Relaties
alle pijlers
De rust bewaren
woensdag 19 januari 2011 om 08:45
Ik zal gelijk met de deur in huis vallen:
Mijn vriend zit al een tijd niet lekker in zijn vel. Iets met zijn jeugd, zijn surinaamse roots en druk op het werk. Deels kan hij het (nog) niet met me delen, omdat hij niet kan uitleggen wat er speelt en omdat ik hem nog niet lang genoeg ken om zonder woorden te snappen wat hij bedoeld. Allemaal prima, hij kan er gelukkig wel over terecht bij zijn familie en ik snap dat dat makkelijker uitleggen is wat er speelt dan aan mij.
Het enige wat ik voor hem kan doen is de rust bewaren en geduld hebben. Iets wat ik met liefde voor hem doe, maar ook iets wat ik moeilijk vind. Zijn gedrag van afstoten en negeren (omdat alles hem soms teveel is sluit hij zich helemaal af) doet natuurlijk ook veel met mij. Er zit ook veel oude pijn onder (ook ik heb al veel meegemaakt) en dat stukje probeer ik zelf een plekje te geven. Maar de rust bewaren betekend dus dat ik mijn angsten en verdriet nu niet met hem kan delen. Dat vind ik moeilijk omdat ik dan het gevoel heb niet eerlijk tegen hem te zijn.
Ingewikkeld allemaal, snappen jullie het nog? Iemand die zich herkend in mijn verhaal?
Mijn vraag is eigenlijk, hoe kan ik de rust bewaren? Hoe voorkom ik dat mijn oude angsten zorgen dat ik weg ren? Hoe voorkom ik dat ik mijzelf geheel ondergeschikt maak aan wat hij nodig heeft? Hoe kan ik zorgen dat ik beter begrijp wat er bij hem speelt?
Mijn vriend zit al een tijd niet lekker in zijn vel. Iets met zijn jeugd, zijn surinaamse roots en druk op het werk. Deels kan hij het (nog) niet met me delen, omdat hij niet kan uitleggen wat er speelt en omdat ik hem nog niet lang genoeg ken om zonder woorden te snappen wat hij bedoeld. Allemaal prima, hij kan er gelukkig wel over terecht bij zijn familie en ik snap dat dat makkelijker uitleggen is wat er speelt dan aan mij.
Het enige wat ik voor hem kan doen is de rust bewaren en geduld hebben. Iets wat ik met liefde voor hem doe, maar ook iets wat ik moeilijk vind. Zijn gedrag van afstoten en negeren (omdat alles hem soms teveel is sluit hij zich helemaal af) doet natuurlijk ook veel met mij. Er zit ook veel oude pijn onder (ook ik heb al veel meegemaakt) en dat stukje probeer ik zelf een plekje te geven. Maar de rust bewaren betekend dus dat ik mijn angsten en verdriet nu niet met hem kan delen. Dat vind ik moeilijk omdat ik dan het gevoel heb niet eerlijk tegen hem te zijn.
Ingewikkeld allemaal, snappen jullie het nog? Iemand die zich herkend in mijn verhaal?
Mijn vraag is eigenlijk, hoe kan ik de rust bewaren? Hoe voorkom ik dat mijn oude angsten zorgen dat ik weg ren? Hoe voorkom ik dat ik mijzelf geheel ondergeschikt maak aan wat hij nodig heeft? Hoe kan ik zorgen dat ik beter begrijp wat er bij hem speelt?
woensdag 19 januari 2011 om 09:06
@Hieperdepiep Dankje voor je steun. ik praat er wel over, maar mijn vrienden snappen (en kennen) niet het hele verhaal. Zij zien alleen dat ik het moeilijk heb en dat hij er niet voor me is. Vinden dus dat ik bij hem weg moet. Dat snap ik wel, maar helaas kan ik hen niet het hele verhaal uitleggen wat mijn vriend me in vertrouwen vertelt heeft. Mijn moeder snap het wel (heeft zelf ook tropenjaren gehad met mijn vader) en snapt hoe moeilijk het voor me is rustig te blijven (tot 10 tellen is niet mijn sterkste kant zeg maar). Helaas ken ik geen mensen uit zijn omgeving met wie ik er over kan praten.
Vandaar mijn post hier, hier kan ik wel alles zeggen, jullie kennen hem verder niet.
Vandaar mijn post hier, hier kan ik wel alles zeggen, jullie kennen hem verder niet.
woensdag 19 januari 2011 om 12:19
Dat heeft hij gedaan, maar het zorgde ervoor dat bij mij alle alarmbellen af gingen. Toen hij een week niet reageerde op enige communicatie dacht ik dat hij nooit meer wat zou laten horen en zo mn leven uit zo lopen. Inmiddels hebben we weer wat contact maar elkaar nog niet echt gezien, alleen aan de telefoon gesproken. Ik vind dat moeilijk, omdat praten over de telefoon niet fijn is en ik dus bepaalde dingen voor me hou. Dingen die ik eigenlijk wel graag tegen hem wil zeggen.
Van de andere kant probeer ik nu te snappen dat mij zien voor hem nu even teveel is. Hem niet te overvragen. Maar ik ben zo bang dat hoe langer we elkaar niet zien, hoe verder we uit elkaar drijven...
Van de andere kant probeer ik nu te snappen dat mij zien voor hem nu even teveel is. Hem niet te overvragen. Maar ik ben zo bang dat hoe langer we elkaar niet zien, hoe verder we uit elkaar drijven...
woensdag 19 januari 2011 om 13:19
Hoi Puk,
Hoe lang is dit al gaande?
