Relaties
alle pijlers
Familievraag?
donderdag 13 januari 2011 om 11:08
We hebben van de week te horen gekregen dat de stiefvader van mijn schoonzusje, vrouw van mijn broer, ernstig ziek is en waarschijnlijk niet meer beter wordt.
in 2003 hebben wij ditzelfde te horen gekregen over de vader van mijn man. Broer en schoonzus hebben nooit gevraagd hoe het ging en of wij het vol konden houden aangezien wij een half jaar lang elk weekend bij schoonouders waren. Schoonouders wonen op 2uur afstand rijden van ons. Wij werkten hierbij ook nog fulltime.
Schoonvader overleed en we hebben broer en schoonzus uitnodiging gestuurd voor begrafenis. Deze zijn niet geweest en hebben wederom niks van zich laten horen. We hebben wel een kaartje per post gekregen. Ze wonen in zelfde woonplaats als ons. We hebben toen een gesprek met mijn broer gehad op aandringen van mijn moeder die bemiddeld heeft hierin. Het enige wat wij te horen kregen dat ze toch een kaartje hebben gestuurd en ze niet dachten dat ze hierin wat verkeerd hadden gedaan. Onze vrienden en collega's zijn destijds wel naar begrafinis gegaan en hadden die 2uur auto rijden er wel voor over.
Normaal gesproken als ik zoiets hoor bel ik gelijk even op of ga op visite. Ik weet nu niet hoe ik hiermee om moet gaan omdat ik normaal niet zo koel reageer een altijd meeleef met mensen als die iets meemaken wat best heftig is.
Wat zouden jullie doen en zijn er nog tips hoe hiermee om te gaan?
in 2003 hebben wij ditzelfde te horen gekregen over de vader van mijn man. Broer en schoonzus hebben nooit gevraagd hoe het ging en of wij het vol konden houden aangezien wij een half jaar lang elk weekend bij schoonouders waren. Schoonouders wonen op 2uur afstand rijden van ons. Wij werkten hierbij ook nog fulltime.
Schoonvader overleed en we hebben broer en schoonzus uitnodiging gestuurd voor begrafenis. Deze zijn niet geweest en hebben wederom niks van zich laten horen. We hebben wel een kaartje per post gekregen. Ze wonen in zelfde woonplaats als ons. We hebben toen een gesprek met mijn broer gehad op aandringen van mijn moeder die bemiddeld heeft hierin. Het enige wat wij te horen kregen dat ze toch een kaartje hebben gestuurd en ze niet dachten dat ze hierin wat verkeerd hadden gedaan. Onze vrienden en collega's zijn destijds wel naar begrafinis gegaan en hadden die 2uur auto rijden er wel voor over.
Normaal gesproken als ik zoiets hoor bel ik gelijk even op of ga op visite. Ik weet nu niet hoe ik hiermee om moet gaan omdat ik normaal niet zo koel reageer een altijd meeleef met mensen als die iets meemaken wat best heftig is.
Wat zouden jullie doen en zijn er nog tips hoe hiermee om te gaan?
donderdag 13 januari 2011 om 11:58
Ik zou ongeacht of ik een kaart bij overlijden zou krijgen, naar de condoleance gaan. Ookal kreeg ik een kaart, dan ging ik niet naar de begrafenis.
Ik zou even bellen met mijn broer dat je van je moeder gehoord had dat het zo slecht gaat met zijn schoonvader.
Verder zou ik er niet te veel moeite insteken. Het blijft toch je broer (tenzij je de band helemaal wil breken).
Ik zou even bellen met mijn broer dat je van je moeder gehoord had dat het zo slecht gaat met zijn schoonvader.
Verder zou ik er niet te veel moeite insteken. Het blijft toch je broer (tenzij je de band helemaal wil breken).
donderdag 13 januari 2011 om 12:11
Het zou heel mooi zijn als je er boven kon staan en doen wat je hart je normaal zou ingeven. Ik kan me alleen goed voorstellen dat je dat moeilijk vind en niet kan.
