soort gelijke situatie, alleen mijn mannie leeft op dit moment nog , maar is al wel heel erg ziek. Geen jaar meer was het oordeel van de dokter.... Jij lijkt het allemaal zo stoer te doen met je kindje en je eigen gevoel. Ik hoop dat voor mijn kinderen dat ik me er straks ook zo doorheen sla.
Als die eerste keren alleen, zeker in deze decembermaand daar wens ik jou heel veel sterkte mee, want dat zal iedere keer weer slikken zijn. Wij proberen daar dubbel en dwars van te genieten omdat het zo in ons hoofd speelt dat dit de laatste keer wel eens zou zijn...
Liefs Sofie.
maandag 3 december 2007 om 22:52
Het is al meer gezegd, maar wat moet dit een heftige maand voor jullie zijn.
Robert ten Brink kan helaas net zo min als wij wonderen verrichten. Was het maar waar. Mensen kunnen veel voor je doen; herinneringen ophalen, een prachtig fotoboek maken, een video-eerbetoon maken, zelfs een Hero-op-levensgroot-formaat kartonnen poster maken, maar dat ultieme kan niemand je geven.
Jammer, ik had namelijk stiekem die AYNIL-tape wel heel graag gezien. Klinkt als een staaltje écht leuk en mooi, van die tv waar je kippenvel van krijgt. (krijg ik zelf niet snel).
Dat het maar weer heel snel voorjaar mag zijn!
Robert ten Brink kan helaas net zo min als wij wonderen verrichten. Was het maar waar. Mensen kunnen veel voor je doen; herinneringen ophalen, een prachtig fotoboek maken, een video-eerbetoon maken, zelfs een Hero-op-levensgroot-formaat kartonnen poster maken, maar dat ultieme kan niemand je geven.
Jammer, ik had namelijk stiekem die AYNIL-tape wel heel graag gezien. Klinkt als een staaltje écht leuk en mooi, van die tv waar je kippenvel van krijgt. (krijg ik zelf niet snel).
Dat het maar weer heel snel voorjaar mag zijn!
vandaag ga ik van alles kunnen
dinsdag 4 december 2007 om 10:53
Nee hoor Kjong, RtB sucks bigtime. Elke keer als ik die commercial zie denk ik aan vorig jaar en ben ik nog boos. Mav schiet inmiddels al bij voorbaat in de lach, nog voor ik begin te snuiven.
Mimsje,
Praat, huil, schrijf brieven aan Hero, aan jezelf, aan Mops, vertel Mops Hero-verhalen, vertel ons Hero...
Mimsje,
Praat, huil, schrijf brieven aan Hero, aan jezelf, aan Mops, vertel Mops Hero-verhalen, vertel ons Hero...
dinsdag 4 december 2007 om 20:59
Als het hem te lang duurt, moet hij me zelf maar bellen....
Ik heb een terugslag. Een enórme. En december is nog maar net begonnen.
Ik mis hem zo. Niet dat scherpe, vlammende missen van de eerste tijd, maar een diep onderbuikgevoel dat er de hele dag is. Een brok steen in mijn maag in plaats van een mes in mijn hart.
Als ik in zijn auto gereden heb, en dat doe ik dagelijks nu ik de Tupmobiel heb verkocht, hangt na een ritje zijn geur in mijn handen. Komt van het stuur. Hij heeft zoveel kilometers gemakat in zijn Corsage, zijn vrijheid op wielen.
Voor het eerst in maanden heb ik zijn telefoon niet opgeladen. Dat ben ik steeds blijven doen, in de hoop dat ik nog één sms-je van hem zou krijgen. Zoals die laatste die ik kreeg, een uur ná zijn overlijden. "Ik hou van je, ik heb altijd van je gehouden en ik zal altijd van je houden, kus, jouw H.".
Idem dito, schat...idem dito...
En nu is zijn telefoon leeg, en gaat hij in zijn schatkist. De kist die we als "bruidschat"hebben gekregen, en waar nu allemaal "Hero-spulletjes" ingaan. De steen die hij altijd in zijn broekzak droeg, zijn sleutelbos en zijn dagboek. Zijn aftershave, en zijn doucheschuim. Zijn portemonnee en zijn identiteitsbewijzen. Een tekening van Mopsey, van ons alledrie. De sokken die Mops voor hem beschilderde voor zijn verjaardag. Het hartje dat ze hem gaf voor Valentijnsdag. Een rozenblaadje. Zijn kristallen bol van naast zijn bed. Zijn briefopener en zijn "kleine prins-poppetje". Onze liefdesbrieven. Zijn rouwkaart en bedankkaartje-met-cd. En nu dus ook zijn telefoon.
Hero ging nergens heen zonder telefoon. De hele dag door kon ik een lief sms-je van hem verwachten. Of een praktische, met de vraag of ik een bepaalde boodschap wilde doen. Of de allerfijnste van allemaal, het eenvoudige; "ik kom nu naar huis".
