Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
dinsdag 25 december 2007 om 09:20
Ziek....
Ziek met kerst.
Man, wat heb ik een zelfmedelijden nu. Want voor Mops zorgen gaat me zo niet lukken, en dus word ik zo opgehaald door mijn ouders. Oh joy!
Ja, het gaat dus goed met mijn kerstgevoel.
Ziek en alleen zijn; man, ik mis Hero zo dat ik bijna uit elkaar knal!!
LIeve jullie allemaal, ik wens jullie een goede kerst toe. Geniet van jullie dierbaren en heb een mooie tijd!
Mignonnetje, jij in het bijzonder wens ik een fijne tijd, in de armen van je Lief. Wees nu blij voor de dagen die jullie samen hebben, de angst en verdriet mag daarnaast bestaan! Later reageer ik meer, echt. Dikke zoen!
Ziek met kerst.
Man, wat heb ik een zelfmedelijden nu. Want voor Mops zorgen gaat me zo niet lukken, en dus word ik zo opgehaald door mijn ouders. Oh joy!
Ja, het gaat dus goed met mijn kerstgevoel.
Ziek en alleen zijn; man, ik mis Hero zo dat ik bijna uit elkaar knal!!
LIeve jullie allemaal, ik wens jullie een goede kerst toe. Geniet van jullie dierbaren en heb een mooie tijd!
Mignonnetje, jij in het bijzonder wens ik een fijne tijd, in de armen van je Lief. Wees nu blij voor de dagen die jullie samen hebben, de angst en verdriet mag daarnaast bestaan! Later reageer ik meer, echt. Dikke zoen!
Wat wilde ik nou toch typen?
dinsdag 25 december 2007 om 10:30
donderdag 27 december 2007 om 10:37
Hee lieve Mims, kan niks zeggen wat het beter maakt, makkelijker, beter te dragen, lichter. Het is donker, het is koud, je bent ziek en zonder Hero. We denken zo veel aan je, deze dagen al helemaal, er branden kaarsen thuis (Dot doet steeds zacht "Oeaaahhhh" iedere keer als we er eentje aansteken), ze branden voor jullie. Kleine vlammetjes, groot licht. Wat kan ik zeggen meisje, ik zou zo graag willen dat we je leed in kleine reepjes konden snijden om te verdelen, maar dat kan niet, het spijt me zo. We houden je vast meid, en we houden van jou, van de kracht van Mims-zoals-Mims-bedoeld-is. En die kracht is er nu zo groot: zo'n verdriet te torsen, dat is haast onmenselijk. Armen om je heen.
donderdag 27 december 2007 om 18:34
Dank je, Lil....
Hier ben ik weer aan de beterende hand. Gelukkig. Twee dagen uitzweten in het bed waar ik niet meer in heb geslapen sinds de twee nachten na Hero's dood, was dezer dagen wel erg confronterend.
Het feit dat ik het deze kerstmis slechts met een kerststerretje moest doen, eveneens.
En dan lig je in dat bed, je geestelijk en fysiek rot te voelen. Alleen, en dus alle tijd om aan het afgelopen half jaar te denken, en me te realiseren dat het echtechtecht over is. Ook met Kerstmis geen wonderen....
Samen met mijn oma en oudtante heb ik de "melige weduwe"uitgehangen, al was het leeftijdsverschil van minimaal 50 jaar tussen hen en mij wat wrang. Maar tijdens hun spelletje Triominos werden eerst wijlen hun echtgenoten aangeroepen tot betere spelresultaten (of om te helpen met valsspelen) en op een gegeven moment moest ook Hero maar komen helpen "want die had tenminste nog jonge ogen!". Maf stelletje, maar het deed me wel goed.
Ik zag ze al zitten, daar op hun wolk, die drie mannen. Twee oude rimpelige, en één jonge kale. Met zijn drieën liefdevol mopperend over dat vrouwvolk daar beneden.
Een soort Statler en Waldorf van de Muppetshow met een jonge knul als extra sidekick.
Een plaatje waar ik ondanks alles toch om kan grinniken.
Met Mops heb ik een sterretje gebrand in de tuin, met dank aan Pimpel die ze hier had laten liggen (
) . Was ook goed. Even met zijn tweeën, al liepen de koortsrillingen over mijn rug. Mopsey die daar met rozige vrieswangen vol betovering haar sterretje de lucht in stak, als kerstgroet voor dat andere sterretje. Even helemaal samen. Een heel klein momentje dat ik me even kerstig voelde, even écht was, in een periode die me verder gestolen kan worden.
