Psyche
alle pijlers
Burnout! Het vervolg
woensdag 9 februari 2011 om 17:27
dinsdag 15 maart 2011 om 17:24
abc, klinkt goed die CSR therapie!
Mariss, lekker zeg! Dat is het nadeel van een ochtend weg voor doktersbezoeken ed, ik ben helemaal gesloopt. Behalve dochter van school halen heb ik nergens de puf voor gehad en alleen op de bank gehangen. Zelfs geen puf om iets aan het eten te doen. Manlief gaat wat halen in de supermarkt onderweg naar huis.
Chocalate, doe hier je verhaal als je daar behoefte aan hebt!
Mariss, lekker zeg! Dat is het nadeel van een ochtend weg voor doktersbezoeken ed, ik ben helemaal gesloopt. Behalve dochter van school halen heb ik nergens de puf voor gehad en alleen op de bank gehangen. Zelfs geen puf om iets aan het eten te doen. Manlief gaat wat halen in de supermarkt onderweg naar huis.
Chocalate, doe hier je verhaal als je daar behoefte aan hebt!
dinsdag 15 maart 2011 om 17:25
De CSR is inderdaad heel erg op mijn situatie gericht. Dat maakt het voor mij zo goed. Het zijn geen standaard gesprekken/tips/vragen. Echt heel persoonlijk en dat werkt voor mij.
Ik ga ook koken, vanavond yoga. Peultjes, paprika, taugé en bosuitjes (en wat kruiden) met varkensvleesreepjes en rijst. Ik hoop dat het wat wordt, dit soort dingen maakt mijn vriend meestal, bij mij wordt het vaak of te flauw en dus smakeloos of te pittig en dus ook niet lekker.
Ik ga ook koken, vanavond yoga. Peultjes, paprika, taugé en bosuitjes (en wat kruiden) met varkensvleesreepjes en rijst. Ik hoop dat het wat wordt, dit soort dingen maakt mijn vriend meestal, bij mij wordt het vaak of te flauw en dus smakeloos of te pittig en dus ook niet lekker.
dinsdag 15 maart 2011 om 17:34
Maris, er is een tijd geweest dat ik amper buiten durfde te komen vanwege de angststoornis. Dit gaat momenteel best goed, er zijn nog genoeg dingen die ik eng vind, maar ik durf weer redelijk veel dingen. Na het gesprek van gisteren met de psycholoog kreeg ik het gevoel dat ik weer minder kan doen. Dit zal in de praktijk waarschijnlijk niet zo zijn hoor. Maar ik moet grenzen stellen en niet doorgaan tot ik moe ben, maar daarvoor al stoppen. En dat is moeilijk, want ik ben jaren lang doorgegaan tot ik moe was. En in plaats daarvan moet ik leren ontspannen en laat ik daar nu enórm slecht in zijn! Ik krijg er gelukkig veel hulp bij, maar ik voel me schuldig als ik een middag niets doe. En ik voel me nog schuldiger als iemand vraagt wat ik heb gedaan en om dán te zeggen dat ik niets heb gedaan. Ik voel me dan een saaie nietsnut.
Maargoed, die perikelen kennen jullie allemaal wel
Ik ga nu even eten koken!
Maargoed, die perikelen kennen jullie allemaal wel
Ik ga nu even eten koken!
dinsdag 15 maart 2011 om 17:34
Pfff... Ik ben heel erg moe vanmiddag. Het is niet zo'n denderend idee gebleken om op één ochtend eerst met lg en dan met ba om de tafel te gaan. Heb het voor de volgende keer maar anders gepland.
Het is de bedoeling dat ik deze week 5x4 ga proberen, abc. Maar de vrijdag houd ik wel achter de hand zeg maar, ik heb dan geen afspraken dus als ik het niet red, ga ik vrijdag niet. Bmw vroeg of ik al eens daadwerkelijk 4x4 heb gewerkt, en het antwoord is nee. Ik heb de week vóór vorige week 4, 2.5, 4, en 4 gewerkt, en vorige week 4,4,4 en daarbij nog die lange dag privé. Bmw keek wat zuinig en vroeg zich af of ik niet even moest stabiliseren. Misschien heeft ze wel gelijk. Maar ook dan wi lik proberen een langere werkweek dan 2 dagen te maken, om de overstap van 2x2 dagen naar 1x5 dagen wat kleiner te maken. Wel heel raar hoor, geen Liefdag meer.
Gesprek met lg begon niet erg goed. Ik stelde me erg gesloten op, en dat drukte de sfeer. Maar ik had gewoon geen zin in hem. Ik vind het zonde van mijn tijd, wil er geen energie meer in steken. Hij begon halverwege over die escalatie, en ik ben er niet erg open op in gegaan. Ik wil het niet meer, voor mijn gevoel gaat het toch niks opleveren en dan wil ik er ook niet mijn spaarzame energie in steken. Hij gaf aan dat als de ba een advies geeft, welk advies dan ook, met welke kosten dan ook, dat hij binnen een uur een voorstel zou schrijven, naar de hoogste baas zou gaan, en een handtekening zou krijgen. Ik was er een beetje flabbergasted van, het kwam ineens heel anders op me over dan wat er vorige week is gebeurd.