De afgelopen maanden lag de telefoon nog naast zijn stoel, ongebruikt. En nu is hij dus leeg. Net als ik...
Als er inderdaad een hemel bestaat, snap ik werkelijk niet waarom engelen niet mogen sms-sen!!!!
Ik heb een terugslag. Een enórme. En december is nog maar net begonnen.
Ik mis hem zo. Niet dat scherpe, vlammende missen van de eerste tijd, maar een diep onderbuikgevoel dat er de hele dag is. Een brok steen in mijn maag in plaats van een mes in mijn hart.
Als ik in zijn auto gereden heb, en dat doe ik dagelijks nu ik de Tupmobiel heb verkocht, hangt na een ritje zijn geur in mijn handen. Komt van het stuur. Hij heeft zoveel kilometers gemakat in zijn Corsage, zijn vrijheid op wielen.
Voor het eerst in maanden heb ik zijn telefoon niet opgeladen. Dat ben ik steeds blijven doen, in de hoop dat ik nog één sms-je van hem zou krijgen. Zoals die laatste die ik kreeg, een uur ná zijn overlijden. "Ik hou van je, ik heb altijd van je gehouden en ik zal altijd van je houden, kus, jouw H.".
Idem dito, schat...idem dito...
En nu is zijn telefoon leeg, en gaat hij in zijn schatkist. De kist die we als "bruidschat"hebben gekregen, en waar nu allemaal "Hero-spulletjes" ingaan. De steen die hij altijd in zijn broekzak droeg, zijn sleutelbos en zijn dagboek. Zijn aftershave, en zijn doucheschuim. Zijn portemonnee en zijn identiteitsbewijzen. Een tekening van Mopsey, van ons alledrie. De sokken die Mops voor hem beschilderde voor zijn verjaardag. Het hartje dat ze hem gaf voor Valentijnsdag. Een rozenblaadje. Zijn kristallen bol van naast zijn bed. Zijn briefopener en zijn "kleine prins-poppetje". Onze liefdesbrieven. Zijn rouwkaart en bedankkaartje-met-cd. En nu dus ook zijn telefoon.
Hero ging nergens heen zonder telefoon. De hele dag door kon ik een lief sms-je van hem verwachten. Of een praktische, met de vraag of ik een bepaalde boodschap wilde doen. Of de allerfijnste van allemaal, het eenvoudige; "ik kom nu naar huis".
De afgelopen maanden lag de telefoon nog naast zijn stoel, ongebruikt. En nu is hij dus leeg. Net als ik...
Als er inderdaad een hemel bestaat, snap ik werkelijk niet waarom engelen niet mogen sms-sen!!!!
Wat wilde ik nou toch typen?
dinsdag 4 december 2007 om 21:00
Hoi Mimsey,
Al een tijd lees ik mee op je topic, leef ik mee en voel ik mee. Ook al heb ik nog nooit wat geschreven, nu wil ik je toch wat vertellen. Misschien dat je er helemaal niet op zit te wachten, maar toch wil ik het delen. Misschien weet je het al wel, of is het al eens eerder genoemd of misschien vind je het wel helemaal niets...dat weet ik niet.
Weet je dat er een "gedenkbos" bestaat? Dat is een bos, waar iedereen die een geliefde is verloren aan de gevolgen van deze vreselijke ziekte, een boom kan planten. Uit naam en uit liefde voor deze persoon. Volgens mij kan er een aantal keer per jaar een boom worden geplant. Tevens wordt er een keer per jaar een glazen plaat onthuld waar alle namen opstaan van zij die er niet meer zijn. Het is dus letterlijk en figuurlijk een "gedenkbos".
Ik had er nog nooit van gehoord, totdat iemand in mijn nabije omgeving dit deed voor haar moeder.
Nogmaals, ik weet absoluut niet of dit iets voor jou en Mopsey is, maar ik wilde het toch even meegeven.
Liefs...
Al een tijd lees ik mee op je topic, leef ik mee en voel ik mee. Ook al heb ik nog nooit wat geschreven, nu wil ik je toch wat vertellen. Misschien dat je er helemaal niet op zit te wachten, maar toch wil ik het delen. Misschien weet je het al wel, of is het al eens eerder genoemd of misschien vind je het wel helemaal niets...dat weet ik niet.
Weet je dat er een "gedenkbos" bestaat? Dat is een bos, waar iedereen die een geliefde is verloren aan de gevolgen van deze vreselijke ziekte, een boom kan planten. Uit naam en uit liefde voor deze persoon. Volgens mij kan er een aantal keer per jaar een boom worden geplant. Tevens wordt er een keer per jaar een glazen plaat onthuld waar alle namen opstaan van zij die er niet meer zijn. Het is dus letterlijk en figuurlijk een "gedenkbos".
Ik had er nog nooit van gehoord, totdat iemand in mijn nabije omgeving dit deed voor haar moeder.
Nogmaals, ik weet absoluut niet of dit iets voor jou en Mopsey is, maar ik wilde het toch even meegeven.
Liefs...
dinsdag 4 december 2007 om 21:45
