Psyche
alle pijlers
2011 niet echt top begonnen
zaterdag 1 januari 2011 om 17:09
Een nieuw jaar, nieuwe ronde, nieuwe kansen, zegt iedereen. Een jaar lang om te proberen wat van je leven te maken en verder te komen. Maar ik ben niet vrolijk, mijn goede voornemens werken toch nooit en net op de snelweg is de gedachte om tegen een boom te rijden meerdere malen door mijn hoofd geschoten. Dan is het maar voorbij. Ik zal het niet doen omdat ik dan de levens van anderen enorm in de war schop en vooral dat van mijn moeder, maar soms denk ik wel eens:wat heb ik om voor te leven? Ergens mag ik niet klagen: ik heb een eigen huis, een prima baan, ben gezond(!), heb genoeg sociale contacten en familie die van me houdt. Ik weet dat ze van me houden, er wordt goed voor me gezorgd, gekookt en ik krijg ook wel eens wat toegestopt qua geld, maar ik zou willen dat ik het gevoel had dat ik meetelde. Echt meetelde. Vannacht om 12 uur belde ik pa en ma en vroeg of ze misschien zin hadden om een langs te komen vandaag. Het standaard antwoord volgde: ik denk je zus met de kids komt. Ze hebben ze deze week al 2 keer gezien…. Ik wéét dat ik, als ik zin zou hebben, langs zou mogen komen en dat mam dat gezellig zou hebben gevonden, maar ik wil zo graag dat ze ook eens (uit zichzelf) bij mij langs komen. Dat ze zouden zeggen: “Ben je thuis, dan komen we gezellig wat drinken vanavond?” Maar als dat 2 keer per jaar gebeurt dan is het veel. Nou woon ik ook verder weg dan mijn zus, maar dat moet toch eigenlijk niets uitmaken?
Is het dan jaloezie om mijn zus? Misschien wel… Zij heeft haar vriend en de kinderen en ik krijg altijd het gevoel dat ik ongezellig ben, teveel ben als ik bij pa en ma kom en ik kom nooit op visite, ik ben er gewoon. Als ik bij thuiskom gaat hun leven gewoon door, Mijn zus komt echt op visite. Ik vind het fijn om bij thuis te zijn, maar ben daar op de een of andere manier onderdeel van het interieur. Als ik kom is het ‘gewoon’.
Het ergste vind ik dat het niet bespreekbaar is. Mijn moeder zit meteen op de kast als ik het onderwerp ook maar ter sprake breng. Onder het motto: ‘kom je tekort dan?’ begint de discussie weer en telkens spreek ik mijn wens uit en nooit verandert er iets. Ik heb er over gedacht om maar niet meer te gaan en eens een week niet te bellen, maar dat is ook niet fair. Ik weet het gewoon niet meer. Ik hou van mijn ouders en ik wil ze voor geen goud kwijt, maar ik zou het zo fijn vinden als ze van de afstand eens een minder groot probleem maakten en eens langskwamen.
Ook met vriendinnen durf ik het niet echt te bespreken. Familiezaken houd je toch bij jezelf denk ik, vind ik. Maar ik moet het toch even kwijt dus vandaar mijn post....
Misschien herkent iemand er wat in… misschien niet. Ik moest het alleen wel even van me afschrijven….
Is het dan jaloezie om mijn zus? Misschien wel… Zij heeft haar vriend en de kinderen en ik krijg altijd het gevoel dat ik ongezellig ben, teveel ben als ik bij pa en ma kom en ik kom nooit op visite, ik ben er gewoon. Als ik bij thuiskom gaat hun leven gewoon door, Mijn zus komt echt op visite. Ik vind het fijn om bij thuis te zijn, maar ben daar op de een of andere manier onderdeel van het interieur. Als ik kom is het ‘gewoon’.
Het ergste vind ik dat het niet bespreekbaar is. Mijn moeder zit meteen op de kast als ik het onderwerp ook maar ter sprake breng. Onder het motto: ‘kom je tekort dan?’ begint de discussie weer en telkens spreek ik mijn wens uit en nooit verandert er iets. Ik heb er over gedacht om maar niet meer te gaan en eens een week niet te bellen, maar dat is ook niet fair. Ik weet het gewoon niet meer. Ik hou van mijn ouders en ik wil ze voor geen goud kwijt, maar ik zou het zo fijn vinden als ze van de afstand eens een minder groot probleem maakten en eens langskwamen.
