Psyche
alle pijlers
mijn nieuwe start
zondag 26 december 2010 om 16:20
Ik ben er opeens helemaal klaar mee. Al heel lang voel ik me alleen, verdrietig, mislukt enz. Al mijn hele leven heb ik het gevoel dat ik minder waard ben, niet aan de verwachtingen van anderen kan voldoen en cijfer ik mezelf weg. Ik trek me de mening van anderen veel te veel aan, vul zelf in wat zij wel niet over me zullen denken en doe van alles om maar aardig gevonden te worden. Keer op keer ben ik door de mensen om mij heen gekwetst en stelden zij mij teleur. Genoeg is genoeg!
Ik ben op zoek naar inspirerende verhalen van anderen die ook het roer hebben omgegooid en voor zichzelf hebben gekozen. Of naar mensen die dit net als ik van plan zijn. Ik zoek tips, een schop onder mijn kont en af en toe een knuffel.
Ik begin vandaag en heb net best een heel drastische beslissing genomen, waarvan ik weet dat niet iedereen in mijn omgeving het er mee eens is. Maar voor mij is het een mooie kans en ik ga ervoor!
Ik ben op zoek naar inspirerende verhalen van anderen die ook het roer hebben omgegooid en voor zichzelf hebben gekozen. Of naar mensen die dit net als ik van plan zijn. Ik zoek tips, een schop onder mijn kont en af en toe een knuffel.
Ik begin vandaag en heb net best een heel drastische beslissing genomen, waarvan ik weet dat niet iedereen in mijn omgeving het er mee eens is. Maar voor mij is het een mooie kans en ik ga ervoor!
zondag 26 december 2010 om 21:48
zondag 26 december 2010 om 21:50
zondag 26 december 2010 om 22:04
Wat een herkenbaar verhaal!
En wat goed van je, dat je voor die baan wilt gaan.
Ik heb ongeveer anderhalf jaar geleden ook het roer omgegooid. Jouw openingspost zou door mij geschreven kunnen zijn. Ook ik heb mezelf mijn hele leven (ben nu 36) weggecijferd om maar in de smaak te vallen bij anderen.
Ik heb de Pabo gedaan, en toen ik bijna veertien jaar geleden afstudeerde wíst ik gewoon dat het onderwijs niet de juiste plek voor mij was. Maar omdat ánderen zeiden dat ik een geboren juf was, ging ik toch dat werk doen.
Een laag zelfbeeld. Een totaal gebrek aan zelfvertrouwen. Een baan waarin ik niet gelukkig was. Tel die dingen bij elkaar op, en je krijgt een vreselijk ongelukkig mens. Ik moest me ergens op afreageren, deed dat op m'n eten, kreeg anorexia en bezweek daar bijna aan.
We zijn nu ruim tien jaar verder, en ik worstel met het laatste restje van die eetstoornis. Anderhalf jaar geleden heb ik besloten te kappen met het onderwijs, en iets te gaan doen wat me écht leuk leek.
En nu werk ik als tandartsassistente.
Meerdere malen ben ik voor gek verklaard. Ik kan goed leren, de Pabo heb ik doorlopen met twee vingers in m'n neus. Waarom dan werk gaan doen onder m'n niveau!
Maar het kan me niet schelen, ik vind deze baan super! Elke dag ga ik met plezier naar de praktijk. Nooit meer een knoop in m'n maag omdat ik een klas kinderen in het gareel moet houden terwijl ik dat helemaal niet wil.
Verademuis, doe wat je hart je ingeeft.
Niet wat 'men' van je verwacht.
En wat goed van je, dat je voor die baan wilt gaan.
Ik heb ongeveer anderhalf jaar geleden ook het roer omgegooid. Jouw openingspost zou door mij geschreven kunnen zijn. Ook ik heb mezelf mijn hele leven (ben nu 36) weggecijferd om maar in de smaak te vallen bij anderen.