Kennelijk zit dat voorval je nog steeds dwars. Wat ik goed begrijp gezien je broers reactie toen der tijd. Hij had ook kunnen zeggen goh rot dat dat zo op jullie is overgekomen, wij vonden afstand meer gepast of iets in die trand.
Misschien dat je een kaartje kan sturen met daarop we zijn er voor jullie als jullie ons nodig hebben. Dan zet je de deur open, maar laar je verder het initiatief bij hun. Als ze je hulp zelf vragen is het misschien makkelijker je over het verleden heen te zetten?
Kennelijk zit dat voorval je nog steeds dwars. Wat ik goed begrijp gezien je broers reactie toen der tijd. Hij had ook kunnen zeggen goh rot dat dat zo op jullie is overgekomen, wij vonden afstand meer gepast of iets in die trand.
Misschien dat je een kaartje kan sturen met daarop we zijn er voor jullie als jullie ons nodig hebben. Dan zet je de deur open, maar laar je verder het initiatief bij hun. Als ze je hulp zelf vragen is het misschien makkelijker je over het verleden heen te zetten?
donderdag 13 januari 2011 om 12:14
quote:missbee schreef op 13 januari 2011 @ 11:32:
Hoe Elninjo over de zaken hierboven denk zo denkt mijn man hier ook over. We zien mijn broer alleen nog maar op verjaardagen en puur alleen omdat mijn ouders nog leven. In 2003 is voor ons persoonlijk de bom gebarsten en wilden we alle contact afhouden mede hierdoor en door eerdere dingen die zijn voorgevallen.
Als dit is hoe jullie er in staan, dan zou ik dit gewoon aanhouden.
Persoonlijk denk ik dat ik even een sterkte-kaartje zou sturen en een condoleancekaart als de man in kwestie komt te overlijden. Volgens mij hou je dan je fatsoen en kan het contact gewoon oppervlakkig blijven. Ik zou er geen behoefte aan hebben om "klaar te staan" voor mensen die me keer op keer gekwetst hadden.
Hoe Elninjo over de zaken hierboven denk zo denkt mijn man hier ook over. We zien mijn broer alleen nog maar op verjaardagen en puur alleen omdat mijn ouders nog leven. In 2003 is voor ons persoonlijk de bom gebarsten en wilden we alle contact afhouden mede hierdoor en door eerdere dingen die zijn voorgevallen.
Als dit is hoe jullie er in staan, dan zou ik dit gewoon aanhouden.
Persoonlijk denk ik dat ik even een sterkte-kaartje zou sturen en een condoleancekaart als de man in kwestie komt te overlijden. Volgens mij hou je dan je fatsoen en kan het contact gewoon oppervlakkig blijven. Ik zou er geen behoefte aan hebben om "klaar te staan" voor mensen die me keer op keer gekwetst hadden.
donderdag 13 januari 2011 om 12:18
MissBee, wat een lastige situatie.Ik moet zeggen ook een herkenbare familiesituatie. Je hebt toch een ander idee van hoe familie normaal gesproken met elkaar omgaat en misschien was het vroeger ook wel anders.
Hier onlangs tegen een soortgelijke familiesituatie opgelopen, andere situatie dan overlijden, maar wel soortgelijk qua familiegebeurtenis. Het is een soort innerlijke strijd tussen hoe je je normaal gesproken gedraagt en hoe gekwetst je je in principe voelt door je eigen broer. UIteindelijk ben ik toen onlangs wel gegaan op de wijze waarop ik dit normaal ook zou hebben gedaan, maar het voelde toch raar en koel. Het was een blijde gebeurtenis, maar ik voelde me niet zo blij als je je normaalgesproken voelt. Je kunt je in sommige situaties gewoon niet heenzetten over wat er is gebeurd...
Ik heb niet echt een advies voor je, behalve dan misschien dat je "gewoon" moet doen hoe je het normaal ook zou hebben gedaan, daar voel je je achteraf misschien nog het beste over.