Ook met vriendinnen durf ik het niet echt te bespreken. Familiezaken houd je toch bij jezelf denk ik, vind ik. Maar ik moet het toch even kwijt dus vandaar mijn post....
Misschien herkent iemand er wat in… misschien niet. Ik moest het alleen wel even van me afschrijven….
zaterdag 1 januari 2011 om 18:25
zaterdag 1 januari 2011 om 18:27
Kan me voorstellen dat je het wel eens leuk zou vinden als jouw ouders naar jou zouden komen.
Een beetje belangstelling van de ouders naar de kinderen toe, echt zien hoe jouw leven is, of je nou 20 of 30 jaar bent, je bent en blijft kind.
Het zal misschien het rollenpatroon zijn. Bij je pa en ma thuis zijn ze (o)pa en (o)ma. Bij jou thuis zijn ze te gast, misschien dat ze daar niet weten hoe er mee om te gaan.
Maar je leest ; je bent niet de enige. Aan de andere kant, ik heb een vriendin (alleenstaand met kids) en zij komt wel eens thuis van uit haar werk, is ineens het hele huis gedweild, wc geboend, de was gedaan. Het lijkt mij persoonlijk heerlijk hoor maar zij baalt er enorm van. Haar moeder komt 1 x in de week en dat vindt zij al te veel.
Een beetje belangstelling van de ouders naar de kinderen toe, echt zien hoe jouw leven is, of je nou 20 of 30 jaar bent, je bent en blijft kind.
Het zal misschien het rollenpatroon zijn. Bij je pa en ma thuis zijn ze (o)pa en (o)ma. Bij jou thuis zijn ze te gast, misschien dat ze daar niet weten hoe er mee om te gaan.
Maar je leest ; je bent niet de enige. Aan de andere kant, ik heb een vriendin (alleenstaand met kids) en zij komt wel eens thuis van uit haar werk, is ineens het hele huis gedweild, wc geboend, de was gedaan. Het lijkt mij persoonlijk heerlijk hoor maar zij baalt er enorm van. Haar moeder komt 1 x in de week en dat vindt zij al te veel.
zaterdag 1 januari 2011 om 18:31
zaterdag 1 januari 2011 om 18:36
zaterdag 1 januari 2011 om 18:41
ik zou het vreselijk vinden als ik op visite zou zijn bij mijn eigen moeder
Ben het ook wel met Robo eens, je kunt heel veel invullen, maar vraag het gewoon. Verder kunnen je ouders ook niet jouw verlangens van je voorhoofd aflezen, die zul je ze moeten vertellen.
Verder kun je wel zussen zijn, maar je bent ook ieder je eigen individu, het is dus ook ergens wel logisch dat je ouders anders reageren naar jullie beiden.
Ben het ook wel met Robo eens, je kunt heel veel invullen, maar vraag het gewoon. Verder kunnen je ouders ook niet jouw verlangens van je voorhoofd aflezen, die zul je ze moeten vertellen.
Verder kun je wel zussen zijn, maar je bent ook ieder je eigen individu, het is dus ook ergens wel logisch dat je ouders anders reageren naar jullie beiden.
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
zaterdag 1 januari 2011 om 18:48
Eigenlijk baal je er dus van dat je ouders niet zo vaak bij jou op visite komen. In mijn eigen omgeving zie ik dat ook heel veel. Meestal is het toch zo dat je als kind naar je ouders gaat en zo nu en dan komen zij eens bij jou. Ik kan me voorstellen dat je het leuk zou vinden als ze eens wat vaker bij jou zouden komen. Maar ik kan me niet voorstellen dat je er zo'n ontzettend probleem van maakt, zo erg dat je zelfs niet meer wilt leven. Ik denk echt dat jouw problemen veel dieper gaan dan dit. Dit is waarschijnlijk een soort van laatste druppel. Meid, ga alsjeblieft z.s.m. naar je huisarts toe, hij/zij kan je doorverwijzen naar een goede therapeut. Met therapie gaat het je vast lukken om de leuke kanten van het leven weer te zien.
Sterkte!
Sterkte!
zaterdag 1 januari 2011 om 18:50
Ik ben het eens met Robo.
De post van Maria kan ik niets in herkennen.
Die post klinkt een beetje zielig. Alsof de wereld om Maria moet draaien. Mensen bellen haar niet meer, mensen vertellen teveel over kinderen, alleenstaanden zijn niet welkom etc.
Wat een rare wereld leef jij in Maria. Wat doe jij zelf om contacten te onderhouden? Bel je zelf weleens mensen? Toon je weleens interesse in anderen, of mogen mensen alleen praten over wat jou interesseert?