Ik heb de Pabo gedaan, en toen ik bijna veertien jaar geleden afstudeerde wíst ik gewoon dat het onderwijs niet de juiste plek voor mij was. Maar omdat ánderen zeiden dat ik een geboren juf was, ging ik toch dat werk doen.
Een laag zelfbeeld. Een totaal gebrek aan zelfvertrouwen. Een baan waarin ik niet gelukkig was. Tel die dingen bij elkaar op, en je krijgt een vreselijk ongelukkig mens. Ik moest me ergens op afreageren, deed dat op m'n eten, kreeg anorexia en bezweek daar bijna aan.
We zijn nu ruim tien jaar verder, en ik worstel met het laatste restje van die eetstoornis. Anderhalf jaar geleden heb ik besloten te kappen met het onderwijs, en iets te gaan doen wat me écht leuk leek.
En nu werk ik als tandartsassistente.
Meerdere malen ben ik voor gek verklaard. Ik kan goed leren, de Pabo heb ik doorlopen met twee vingers in m'n neus. Waarom dan werk gaan doen onder m'n niveau!
Maar het kan me niet schelen, ik vind deze baan super! Elke dag ga ik met plezier naar de praktijk. Nooit meer een knoop in m'n maag omdat ik een klas kinderen in het gareel moet houden terwijl ik dat helemaal niet wil.
Verademuis, doe wat je hart je ingeeft.
Niet wat 'men' van je verwacht.
zondag 26 december 2010 om 22:23
Hey hallo,
Ik snap helemaal hoe je je voelt, ik heb 2 maal in mn leven het roer radicaal om gegooid en het heeft wonderen gedaan voor mn zelfvertrouwen en zelfwaardering. Ik kan het je alleen maar aan bevelen. Soms moet je echt naar het stemmetje in jezelf luisteren ipv stemmen in je omgeving, want wie weet er nou beter wat goed voor je is dan jij zelf!!
Heel veel succes!!!!
Ik snap helemaal hoe je je voelt, ik heb 2 maal in mn leven het roer radicaal om gegooid en het heeft wonderen gedaan voor mn zelfvertrouwen en zelfwaardering. Ik kan het je alleen maar aan bevelen. Soms moet je echt naar het stemmetje in jezelf luisteren ipv stemmen in je omgeving, want wie weet er nou beter wat goed voor je is dan jij zelf!!
Heel veel succes!!!!
zondag 26 december 2010 om 22:53
quote:verademuis schreef op 26 december 2010 @ 17:10:
En nu heb ik dus kans op een baan in een ander land. Een leuke baan, een mooie kans en ik wil dit heel graag. Toch hield iets me tegen om ervoor te gaan: vrienden en familie.
Ik ben ook naar het buitenland verhuisd. Dat wilde ik al zo lang als ik het me kan herinneren, maar heb me altijd laten tegenhouden. Eerst door mijn ouders en later door mijn toenmalige vriend (en vooral zijn familie, maar ook eigen familie wel wat).
Maar ik heb het uiteindelijk wel gedaan uiteindelijk. En gewoon, dat ik weet dat ik het zélf red, heeft mijn zelfvertrouwen ontzettend veel goed gedaan. Ik heb het er naar mijn zin en heb ook mensen om me heen die nú goed bij me passen.
Als je vraag is wat je tegenhoudt en het antwoord het idee (want hebben ze het ook zo uitgesproken?) dat je je dat je vrienden en familie verplicht bent, dan zou ik zonder twijfel gaan. Want heel vaak leggen mensen het heel snel naast zich neer, als je dat besluit eenmaal hebt genomen. Dat is mijn ervaring althans. En de mensen die het niet naast zich neer kunnen leggen, waren bij mij juist de mensen die het vanwege egoïstische (vond ik dan hè) redenen niet konden en ook niet de mensen die dichtbij me stonden.
En nu heb ik dus kans op een baan in een ander land. Een leuke baan, een mooie kans en ik wil dit heel graag. Toch hield iets me tegen om ervoor te gaan: vrienden en familie.