Hier onlangs tegen een soortgelijke familiesituatie opgelopen, andere situatie dan overlijden, maar wel soortgelijk qua familiegebeurtenis. Het is een soort innerlijke strijd tussen hoe je je normaal gesproken gedraagt en hoe gekwetst je je in principe voelt door je eigen broer. UIteindelijk ben ik toen onlangs wel gegaan op de wijze waarop ik dit normaal ook zou hebben gedaan, maar het voelde toch raar en koel. Het was een blijde gebeurtenis, maar ik voelde me niet zo blij als je je normaalgesproken voelt. Je kunt je in sommige situaties gewoon niet heenzetten over wat er is gebeurd...
Ik heb niet echt een advies voor je, behalve dan misschien dat je "gewoon" moet doen hoe je het normaal ook zou hebben gedaan, daar voel je je achteraf misschien nog het beste over.
donderdag 13 januari 2011 om 12:30
Wat gij niet wil dat u geschiedt....
Ik zou boven de gebeurtenissen uit 2003 gaan staan, TO, en reageren zoals je bij een ander ook zou hebben gedaan. Voelt voor jezelf uiteindelijk het prettigst, denk ik.
Klaarblijkelijk ben je er niet aan toe om helemaal geen energie meer in je broer te steken, anders zou je er ook geen topic over openen.
Blijf bij jezelf, lijkt mij altijd de beste oplossing!
Ik zou boven de gebeurtenissen uit 2003 gaan staan, TO, en reageren zoals je bij een ander ook zou hebben gedaan. Voelt voor jezelf uiteindelijk het prettigst, denk ik.
Klaarblijkelijk ben je er niet aan toe om helemaal geen energie meer in je broer te steken, anders zou je er ook geen topic over openen.
Blijf bij jezelf, lijkt mij altijd de beste oplossing!
donderdag 13 januari 2011 om 12:38
Nog geen reacties gelezen, maar behandel anderen zoals je zelf behandeld wilt worden. In jouw geval dus: toon je medeleven, vraag of je ze kan helpen, wees ze tot steun. Je merkt snel genoeg of ze hier behoefte aan hebben of niet. Voelt misschien raar in het begin, omdat jij het gevoel hebt dat je geen steun van hen hebt ontvangen toen je het nodig had, maar dat is geen reden om nu tegen je natuur (= te hulp zijn) in te gaan.
Sterkte ermee!
Sterkte ermee!
donderdag 13 januari 2011 om 12:56
Als ik het goed begrijp komen je broer en schoonzus nog wel gewoon op de verjaardag van je kinderen.
Dus dan zou ik, denk ik, in ieder geval gewoon een kaartje sturen.
In je OP geef je eigenlijk al een beetje aan dat het niet in je aard zit om helemaal niets te doen, en met een kaartje laat je in ieder geval iets van je horen.
En als je toch liever even belt is daar toch ook niets mis mee, je moet doen wat je gevoel je ingeeft.
Dus dan zou ik, denk ik, in ieder geval gewoon een kaartje sturen.
In je OP geef je eigenlijk al een beetje aan dat het niet in je aard zit om helemaal niets te doen, en met een kaartje laat je in ieder geval iets van je horen.
En als je toch liever even belt is daar toch ook niets mis mee, je moet doen wat je gevoel je ingeeft.
De zin van het leven, die schrijf je zelf.
donderdag 13 januari 2011 om 13:00
quote:elninjoo schreef op 13 januari 2011 @ 11:18:
[...]
Je gaat doorgaans naar 'n begrafenis om nabestaanden te steunen. Volgens mij kent ze de vader van haar schoonzus helemaal niet, of in elk geval heeft ze daar geen band mee lijkt me.
En als broer schijt heeft aan zus als die 'n rotte tijd doormaakt, waarom zou zus dan wel broer willen steunen? Zoekt broer uberhaupt steun bij zus of heeft ie daar z'n eigen vriendenkring voor?
Mochten ze TO persoonlijk 'n rouwkaart sturen kan ze natuurlijk wel 'n kaartje terug sturen met 'n sterktewens.
Spreek anders even in de ik-vorm. Ik ga namelijk in de eerste plaats naar een begrafenis of crematie om afscheid te nemen van diegene die is overleden. En uiteraard om de nabestaanden respect te betuigen en eventuele steun te geven.