Halverwege het gesprek ben ik wat bijgedraaid en toen ik aangaf dat ik me niet zo gemotiveerd meer voel en niet weet hoe dat komt, werd het alsnog een redelijk gesprek. Ik heb eerlijk aangegeven da tik neit weet waar die demotivatie van komt, maar dat ik wel een aantal 'verdachten' heb:
1. Het kan zijn dat ik doorsla van de overgemotiveerde werknemer van vorig jaar die privé niet meer belangrijk vond, naar een werknemer die alleen privé belangrijk vindt en werk helemaal niet meer. Als een soort hakken in het zand. In dat geval zie ik de mogelijkheid (maar niet de garantie dus) dat ik wel terug kom in de juiste balans, dat het tijd nodig heeft;
2. Ik voel me buiten het werkproces staan. Iedereen is heel druk en ik lijk in een soort vacuum van rust te zitten, wat natuurlijk is gecreeerd om mij te ontzien, maar waar ik me nu wel een beetje eenzaam begin te voelen
3. Ik 'doe' te weinig, in die zin dat ik normaalgesproken een groot deel praktisch werk heb en dat nu geheel ontbreekt
4. Ik vind mijn huidige opdracht niet leuk (echt, geen idéé of dat zo is)
Ik weet niet goed welke factoren werkelijk een rol spelen, en heb dat eerlijk aangegeven. Ook dat ik door de demotivatie niet erg produktief ben op het moment, per uur doe ik minder dan een paar weken terug. Lg gaat met andere lg's overleggen en onderdeel daarvan zal de vraag van andere lg van een tijdje terug zijn. Van het laatste heb ik aangegeven dat ik dat reteleuk zou vinden, dat mijn hart een beetje openging toen mij dat werd gevraagd en dat ik hoop dat als ik dat mag doen, ik weer wat meer motivatie kan terugvinden.
Ba vindt dat ik een cursus mindfullness moet gaan doen. Iemand bekend mee? Om mijn gedachten te ordenen. Ik moet zeggen dat ik haar maar een beetje laat praten. Ze zegt dat ze het idee heeft dat het beter gaat, dat is ook zo. Verder is ze nog erg gericht op mijn depressieve stoornis, vraagt hoe vaak ik me nog bedrukt voel. Ze keek erg ongelovig toen ik zei dat ik me al maanden niet meer erg bedrukt voel. Dat door die samenkomst van gebeurtenissen eind december, ik ook niet zo goed weet wat de oorzaaak is van het feit dat ik me psychisch beter ben gaan voelen. Verder wil ze steeds maar weten of ik psychisch of lichamelijk moe ben. Ik heb bewust de battle om de vermoeidheid door chronische ziekten laten liggen, dat heeft geen zin. Net zoals dat ik hardop heb geconcludeerd dat wij het niet eens zijn over wat er twee jaar terug met mij aan de hand was, en dat we daar dus ook niet over hoeven te discussieren omdat we daar toch niet uitkomen. Ze toonde zich bezorgd over mijn relatie met lg, nadat ik vertelde dat ik een beetje vermoeid aan het gesprek met haar zou beginnen omdat ik net met hem had gezeten. Haar rapportage naar lgs bevatte later ook nog de opmerking dat ik erg veel moeite heb met het aangeven van mijn grenzen, terwijl ik juist positief aangaf dat ik dat vorige week een paar keer succesvol heb gehanteerd. Naja. Laat maar. Ik ga me er niet meer druk om maken. Ik ga gewoon beter worden.
Het is de bedoeling dat ik deze week 5x4 ga proberen, abc. Maar de vrijdag houd ik wel achter de hand zeg maar, ik heb dan geen afspraken dus als ik het niet red, ga ik vrijdag niet. Bmw vroeg of ik al eens daadwerkelijk 4x4 heb gewerkt, en het antwoord is nee. Ik heb de week vóór vorige week 4, 2.5, 4, en 4 gewerkt, en vorige week 4,4,4 en daarbij nog die lange dag privé. Bmw keek wat zuinig en vroeg zich af of ik niet even moest stabiliseren. Misschien heeft ze wel gelijk. Maar ook dan wi lik proberen een langere werkweek dan 2 dagen te maken, om de overstap van 2x2 dagen naar 1x5 dagen wat kleiner te maken. Wel heel raar hoor, geen Liefdag meer.
Gesprek met lg begon niet erg goed. Ik stelde me erg gesloten op, en dat drukte de sfeer. Maar ik had gewoon geen zin in hem. Ik vind het zonde van mijn tijd, wil er geen energie meer in steken. Hij begon halverwege over die escalatie, en ik ben er niet erg open op in gegaan. Ik wil het niet meer, voor mijn gevoel gaat het toch niks opleveren en dan wil ik er ook niet mijn spaarzame energie in steken. Hij gaf aan dat als de ba een advies geeft, welk advies dan ook, met welke kosten dan ook, dat hij binnen een uur een voorstel zou schrijven, naar de hoogste baas zou gaan, en een handtekening zou krijgen. Ik was er een beetje flabbergasted van, het kwam ineens heel anders op me over dan wat er vorige week is gebeurd.