Mignonnetje, ik hoop dat jouw dagen wel Goed waren. Ik denk aan je!
Hier ben ik weer aan de beterende hand. Gelukkig. Twee dagen uitzweten in het bed waar ik niet meer in heb geslapen sinds de twee nachten na Hero's dood, was dezer dagen wel erg confronterend.
Het feit dat ik het deze kerstmis slechts met een kerststerretje moest doen, eveneens.
En dan lig je in dat bed, je geestelijk en fysiek rot te voelen. Alleen, en dus alle tijd om aan het afgelopen half jaar te denken, en me te realiseren dat het echtechtecht over is. Ook met Kerstmis geen wonderen....
Samen met mijn oma en oudtante heb ik de "melige weduwe"uitgehangen, al was het leeftijdsverschil van minimaal 50 jaar tussen hen en mij wat wrang. Maar tijdens hun spelletje Triominos werden eerst wijlen hun echtgenoten aangeroepen tot betere spelresultaten (of om te helpen met valsspelen) en op een gegeven moment moest ook Hero maar komen helpen "want die had tenminste nog jonge ogen!". Maf stelletje, maar het deed me wel goed.
Ik zag ze al zitten, daar op hun wolk, die drie mannen. Twee oude rimpelige, en één jonge kale. Met zijn drieën liefdevol mopperend over dat vrouwvolk daar beneden.
Een soort Statler en Waldorf van de Muppetshow met een jonge knul als extra sidekick.
Een plaatje waar ik ondanks alles toch om kan grinniken.
Met Mops heb ik een sterretje gebrand in de tuin, met dank aan Pimpel die ze hier had laten liggen (
) . Was ook goed. Even met zijn tweeën, al liepen de koortsrillingen over mijn rug. Mopsey die daar met rozige vrieswangen vol betovering haar sterretje de lucht in stak, als kerstgroet voor dat andere sterretje. Even helemaal samen. Een heel klein momentje dat ik me even kerstig voelde, even écht was, in een periode die me verder gestolen kan worden. Mignonnetje, ik hoop dat jouw dagen wel Goed waren. Ik denk aan je!
Wat wilde ik nou toch typen?
donderdag 27 december 2007 om 18:40
donderdag 27 december 2007 om 19:04
Ook bij ons hebben we over je gesproken Mims, moest je beterschap wensen van mijn moeder.
De kerstdagen voorbij, maar nog steeds december. Straks Oud&Nieuw.... Elke nieuwe maand is er eentje zonder Hero.
Stom gedoe.
Laatst hadden we het over toveren. Toen voreg ik Meis wat ze zou doe als ze kon toveren, wat ze dan wilde toveren. Na even nadenken antwoordde ze:
"Zo nu en dan een suikerspin en elke dag een regenboog"
wat moet het heerlijk zijn als dat je liefste wensen zijn........
De kerstdagen voorbij, maar nog steeds december. Straks Oud&Nieuw.... Elke nieuwe maand is er eentje zonder Hero.
Stom gedoe.
Laatst hadden we het over toveren. Toen voreg ik Meis wat ze zou doe als ze kon toveren, wat ze dan wilde toveren. Na even nadenken antwoordde ze:
"Zo nu en dan een suikerspin en elke dag een regenboog"
wat moet het heerlijk zijn als dat je liefste wensen zijn........
donderdag 27 december 2007 om 22:36
Wat vervelend dat je zo ziek was met kerst. Hoop dat je weer een beetje bent opgeknapt.
Kerst was voor mij heel dubbel. Aan de ene kant wilde ik heel graag kerst met J. vieren, maar hij was ziek ... zo ziek ... hij is nu gestopt met zijn laatste chemo, hij kon het niet meer aan, helemaal op, kon niet meer eten, drinken en lag daar maar. Nu hij gestopt is, voelt hij zich alweer een stuk beter en we kunnen ook weer praten, daar ben ik heel dankbaar voor. Want toen ik mijn vorige berichtje schreef had ik het gevoel dat het nog maar een paar dagen zou duren. Nu heb ik geen idee hoe lang we nog samen hebben, niet lang, maar wil nu nog zoveel mogelijk samen met hem zijn!