Wie zegt dat broer schijt heeft aan zus? Is het al eens normaal op tafel gelegd? Gewoon met je broer bellen en het bespreken.
M.
[...]
Je gaat doorgaans naar 'n begrafenis om nabestaanden te steunen. Volgens mij kent ze de vader van haar schoonzus helemaal niet, of in elk geval heeft ze daar geen band mee lijkt me.
En als broer schijt heeft aan zus als die 'n rotte tijd doormaakt, waarom zou zus dan wel broer willen steunen? Zoekt broer uberhaupt steun bij zus of heeft ie daar z'n eigen vriendenkring voor?
Mochten ze TO persoonlijk 'n rouwkaart sturen kan ze natuurlijk wel 'n kaartje terug sturen met 'n sterktewens.
Spreek anders even in de ik-vorm. Ik ga namelijk in de eerste plaats naar een begrafenis of crematie om afscheid te nemen van diegene die is overleden. En uiteraard om de nabestaanden respect te betuigen en eventuele steun te geven.
Wie zegt dat broer schijt heeft aan zus? Is het al eens normaal op tafel gelegd? Gewoon met je broer bellen en het bespreken.
M.
donderdag 13 januari 2011 om 18:49
donderdag 13 januari 2011 om 20:45
Gewoon een aardig kaartje sturen en als hij inderdaad overlijdt wel naar de begrafenis/crematie gaan. Wellicht dat ze nu pas gaan snappen waarom jullie het moeilijk vonden dat zij dat niet hebben gedaan richting jullie.
Als het je nog steeds dwars zit dan is het nu niet het moment voor hen om daarmee geconfronteerd te worden. Met al dat verdriet gaan emoties vaak veel te hoog oplopen. Heb maar even veel respect voor het verdriet van die familie, ook al heb je dat indertijd van hun kant gemist.
Als het je nog steeds dwars zit dan is het nu niet het moment voor hen om daarmee geconfronteerd te worden. Met al dat verdriet gaan emoties vaak veel te hoog oplopen. Heb maar even veel respect voor het verdriet van die familie, ook al heb je dat indertijd van hun kant gemist.
Beter een half motto....
vrijdag 14 januari 2011 om 08:51
Engeltje79 dit is precies hoe ik me voel. Ik weet ook dat als er in de toekomst bij ons iets gebeurd hoef ik niks te verwachten en mijn ouders ook niet. Hij is er gewoon niet voor ons, ook niet voor mijn ouders. Als het aan mijn vader lag dan waren de banden ook al lang verbroken maar mijn moeder wil dit niet. Blijft toch de zoon. In de familie kennen we dit soort dingen helemaal niet want die is eigenlijk heel hecht, ik heb zelfs nog contact met de ooms en tantes. Is allemaal heel gezellig, echt.
Mijn man is nog steeds verbaasd over zichzelf dat hij mijn broer uberhaubt nog in huis wil hebben. Dit zegt hij ook elke keer als hij geweest is. Is gewoon heel dubbel allemaal, ik heb maar 1 broer.
Het klopt ook wel dat 2003 8 jaar geleden is maar hij is nu 40 en je kunt geen serieus gesprek met hem voeren, het blijft allemaal heel luchtig. Als ik in een gesprek een keer een discussie wil opstarten gaat hij er niet op in. Niet dat dit moet maar het valt wel op.
Ik denk toch maar dat ik even bel en alles aanhoor en mijn hulp indien nodig aanbied maar ik ga niet naar de begrafenis, dat voelt voor mijn gevoel niet goed. Ook tegenover mijn man niet, net of ik zijn gevoelens dan niet serieus neem
Mijn man is nog steeds verbaasd over zichzelf dat hij mijn broer uberhaubt nog in huis wil hebben. Dit zegt hij ook elke keer als hij geweest is. Is gewoon heel dubbel allemaal, ik heb maar 1 broer.
Het klopt ook wel dat 2003 8 jaar geleden is maar hij is nu 40 en je kunt geen serieus gesprek met hem voeren, het blijft allemaal heel luchtig. Als ik in een gesprek een keer een discussie wil opstarten gaat hij er niet op in. Niet dat dit moet maar het valt wel op.