Halverwege het gesprek ben ik wat bijgedraaid en toen ik aangaf dat ik me niet zo gemotiveerd meer voel en niet weet hoe dat komt, werd het alsnog een redelijk gesprek. Ik heb eerlijk aangegeven da tik neit weet waar die demotivatie van komt, maar dat ik wel een aantal 'verdachten' heb:
1. Het kan zijn dat ik doorsla van de overgemotiveerde werknemer van vorig jaar die privé niet meer belangrijk vond, naar een werknemer die alleen privé belangrijk vindt en werk helemaal niet meer. Als een soort hakken in het zand. In dat geval zie ik de mogelijkheid (maar niet de garantie dus) dat ik wel terug kom in de juiste balans, dat het tijd nodig heeft;
2. Ik voel me buiten het werkproces staan. Iedereen is heel druk en ik lijk in een soort vacuum van rust te zitten, wat natuurlijk is gecreeerd om mij te ontzien, maar waar ik me nu wel een beetje eenzaam begin te voelen
3. Ik 'doe' te weinig, in die zin dat ik normaalgesproken een groot deel praktisch werk heb en dat nu geheel ontbreekt
4. Ik vind mijn huidige opdracht niet leuk (echt, geen idéé of dat zo is)
Ik weet niet goed welke factoren werkelijk een rol spelen, en heb dat eerlijk aangegeven. Ook dat ik door de demotivatie niet erg produktief ben op het moment, per uur doe ik minder dan een paar weken terug. Lg gaat met andere lg's overleggen en onderdeel daarvan zal de vraag van andere lg van een tijdje terug zijn. Van het laatste heb ik aangegeven dat ik dat reteleuk zou vinden, dat mijn hart een beetje openging toen mij dat werd gevraagd en dat ik hoop dat als ik dat mag doen, ik weer wat meer motivatie kan terugvinden.
Ba vindt dat ik een cursus mindfullness moet gaan doen. Iemand bekend mee? Om mijn gedachten te ordenen. Ik moet zeggen dat ik haar maar een beetje laat praten. Ze zegt dat ze het idee heeft dat het beter gaat, dat is ook zo. Verder is ze nog erg gericht op mijn depressieve stoornis, vraagt hoe vaak ik me nog bedrukt voel. Ze keek erg ongelovig toen ik zei dat ik me al maanden niet meer erg bedrukt voel. Dat door die samenkomst van gebeurtenissen eind december, ik ook niet zo goed weet wat de oorzaaak is van het feit dat ik me psychisch beter ben gaan voelen. Verder wil ze steeds maar weten of ik psychisch of lichamelijk moe ben. Ik heb bewust de battle om de vermoeidheid door chronische ziekten laten liggen, dat heeft geen zin. Net zoals dat ik hardop heb geconcludeerd dat wij het niet eens zijn over wat er twee jaar terug met mij aan de hand was, en dat we daar dus ook niet over hoeven te discussieren omdat we daar toch niet uitkomen. Ze toonde zich bezorgd over mijn relatie met lg, nadat ik vertelde dat ik een beetje vermoeid aan het gesprek met haar zou beginnen omdat ik net met hem had gezeten. Haar rapportage naar lgs bevatte later ook nog de opmerking dat ik erg veel moeite heb met het aangeven van mijn grenzen, terwijl ik juist positief aangaf dat ik dat vorige week een paar keer succesvol heb gehanteerd. Naja. Laat maar. Ik ga me er niet meer druk om maken. Ik ga gewoon beter worden.
dinsdag 15 maart 2011 om 17:41
Chocolate, ik ben toevallig bezig met een samenvatting van alles wat ik hier op het topic heb gegooid, en de berichten die jij nu plaatst, zijn een kopie van die van mij destijds!
Tijd... Je hebt tijd nodig om te leren voor jezelf te zorgen en dus niets te doen. Iemand zei hier toen: Als je een been breekt, ga je ook niet proberen de marathon te lopen, en dat vond ik erg goed verwoord.
Ik ben in november thuis komen te zitten en ik leer nu pas (met vallen en opstaan) tijdig te voelen of ik moe ben of niet. Hoe vervelend het ook is, het is niet een griepje dat morgen over is. Sterkte meis Houd moed!
Tijd... Je hebt tijd nodig om te leren voor jezelf te zorgen en dus niets te doen. Iemand zei hier toen: Als je een been breekt, ga je ook niet proberen de marathon te lopen, en dat vond ik erg goed verwoord.
Ik ben in november thuis komen te zitten en ik leer nu pas (met vallen en opstaan) tijdig te voelen of ik moe ben of niet. Hoe vervelend het ook is, het is niet een griepje dat morgen over is. Sterkte meis Houd moed!
dinsdag 15 maart 2011 om 18:33
Hoi meiden, ik ben er weer
Even voor de duidelijkheid ik ben nooit boos geweest of iets wat er op lijkt. Wel heb ik eventjes bewust afstand genomen. Wilde niet dat er dingen onnodig zouden escaleren of dat er een bepaalde sfeer zou ontstaan door mijn posts....
Lief, ik heb geprobeerd om de vraag open te laten naar jou toe zonder daar mijn eigen mening of oordeel bij te zetten.
Blijkbaar is dat verkeerd uitgepakt en je voelde je zeer waarschijnlijk aangevallen. Soms kan het zijn dat de dingen voor jou niet als waar aanvoelen en zijn maar wel voor een ander. Zo misschien ook wel in het geval van jou en je ba???
Nogmaals, dat weet ik niet en oordeel daar verder ook niet over.
Persoonlijk denk ik wel dat je soms iets te snel wil. En dat zeg ik niet omdat ik dat afkeur maar eerder omdat ik best veel dingen van mezelf herken.......
Waarom zou je het jezelf al aandoen om nu 5x4 uur te werken?Je geeft zelf al aan, dat 4x4 uur nog niet gelukt is. Je legt de lat zo hoog voor jezelf. Precies wat ik zelf ook altijd gedaan heb.
Waarom niet eerst proberen om twee weken 4x4 uur te werken met de woensdag als een vrije dag.