Ik ben ook naar het buitenland verhuisd. Dat wilde ik al zo lang als ik het me kan herinneren, maar heb me altijd laten tegenhouden. Eerst door mijn ouders en later door mijn toenmalige vriend (en vooral zijn familie, maar ook eigen familie wel wat).
Maar ik heb het uiteindelijk wel gedaan uiteindelijk. En gewoon, dat ik weet dat ik het zélf red, heeft mijn zelfvertrouwen ontzettend veel goed gedaan. Ik heb het er naar mijn zin en heb ook mensen om me heen die nú goed bij me passen.
Als je vraag is wat je tegenhoudt en het antwoord het idee (want hebben ze het ook zo uitgesproken?) dat je je dat je vrienden en familie verplicht bent, dan zou ik zonder twijfel gaan. Want heel vaak leggen mensen het heel snel naast zich neer, als je dat besluit eenmaal hebt genomen. Dat is mijn ervaring althans. En de mensen die het niet naast zich neer kunnen leggen, waren bij mij juist de mensen die het vanwege egoïstische (vond ik dan hè) redenen niet konden en ook niet de mensen die dichtbij me stonden.
If at first you don’t succeed, call it version 1.0
zondag 26 december 2010 om 23:19
Wow, wat veel reacties. Dat doet me goed!
Luun: Bedankt voor eerder!
Vin, Pop en Friez: jullie zijn top
Medative_rose, Davina en Leentje_71: bedankt voor jullie lieve berichten.
Moonlight82: Weinig mensen hebben mij opgezocht, iets wat ik erg jammer vind.
Lotte35: Fijn dat je zoveel beter in je vel zit en knap dat je die keuze hebt gemaakt. Stukken van jouw verhaal zijn erg herkenbaar, behalve het feit dat ik het wel erg naar mijn zin heb voor de klas. Het is één van de weinige plekken waar ik me waardevol voel. Ik ook met plezier naar mijn werk, hoewel het soms erg vermoeiend is. Ik ga zeker mijn hart volgen de komende tijd en kijken wat het me oplevert.
Daffodil: Ik zit nu ook in het buitenland, maar niet erg ver weg (4 uurtjes vliegen). Bij mij hebben mensen zich hier wel bij neergelegd, maar echt snappen doen ze het niet. En het feit dat ik nog verder weg wil, is ze helemaal een raadsel.
Luun: Bedankt voor eerder!
Vin, Pop en Friez: jullie zijn top
Medative_rose, Davina en Leentje_71: bedankt voor jullie lieve berichten.
Moonlight82: Weinig mensen hebben mij opgezocht, iets wat ik erg jammer vind.
Lotte35: Fijn dat je zoveel beter in je vel zit en knap dat je die keuze hebt gemaakt. Stukken van jouw verhaal zijn erg herkenbaar, behalve het feit dat ik het wel erg naar mijn zin heb voor de klas. Het is één van de weinige plekken waar ik me waardevol voel. Ik ook met plezier naar mijn werk, hoewel het soms erg vermoeiend is. Ik ga zeker mijn hart volgen de komende tijd en kijken wat het me oplevert.
Daffodil: Ik zit nu ook in het buitenland, maar niet erg ver weg (4 uurtjes vliegen). Bij mij hebben mensen zich hier wel bij neergelegd, maar echt snappen doen ze het niet. En het feit dat ik nog verder weg wil, is ze helemaal een raadsel.
maandag 27 december 2010 om 13:18
Ik herken dat wel: jezelf minderwaardig voelen en dat gevoel dat mensen je persoonlijk kunnen raken en dus ook kwetsen. Ik heb er ook wel aan gedacht om vanaf nu dingen anders aan te pakken, bijvoorbeeld door mensen mee te vragen om wat leuks te gaan doen. Dat heb ik nu 1 keer met redelijk succes gedaan (van de 8 bleven er maar 3 over, incluis ik, maar het was wel heel gezellig). Nu heb ik nog een poging gedaan, maar nog niet veel reacties. Ik vind het best moeilijk om anderen te vragen of ze iets samen willen doen, omdat ik bang ben dat mensen het niet leuk vinden om dingen met mij te doen, of als ze dat wel een keer hebben gedaan en ik ze nog een keer vraag ik denk dat ze me opdringerig vinden.