Ik denk toch maar dat ik even bel en alles aanhoor en mijn hulp indien nodig aanbied maar ik ga niet naar de begrafenis, dat voelt voor mijn gevoel niet goed. Ook tegenover mijn man niet, net of ik zijn gevoelens dan niet serieus neem
vrijdag 14 januari 2011 om 09:27
Waarom moet je anderen behandelen zoals je zelf behandeld wil worden? Het lijkt mij dat je aansluiting zoekt bij wat de ander nodig heeft en prettig vindt en dat is niet noodzakelijk hetzelfde als wat jij zou willen.
Ook hier geldt dat. Jij had indertijd graag steun en begrip van je broer gehad, maar wil hij dat nu eigenlijk wel van jou? Het klinkt alsof hij niet zoveel behoefte heeft aan jullie hechte familie band. Je hebt nauwelijks contact met hem, en jullie zoeken het ook niet op. Het is dus maar de vraag of hij zoveel behoefte geeft aan steun en hulp van jou.
Misschien moet je gewoon eens beginnen met een kaartje te sturen, of gewoon bellen om te vragen hoe het gaat. En verder het contact respecteren voor wat het is: oppervlakkig en misschien soms best gezellig, maar zeker niet heel hecht. Het kan best zijn dat dat voor jouw broer het fijnst is.
Ook hier geldt dat. Jij had indertijd graag steun en begrip van je broer gehad, maar wil hij dat nu eigenlijk wel van jou? Het klinkt alsof hij niet zoveel behoefte heeft aan jullie hechte familie band. Je hebt nauwelijks contact met hem, en jullie zoeken het ook niet op. Het is dus maar de vraag of hij zoveel behoefte geeft aan steun en hulp van jou.
Misschien moet je gewoon eens beginnen met een kaartje te sturen, of gewoon bellen om te vragen hoe het gaat. En verder het contact respecteren voor wat het is: oppervlakkig en misschien soms best gezellig, maar zeker niet heel hecht. Het kan best zijn dat dat voor jouw broer het fijnst is.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
vrijdag 14 januari 2011 om 10:23
quote:missbee schreef op 14 januari 2011 @ 08:51:
Engeltje79 dit is precies hoe ik me voel. Ik weet ook dat als er in de toekomst bij ons iets gebeurd hoef ik niks te verwachten en mijn ouders ook niet. Hij is er gewoon niet voor ons, ook niet voor mijn ouders. Als het aan mijn vader lag dan waren de banden ook al lang verbroken maar mijn moeder wil dit niet. Blijft toch de zoon. In de familie kennen we dit soort dingen helemaal niet want die is eigenlijk heel hecht, ik heb zelfs nog contact met de ooms en tantes. Is allemaal heel gezellig, echt.
Mijn man is nog steeds verbaasd over zichzelf dat hij mijn broer uberhaubt nog in huis wil hebben. Dit zegt hij ook elke keer als hij geweest is. Is gewoon heel dubbel allemaal, ik heb maar 1 broer.
Het klopt ook wel dat 2003 8 jaar geleden is maar hij is nu 40 en je kunt geen serieus gesprek met hem voeren, het blijft allemaal heel luchtig. Als ik in een gesprek een keer een discussie wil opstarten gaat hij er niet op in. Niet dat dit moet maar het valt wel op.
Ik denk toch maar dat ik even bel en alles aanhoor en mijn hulp indien nodig aanbied maar ik ga niet naar de begrafenis, dat voelt voor mijn gevoel niet goed. Ook tegenover mijn man niet, net of ik zijn gevoelens dan niet serieus neem
Niet iedereen is zoals jij, ik moet er niet aan denken om met mijn familie meer dan oppervlakkig contact te hebben (gelukkig schijnen ze daar hetzelfde over te denken). En ik vind niet dat je per se alle belangrijke dingen met je broer of zus moet kunnen delen, als dat kan is het fijn.