Ik heb hetzelfde mee gemaakt met mijn ex. Hij zat met dingen, kon er niet of weinig over praten, en ik was teveel voor hem. We zagen elkaar soms 1 keer in de week, soms 1 keer in de 3 weken. Ik probeerde hem de ruimte te geven, maar was ook vaak gefrustreerd, begon het op mezelf te betrekken, werd er onzeker van, en meer dan eens hebben we er knallende ruzies over gehad. Dit heeft 2 jaar geduurd, die situatie. Daarvoor woonden we samen, en als ik toen had geweten wat ons nog allemaal te wachten stond, had ik er toen al een punt achter gezet. Hij voelt zich doorlopend schuldig, dus ook al ziet ie je niet, hij blijft bezig met jou, waardoor hij niet toe komt aan zichzelf. En als je dan op hem in begint te praten omdat je wilt dat hij gelukkig wordt, en zich niet schuldig voelt, vergeet je jezelf en maak je jezelf ondergeschikt, zo voelt het. Je cijfert jezelf weg. Ik ben er bijna aan onderdoor gegaan. Voor de kerst hebben we er samen een punt achter gezet. Het doet pijn, en ik mis hem. Maar in dit geval is dit het beste wat we konden doen, zowel voor hem als voor mij. We hebben af en toe contact, en binnenkort spreken we af. ja, ik wil hem nog steeds. Ik begrijp hem. Maar geen relatie tot hij er echt aan toe is, want daar worden we allebei ongelukkig van.
Laat het niet zover komen dat je er aan onderdoor gaat..het maakt je nu al niet gelukkig.
Hoe lang is dit al gaande?
Ik heb hetzelfde mee gemaakt met mijn ex. Hij zat met dingen, kon er niet of weinig over praten, en ik was teveel voor hem. We zagen elkaar soms 1 keer in de week, soms 1 keer in de 3 weken. Ik probeerde hem de ruimte te geven, maar was ook vaak gefrustreerd, begon het op mezelf te betrekken, werd er onzeker van, en meer dan eens hebben we er knallende ruzies over gehad. Dit heeft 2 jaar geduurd, die situatie. Daarvoor woonden we samen, en als ik toen had geweten wat ons nog allemaal te wachten stond, had ik er toen al een punt achter gezet. Hij voelt zich doorlopend schuldig, dus ook al ziet ie je niet, hij blijft bezig met jou, waardoor hij niet toe komt aan zichzelf. En als je dan op hem in begint te praten omdat je wilt dat hij gelukkig wordt, en zich niet schuldig voelt, vergeet je jezelf en maak je jezelf ondergeschikt, zo voelt het. Je cijfert jezelf weg. Ik ben er bijna aan onderdoor gegaan. Voor de kerst hebben we er samen een punt achter gezet. Het doet pijn, en ik mis hem. Maar in dit geval is dit het beste wat we konden doen, zowel voor hem als voor mij. We hebben af en toe contact, en binnenkort spreken we af. ja, ik wil hem nog steeds. Ik begrijp hem. Maar geen relatie tot hij er echt aan toe is, want daar worden we allebei ongelukkig van.
Laat het niet zover komen dat je er aan onderdoor gaat..het maakt je nu al niet gelukkig.
woensdag 19 januari 2011 om 13:39
Ik herken het... Mijn vriend heeft de laatste tijd nogal wat ellende meegemaakt. Ik heb hem steeds gesteund. Maar ik had ook oud zeer, onverwerkte issues uit het verleden. Helaas dacht ik dat mijn problemen minder erg waren, dus ik had het gevoel dat ik het zonder hem moest oplossen. Gewoon omdat hij zoveel aan zijn hoofd had/heeft. Maar toch ging het steeds slechter tussen ons, en dat lag aan mij vond ik. Ik reageerde af en toe heel kribbig en ik was niet gezellig in huis.( Wij wonen trouwens samen)
Tot ik er niet meer mee om kon gaan en onze relatie op springen stond door veel ruzie en onbegrip. Ik ben naar de psycholoog gegaan een half jaar geleden...Daar kon ik mijn verhaal kwijt over vroeger.. Ik ben er ook achter dat ik de verkeerde gedachtegang had dat mijn problemen teveel voor mijn vriend waren. Dus ik ging hem meer vertellen. Ik werd opener. Ik ben nog steeds bij de psycholoog en weet nu dat ik goed voor mijzelf moet zorgen en dat mijn problemen eigenlijk net zo belangrijk zijn als zijn problemen in een relatie. Ik moet zeggen dat ik mijn vriend hier helemaal niet mee lastig val! Hij ziet het ook niet zo, we zijn juist veel opener naar elkaar en hij steunt mij nu ook!
Mijn tip is om jouw problemen echt proberen te vertellen tegen hem, voel je niet teveel. Dat is niet gelijkwaardig. En als hij het allemaal niet aankan, dan is dat erg jammer en pijnlijk maar dan is het misschien geen goede relatie.