Vrijgezel zijn of niet heeft er volgens mij niets mee te maken. Het heeft alles te maken met je eigen houding.
De post van Maria kan ik niets in herkennen.
Die post klinkt een beetje zielig. Alsof de wereld om Maria moet draaien. Mensen bellen haar niet meer, mensen vertellen teveel over kinderen, alleenstaanden zijn niet welkom etc.
Wat een rare wereld leef jij in Maria. Wat doe jij zelf om contacten te onderhouden? Bel je zelf weleens mensen? Toon je weleens interesse in anderen, of mogen mensen alleen praten over wat jou interesseert?
Vrijgezel zijn of niet heeft er volgens mij niets mee te maken. Het heeft alles te maken met je eigen houding.
zaterdag 1 januari 2011 om 18:58
Eens met Robo. Verder: Je bent je zus niet. Het is logisch dat je ouders met twee verschillende kinderen verschillend omgaan, het is een misvatting dat dat gelijk zou moeten zijn. Het ene kind heeft iets anders nodig dan het andere en soms klikt het met één kind beter. Of kan er met één kind makkelijker gepraat worden. Als je interesse mist, kan je dat beter individueel benaderen dan in vergelijking met. Want als je vergelijkt, kom je altijd slechter uit. Het is veel makkelijker (en het voelt natuurlijker) om je leven te vergelijken met dat van anderen die het 'beter hebben' dan met dat van anderen die het 'slechter hebben'.
zaterdag 1 januari 2011 om 19:00
quote:Turkooiss schreef op 01 januari 2011 @ 18:25:
Denk dat het weinig te maken heeft met alleenstaand zijn en des te meer met je eigen omgeving en mensen die jij om je heen hebt.
En hoe je zelf omgaat met het 'alleenstaand zijn'.
Ik ben zelf ook alleen, al heel lang, maar heb nooit ondervonden dat ik daardoor minder werd uitgenodigd bij stellen. Zou ook een beetje sneu voor mij zijn, want bijna iedereen die ik ken maakt deel uit van een stel.
Wat ik trouwens ook regelmatig doe, is zelf het initiatief nemen, en vragen: 'Zal ik weer eens een bakkie komen doen bij jullie'? Vinden ze altijd leuk.
Denk dat het weinig te maken heeft met alleenstaand zijn en des te meer met je eigen omgeving en mensen die jij om je heen hebt.
En hoe je zelf omgaat met het 'alleenstaand zijn'.
Ik ben zelf ook alleen, al heel lang, maar heb nooit ondervonden dat ik daardoor minder werd uitgenodigd bij stellen. Zou ook een beetje sneu voor mij zijn, want bijna iedereen die ik ken maakt deel uit van een stel.
Wat ik trouwens ook regelmatig doe, is zelf het initiatief nemen, en vragen: 'Zal ik weer eens een bakkie komen doen bij jullie'? Vinden ze altijd leuk.
zaterdag 1 januari 2011 om 19:01
quote:maria1966 schreef op 01 januari 2011 @ 17:53:
Ze zoeken 'gelijke' contacten.Ik denk dat jij voorbeelden zoekt van mensen die dezelfde mensen zoeken. Ja, die zijn er, maar ik denk dat hoeveel last je daar van hebt, aan je eigen beleving ligt. Niet lullig bedoeld hoor, ik denk echt dat er voor jou veel winst valt te boeken in de manier waarop je sociale situaties benadert.
Ze zoeken 'gelijke' contacten.Ik denk dat jij voorbeelden zoekt van mensen die dezelfde mensen zoeken. Ja, die zijn er, maar ik denk dat hoeveel last je daar van hebt, aan je eigen beleving ligt. Niet lullig bedoeld hoor, ik denk echt dat er voor jou veel winst valt te boeken in de manier waarop je sociale situaties benadert.
zaterdag 1 januari 2011 om 19:01
quote:bommi schreef op 01 januari 2011 @ 18:50:
Ik ben het eens met Robo.
De post van Maria kan ik niets in herkennen.
Die post klinkt een beetje zielig. Alsof de wereld om Maria moet draaien. Mensen bellen haar niet meer, mensen vertellen teveel over kinderen, alleenstaanden zijn niet welkom etc.
Wat een rare wereld leef jij in Maria. Wat doe jij zelf om contacten te onderhouden? Bel je zelf weleens mensen? Toon je weleens interesse in anderen, of mogen mensen alleen praten over wat jou interesseert?