Het is veel beter om langzaam op te bouwen en het dan uiteindelijk vol te houden. Dan nu heel erg snel gaan en het dan misschien maar gedeeltelijk vol te kunnen houden. Waardoor je het gevoel kan krijgen dat je weer gefaald hebt. Tenminste zo werkt het bij mij. Dit is ook je grenzen duidelijk aangeven.
Misschien doelde je ba wel, m.b.t. je grenzen aangeven, op het feit dat je twee inspannende afspraken achter mekaar had. En niet van te voren al ingeschat had, dat dit wel eens teveel kon zijn.
Mijn lg vroeg me vorige week tijdens ons evaluatiegesprek of dat ik mijn uren makkelijk vol kon houden. En of dat ik wel of niet volledig instort zodra ik thuis kom. Moest helaas met: Ja antwoorden!
De uren op mijn werk moet behapbaar blijven voor me. Maar als het teveel is waardoor ik thuis niks meer kan, dan lopen we beiden ons doel voorbij. Want uiteindelijk zou ik daardoor ook op het werk weer gaan instorten.
Het is jammer dat je geen goed gevoel hebt bij je ba. Helaas heb je voorlopig wel met haar te maken. Dat bedoelde ik ook met het niet druk maken om onbelangrijke dingen. Door inwendig al een strijd met haar aan te gaan verlies je alleen maar een hoop lepels. Terwijl je allang weet dat het helemaal geen zin heeft. Vind ook dat je het vandaag super gedaan hebt! Ook met je lg!
Om de aantal weken krijg ik een standaard vragenlijst bij de therapeute en aan de hand van de score komt er een bepaalde uitslag uit. Volgens de uitslag zou ik nog last hebben van lichte depressiviteit. Terwijl ik helemaal niet meer depressief of somber ben. Zodra je spanning nog te hoog ligt, ben je ook nog snel moe. Piekeren, grenzen zoeken en herkennen, therapie, gedrag veranderen kost veel energie!
Lief, je bent absoluut op de goede weg! Ik probeer je alleen maar af en toe de andere kant te laten zien.... Ook al lukt het me dat niet altijd en pakt het helaas soms verkeerd uit. Je bent een toppertje
Even voor de duidelijkheid ik ben nooit boos geweest of iets wat er op lijkt. Wel heb ik eventjes bewust afstand genomen. Wilde niet dat er dingen onnodig zouden escaleren of dat er een bepaalde sfeer zou ontstaan door mijn posts....
Lief, ik heb geprobeerd om de vraag open te laten naar jou toe zonder daar mijn eigen mening of oordeel bij te zetten.
Blijkbaar is dat verkeerd uitgepakt en je voelde je zeer waarschijnlijk aangevallen. Soms kan het zijn dat de dingen voor jou niet als waar aanvoelen en zijn maar wel voor een ander. Zo misschien ook wel in het geval van jou en je ba???
Nogmaals, dat weet ik niet en oordeel daar verder ook niet over.
Persoonlijk denk ik wel dat je soms iets te snel wil. En dat zeg ik niet omdat ik dat afkeur maar eerder omdat ik best veel dingen van mezelf herken.......
Waarom zou je het jezelf al aandoen om nu 5x4 uur te werken?Je geeft zelf al aan, dat 4x4 uur nog niet gelukt is. Je legt de lat zo hoog voor jezelf. Precies wat ik zelf ook altijd gedaan heb.
Waarom niet eerst proberen om twee weken 4x4 uur te werken met de woensdag als een vrije dag.
Het is veel beter om langzaam op te bouwen en het dan uiteindelijk vol te houden. Dan nu heel erg snel gaan en het dan misschien maar gedeeltelijk vol te kunnen houden. Waardoor je het gevoel kan krijgen dat je weer gefaald hebt. Tenminste zo werkt het bij mij. Dit is ook je grenzen duidelijk aangeven.
Misschien doelde je ba wel, m.b.t. je grenzen aangeven, op het feit dat je twee inspannende afspraken achter mekaar had. En niet van te voren al ingeschat had, dat dit wel eens teveel kon zijn.
Mijn lg vroeg me vorige week tijdens ons evaluatiegesprek of dat ik mijn uren makkelijk vol kon houden. En of dat ik wel of niet volledig instort zodra ik thuis kom. Moest helaas met: Ja antwoorden!
De uren op mijn werk moet behapbaar blijven voor me. Maar als het teveel is waardoor ik thuis niks meer kan, dan lopen we beiden ons doel voorbij. Want uiteindelijk zou ik daardoor ook op het werk weer gaan instorten.
Het is jammer dat je geen goed gevoel hebt bij je ba. Helaas heb je voorlopig wel met haar te maken. Dat bedoelde ik ook met het niet druk maken om onbelangrijke dingen. Door inwendig al een strijd met haar aan te gaan verlies je alleen maar een hoop lepels. Terwijl je allang weet dat het helemaal geen zin heeft. Vind ook dat je het vandaag super gedaan hebt! Ook met je lg!
Om de aantal weken krijg ik een standaard vragenlijst bij de therapeute en aan de hand van de score komt er een bepaalde uitslag uit. Volgens de uitslag zou ik nog last hebben van lichte depressiviteit. Terwijl ik helemaal niet meer depressief of somber ben. Zodra je spanning nog te hoog ligt, ben je ook nog snel moe. Piekeren, grenzen zoeken en herkennen, therapie, gedrag veranderen kost veel energie!