Tot ik er niet meer mee om kon gaan en onze relatie op springen stond door veel ruzie en onbegrip. Ik ben naar de psycholoog gegaan een half jaar geleden...Daar kon ik mijn verhaal kwijt over vroeger.. Ik ben er ook achter dat ik de verkeerde gedachtegang had dat mijn problemen teveel voor mijn vriend waren. Dus ik ging hem meer vertellen. Ik werd opener. Ik ben nog steeds bij de psycholoog en weet nu dat ik goed voor mijzelf moet zorgen en dat mijn problemen eigenlijk net zo belangrijk zijn als zijn problemen in een relatie. Ik moet zeggen dat ik mijn vriend hier helemaal niet mee lastig val! Hij ziet het ook niet zo, we zijn juist veel opener naar elkaar en hij steunt mij nu ook!
Mijn tip is om jouw problemen echt proberen te vertellen tegen hem, voel je niet teveel. Dat is niet gelijkwaardig. En als hij het allemaal niet aankan, dan is dat erg jammer en pijnlijk maar dan is het misschien geen goede relatie.
woensdag 19 januari 2011 om 13:43
@Ashley Je woorden zetten me zeker aan het denken. Vooral hij voelt zich doorlopend schuldig, dus ook al ziet ie je niet, hij blijft bezig met jou, waardoor hij niet toe komt aan zichzelf.
Mag ik vragen hoe oud jullie zijn en hoe lang jullie elkaar al kennen?
Ik heb een paar weken geleden ook gedacht er een punt achter te zetten, of in ieder geval een break in te lassen. Probleem was dat er toen even helemaal geen contact met hem te krijgen was, en om het nu via de sms mee te delen kon ik ook niet.
Nu is het plan om dus de rust te bewaren en afstand te nemen van mijn kant/hem ruimte te geven. Maar wel met respect behandeld worden (dus niet ineens geen contact, ik verwacht minstens een sms om het zwijgen even aan te kondigen). Verder kan ik weinig doen, als hij wil praten komt hij vanzelf naar me toe. En ik moet idd zorgen dat ik blijf zien dat dit nix met mij te maken heeft. Dat is niet een slechte vriendin ben waar hij niet mee kan praten.
En mezelf op een tweede plaats zetten, tja dat heb ik er wel voor over. Een jaar geleden heeft hij hetzelfde gedaan zodat ik mijn droom achterna kon. Ik ben zo blij dat hij me niet heeft tegen gehouden of aan het twijfelen gebracht heeft.
Mag ik vragen hoe oud jullie zijn en hoe lang jullie elkaar al kennen?
Ik heb een paar weken geleden ook gedacht er een punt achter te zetten, of in ieder geval een break in te lassen. Probleem was dat er toen even helemaal geen contact met hem te krijgen was, en om het nu via de sms mee te delen kon ik ook niet.
Nu is het plan om dus de rust te bewaren en afstand te nemen van mijn kant/hem ruimte te geven. Maar wel met respect behandeld worden (dus niet ineens geen contact, ik verwacht minstens een sms om het zwijgen even aan te kondigen). Verder kan ik weinig doen, als hij wil praten komt hij vanzelf naar me toe. En ik moet idd zorgen dat ik blijf zien dat dit nix met mij te maken heeft. Dat is niet een slechte vriendin ben waar hij niet mee kan praten.
En mezelf op een tweede plaats zetten, tja dat heb ik er wel voor over. Een jaar geleden heeft hij hetzelfde gedaan zodat ik mijn droom achterna kon. Ik ben zo blij dat hij me niet heeft tegen gehouden of aan het twijfelen gebracht heeft.
woensdag 19 januari 2011 om 14:01
quote:puk03 schreef op 19 januari 2011 @ 13:43:
@Ashley Je woorden zetten me zeker aan het denken. Vooral hij voelt zich doorlopend schuldig, dus ook al ziet ie je niet, hij blijft bezig met jou, waardoor hij niet toe komt aan zichzelf.
Mag ik vragen hoe oud jullie zijn en hoe lang jullie elkaar al kennen? Ik ben 27, hij is 29. We kennen elkaar al jaren, waren vroeger goed bevriend, en vanaf 2007 een relatie. Als ik bij hem ben is het super. Praten we, lachen we, super sex. Hij is zo lief. En hij kiest er niet voor, dat hij zo in elkaar zit dat ie zo moeilijk kan praten. Maar als dat lang genoeg door gaat, wordt je daar onzeker van. Ook dat ie je zo weinig wil zien. Op een gegeven moment ga je aan jezelf twijfelen. In theorie klinkt het allemaal zo mooi, iemand de ruimte geven om achter dingen te komen, enz. Maar mijn ervaring is nu dat als iemand zoveel tijd nodig heeft voor zichzelf, hij geen tijd heeft voor een relatie. En dus geen relatie zou moeten hebben op dat moment, omdat hij daar zichzelf, maar ook de ander echt mee tekort doet.
Ik heb een paar weken geleden ook gedacht er een punt achter te zetten, of in ieder geval een break in te lassen. Probleem was dat er toen even helemaal geen contact met hem te krijgen was, en om het nu via de sms mee te delen kon ik ook niet. Ik weet niet hoe goed jullie elkaar kennen, en hoe het is als jullie elkaar wel zien. Mocht het zo zijn dat het dan echt goed is tussen jullie, en super gek zijn op elkaar, zet er dan wel een punt achter. Daarmee neem je zijn schuldgevoel weg, en heeft hij ook echt tijd om met zichzelf bezig te zijn. Want zolang hij nog een relatie met jou heeft, blijft hij zich schuldig voelen, waardoor het veel langer gaat duren voor hij uit is waar hij nu uit moet komen met zichzelf. Waardoor jullie allebei ongelukkig zijn. Het deed pijn om er een punt achter te zetten met mijn vriend. Maar wat was ik ook opgelucht, en lang niet meer zo gespannen.