Je broer heeft toch neem ik aan ook wel echt erge dingen gedaan als je vader hem wil verstoten en je man hem eigenlijk de toegang zou willen weigeren? Dat gaat hopelijk toch niet alleen om die begrafenis of het feit dat hij minder behoefte heeft om op elkaars lip te zitten aan hecht contact?
Engeltje79 dit is precies hoe ik me voel. Ik weet ook dat als er in de toekomst bij ons iets gebeurd hoef ik niks te verwachten en mijn ouders ook niet. Hij is er gewoon niet voor ons, ook niet voor mijn ouders. Als het aan mijn vader lag dan waren de banden ook al lang verbroken maar mijn moeder wil dit niet. Blijft toch de zoon. In de familie kennen we dit soort dingen helemaal niet want die is eigenlijk heel hecht, ik heb zelfs nog contact met de ooms en tantes. Is allemaal heel gezellig, echt.
Mijn man is nog steeds verbaasd over zichzelf dat hij mijn broer uberhaubt nog in huis wil hebben. Dit zegt hij ook elke keer als hij geweest is. Is gewoon heel dubbel allemaal, ik heb maar 1 broer.
Het klopt ook wel dat 2003 8 jaar geleden is maar hij is nu 40 en je kunt geen serieus gesprek met hem voeren, het blijft allemaal heel luchtig. Als ik in een gesprek een keer een discussie wil opstarten gaat hij er niet op in. Niet dat dit moet maar het valt wel op.
Ik denk toch maar dat ik even bel en alles aanhoor en mijn hulp indien nodig aanbied maar ik ga niet naar de begrafenis, dat voelt voor mijn gevoel niet goed. Ook tegenover mijn man niet, net of ik zijn gevoelens dan niet serieus neem
Niet iedereen is zoals jij, ik moet er niet aan denken om met mijn familie meer dan oppervlakkig contact te hebben (gelukkig schijnen ze daar hetzelfde over te denken). En ik vind niet dat je per se alle belangrijke dingen met je broer of zus moet kunnen delen, als dat kan is het fijn.
Je broer heeft toch neem ik aan ook wel echt erge dingen gedaan als je vader hem wil verstoten en je man hem eigenlijk de toegang zou willen weigeren? Dat gaat hopelijk toch niet alleen om die begrafenis of het feit dat hij minder behoefte heeft om op elkaars lip te zitten aan hecht contact?
vrijdag 14 januari 2011 om 10:35
Mijn ouders hebben een aantal jaren geleden een hele moeilijke tijd gehad qua gezondheid en hij heeft zich hier volledig aan onttrokken. Ook toen het bij mij qua gezondheid wat minder ging. Dat deed pijn, ook bij mijn ouders. Ja, hier is ook al over gesproken maar dit dringt niet tot hem door of hij wil het niet snappen. Ik ben best rechtuit en eerlijk en als ik ergens mee zit blijf ik er niet mee zitten en zeg het gewoon op een normale manier.
Wat de familieband betreft, we gaan echt niet bij elkaar op de lip zitten.Hij heeft zelf een keer aangegeven dat het wel fijn is dat er in de familie van deze kant nooit problemen of ruzies zijn. Dit is namelijk wel altijd aan de hand bij schoonzus in de familie. Ik geef haar niet de schuld hoor!
Het contact wat er is respecteer ik wel, man wat moeilijker, hierdoor heb ik vaak het gevoel dat ik hier tussen zit.
Ik vind het moeilijk om hier nu het beste mee om te gaan.
Wat de familieband betreft, we gaan echt niet bij elkaar op de lip zitten.Hij heeft zelf een keer aangegeven dat het wel fijn is dat er in de familie van deze kant nooit problemen of ruzies zijn. Dit is namelijk wel altijd aan de hand bij schoonzus in de familie. Ik geef haar niet de schuld hoor!
Het contact wat er is respecteer ik wel, man wat moeilijker, hierdoor heb ik vaak het gevoel dat ik hier tussen zit.