Lief, je bent absoluut op de goede weg! Ik probeer je alleen maar af en toe de andere kant te laten zien.... Ook al lukt het me dat niet altijd en pakt het helaas soms verkeerd uit. Je bent een toppertje
dinsdag 15 maart 2011 om 18:50
Lief, ik zou willen dat ik een been had gebroken, dan kan ik namelijk gewoon niks meer en mag ik van mezelf die rust nemen. Ik ben echt nog in die acceptatie-periode. Ik ben 23 en heb eigenlijk zolang ik kan herinneren nooit plezier gemaakt vóórdat ik alle "verplichte" dingen heb gedaan. Althans, dat is wat ik samen met de psycholoog heb vastgesteld. Ik zit al vanaf september thuis, woon nu tijdelijk bij mijn ouders. Vanaf januari werk ik weer, ik bezorg de post 4x1.5 uur (eigenlijk 2, als je het heen en weer fietsen meetelt) heb dus 4x2.5 geprobeerd, maar dit was te stressvol.
Waar ik nu tegen aanloop is dat ik geen idee heb ik wat ik in mijn vrije tijd kan doen. Uit verveling computer ik veel, maar eigenlijk is dat niet echte ontspanning. Ik ben nog te onrustig om echt een boek te kunnen lezen, dit doe ik alleen 's avonds of 's ochtends in bed. Ik kan alleen maar "saaie" dingen bedenken als puzzelen of breien. Maar ik wil er wel plezier aan beleven. Momenteel doe ik ook een naaicursus, wel leuk, maar ook wel intensief. Dus die hobby is niet voor de ontspanning. Wat doen jullie voornamelijk naast werk/huishouding?
Oja, ik begin eind april met een cursus mindfullness, heb me er wat in verdiept, en in feite leer je je lichaam echt ontspannen en meer in het nu leven. Schijnt wel een intensieve training te zijn, maar volgens het GGZ is uit wetenschappelijk onderzoek gebleken dat je:
Blijvende vermindering van lichamelijke en psychische klachten krijgt.
50% minder terugval na depressie.
Veel beter kunnen ontspannen.
Vermindering van pijn en verbeterde vaardigheid om met blijvende pijn om te gaan.
Meer energie en levenslust.
Beter om te kunnen gaan met stressvolle gebeurtenissen.
Ik ga een training van 3 uur per week, 9 weken lang volgen. Schijnt ook dat je elke dag een uur moet oefenen.
Waar ik nu tegen aanloop is dat ik geen idee heb ik wat ik in mijn vrije tijd kan doen. Uit verveling computer ik veel, maar eigenlijk is dat niet echte ontspanning. Ik ben nog te onrustig om echt een boek te kunnen lezen, dit doe ik alleen 's avonds of 's ochtends in bed. Ik kan alleen maar "saaie" dingen bedenken als puzzelen of breien. Maar ik wil er wel plezier aan beleven. Momenteel doe ik ook een naaicursus, wel leuk, maar ook wel intensief. Dus die hobby is niet voor de ontspanning. Wat doen jullie voornamelijk naast werk/huishouding?
Oja, ik begin eind april met een cursus mindfullness, heb me er wat in verdiept, en in feite leer je je lichaam echt ontspannen en meer in het nu leven. Schijnt wel een intensieve training te zijn, maar volgens het GGZ is uit wetenschappelijk onderzoek gebleken dat je:
Blijvende vermindering van lichamelijke en psychische klachten krijgt.
50% minder terugval na depressie.
Veel beter kunnen ontspannen.
Vermindering van pijn en verbeterde vaardigheid om met blijvende pijn om te gaan.
Meer energie en levenslust.
Beter om te kunnen gaan met stressvolle gebeurtenissen.
Ik ga een training van 3 uur per week, 9 weken lang volgen. Schijnt ook dat je elke dag een uur moet oefenen.
dinsdag 15 maart 2011 om 18:57
Met mij gaat het langzaam steeds beter. Werk deze week 4x2 uur, ben morgen gelukkig vrij. Heb alleen wel twee afspraken staan: moet eerst naar de vaste therapie en 's middags heb ik een intake gesprek voor hapnotherapie. Ben erg benieuwd of ik dit wel aan durf.
Afgelopen zaterdag was de aftrap van de Start to run, wat viel dat weer tegen. 6x2 minuten hardlopen met daarin steeds 2 minuten wandelen. Fanatieke warming up gekregen en na afloop nog rekken en strekken en buikspieroefeningen gedaan. Wat heb ik spierpijn gehad. Maar kreeg er wel ontzettend veel energie van. Ben daarna nog een uur gaan shoppen. Die avond had ik ook nog een optreden. Was gelukkig wel zo slim om 's middags nog even twee uurtjes te gaan slapen. Uiteindelijk ging ik die nacht pas om 3.30 uur slapen.
Zondag's was ik helemaal gebroken. Heb bijna de hele dag op de bank gelegen. Had het gevoel alsof ik een kater had, terwijl ik nog eens niet gedronken had
Ik vind het gewoon ontzettend fijn om weer te werken. Gezellig met een aantal van mijn collega's, die mij gemist hebben en ik hun. Het was alleen wel wennen om weer vroeg te moeten beginnen. Gelukkig mocht ik met de dagdienst meedraaien en hoefde pas om 6.00 uur op te staan. De laatste keer dat ik er zo vroeg uit ben gegaan (normaal is dat 1 1/2 uur eerder) voor mijn werk, was ergens in november vorig jaar.