Nu is het plan om dus de rust te bewaren en afstand te nemen van mijn kant/hem ruimte te geven. Maar wel met respect behandeld worden (dus niet ineens geen contact, ik verwacht minstens een sms om het zwijgen even aan te kondigen). Verder kan ik weinig doen, als hij wil praten komt hij vanzelf naar me toe. En ik moet idd zorgen dat ik blijf zien dat dit nix met mij te maken heeft. Dat is niet een slechte vriendin ben waar hij niet mee kan praten.
En mezelf op een tweede plaats zetten, tja dat heb ik er wel voor over. Een jaar geleden heeft hij hetzelfde gedaan zodat ik mijn droom achterna kon. Ik ben zo blij dat hij me niet heeft tegen gehouden of aan het twijfelen gebracht heeft.Een droom hebben heeft een andere betrekking op de relatie als waar je vriend nu mee zit. Ik weet niet wat voor droom het was, maar ik denk dat een droom hebben de ander lang niet zo onzeker maakt, en jezelf zo'n schuldgevoel bezorgt als wat je vriend nu heeft. Ik weet niet hoe lang dit al gaande is, maar ik weet wel dat hoe langer het duurt, des te meer het jouw leven gaat beheersen. Je bent met hem bezig als je op een verjaardag bent, bij vriendinnen, op je werk. Ik was er soms 24/7 mee bezig, ook al wilde ik dat niet. Dat ben je niet als je een goede relatie hebt, en dat heb je nu niet. Nu maakt het je ongelukkig. Je wilt hem zien, je wilt er voor hem zijn, je voelt je machteloos. Je vraagt je af waarom hij jou niet wil zien. Zo voel je het, terwijl je hem met je verstand wel begrijpt. Dit alles zorgt ervoor dat je op den duur constant in gevecht bent met jezelf, en je voelt je er zwaar klote onder. Dat kun je maar zo lang vol houden, op den duur is je grens bereikt. Je wilt hem niet kwijt, daar heb je alles voor over. Maar op den duur gaat het ten koste van jezelf. Als je er nu een punt achter zet, doet het pijn. Maar ik heb nu meer hoop op een betere afloop met mijn ex, omdat hij nu tijd heeft. En ik zit veel beter in mijn vel, voel me bevrijd van die rot situatie.
@Ashley Je woorden zetten me zeker aan het denken. Vooral hij voelt zich doorlopend schuldig, dus ook al ziet ie je niet, hij blijft bezig met jou, waardoor hij niet toe komt aan zichzelf.
Mag ik vragen hoe oud jullie zijn en hoe lang jullie elkaar al kennen? Ik ben 27, hij is 29. We kennen elkaar al jaren, waren vroeger goed bevriend, en vanaf 2007 een relatie. Als ik bij hem ben is het super. Praten we, lachen we, super sex. Hij is zo lief. En hij kiest er niet voor, dat hij zo in elkaar zit dat ie zo moeilijk kan praten. Maar als dat lang genoeg door gaat, wordt je daar onzeker van. Ook dat ie je zo weinig wil zien. Op een gegeven moment ga je aan jezelf twijfelen. In theorie klinkt het allemaal zo mooi, iemand de ruimte geven om achter dingen te komen, enz. Maar mijn ervaring is nu dat als iemand zoveel tijd nodig heeft voor zichzelf, hij geen tijd heeft voor een relatie. En dus geen relatie zou moeten hebben op dat moment, omdat hij daar zichzelf, maar ook de ander echt mee tekort doet.
Ik heb een paar weken geleden ook gedacht er een punt achter te zetten, of in ieder geval een break in te lassen. Probleem was dat er toen even helemaal geen contact met hem te krijgen was, en om het nu via de sms mee te delen kon ik ook niet. Ik weet niet hoe goed jullie elkaar kennen, en hoe het is als jullie elkaar wel zien. Mocht het zo zijn dat het dan echt goed is tussen jullie, en super gek zijn op elkaar, zet er dan wel een punt achter. Daarmee neem je zijn schuldgevoel weg, en heeft hij ook echt tijd om met zichzelf bezig te zijn. Want zolang hij nog een relatie met jou heeft, blijft hij zich schuldig voelen, waardoor het veel langer gaat duren voor hij uit is waar hij nu uit moet komen met zichzelf. Waardoor jullie allebei ongelukkig zijn. Het deed pijn om er een punt achter te zetten met mijn vriend. Maar wat was ik ook opgelucht, en lang niet meer zo gespannen.
Nu is het plan om dus de rust te bewaren en afstand te nemen van mijn kant/hem ruimte te geven. Maar wel met respect behandeld worden (dus niet ineens geen contact, ik verwacht minstens een sms om het zwijgen even aan te kondigen). Verder kan ik weinig doen, als hij wil praten komt hij vanzelf naar me toe. En ik moet idd zorgen dat ik blijf zien dat dit nix met mij te maken heeft. Dat is niet een slechte vriendin ben waar hij niet mee kan praten.