Kerst was voor mij heel dubbel. Aan de ene kant wilde ik heel graag kerst met J. vieren, maar hij was ziek ... zo ziek ... hij is nu gestopt met zijn laatste chemo, hij kon het niet meer aan, helemaal op, kon niet meer eten, drinken en lag daar maar. Nu hij gestopt is, voelt hij zich alweer een stuk beter en we kunnen ook weer praten, daar ben ik heel dankbaar voor. Want toen ik mijn vorige berichtje schreef had ik het gevoel dat het nog maar een paar dagen zou duren. Nu heb ik geen idee hoe lang we nog samen hebben, niet lang, maar wil nu nog zoveel mogelijk samen met hem zijn!
donderdag 27 december 2007 om 23:37
quote:mimsey schreef op 27 december 2007 @ 18:34:
Met Mops heb ik een sterretje gebrand in de tuin, met dank aan Pimpel die ze hier had laten liggen ( ) . Was ook goed. Even met zijn tweeën, al liepen de koortsrillingen over mijn rug. Mopsey die daar met rozige vrieswangen vol betovering haar sterretje de lucht in stak, als kerstgroet voor dat andere sterretje. Even helemaal samen. Een heel klein momentje dat ik me even kerstig voelde, even écht was, in een periode die me verder gestolen kan worden.
Een sterretje voor een sterretje... mooi!
Het beeld van die drie mannen op die wolk ook mooi!
Met Mops heb ik een sterretje gebrand in de tuin, met dank aan Pimpel die ze hier had laten liggen (
) . Was ook goed. Even met zijn tweeën, al liepen de koortsrillingen over mijn rug. Mopsey die daar met rozige vrieswangen vol betovering haar sterretje de lucht in stak, als kerstgroet voor dat andere sterretje. Even helemaal samen. Een heel klein momentje dat ik me even kerstig voelde, even écht was, in een periode die me verder gestolen kan worden. Een sterretje voor een sterretje... mooi!
Het beeld van die drie mannen op die wolk ook mooi!
zaterdag 29 december 2007 om 12:31
Vanmorgen was er oud filmmateriaal van Roy Orbison op de televisie. Met tranen in mijn hart heb ik zitten kijken...
Hero was vanaf zijn elfde jaar fan van de man met de zwarte zonnebril.
Nooit was hij fan van iets geweest; terwijl zijn klasgenootjes dweepten met Wham, Doe Maar, Madonna of Michael Jackson, haalde hij hier zijn schouders voor op. Het deed hem niets, en omdat hij al heel vroeg wéigerde met de massa mee te lopen of ergens aan mee te doen wat hem niet aan stond, deed hij ook niet alsof. Hij vond het allemaal maar stom.
Tot hij op zijn elfde een nummer van Roy Orbison hoorde. Dat deed hem wel wat! En omdat hij naast eigenwijs ook nogal een Pietje-precies was, ging Kleine Hero gelijk op zoek naar achtergrondinformatie over deze voor hem onbekende zanger. Elf jaar was hij, maar nadat hij had gelezen wat voor tragedies zich in het leven van de muzikant hadden afgespeeld (hij verloor zijn vrouw bij een verkeersongeluk en twee jaar later stierven twee van zijn drie kinderen bij een brand, drie jaar daarna verongelukte zijn broer toen deze naar hem onderweg was om voor het eerst weer Thanksgiving te vieren), vertelde hij zijn ouders op plechtige toon dat hij zijn tragische held had gevonden; Hero was fan!
Zijn ouders, zelf niet echt Roy Orbison-mensen, kenden de kuren van hun zoon, en net als zijn verbaasde klasgenoten, vonden het weer typisch iets voor die eigenzinnige Hero.
Op zijn 12e verjaardag kreeg een dolgelukkige Hero het allernieuwste cassettebandje van zijn held, die voor het eerst in jaren weer eens een plaat uitbracht. Nieuwe muziek! Hero vond het fantastisch, en het bandje werd grijsgedraaid.
Ook aan mij vertelde hij, daar boven op mijn meisjeskamer, van "zijn" muziek. Ik zal ongetwijfeld hard gelachen hebben; waarom zou je muziek van Roy Orbison willen luisteren als er iemand als Madonna bestaat?
Hero spaarde, braaf iedere maand ging er wat zakgeld opzij, zodat hij als hij oud genoeg was naar een concert van zijn held kon gaan.
Zover zou het niet komen.
Dat jaar hoorde Hero, de dag na Sinterklaas, dat zijn held overleden was.