Vandaag ging het even mis. Het ging goed tot de pauze toen zat mijn werktijd er al bijna op. En in de pauze begon ik me toch opeens ontzettend moe en beroerd te voelen. Moest na de pauze nog een kwartier werken en ik werd steeds beroerder en ontzettend duizelig. Blijf toch wel enigszins eigenwijs, ben toch nog met pijn en moeite door blijven werken. Ben toen naar de wc gegaan en was ook zeer heftig ongesteld op dat moment.
Waarschijnlijk werd ik daarom ook zo duizelig.
Het valt me zelf wel op, dat de tijd voordat ik moe word steeds wat langer duurt. Vorige week was dat na 45 min. werken. Gisteren na een uur en een kwartier en vandaag na 1 3/4 uur.
Wel zorg ik er voor dat ik op tijd op het werk ben zodat ik nog even tijd heb om bij te komen van het auto rijden. Dat helpt me echt.
Heb voor mezelf een planning gemaakt m.b.t. opstaan, ontbijten, hond uitlaten, vertrek naar werk, extra rustpauzes, lunch/diner etc. Merk dat ik daardoor weer een overzicht krijg van alles. Kan de dingen wat makkelijker naast me neer leggen. Ben ook meer aan het delegeren en hou niet alles meer voor mezelf. Heb ook echt genoten van het optreden......
Zometeen weer repeteren. Fijne avond nog meiden!
Afgelopen zaterdag was de aftrap van de Start to run, wat viel dat weer tegen. 6x2 minuten hardlopen met daarin steeds 2 minuten wandelen. Fanatieke warming up gekregen en na afloop nog rekken en strekken en buikspieroefeningen gedaan. Wat heb ik spierpijn gehad. Maar kreeg er wel ontzettend veel energie van. Ben daarna nog een uur gaan shoppen. Die avond had ik ook nog een optreden. Was gelukkig wel zo slim om 's middags nog even twee uurtjes te gaan slapen. Uiteindelijk ging ik die nacht pas om 3.30 uur slapen.
Zondag's was ik helemaal gebroken. Heb bijna de hele dag op de bank gelegen. Had het gevoel alsof ik een kater had, terwijl ik nog eens niet gedronken had
Ik vind het gewoon ontzettend fijn om weer te werken. Gezellig met een aantal van mijn collega's, die mij gemist hebben en ik hun. Het was alleen wel wennen om weer vroeg te moeten beginnen. Gelukkig mocht ik met de dagdienst meedraaien en hoefde pas om 6.00 uur op te staan. De laatste keer dat ik er zo vroeg uit ben gegaan (normaal is dat 1 1/2 uur eerder) voor mijn werk, was ergens in november vorig jaar.
Vandaag ging het even mis. Het ging goed tot de pauze toen zat mijn werktijd er al bijna op. En in de pauze begon ik me toch opeens ontzettend moe en beroerd te voelen. Moest na de pauze nog een kwartier werken en ik werd steeds beroerder en ontzettend duizelig. Blijf toch wel enigszins eigenwijs, ben toch nog met pijn en moeite door blijven werken. Ben toen naar de wc gegaan en was ook zeer heftig ongesteld op dat moment.
Waarschijnlijk werd ik daarom ook zo duizelig.
Het valt me zelf wel op, dat de tijd voordat ik moe word steeds wat langer duurt. Vorige week was dat na 45 min. werken. Gisteren na een uur en een kwartier en vandaag na 1 3/4 uur.
Wel zorg ik er voor dat ik op tijd op het werk ben zodat ik nog even tijd heb om bij te komen van het auto rijden. Dat helpt me echt.
Heb voor mezelf een planning gemaakt m.b.t. opstaan, ontbijten, hond uitlaten, vertrek naar werk, extra rustpauzes, lunch/diner etc. Merk dat ik daardoor weer een overzicht krijg van alles. Kan de dingen wat makkelijker naast me neer leggen. Ben ook meer aan het delegeren en hou niet alles meer voor mezelf. Heb ook echt genoten van het optreden......
Zometeen weer repeteren. Fijne avond nog meiden!
dinsdag 15 maart 2011 om 21:56
quote:zonnestraaltje1 schreef op 15 maart 2011 @ 18:33:
Lief, ik heb geprobeerd om de vraag open te laten naar jou... Blijkbaar is dat verkeerd uitgepakt en je voelde je zeer waarschijnlijk aangevallen. Nee, ik voelde me niet aangevallen, ik was het niet met je eens.
Soms kan het zijn dat de dingen voor jou niet als waar aanvoelen en zijn maar wel voor een ander. Zo misschien ook wel in het geval van jou en je ba? In het geval van de diagnose depressie zoals die er nu ligt, is het inderdaad begrijpelijk dat zij daarvan uit gaat. Mijn irritatie ligt onder andere in het feit dat zij een foute diagnose probeert te stellen over twee jaar geleden en daar maar op voort blijft borduren.
Persoonlijk denk ik wel dat je soms iets te snel wil. Ja dat klopt. Ik ben het helemaal zat, dat ziek zijn. En de berichtgeving van ba is steeds geweest dat ik te langzaam ga. Ik vind het moeilijk om daar weerstand aan te bieden en ik vind dat zij dat niet zou moeten pushen. Ze geeft tegenstrijdige signalen af want ze zegt ook dat ik mijn grenzen niet ken (wat klopt, die probeer ik uit alle macht te bewaken). Wat wil ze nou, denk ik dan En dat zeg ik niet omdat ik dat afkeur maar eerder omdat ik best veel dingen van mezelf herken.Ik weet dat je het niet afkeurt, want we zijn hier allemaal zo stom onhandig om zo te zijn.