En mezelf op een tweede plaats zetten, tja dat heb ik er wel voor over. Een jaar geleden heeft hij hetzelfde gedaan zodat ik mijn droom achterna kon. Ik ben zo blij dat hij me niet heeft tegen gehouden of aan het twijfelen gebracht heeft.Een droom hebben heeft een andere betrekking op de relatie als waar je vriend nu mee zit. Ik weet niet wat voor droom het was, maar ik denk dat een droom hebben de ander lang niet zo onzeker maakt, en jezelf zo'n schuldgevoel bezorgt als wat je vriend nu heeft. Ik weet niet hoe lang dit al gaande is, maar ik weet wel dat hoe langer het duurt, des te meer het jouw leven gaat beheersen. Je bent met hem bezig als je op een verjaardag bent, bij vriendinnen, op je werk. Ik was er soms 24/7 mee bezig, ook al wilde ik dat niet. Dat ben je niet als je een goede relatie hebt, en dat heb je nu niet. Nu maakt het je ongelukkig. Je wilt hem zien, je wilt er voor hem zijn, je voelt je machteloos. Je vraagt je af waarom hij jou niet wil zien. Zo voel je het, terwijl je hem met je verstand wel begrijpt. Dit alles zorgt ervoor dat je op den duur constant in gevecht bent met jezelf, en je voelt je er zwaar klote onder. Dat kun je maar zo lang vol houden, op den duur is je grens bereikt. Je wilt hem niet kwijt, daar heb je alles voor over. Maar op den duur gaat het ten koste van jezelf. Als je er nu een punt achter zet, doet het pijn. Maar ik heb nu meer hoop op een betere afloop met mijn ex, omdat hij nu tijd heeft. En ik zit veel beter in mijn vel, voel me bevrijd van die rot situatie.
woensdag 19 januari 2011 om 15:02
@Bungaa
Mijn problemen zijn niet minder erg, maar hij kan ze niet oplossen, dat moet ik zelf doen. Ik ben er ook twee jaar voor bij een psycholoog geweest en herken de patronen. Denk ook dat ik voldoende geleerd heb om het nu zelf te doen. Probleem is dat één van de issues de angst is in de steek gelaten te worden en dat is precies wat er getriggerd wordt als vriendlief besluit nix te laten horen. Inmiddels zie ik dat er ook een andere trigger is voor de oude pijn en daar kan ik gelukkig wel wat aan doen. Daar ben ik dus druk mee bezig en mijn vriend merkt dat ook, hij vond me veel rustiger overkomen toen hij me gisteren belde. En als ik rustig ben kan ik hem ook heel goed uitleggen waarom hij me triggerd en zelfs soms een voorstel doen hoe hij dat kan verminderen. Maar ik ben niet perfect (gelukkig) en soms slaat de paniek toch toe. Als dat gebeurd vangt hij me in eerste instantie goed op, om daarna als ik weer wat gekalmeerd ben zichzelf terug te trekken. Helaas gebeurd het vaak dat ik daardoor ineens heel bang ben dat ik door mijn paniek het verknald heb waardoor de cirkel rond is. Bovendien gaat het met hem niet goed waardoor hij soms niet in staat is de dingen zo te doen dat ze bij mij niet meteen alle alarmbellen laten rinkelen. Gelukkig weet ik dat als het beter met hem gaat hij me wel kan steunen en we elkaar dan juist heel goed begrijpen omdat we ergens ook in hetzelfde bootje zitten.
@Ashley: Vriendlief heeft in het begin, toen voor hem alles ging spelen al eens gezegd dat hij er nu niet voor me kan zijn als ik hem nodig heb. Ik heb hem gezegd dat ik dat snap en accepteer. Hij heeft nu genoeg aan zichzelf. Over zijn schuld gevoel hebben we het al eens gehad. Hij voelt zich inderdaad schuldig als het niet goed met mij gaat en wil er dan graag wat aan doen. Maar ja dat kan hij dus nu niet en eerlijk gezegd denk ik dat hij dat nooit helemaal kan. Zolang ik rustig blijf en gewoon plezier maak, heeft hij daar geen last van. Dus dat is waar de oplossing ligt. Hoe ik de rust bewaar en zorg dat ik plezier houd in de dingen die ik doe is een puzzel die ik probeer op te lossen en als dat betekend dat er een break nodig is tussen ons, dan zal dat ook gaan gebeuren.
En die droom maakte hem net zo onzeker denk ik als hij mij nu. Ik ben op reis gegaan alleen en zonder verplichtingen naar hem toe. Hij heeft verteld dat hij het soms heel moeilijk vond te lezen dat ik zoveel plezier had en hem helemaal niet leek te missen. Of als hij foto’s zag van mij met een andere jongen.
@isabon, dat klinkt makkelijker dan het is…
Mijn problemen zijn niet minder erg, maar hij kan ze niet oplossen, dat moet ik zelf doen. Ik ben er ook twee jaar voor bij een psycholoog geweest en herken de patronen. Denk ook dat ik voldoende geleerd heb om het nu zelf te doen. Probleem is dat één van de issues de angst is in de steek gelaten te worden en dat is precies wat er getriggerd wordt als vriendlief besluit nix te laten horen. Inmiddels zie ik dat er ook een andere trigger is voor de oude pijn en daar kan ik gelukkig wel wat aan doen. Daar ben ik dus druk mee bezig en mijn vriend merkt dat ook, hij vond me veel rustiger overkomen toen hij me gisteren belde. En als ik rustig ben kan ik hem ook heel goed uitleggen waarom hij me triggerd en zelfs soms een voorstel doen hoe hij dat kan verminderen. Maar ik ben niet perfect (gelukkig) en soms slaat de paniek toch toe. Als dat gebeurd vangt hij me in eerste instantie goed op, om daarna als ik weer wat gekalmeerd ben zichzelf terug te trekken. Helaas gebeurd het vaak dat ik daardoor ineens heel bang ben dat ik door mijn paniek het verknald heb waardoor de cirkel rond is. Bovendien gaat het met hem niet goed waardoor hij soms niet in staat is de dingen zo te doen dat ze bij mij niet meteen alle alarmbellen laten rinkelen. Gelukkig weet ik dat als het beter met hem gaat hij me wel kan steunen en we elkaar dan juist heel goed begrijpen omdat we ergens ook in hetzelfde bootje zitten.