Vrijgezel zijn of niet heeft er volgens mij niets mee te maken. Het heeft alles te maken met je eigen houding.Dit had ik nog niet gelezen voor ik mijn reactie plaatste, maar dit is dus ook wat ik bedoel.
Ik ben het eens met Robo.
De post van Maria kan ik niets in herkennen.
Die post klinkt een beetje zielig. Alsof de wereld om Maria moet draaien. Mensen bellen haar niet meer, mensen vertellen teveel over kinderen, alleenstaanden zijn niet welkom etc.
Wat een rare wereld leef jij in Maria. Wat doe jij zelf om contacten te onderhouden? Bel je zelf weleens mensen? Toon je weleens interesse in anderen, of mogen mensen alleen praten over wat jou interesseert?
Vrijgezel zijn of niet heeft er volgens mij niets mee te maken. Het heeft alles te maken met je eigen houding.Dit had ik nog niet gelezen voor ik mijn reactie plaatste, maar dit is dus ook wat ik bedoel.
zaterdag 1 januari 2011 om 19:03
quote:maria1966 schreef op 01 januari 2011 @ 17:53:
Stellen zoeken stellen op, moeders zoeken moeders op. En dan kunnen ze met elkaar over dezelfde dingen praten.
Ze weten niet waar ze over kunnen met een alleenstaande. Of met hun kind dat 'nog altijd' geen gezin heeft. Ze zoeken 'gelijke' contacten.
Wat een onzin. Wie ik ben wordt niet bepaald door het feit of ik een relatie heb of niet. Ik ben nu alleenstaand, maar zelfs al had ik een relatie dan zou ik nogsteeds gewoon theekop zijn met dezelfde interesses. Als ik met een andere alleenstaande afspreek heb ik het ook niet de hele tijd over het feit dat ik vrijgezel ben. Nee, ik heb het over wat er speelt in mijn leven, wat er speelt in het leven van de persoon waar ik mee afspreek, actualiteiten, mode, goede films, plannen voor het weekend etc. En raad eens? Met mensen die wel een relatie hebben kan ik het over precies dezelfde dingen hebben.
Ik denk dat je jijzelf eens uit die oude vertrouwde slachtoffer-rol moet trekken.
Stellen zoeken stellen op, moeders zoeken moeders op. En dan kunnen ze met elkaar over dezelfde dingen praten.
Ze weten niet waar ze over kunnen met een alleenstaande. Of met hun kind dat 'nog altijd' geen gezin heeft. Ze zoeken 'gelijke' contacten.
Wat een onzin. Wie ik ben wordt niet bepaald door het feit of ik een relatie heb of niet. Ik ben nu alleenstaand, maar zelfs al had ik een relatie dan zou ik nogsteeds gewoon theekop zijn met dezelfde interesses. Als ik met een andere alleenstaande afspreek heb ik het ook niet de hele tijd over het feit dat ik vrijgezel ben. Nee, ik heb het over wat er speelt in mijn leven, wat er speelt in het leven van de persoon waar ik mee afspreek, actualiteiten, mode, goede films, plannen voor het weekend etc. En raad eens? Met mensen die wel een relatie hebben kan ik het over precies dezelfde dingen hebben.
Ik denk dat je jijzelf eens uit die oude vertrouwde slachtoffer-rol moet trekken.
zaterdag 1 januari 2011 om 19:07
Hey ladies,
Dank jullie wel voor alle reacties! Ik had ook verwacht en gehoopt dat er niet-lullen-maar-poetsen dingen bij zouden zitten. Er speelt inderdaad wel meer dan dit maar het zit me gewoon erg hoog omdat het meteen om 5 over 12 vannacht weer een soort van toon zette. En soms worden dingen ook groter als je de tijd hebt om erover na te denken. En met 2 uur in de auto vanmiddag had ik die tijd (en de bui, die tijd van de maand enzo). Dus ik kan me voorstellen dat jullie denken dat ik alles negatief en drama queen achtig zie, maar ik had het gevoel dat als ik het niet van me afschreef ik uit elkaar zou knappen ofzo. Ook dit klinkt weer erg dramatisch, maar ik vind het niet echt iets om met vriendinnen te bespreken en met mijn ouders heeft het gewoon geen zin. Heb het echt al vaak besproken en ook lang, maar het werkt gewoon niet.
Ik realiseer me heel goed wat ik heb en weet ook dat het ABSOLUUT geen reden is om mezelf tegen een boom te parkeren maar af en toe vind ik het leven zo zinloos.
