Ouder wordende ouders

Ik weet niet waar ik dit probleem het beste kan plaatsen.

Onder psyche, onder relaties of onder geld en recht?



Zelf dacht ik eigenlijk dat ik dit onderwerp al eerder had aangesneden, maar kon het niet meer vinden.



Het gaat om het volgende.

Mijn ouders zijn beiden halverwege de70.

Mijn moeder is door ziekte rolstoelafhankelijk geworden en mijn vader verzorgt haar zo goed hij dat kan.

Daarnaast heeft hij een baan voor ongeveer 20 uur per week, hij is een soort van klusjesman bij een bedrijf.



De problemen die er zijn, zijn deze:

Mijn moeder kwijnt weg omdat mijn vader veel weg is, en ze bang is om alleen thuis te zijn. Ze is de laatste maanden een paar keer niet lekker geworden, ook een keer flauw gevallen met haar hoofd tegen een muurtje, hoofdwond, hechtingen, en regelmatig komen we thuis en heeft ze ergens een blauwe plek, heeft ze zich weer gestoten, kon ze zichzelf nog net op tijd vastgrijpen.



Mijn vader geeft zijn werk niet op. Ze hebben allebei hun aow en het geld wat hij verdient is het appeltje voor de dorst, hij wil straks een andere auto kopen, op vakantie gaan en dat soort dingen.



Mijn zus en ik zien het er niet meer van komen dat dat gaat gebeuren. We vinden dat hij erg achteruit gaat met rijden, is dovig en vinden het eigenlijk niet helemaal verantwoord dat hij de weg op gaat, maar hij is pasgeleden goedgekeurd om auto te rijden, en we kunnen hem echt niet tegenhouden.



Zijn oren laten testen? Hij lacht erom, hij hoort alles nog prima.



Vorig jaar heb ik ervoor gezorgd dat er een thuishulp kwam maar toen de rekening kwam hebben ze die zelf weer opgezegd. Door de verdiensten van mijn vader vielen ze in het hoogste tarief en vonden ze het te duur. Ook vallen ze buiten elke tegemoetkoming waar ze anders wel recht op zouden hebben, bijvoorbeeld huursubsidie of een vergoeding voor vervoer. Ook omdat mijn vader zo vasthoudt aan de auto.



Naast dat mijn moeder het niet fijn vind zoveel alleen te zijn, zien mijn zus en ik dat het ook onverantwoord is. En trouwens ook dat de zorg voor mijn moeder voor mijn vader gewoon ook erg zwaar is.

Mijn vader zelf denkt dat hij nog een jonge god is en dat hij alles aan kan.

Hij heeft vorige week op een trap plafonds gewit, en is nu bezig met de muren te sauzen. Het ziet er niet uit, maar zelf heeft hij het niet meer in de gaten.

Mijn moeder wel, maar die kan niet tegen mijn vader op. En dit soort grote akties in huis geeft zoveel onrust.

Mijn vader is zo eigenwijs.



We hebben geprobeerd te praten, maar mijn vader wordt boos, tegen het agressieve aan, terwijl we mijn moeder dan in een zien krimpen.



En het is echt niet dat we mijn vader zeggen wat hij moet doen, maar hij gaat met zijn hakken in het zand.

"Ik zal me #$%^&*!! door jullie niet laten vertellen wat ik wel en niet kan doen." Terwijl we echt begrijpen dat het voor hem ook heel moeilijk is, maar we denken dat hij zo relaxter zou kunnen leven als hij bijvoorbeeld in plaats van dat werken andere bezigheden zou zoeken, meer in de hobbysfeer, of zoiets als lotgenoten contact.

Als mijn moeder dan bijvoorbeeld een paar keer in de week naar een dagbesteding zou kunnen, dat hij zijn eigen dingen kan doen. En dat mijn moeder dan ook eens wat andere mensen zou zien, want haar wereldje is zo klein. Dat ze elkaar dan weer iets te vertellen hebben.



Mijn zus komt regelmatig bij mij haar zorgen uitspreken, en raakt dan helemaal overstuur. Zij is zelf ook niet gezond, is depressief en wordt hier sinds kort voor behandeld, maar is nog niet goed ingesteld qua medicijnen.



Ik heb hier ook al eerder gepost dat ik af en toe het gevoel heb dat ik de kar trek van alles en iedereen om me heen.

Ik ben zo relaxed, ik heb grote problemen gehad en ben er zo sterk uitgekomen. Ik ben zo sterk.

Maar dit is echt alleen maar de buitenkant. Ik merk dat ik soms afstand neem van mijn ouders, en voel me daar ook schuldig over.

Maar het is af en toe ook zo veel.

Ik ben alleenstaande moeder van twee pubers, die verder niet voor problemen zorgen gelukkig, maar met mijn baan van vier dagen en alles erbij heb ik daar alleen al mijn handen aan vol.