@Ashley: Vriendlief heeft in het begin, toen voor hem alles ging spelen al eens gezegd dat hij er nu niet voor me kan zijn als ik hem nodig heb. Ik heb hem gezegd dat ik dat snap en accepteer. Hij heeft nu genoeg aan zichzelf. Over zijn schuld gevoel hebben we het al eens gehad. Hij voelt zich inderdaad schuldig als het niet goed met mij gaat en wil er dan graag wat aan doen. Maar ja dat kan hij dus nu niet en eerlijk gezegd denk ik dat hij dat nooit helemaal kan. Zolang ik rustig blijf en gewoon plezier maak, heeft hij daar geen last van. Dus dat is waar de oplossing ligt. Hoe ik de rust bewaar en zorg dat ik plezier houd in de dingen die ik doe is een puzzel die ik probeer op te lossen en als dat betekend dat er een break nodig is tussen ons, dan zal dat ook gaan gebeuren.
En die droom maakte hem net zo onzeker denk ik als hij mij nu. Ik ben op reis gegaan alleen en zonder verplichtingen naar hem toe. Hij heeft verteld dat hij het soms heel moeilijk vond te lezen dat ik zoveel plezier had en hem helemaal niet leek te missen. Of als hij foto’s zag van mij met een andere jongen.
@isabon, dat klinkt makkelijker dan het is…
woensdag 19 januari 2011 om 15:15
Maar hoe leuk is de relatie dan eigenlijk?
Als je er niet aan toe bent, kun je beter eerst zorgen dat je er aan toe bent.
Hij trekt zich terug, jij wordt bang daardoor, wat wordt versterkt door jouw verlatingangst.
Ik herken mezelf in die angst van jou, maar wat helpt is de relatie met vertrouwen aangaan.
Lijkt me erg lastig als hij zich steeds terug trekt.
Als je er niet aan toe bent, kun je beter eerst zorgen dat je er aan toe bent.
Hij trekt zich terug, jij wordt bang daardoor, wat wordt versterkt door jouw verlatingangst.
Ik herken mezelf in die angst van jou, maar wat helpt is de relatie met vertrouwen aangaan.
Lijkt me erg lastig als hij zich steeds terug trekt.
woensdag 19 januari 2011 om 15:28
@velverdress
Ik ben heel gek op hem en hij op mij (anders hadden we er ook allang een punt achter gezet) en we zien beide dat onze angsten niet veroorzaakt worden (alleen versterkt) door de ander.
Zo kwam ik hem van het weekend onverwacht tegen. was even raar maar daarna ook erg leuk. Beetje ouwehoeren en de aantrekkingskracht was voelbaar.
Gisteren een uur aan de telefoon gehangen en dat was ook fijn en leuk.
Vertrouwen houden terwijl hij zich terug trekt is o zo moeilijk, maar tegelijkertijd weet ik dat als het me lukt ik een enorme stap maak in mijn persoonlijke groei. Maar ja die angst zit diep en lukt het me overdag de beren weg te jagen, 's nachts komen ze doodleuk terug in mijn dromen. Ik sta regelmatig bij zijn graf en als ik me dan wakker schreeuw duurt het lang voor de angst weg is. De beste remedie is zijn stem horen, maar ja dat gaat niet altijd dus.
Ik ben heel gek op hem en hij op mij (anders hadden we er ook allang een punt achter gezet) en we zien beide dat onze angsten niet veroorzaakt worden (alleen versterkt) door de ander.
Zo kwam ik hem van het weekend onverwacht tegen. was even raar maar daarna ook erg leuk. Beetje ouwehoeren en de aantrekkingskracht was voelbaar.
Gisteren een uur aan de telefoon gehangen en dat was ook fijn en leuk.
Vertrouwen houden terwijl hij zich terug trekt is o zo moeilijk, maar tegelijkertijd weet ik dat als het me lukt ik een enorme stap maak in mijn persoonlijke groei. Maar ja die angst zit diep en lukt het me overdag de beren weg te jagen, 's nachts komen ze doodleuk terug in mijn dromen. Ik sta regelmatig bij zijn graf en als ik me dan wakker schreeuw duurt het lang voor de angst weg is. De beste remedie is zijn stem horen, maar ja dat gaat niet altijd dus.