Het is helemaal waar dat mijn ouders gek zijn op hun rol als opa en oma en dat vind ik ook heerlijk om te zien. Ik kom alleen uit een familie waarbij het inderdaad erg belangrijk is om gesetteld te zijn, terwijl ik zelf merk dat ik het niet kan. Ik kan gewoon niet verliefd worden lijkt wel. Ik denk zelf dat het komt omdat ik gewoon de juiste niet ben tegengekomen en ga er gewoon vanuit dat het nog komt, maar vandaag is gewoon ff kut. Dat is weer een dag dat iedereen bij familie zit en het punt is gewoon dat ik het gezellig had gevonden als pa en ma effe bij mij kwamen, mijn kerstboom nog even zagen (ja en ik weet dat dat heel raar en kneuterig klinkt).
Ik nodig ze regelmatig uit, maar ze komen meestal niet. Als ik mijn vriendinnen opzoek in het weekend blijf ik vaak slapen, waardoor ik dus meer bij mijn ouders ben dan mijn zus. En dat voelt nog steeds goed, iets waar ik ook blij mee ben hoor. Maar de heftige aandacht van mijn ouders voor mijn zus d'r gezin steekt wel eens, dat ik me dan af ga vragen of ik soms in mijn eentje minder waard ben. Vandaar het hele gevoel.
Voor de rest (zo staat ook in mijn post) weet ik donders goed dat ik niet mag klagen en baalde ik ook enorm van mijn stemming. Heb net heerlijk de viva liggen lezen op de bank en het lezen over de rampen uit het laatste decennium zet alles weer heerlijk in perspectief. Neemt niet weg dat het probleem regelmatig de kop op blijft steken...
Dank jullie wel voor alle reacties! Ik had ook verwacht en gehoopt dat er niet-lullen-maar-poetsen dingen bij zouden zitten. Er speelt inderdaad wel meer dan dit maar het zit me gewoon erg hoog omdat het meteen om 5 over 12 vannacht weer een soort van toon zette. En soms worden dingen ook groter als je de tijd hebt om erover na te denken. En met 2 uur in de auto vanmiddag had ik die tijd (en de bui, die tijd van de maand enzo). Dus ik kan me voorstellen dat jullie denken dat ik alles negatief en drama queen achtig zie, maar ik had het gevoel dat als ik het niet van me afschreef ik uit elkaar zou knappen ofzo. Ook dit klinkt weer erg dramatisch, maar ik vind het niet echt iets om met vriendinnen te bespreken en met mijn ouders heeft het gewoon geen zin. Heb het echt al vaak besproken en ook lang, maar het werkt gewoon niet.
Ik realiseer me heel goed wat ik heb en weet ook dat het ABSOLUUT geen reden is om mezelf tegen een boom te parkeren maar af en toe vind ik het leven zo zinloos.
Het is helemaal waar dat mijn ouders gek zijn op hun rol als opa en oma en dat vind ik ook heerlijk om te zien. Ik kom alleen uit een familie waarbij het inderdaad erg belangrijk is om gesetteld te zijn, terwijl ik zelf merk dat ik het niet kan. Ik kan gewoon niet verliefd worden lijkt wel. Ik denk zelf dat het komt omdat ik gewoon de juiste niet ben tegengekomen en ga er gewoon vanuit dat het nog komt, maar vandaag is gewoon ff kut. Dat is weer een dag dat iedereen bij familie zit en het punt is gewoon dat ik het gezellig had gevonden als pa en ma effe bij mij kwamen, mijn kerstboom nog even zagen (ja en ik weet dat dat heel raar en kneuterig klinkt).
Ik nodig ze regelmatig uit, maar ze komen meestal niet. Als ik mijn vriendinnen opzoek in het weekend blijf ik vaak slapen, waardoor ik dus meer bij mijn ouders ben dan mijn zus. En dat voelt nog steeds goed, iets waar ik ook blij mee ben hoor. Maar de heftige aandacht van mijn ouders voor mijn zus d'r gezin steekt wel eens, dat ik me dan af ga vragen of ik soms in mijn eentje minder waard ben. Vandaar het hele gevoel.
Voor de rest (zo staat ook in mijn post) weet ik donders goed dat ik niet mag klagen en baalde ik ook enorm van mijn stemming. Heb net heerlijk de viva liggen lezen op de bank en het lezen over de rampen uit het laatste decennium zet alles weer heerlijk in perspectief. Neemt niet weg dat het probleem regelmatig de kop op blijft steken...