Waarom zou je het jezelf al aandoen om nu 5x4 uur te werken? Omdat de ba dus wil dat ik tempo maak. En ja, ook wel een beetje omdat ik weer wil deelnemen aan de maatschappij
Misschien doelde je ba wel, m.b.t. je grenzen aangeven, op het feit dat je twee inspannende afspraken achter mekaar had. En niet van te voren al ingeschat had, dat dit wel eens teveel kon zijn. Dan kan ze dat toch zeggen? Ik mag toch van een ba verwachten dat ze dat goed kan formuleren?
Het is jammer dat je geen goed gevoel hebt bij je ba. Helaas heb je voorlopig wel met haar te maken. Dat bedoelde ik ook met het niet druk maken om onbelangrijke dingen. Door inwendig al een strijd met haar aan te gaan verlies je alleen maar een hoop lepels. Terwijl je allang weet dat het helemaal geen zin heeft. Vind ook dat je het vandaag super gedaan hebt! Ook met je lg! Dank je. Je hebt gelijk. Ik moet niet meer de inwendige strijd aan gaan. Maar dat is wel erg moeilijk nu. Omdat ik beiden niet uit de weg kan gaan. Ik hoop dat ik de uiteindelijke houding van vandaag, de onverschilligheid, kan vasthouden.
Lief, je bent absoluut op de goede weg! Ik probeer je alleen maar af en toe de andere kant te laten zien.... Ook al lukt het me dat niet altijd en pakt het helaas soms verkeerd uit. Je bent een toppertje
Ik heb geprobeerd op wat fragmenten te reageren, want ik vind dit een ijzersterke post van je. Het gaat te ver om al mijn bezwaren, al mijn frustratie over ba en lg hier toe te lichten. Ik veroordeel iemand niet zomaar. Ik kan boos zijn, gemeen zijn, hard zijn, maar voor altijd en eeuwig veroordelen doe ik alleen als die beroemde grens is overschreden. Ba heeft dat twee jaar geleden al gedaan. Lg is op weg, maar die heeft nog een klein beetje krediet bij me.
Het zou fijn zijn, als ik in staat word om die mensen die ik op deze zwarte lijst heb staan (en dat is ba en nog iemand in prive-sfeer), ook zodanig weg te zetten dat ik er geen frustratie meer van heb, Van 1 persoon is dat inmiddels gelukt, van de ba moet ik nog even verder om zover te komen.
Lief, ik heb geprobeerd om de vraag open te laten naar jou... Blijkbaar is dat verkeerd uitgepakt en je voelde je zeer waarschijnlijk aangevallen. Nee, ik voelde me niet aangevallen, ik was het niet met je eens.
Soms kan het zijn dat de dingen voor jou niet als waar aanvoelen en zijn maar wel voor een ander. Zo misschien ook wel in het geval van jou en je ba? In het geval van de diagnose depressie zoals die er nu ligt, is het inderdaad begrijpelijk dat zij daarvan uit gaat. Mijn irritatie ligt onder andere in het feit dat zij een foute diagnose probeert te stellen over twee jaar geleden en daar maar op voort blijft borduren.
Persoonlijk denk ik wel dat je soms iets te snel wil. Ja dat klopt. Ik ben het helemaal zat, dat ziek zijn. En de berichtgeving van ba is steeds geweest dat ik te langzaam ga. Ik vind het moeilijk om daar weerstand aan te bieden en ik vind dat zij dat niet zou moeten pushen. Ze geeft tegenstrijdige signalen af want ze zegt ook dat ik mijn grenzen niet ken (wat klopt, die probeer ik uit alle macht te bewaken). Wat wil ze nou, denk ik dan En dat zeg ik niet omdat ik dat afkeur maar eerder omdat ik best veel dingen van mezelf herken.Ik weet dat je het niet afkeurt, want we zijn hier allemaal zo stom onhandig om zo te zijn.
Waarom zou je het jezelf al aandoen om nu 5x4 uur te werken? Omdat de ba dus wil dat ik tempo maak. En ja, ook wel een beetje omdat ik weer wil deelnemen aan de maatschappij
Misschien doelde je ba wel, m.b.t. je grenzen aangeven, op het feit dat je twee inspannende afspraken achter mekaar had. En niet van te voren al ingeschat had, dat dit wel eens teveel kon zijn. Dan kan ze dat toch zeggen? Ik mag toch van een ba verwachten dat ze dat goed kan formuleren?
Het is jammer dat je geen goed gevoel hebt bij je ba. Helaas heb je voorlopig wel met haar te maken. Dat bedoelde ik ook met het niet druk maken om onbelangrijke dingen. Door inwendig al een strijd met haar aan te gaan verlies je alleen maar een hoop lepels. Terwijl je allang weet dat het helemaal geen zin heeft. Vind ook dat je het vandaag super gedaan hebt! Ook met je lg! Dank je. Je hebt gelijk. Ik moet niet meer de inwendige strijd aan gaan. Maar dat is wel erg moeilijk nu. Omdat ik beiden niet uit de weg kan gaan. Ik hoop dat ik de uiteindelijke houding van vandaag, de onverschilligheid, kan vasthouden.