Ik wil graag dingen anders aanpakken en dat gaat soms ook een weekje goed, maar daarna niet meer...hoe pak je zoiets dan aan? In 2011 wil ik er echt aan werken om gelukkig te worden en me niet volledig op mijn werk te storten, zoals ik nu doe...help?
Ik wil graag dingen anders aanpakken en dat gaat soms ook een weekje goed, maar daarna niet meer...hoe pak je zoiets dan aan? In 2011 wil ik er echt aan werken om gelukkig te worden en me niet volledig op mijn werk te storten, zoals ik nu doe...help?
maandag 27 december 2010 om 17:20
TO je verhaal is heel herkenbaar voor me. Ik heb 2 jaar geleden het roer al een keer omgegooid en dat was een goede keuze. (relatie uit, verhuizing andere stad) en nu sta ik op het punt om het roer om te gooien op werk gebied en in een totaal andere branche aan de slag te gaan.
Blijf je verhaal volgen en heel veel suc6!
Blijf je verhaal volgen en heel veel suc6!
maandag 27 december 2010 om 17:28
Veer... het klinkt alsof je voor jezelf enorm het roer om gooit! Niet eens door het werken in het buitenland, want dat deed je al, maar wel doordat je écht aan jezelf gaat denken... echt heel goed van je!! En je zult zien dat de echte vrienden overblijven, vrienden waar je echt wat aan hebt.
Je kunt trots zijn op jezelf!! You go girl!
Je kunt trots zijn op jezelf!! You go girl!
maandag 27 december 2010 om 23:27
mjs400: Ik herken wat je schrijft en mijn voornemens voor 2011 zijn ongeveer gelijk. Hoe ik dat wil doen? Geen idee precies, maar ik moet ergens beginnen. Mijn eerste beslissing heb ik genomen en ik zie wel waar het schip strandt. Ik wil in ieder geval sneller beslissingen nemen, puur op mijn eigen gevoel. Ik wil meer tijd voor mezelf vrijmaken om de dingen te doen die ik leuk vind. En ik wil de hoeveelheid tijd die ik aan mijn werk besteed wat beter in de gaten houden en een maximum aantal uren per week werken. Verder zie ik wel hoe het loopt.
Nine81: Ik wil graag dit topic blijven bijhouden, dus blijf vooral volgen. En al leest niemand het, voor mij is het een stok achter de deur en een goede manier om meer inzicht te krijgen in mezelf.
Dankjewel, Bi
valentinamaria: Daar heb je zeker gelijk in en geef mijn vriendschappen niet op. Daarvoor zijn zij mij te dierbaar. Ik geloof wel dat onze levens op dit moment niet zo goed bij elkaar passen en dat ik nu keuzes ga maken die mijn vrienden misschien niet zullen begrijpen. Ik denk dat zij zich niet eens realiseren hoeveel ik me hun mening aantrek. Ik leg zelf die lat zo hoog, door iedereen te vriend te willen houden en de dingen te doen waarvan ik denk dat ze van me verwacht worden. Dat kost zoveel energie en geeft me een constant gevoel van falen, terwijl ik zo hard werk en mijn best doe. Ik wil proberen om meer voor mezelf te gaan leven en om gelukkiger te worden. Ik denk dat ik op die manier uiteindelijk een leukere vriendin ben. En als ik vrienden verlies door de beslissingen die ik neem, zijn het in mijn ogen geen echte vrienden. Maar ik ben daar niet eens zo bang voor. Mijn vrienden zijn ontzettend lieve, leuke mensen. Hun levens zijn op dit moment alleen zo anders dan dat van mij, dat zij mij nu minder begrijpen. Ik ga proberen om me dat minder aan te trekken.