woensdag 19 januari 2011 om 15:44
@puk
Zoals je het nu stelt begrijp ik het een stuk beter. Zowel van jou als van je vriend. Hetzelfde verhaal eigelijk bij ons, misschien alleen niet dezelfde problemen. Ik heb ook last van verlatingsangst, en idd, als je vriend dan problemen met zichzelf heeft waardoor hij er niet altijd voor je kan zijn, versterkt dat. Zit nu te denken dat ik daarom misschien ook wel zo onzeker was, en het me zo bezig hield, door die verlatingsangst. Maar wat jij in je openingspost ook zei, je bent bang dat je dan uit elkaar groeit als je elkaar weinig ziet en spreekt. Dat had ik ook altijd. En mijn vriend wilde onze relatie de laatste 2 jaar geen relatie noemen, hij zei altijd heel duidelijk; ik kan nu geen relatie hebben want daar ben ik niet aan toe. Terwijl het dat wel was. We zagen elkaar, smsten, belden, deden alles wat we deden toen we nog samen woonden. Weet je dat ik nu gewoon zit te hopen dat als we af spreken, we er dan achter komen dat de tijd ons goed heeft gedaan, en we het gewoon nog een keer proberen, alleen wel heel rustig aan en met afspraken waar we ons beide aan houden. Pff. Ingewikkeld
Zoals je het nu stelt begrijp ik het een stuk beter. Zowel van jou als van je vriend. Hetzelfde verhaal eigelijk bij ons, misschien alleen niet dezelfde problemen. Ik heb ook last van verlatingsangst, en idd, als je vriend dan problemen met zichzelf heeft waardoor hij er niet altijd voor je kan zijn, versterkt dat. Zit nu te denken dat ik daarom misschien ook wel zo onzeker was, en het me zo bezig hield, door die verlatingsangst. Maar wat jij in je openingspost ook zei, je bent bang dat je dan uit elkaar groeit als je elkaar weinig ziet en spreekt. Dat had ik ook altijd. En mijn vriend wilde onze relatie de laatste 2 jaar geen relatie noemen, hij zei altijd heel duidelijk; ik kan nu geen relatie hebben want daar ben ik niet aan toe. Terwijl het dat wel was. We zagen elkaar, smsten, belden, deden alles wat we deden toen we nog samen woonden. Weet je dat ik nu gewoon zit te hopen dat als we af spreken, we er dan achter komen dat de tijd ons goed heeft gedaan, en we het gewoon nog een keer proberen, alleen wel heel rustig aan en met afspraken waar we ons beide aan houden. Pff. Ingewikkeld
woensdag 19 januari 2011 om 16:16
@Ashley en terwijl ik zo hard probeer zelf te veranderen om het voor hem makkelijker te maken roept een stemmetje in mij steeds... maar hij doet dat toch ook niet voor jou? En wie zegt dat hij niet gewoon een ander heeft en daar druk mee is?...
Vermoeiend!
Hiervoor ben ik tegen ongeveer hetzelfde gelopen en toen koos mn ex er wel voor om uit elkaar te gaan. Ik dacht die afstand doet ons goed en we horen bij elkaar dus het komt wel weer goed. Maar dat is dus nooit gebeurd en meneer had binnen een maand een andere vriendin, terwijl hij dacht meer alleen te moeten zijn... En ach vrienden blijven nadat hij me verlaten had (maar voor hij die andere vriendin had) kon ik niet... Ook daarom wil ik er geen punt achter zetten. Dan komt er zoveel oude pijn boven dat het me waarschijnlijk niet lukt hem ooit nog een kans te geven.
Vermoeiend!
Hiervoor ben ik tegen ongeveer hetzelfde gelopen en toen koos mn ex er wel voor om uit elkaar te gaan. Ik dacht die afstand doet ons goed en we horen bij elkaar dus het komt wel weer goed. Maar dat is dus nooit gebeurd en meneer had binnen een maand een andere vriendin, terwijl hij dacht meer alleen te moeten zijn... En ach vrienden blijven nadat hij me verlaten had (maar voor hij die andere vriendin had) kon ik niet... Ook daarom wil ik er geen punt achter zetten. Dan komt er zoveel oude pijn boven dat het me waarschijnlijk niet lukt hem ooit nog een kans te geven.
woensdag 19 januari 2011 om 17:34
Erg lastig puk03. Jouw angsten en zijn problemen gaan haast niet samen lijkt wel.
Ik herken het nog steeds, ik was mijzelf niet meer door angsten, ik was niet blij met mijzelf en ik wist dat hij niks met mijn buien kon en daar voelde ik mij dan ook weer heel schuldig over.
Het enige wat ik kan zeggen is , hem kan je niet veranderen alleen maar jezelf! Dit lijkt me een goed moment om aan je angsten te werken zonder hem. Je zegt wel dat je weet hoe het moet, maar je vriend triggert je toch door zijn neiging tot afsluiten..
Mijn psycholoog vroeg mij op een gegeven moment ook waarom ik geen stapje terug in de relatie kon doen, hem loslaten zoals hij aan mij vroeg? Omdat ik bang was dat dat het definitieve einde van ons was..Maar soms kan dat een nieuw begin betekenen, en dat is het eigenlijk voor ons wel geweest.
Als je je vriend wil steunen, en gezellig en leuk wil blijven, moet je je goed in je vel voelen toch?...Angst is zo'n slechte raadgever.
Denk toch iets meer aan jezelf en werk aan jezelf en als hij weer terug wil komen kan je hem ECHT steunen.
Ik herken het nog steeds, ik was mijzelf niet meer door angsten, ik was niet blij met mijzelf en ik wist dat hij niks met mijn buien kon en daar voelde ik mij dan ook weer heel schuldig over.
Het enige wat ik kan zeggen is , hem kan je niet veranderen alleen maar jezelf! Dit lijkt me een goed moment om aan je angsten te werken zonder hem. Je zegt wel dat je weet hoe het moet, maar je vriend triggert je toch door zijn neiging tot afsluiten..