Woedend stampte hij de trap op, naar zijn kamer, smijtend met deuren en keihard vloekend; "Ben ik eindelijk eens fan van iemand, gaat hij dood!!!".
Nu keek ik vanmorgen naar die zwart-witte beelden, die Hero zo gefacineerd hadden. De artiest die hij zo bewonderd had. Ik moest een brok uit mijn keel wegslikken en begreep Hero volledig.
Inderdaad, lieve twaalfjarige Hero, ik weet hoe het voelt!
Ben ik eindelijk eens fan van iemand, gaat hij dood...
Hero was vanaf zijn elfde jaar fan van de man met de zwarte zonnebril.
Nooit was hij fan van iets geweest; terwijl zijn klasgenootjes dweepten met Wham, Doe Maar, Madonna of Michael Jackson, haalde hij hier zijn schouders voor op. Het deed hem niets, en omdat hij al heel vroeg wéigerde met de massa mee te lopen of ergens aan mee te doen wat hem niet aan stond, deed hij ook niet alsof. Hij vond het allemaal maar stom.
Tot hij op zijn elfde een nummer van Roy Orbison hoorde. Dat deed hem wel wat! En omdat hij naast eigenwijs ook nogal een Pietje-precies was, ging Kleine Hero gelijk op zoek naar achtergrondinformatie over deze voor hem onbekende zanger. Elf jaar was hij, maar nadat hij had gelezen wat voor tragedies zich in het leven van de muzikant hadden afgespeeld (hij verloor zijn vrouw bij een verkeersongeluk en twee jaar later stierven twee van zijn drie kinderen bij een brand, drie jaar daarna verongelukte zijn broer toen deze naar hem onderweg was om voor het eerst weer Thanksgiving te vieren), vertelde hij zijn ouders op plechtige toon dat hij zijn tragische held had gevonden; Hero was fan!
Zijn ouders, zelf niet echt Roy Orbison-mensen, kenden de kuren van hun zoon, en net als zijn verbaasde klasgenoten, vonden het weer typisch iets voor die eigenzinnige Hero.
Op zijn 12e verjaardag kreeg een dolgelukkige Hero het allernieuwste cassettebandje van zijn held, die voor het eerst in jaren weer eens een plaat uitbracht. Nieuwe muziek! Hero vond het fantastisch, en het bandje werd grijsgedraaid.
Ook aan mij vertelde hij, daar boven op mijn meisjeskamer, van "zijn" muziek. Ik zal ongetwijfeld hard gelachen hebben; waarom zou je muziek van Roy Orbison willen luisteren als er iemand als Madonna bestaat?
Hero spaarde, braaf iedere maand ging er wat zakgeld opzij, zodat hij als hij oud genoeg was naar een concert van zijn held kon gaan.
Zover zou het niet komen.
Dat jaar hoorde Hero, de dag na Sinterklaas, dat zijn held overleden was.
Woedend stampte hij de trap op, naar zijn kamer, smijtend met deuren en keihard vloekend; "Ben ik eindelijk eens fan van iemand, gaat hij dood!!!".
Nu keek ik vanmorgen naar die zwart-witte beelden, die Hero zo gefacineerd hadden. De artiest die hij zo bewonderd had. Ik moest een brok uit mijn keel wegslikken en begreep Hero volledig.
Inderdaad, lieve twaalfjarige Hero, ik weet hoe het voelt!
Ben ik eindelijk eens fan van iemand, gaat hij dood...
Wat wilde ik nou toch typen?
zaterdag 29 december 2007 om 20:43
Och meisje toch.....
Wat schrijf je er weer een mooi en goed verhaal van.
Vandaag een beetje lekker om kunnen pielen thuis, zoals je van plan was en alle administratie kunnen doen. Met Top2000 op achtergrond? Hebben aan je gedacht vandaag. Ik bel je voor de Elysiumdate.
Hug!
(okay, al deze dingen kan ik ook mailen, ik weet het, maar ik vind het fijn zo nu en dan iets te posten hier!)
Wat schrijf je er weer een mooi en goed verhaal van.
Vandaag een beetje lekker om kunnen pielen thuis, zoals je van plan was en alle administratie kunnen doen. Met Top2000 op achtergrond? Hebben aan je gedacht vandaag. Ik bel je voor de Elysiumdate.
Hug!
(okay, al deze dingen kan ik ook mailen, ik weet het, maar ik vind het fijn zo nu en dan iets te posten hier!)