Nine81: Ik wil graag dit topic blijven bijhouden, dus blijf vooral volgen. En al leest niemand het, voor mij is het een stok achter de deur en een goede manier om meer inzicht te krijgen in mezelf.
Dankjewel, Bi
valentinamaria: Daar heb je zeker gelijk in en geef mijn vriendschappen niet op. Daarvoor zijn zij mij te dierbaar. Ik geloof wel dat onze levens op dit moment niet zo goed bij elkaar passen en dat ik nu keuzes ga maken die mijn vrienden misschien niet zullen begrijpen. Ik denk dat zij zich niet eens realiseren hoeveel ik me hun mening aantrek. Ik leg zelf die lat zo hoog, door iedereen te vriend te willen houden en de dingen te doen waarvan ik denk dat ze van me verwacht worden. Dat kost zoveel energie en geeft me een constant gevoel van falen, terwijl ik zo hard werk en mijn best doe. Ik wil proberen om meer voor mezelf te gaan leven en om gelukkiger te worden. Ik denk dat ik op die manier uiteindelijk een leukere vriendin ben. En als ik vrienden verlies door de beslissingen die ik neem, zijn het in mijn ogen geen echte vrienden. Maar ik ben daar niet eens zo bang voor. Mijn vrienden zijn ontzettend lieve, leuke mensen. Hun levens zijn op dit moment alleen zo anders dan dat van mij, dat zij mij nu minder begrijpen. Ik ga proberen om me dat minder aan te trekken.
woensdag 29 december 2010 om 10:40
Over morgen vlieg ik terug naar mijn tijdelijke thuisland en neem ik voor 6 maanden afscheid van Nederland. Ik heb de afgelopen twee dagen een aantal vrienden opgezocht (op eigen initiatief) en over mijn plannen verteld. De reacties waren zoals ik ze verwacht had: niet al te positief. Maar omdat ik me al had ingesteld op hun meningen en ik mijn beslissing al heb genomen, merkte ik dat ik me veel sterker voelde en minder vatbaar voor hun tegenargumenten. Ik heb ook geprobeerd om uit te leggen waarom ik deze beslissing neem, een beetje wat ik in mijn vorige post heb geschreven. Ik heb niet het idee dat iedereen snapte wat ik bedoelde, maar dat geeft niet. Ik heb dan ook gezegd dat ik het niet beter dan dat uit kan leggen en dat ik bij mijn beslissing blijf. Ik kreeg nog wel een lieve sms van één vriendin, waarin ze schreef dat ze wat ik ook doe achter me staat en me zal steunen. dat was wel lief.
Ik heb zin in het aankomende jaar. Meestal vind ik Oud en Nieuw vreselijk en voel ik me alleen en verdrietig, maar dit jaar ben ik van plan om het eens echt te gaan vieren!
Ik heb zin in het aankomende jaar. Meestal vind ik Oud en Nieuw vreselijk en voel ik me alleen en verdrietig, maar dit jaar ben ik van plan om het eens echt te gaan vieren!
zaterdag 1 januari 2011 om 12:18
Zo, een nieuwe jaar, ik heb er zin in!
Eergisteravond vloog ik terug naar huis. Het afscheid viel me eigenlijk best zwaar, moeilijker dan andere keren. Misschien omdat ik weet dat dit afscheid wat definitiever was? Alsof ik ook afscheid nam van mijn oude leven. Mmmm, klinkt wel heel dramatisch zo, haha.