Ik vind het moeilijk om hier nu het beste mee om te gaan.
vrijdag 14 januari 2011 om 10:36
Ik zou doen zoals ik hetzelf graag gewild zou hebben. Dan blijf je bij jezelf en gooi je niet op een cruciaal moment de deur dicht, ook al is dat richting jou wel gebeurd. Als het geheel tegen je gevoel in gaat dan beperk je je tot af en toe een kaartje sturen met daarop geschreven dat je aan hun denkt. Dan houd je een opening maar met gepaste afstand.
vrijdag 14 januari 2011 om 12:13
quote:Letgo schreef op 14 januari 2011 @ 10:29:
Ik denk dat je gewoon jezelf moet zijn. Als jij het normaal vindt om mensen te steunen in deze situatie, dan steun je ze. Je hoeft niet je eigen normen en waarden overboord te gooien op basis van het gedrag van anderen.
Maar misschien wil broer helemaal geen steun van zus omdat ie helemaal geen klik met zus heeft?
Buiten mijn ouders heb ik ook vrijwel niets met andere familieleden zoals ooms/tantes en neven/nichten. Moet er dan ook niet aan denken dat die zich opeens aan me op komen dringen als ik me kut voel. Dan wil ik hooguit mensen om me heen waar ik 'n band mee heb.
Ik denk dat je gewoon jezelf moet zijn. Als jij het normaal vindt om mensen te steunen in deze situatie, dan steun je ze. Je hoeft niet je eigen normen en waarden overboord te gooien op basis van het gedrag van anderen.
Maar misschien wil broer helemaal geen steun van zus omdat ie helemaal geen klik met zus heeft?
Buiten mijn ouders heb ik ook vrijwel niets met andere familieleden zoals ooms/tantes en neven/nichten. Moet er dan ook niet aan denken dat die zich opeens aan me op komen dringen als ik me kut voel. Dan wil ik hooguit mensen om me heen waar ik 'n band mee heb.
vrijdag 14 januari 2011 om 12:34
Mijn ervaring is dat je geen idee hebt hoe het is om in een ernstige situatie te zitten totdat het je zelf overkomt.
Pas nadat ik het zelf heb meegemaakt weet ik hoe fijn het is als er steun en belangstelling is.
Ik moet dus constateren dat ik in het verleden teveel afstand heb gehouden, en ik geen goede vriendin was.
Misschien dat dat ook een beetje voor de broer van TO geldt?
Anyway: laat je niet kennen en doe wat je hart je ingeeft.
Dit is niet het moment voor wraakacties.
Pas nadat ik het zelf heb meegemaakt weet ik hoe fijn het is als er steun en belangstelling is.
Ik moet dus constateren dat ik in het verleden teveel afstand heb gehouden, en ik geen goede vriendin was.
Misschien dat dat ook een beetje voor de broer van TO geldt?
Anyway: laat je niet kennen en doe wat je hart je ingeeft.
Dit is niet het moment voor wraakacties.
vrijdag 14 januari 2011 om 14:21
quote:Miss Moneypenny schreef op 14 januari 2011 @ 12:34:
Mijn ervaring is dat je geen idee hebt hoe het is om in een ernstige situatie te zitten totdat het je zelf overkomt.
Pas nadat ik het zelf heb meegemaakt weet ik hoe fijn het is als er steun en belangstelling is.
Ik moet dus constateren dat ik in het verleden teveel afstand heb gehouden, en ik geen goede vriendin was.
Misschien dat dat ook een beetje voor de broer van TO geldt?
Vooralsnog concludeer ik uit haar verhaal niet dat hij expliciet op steun van haar zit te wachten. Sterker nog: hij heeft het haar nog niet eens verteld. Je weet dus nog niet of hij op steun en belangstelling zit te wachten, en er is maar één manier om daar achter te komen.
Anyway: laat je niet kennen en doe wat je hart je ingeeft.
Dit is niet het moment voor wraakacties.
En al helemaal niet voor dingen die haar broer maar liefst 8 (!!!!) jaar geleden fout heeft gedaan.
Daarbij vermoed ik dat TO twijfelt of ze er moet zijn voor haar broer omdat zij vindt dat dat zo hoort. Niet uit oprechte belangstelling of medeleven. Ze hebben immers verder nauwelijks contact, ze spreken elkaar alleen vanwege hun moeder eigenlijk.