Nu ga ik proberen mijn vader in te laten zien dat de taak die hij heeft mantelzorg wordt genoemd, en dat hij dus mantelzorger is en dat dat een zware en verantwoordelijke taak is waar hij hulp bij kan krijgen, en dat er organisaties zijn waar hij in zijn positie ook zijn ei kwijt kan.

Want eigenlijk denk ik vooral dat mijn vader erg teleurgesteld is in het leven dat hij nu leidt. Hij had het er vroeger altijd over wat hij en mijn moeder samen allemaal zouden gaan doen wanneer hij met pensioen zou zijn.



In plaats van het te accepteren lijkt het alsof hij meer en meer zijn eigen gangetje gaat, en mijn moeder er maar een beetje bijhangt.

Het is echt niet het verhaal van die moeder is zo zielig en die vader moet veranderen, al komt dat misschien wel zo over.



Het is gewoon dat het weer helemaal op scherp staat allemaal, ik werd ineens weer zo met de situatie geconfronteerd, nadat het een tijdje heeft voortgekabbeld, of heb ik mijn ogen ervoor gesloten?



Ik ben moe, en verdrietig, en ik kan het niet bij iemand kwijt.

Ik zet het daarom hier neer.



Pfff…

Ik denk dat die dagopvang voor mijn moeder best goed zou zijn, maar we zoeken nog naar een manier om dat aan te kaarten.



Mijn zus en ik zijn op zoek naar 'ingangen' om de zaken bespreekbaar te maken op een manier waardoor het niet meteen weer escaleert.

De vorige keer dachten we dat mijn vader er in bleef van kwaadheid, en tot nu toe hebben we het er niet meer echt over gehad.



Maatschappelijk werk is ook iets waar we aan gedacht hebben.

Liselore, ik heb iets gelezen over een ouderenconsulent, en ik zou inderdaad heel graag willen dat die eens bij mijn ouders langsging, het punt is hoe we dit bij mijn ouders gaan aankaarten.

Dubbel.

Het punt is eigenlijk dat ik even moed aan het verzamelen ben, en de goede woorden zoek om het te brengen.

Niet dat ik alles affakkel wat me hier als advies gegeven wordt, maar vorig jaar hebben we de huisarts ingeschakeld. Die is toen bij mijn ouders langsgeweest, en naar aanleiding daarvan is er dan alarmering gekomen voor in huis en de hulp in de huishouding voor twee uurtjes in de week.



De ketting van de alarmering hebben ze aan een haak in het rommelkamertje gehangen (waar ze dus nooit bijkomt op het moment dat nodig is) en wat ik al geschreven had: die hulp kostte teveel geld.



Een oom en een tante van mij en mijn zus die net een paar jaar ouder zijn dan onze ouders, hebben bijtijds zichzelf voor een seniorenwoning in een service appartementencomplex ingeschreven. Mijn ouders hebben hier altijd schamper over gedaan. Een poosje terug gaf mijn moeder aan dat ze ook best wel beschermd zou willen wonen, maar 'tegen je vader hoef ik daar niet over te beginnen'.



Aan de ene kant vind ik dat mijn ouders volwassen mensen zijn en dat ze toch samen uit dit soort dingen moeten komen, maar is mijn moeder dan nog wel 'partij' voor mijn vader.

Hebben ze ooit wel goed de zaken kunnen bespreken? Of werd er niet gepraat en was het de jarenlange duidelijke rolverdeling hetgeen dat de zaak in balans hield?



Dit probeer ik ook mijn zus voor te houden, we willen ze helpen, maar ze zijn zelf verantwoordelijk als ze het niet willen. En hoe zielig mijn moeder ook is, en hoe triest haar situatie, af en toe heb ik het idee dat ze ons inzet om dingen bij onze vader voor elkaar te krijgen, in plaats van zelf met hem te praten.

Ja, Liselore dat is nu de eerste insteek. Pa heeft zijn uitje, dus het zou leuk zijn voor mam als ze er ook iets voor zichzelf heeft. Maar voor hetzelfde geld zegt ze dat ze niet tussen die ouwe wijven gaat zitten. We kijken dus een beetje hoe haar pet staat en proberen het juiste moment te kiezen.

Ik heb zelf al tegen mijn kinderen gezegd dat ik wel voor mezelf zal zorgen tegen die tijd. Ik regel wel mijn eigen onderkomen van te voren net als mijn oom en tante. Ik ga dan sjoelen en naar bejaardengym, en dagjes uit met de bus.



Ik wil niet dat mijn kinderen later de zorgen hebben om mij die ik nu om mijn ouders heb.

Ik denk niet dat een consulente zich daarvoor leent.

Waar ik het wel met mijn zus over heb gehad is of er wellicht geen soort van meldpunt is waar we onze zorgen kunnen aangeven, en van waaruit dan iemand poolshoogte kan nemen en de situatie objectief kan beoordelen.



Bijvoorbeeld net zoals je een melding doet als je vermoed dat iemand mishandeld wordt, dan wordt daar ook aktie op ondernomen zonder dat bekend wordt wie de melding heeft gedaan.