Gisteren eerst goed uitgeslapen en toen het broodnodige gedaan. Koffers uitpakken, wasjes draaien, op rattenjacht want ik vond keutels (rat nog steeds niet gevonden, ahhhhhh). Halverwege de dag kwam ik erachter dat mijn nieuwjaarsplannen niet door konden gaan. Snel wat rondgebeld, mezelf eens goed opgetut en richting twee vriendinnen hier vertrokken voor heel veel wijn en oliebollen. We zijn allemaal vrijgezel en het was zo een ontspannen avond. Ik heb met hen een deel van mijn plannen besproken en zij reageerden gelukkig heel goed. We hebben lang gepraat over hoe het is om alleen in het buitenland te zitten, wat moeilijk is en wat juist leuk en zo blijkt dat we het alle drie een beetje hetzelfde ervaren. Gek dat ik het hier nooit met hen over heb gehad eigenlijk. Om 12 uur eindelijk eens geen alleen gevoel tussen allemaal stelletjes, want die waren er niet. We hebben elkaar een dikke knuffel gegeven en getoast op een geweldig nieuwjaar. Daarna naar een feestje vertrokken en nog lekker even gedanst.
Gelukkig nieuwjaar!
Eergisteravond vloog ik terug naar huis. Het afscheid viel me eigenlijk best zwaar, moeilijker dan andere keren. Misschien omdat ik weet dat dit afscheid wat definitiever was? Alsof ik ook afscheid nam van mijn oude leven. Mmmm, klinkt wel heel dramatisch zo, haha.
Gisteren eerst goed uitgeslapen en toen het broodnodige gedaan. Koffers uitpakken, wasjes draaien, op rattenjacht want ik vond keutels (rat nog steeds niet gevonden, ahhhhhh). Halverwege de dag kwam ik erachter dat mijn nieuwjaarsplannen niet door konden gaan. Snel wat rondgebeld, mezelf eens goed opgetut en richting twee vriendinnen hier vertrokken voor heel veel wijn en oliebollen. We zijn allemaal vrijgezel en het was zo een ontspannen avond. Ik heb met hen een deel van mijn plannen besproken en zij reageerden gelukkig heel goed. We hebben lang gepraat over hoe het is om alleen in het buitenland te zitten, wat moeilijk is en wat juist leuk en zo blijkt dat we het alle drie een beetje hetzelfde ervaren. Gek dat ik het hier nooit met hen over heb gehad eigenlijk. Om 12 uur eindelijk eens geen alleen gevoel tussen allemaal stelletjes, want die waren er niet. We hebben elkaar een dikke knuffel gegeven en getoast op een geweldig nieuwjaar. Daarna naar een feestje vertrokken en nog lekker even gedanst.
Gelukkig nieuwjaar!
zaterdag 1 januari 2011 om 15:05
Jenk, wat vervelend dat je je zo voelt!
Waarom zeg je de dingen die je niet wilt zeggen? Bedoel je dat je je mening geeft terwijl je weet dat je een ander met jouw opmerking kwetst? Of ben je er achter gekomen dat mensen de nieuwe jij niet zo'n leuk persoon vinden?
Voor mij persoonlijk is het niet zo dat ik nu opeens mensen flink de waarheid ga zeggen. Ik ga wel beter nadenken over wat ik nu wil en me proberen minder druk te maken over wat een ander daarvan vindt. En ik hoop dat mijn vrienden de nieuwe ik net zo leuk vinden. Ik denk eigenlijk dat er voor hun niet veel veranderd, de verandering zit in mij.
Waarom zeg je de dingen die je niet wilt zeggen? Bedoel je dat je je mening geeft terwijl je weet dat je een ander met jouw opmerking kwetst? Of ben je er achter gekomen dat mensen de nieuwe jij niet zo'n leuk persoon vinden?
Voor mij persoonlijk is het niet zo dat ik nu opeens mensen flink de waarheid ga zeggen. Ik ga wel beter nadenken over wat ik nu wil en me proberen minder druk te maken over wat een ander daarvan vindt. En ik hoop dat mijn vrienden de nieuwe ik net zo leuk vinden. Ik denk eigenlijk dat er voor hun niet veel veranderd, de verandering zit in mij.