Mijn ervaring is dat je geen idee hebt hoe het is om in een ernstige situatie te zitten totdat het je zelf overkomt.
Pas nadat ik het zelf heb meegemaakt weet ik hoe fijn het is als er steun en belangstelling is.
Ik moet dus constateren dat ik in het verleden teveel afstand heb gehouden, en ik geen goede vriendin was.
Misschien dat dat ook een beetje voor de broer van TO geldt?
Vooralsnog concludeer ik uit haar verhaal niet dat hij expliciet op steun van haar zit te wachten. Sterker nog: hij heeft het haar nog niet eens verteld. Je weet dus nog niet of hij op steun en belangstelling zit te wachten, en er is maar één manier om daar achter te komen.
Anyway: laat je niet kennen en doe wat je hart je ingeeft.
Dit is niet het moment voor wraakacties.
En al helemaal niet voor dingen die haar broer maar liefst 8 (!!!!) jaar geleden fout heeft gedaan.
Daarbij vermoed ik dat TO twijfelt of ze er moet zijn voor haar broer omdat zij vindt dat dat zo hoort. Niet uit oprechte belangstelling of medeleven. Ze hebben immers verder nauwelijks contact, ze spreken elkaar alleen vanwege hun moeder eigenlijk.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
zaterdag 15 januari 2011 om 00:58
quote:elninjoo schreef op 14 januari 2011 @ 12:13:
[...]
Maar misschien wil broer helemaal geen steun van zus omdat ie helemaal geen klik met zus heeft?
Buiten mijn ouders heb ik ook vrijwel niets met andere familieleden zoals ooms/tantes en neven/nichten. Moet er dan ook niet aan denken dat die zich opeens aan me op komen dringen als ik me kut voel. Dan wil ik hooguit mensen om me heen waar ik 'n band mee heb.Daar ben ik het ook mee eens. Maar in dat geval lijkt het me belangrijk om dat na te gaan bij haar broer zodat je zoiets ook zeker weet. Je kunt immers niet in zijn hoofd kijken. Wegblijven (terwijl het in principe niet je eigen normen en waarden zijn) op basis van een veronderstelling lijkt mij geen goed plan.
[...]
Maar misschien wil broer helemaal geen steun van zus omdat ie helemaal geen klik met zus heeft?
Buiten mijn ouders heb ik ook vrijwel niets met andere familieleden zoals ooms/tantes en neven/nichten. Moet er dan ook niet aan denken dat die zich opeens aan me op komen dringen als ik me kut voel. Dan wil ik hooguit mensen om me heen waar ik 'n band mee heb.Daar ben ik het ook mee eens. Maar in dat geval lijkt het me belangrijk om dat na te gaan bij haar broer zodat je zoiets ook zeker weet. Je kunt immers niet in zijn hoofd kijken. Wegblijven (terwijl het in principe niet je eigen normen en waarden zijn) op basis van een veronderstelling lijkt mij geen goed plan.
donderdag 20 januari 2011 om 14:32
Heb afgelopen weekend een mail van schoonzus en broer gehad met uitnodiging voor verjaardag van hun kind.
Heb haar geschreven dat ik op verjaardag van kids wat heb meegekregen dat er wat met stiefpapa is. Klopt schreef ze en heeft hele verhaal teruggemaild.
Heb geschreven dat ik het heel erg vind wat er nu gebeurd omdat wij hier ervaring mee hebben en ik me in kan leven hoe ze zich nu voelen en als ze hulp nodig hebben dat ze maar hoeven te bellen.
Kreeg antwoord dat dat heel lief was en bedankt alvast.
Heb haar geschreven dat ik op verjaardag van kids wat heb meegekregen dat er wat met stiefpapa is. Klopt schreef ze en heeft hele verhaal teruggemaild.
Heb geschreven dat ik het heel erg vind wat er nu gebeurd omdat wij hier ervaring mee hebben en ik me in kan leven hoe ze zich nu voelen en als ze hulp nodig hebben dat ze maar hoeven te bellen.
Kreeg antwoord dat dat heel lief was en bedankt alvast.