Mijn psycholoog vroeg mij op een gegeven moment ook waarom ik geen stapje terug in de relatie kon doen, hem loslaten zoals hij aan mij vroeg? Omdat ik bang was dat dat het definitieve einde van ons was..Maar soms kan dat een nieuw begin betekenen, en dat is het eigenlijk voor ons wel geweest.
Als je je vriend wil steunen, en gezellig en leuk wil blijven, moet je je goed in je vel voelen toch?...Angst is zo'n slechte raadgever.
Denk toch iets meer aan jezelf en werk aan jezelf en als hij weer terug wil komen kan je hem ECHT steunen.
woensdag 19 januari 2011 om 19:29
@bungaa Toch geloof ik dat het wel kan. Het voelt steeds dat de oplossing zo dichtbij is. Ik heb ook een stapje terug gedaan door mezelf te dwingen weer dingen te ondernemen. En heel langzaam kom het gevoel dat ik tijdens mij reis had, dat ik me goed vermaak met mezelf en niemand echt nodig heb, terug. Het gevoel dat ons lot niet in mijn handen ligt, alleen dat van mezelf. Ik heb hem voorgesteld wat samen te gaan ondernemen als hij daar aan toe is. Gewoon even samen zijn en niet teveel praten. Hem ook gezegd dat het geen haast heeft en enige wat ik van hem vraag is mijn met respect te behandelen. Dus niet compleet negeren maar het respect op te brengen me te laten weten als het even niet uit komt allemaal.
Ik merk dat de rust in mij terug keert, maar ik ook nog zo kwetsbaar ben. Als ik dan je woorden lees waarom ik geen stapje terug kan doen, voel ik toch weer de angst, de oude pijn door mijn lijf gaan. Verschil nu alleen is dat ik zie dat het oud is en ik 'bij kennis ben' om geen telefoon op te nemen oid als hij nu belt. Maar al is het oud, het doet nog steeds pijn...
Ik merk dat de rust in mij terug keert, maar ik ook nog zo kwetsbaar ben. Als ik dan je woorden lees waarom ik geen stapje terug kan doen, voel ik toch weer de angst, de oude pijn door mijn lijf gaan. Verschil nu alleen is dat ik zie dat het oud is en ik 'bij kennis ben' om geen telefoon op te nemen oid als hij nu belt. Maar al is het oud, het doet nog steeds pijn...
woensdag 19 januari 2011 om 19:53
beste puk,
Ik zit in dezelfde situatie als jij met een surinaamse man maar dan jaren later. een ding wat ik heb geleerd is om je niet te schikken naar zijn houding. Hoe meer jij je schikt, hoe erger hij zich gaat afsluiten.
blijf je eigen ding doen en verlies jezelf niet in wat hij alleen nodig heeft.
Hij neemt een slachtofferrol aan en jij moet dat niet voeden.
Dat heb ik gedaan en puntje bij paaltje vindt meneer dat ik egoistisch ben en dat hij alles voor mij opzij heeft gezet!
Het lef! Ik doe nu wat ik wil en hou zijn slachtoffergevoel niet in stand. Dat doet ie maar lekker alleen. Hier speelt wel veel meer mee maar heb is ooit begonnen dat ik me teveel heb ingeleegd iin wat hij wil. Blijf bij je eigen gevoel. Wat jij voelt is ook belangrijk, jij bent ook belangrijk.
Ik zit in dezelfde situatie als jij met een surinaamse man maar dan jaren later. een ding wat ik heb geleerd is om je niet te schikken naar zijn houding. Hoe meer jij je schikt, hoe erger hij zich gaat afsluiten.
blijf je eigen ding doen en verlies jezelf niet in wat hij alleen nodig heeft.
Hij neemt een slachtofferrol aan en jij moet dat niet voeden.
Dat heb ik gedaan en puntje bij paaltje vindt meneer dat ik egoistisch ben en dat hij alles voor mij opzij heeft gezet!
Het lef! Ik doe nu wat ik wil en hou zijn slachtoffergevoel niet in stand. Dat doet ie maar lekker alleen. Hier speelt wel veel meer mee maar heb is ooit begonnen dat ik me teveel heb ingeleegd iin wat hij wil. Blijf bij je eigen gevoel. Wat jij voelt is ook belangrijk, jij bent ook belangrijk.
woensdag 19 januari 2011 om 20:33
woensdag 19 januari 2011 om 21:25
dat zal de toekomst uitwijzen. Bij ons zijn er veel grenzen overschreden. Juist omdat ik over mijn grenzen ben gegaan. Dat heb ik toegelaten. Daarom is het nu belangrijk om aan mezelf te denken en te werken.
Daarom zei ik in mijn eerste post ook dat jij en jouw gevoel ook belangrijk is. Wat zijn reden ook is om zich zo te gedragen, jij bepaalt altijd nog of je dat pikt.
Als het goed is, werkt een relatie omdat je aan elkaar denkt en niet als allleen jij aan hem denkt. Als hij dat niet kan, krijg je een scheve relatie.
nu kun je er nog aan werken...als je een huis koopt samen en een kind hebt, wordt het alleen maar moeilijker.
Daarom zei ik in mijn eerste post ook dat jij en jouw gevoel ook belangrijk is. Wat zijn reden ook is om zich zo te gedragen, jij bepaalt altijd nog of je dat pikt.
Als het goed is, werkt een relatie omdat je aan elkaar denkt en niet als allleen jij aan hem denkt. Als hij dat niet kan, krijg je een scheve relatie.
nu kun je er nog aan werken...als je een huis koopt samen en een kind hebt, wordt het alleen maar moeilijker.