Lief, je bent absoluut op de goede weg! Ik probeer je alleen maar af en toe de andere kant te laten zien.... Ook al lukt het me dat niet altijd en pakt het helaas soms verkeerd uit. Je bent een toppertje
Ik heb geprobeerd op wat fragmenten te reageren, want ik vind dit een ijzersterke post van je. Het gaat te ver om al mijn bezwaren, al mijn frustratie over ba en lg hier toe te lichten. Ik veroordeel iemand niet zomaar. Ik kan boos zijn, gemeen zijn, hard zijn, maar voor altijd en eeuwig veroordelen doe ik alleen als die beroemde grens is overschreden. Ba heeft dat twee jaar geleden al gedaan. Lg is op weg, maar die heeft nog een klein beetje krediet bij me.
Het zou fijn zijn, als ik in staat word om die mensen die ik op deze zwarte lijst heb staan (en dat is ba en nog iemand in prive-sfeer), ook zodanig weg te zetten dat ik er geen frustratie meer van heb, Van 1 persoon is dat inmiddels gelukt, van de ba moet ik nog even verder om zover te komen.
dinsdag 15 maart 2011 om 22:54
Wat rot, 5x5, dat het even niet gaat. Heb je er een idee van waarom je niet slaapt? Ben je aan het piekeren, of gewoon informatie aan het verwerken (en je hebt nogal wat info te verwerken van de laatste weken), heb je pijn,...
Ik ben stiekem een beetje jaloers op de dames hier met lege dagen... Ik vind het helemaal niet leuk dat ik mijn tijd verdoe (zo voelt het) met werken. Ik zou zoveel leukere bestedingen van mijn dagen weten... Lekker utislapen, lekker koken en bakken, lekker een beetje klungelen in huis, lekker even boodschapjes doen, lekker een boek lezen, alles niet snelsnelsnel... Maar ja, als ik straks (hopelijk) weer meer gemotiveerd ben, zal ik ook wel weer het gevoel hebben dat ik mijn tijd niet verdoe, maar besteed aan mijn werk.
Ik ben stiekem een beetje jaloers op de dames hier met lege dagen... Ik vind het helemaal niet leuk dat ik mijn tijd verdoe (zo voelt het) met werken. Ik zou zoveel leukere bestedingen van mijn dagen weten... Lekker utislapen, lekker koken en bakken, lekker een beetje klungelen in huis, lekker even boodschapjes doen, lekker een boek lezen, alles niet snelsnelsnel... Maar ja, als ik straks (hopelijk) weer meer gemotiveerd ben, zal ik ook wel weer het gevoel hebben dat ik mijn tijd niet verdoe, maar besteed aan mijn werk.
dinsdag 15 maart 2011 om 22:57
Grmmpfff, laat net mn potje melatonine donderen in de slaapkamer! 500 van die ienieminikleine klotedingetjes verspreid door de hele kamer...komt vriend binnen terwijl ik steunend, kreunend en vloekend op handen en voeten door de slaapkamer ga, zegt ie: ik dacht dat je de zolder gebruikte voor je yoga oefeningen??
dinsdag 15 maart 2011 om 23:04
Weet het niet eens lief, ben niet aan het piekeren, lag gewoon naar het plafond te staren. En weet je lief, ik benijd degenen juist die weer aan het werk zijn. Ook al moet ik er niet aan denken nog, zou soms zo graag weer het gevoel hebben dat ik aan het gewone leven van alle dag deel kan nemen zonder lichamelijk gedoe.
Proest, Maris, ik schoot in de lach van je post zie het helemaal voor me.
Proest, Maris, ik schoot in de lach van je post zie het helemaal voor me.
dinsdag 15 maart 2011 om 23:09
Och arme maris! Je vriend heeft wel gevoel voor humor hoor!
5x5, ja zo zie je maar he, het gras is altijd groener aan de overkant... En ik wil het ook wel graag hoor, weer volop aan het leven deelnemen, maar dan zonder klachten, dat zou fijn zijn.
Heb net weer getraind, drink een kop thee en ga dan naar bed. Tot morgen.
5x5, ja zo zie je maar he, het gras is altijd groener aan de overkant... En ik wil het ook wel graag hoor, weer volop aan het leven deelnemen, maar dan zonder klachten, dat zou fijn zijn.
Heb net weer getraind, drink een kop thee en ga dan naar bed. Tot morgen.
woensdag 16 maart 2011 om 09:33
Zo...lekkere nacht gehad (dus niet). Ik werd vannacht een paar x wakker, 1 x om te plassen, maar ook omdat ik me nog steeds niet goed voelde. Toch weer hartkloppingen en misselijk (wat ik ook in het begin had). Gisterenmiddag/avond had ik ook al zowat de hele tijd hartkloppingen en ik was hartstikke moe. Denk dat het toch onbewuste spanningen zijn voor wat komen gaat.
Uiteindelijk werd de jongste om 5.45 wakker, dus die hebben we tussen ons in genomen voor een uurtje, echt niet dat ik nog kon slapen, zeker niet toen de jongste ook nog begon te snurken (net z'n vader ) tegen 7 uur is manlief er maar uit gegaan, de kids mee naar beneden genomen en toen heb ik nog een kleine driekwartier geslapen. Daarna maar opgestaan, net de jongste weggebracht naar het kdv en nu lekker op de bank met een kopje thee. Voel me iets beter dan gisteren, maar doe het nog maar lekker rustig aan.
Uiteindelijk werd de jongste om 5.45 wakker, dus die hebben we tussen ons in genomen voor een uurtje, echt niet dat ik nog kon slapen, zeker niet toen de jongste ook nog begon te snurken (net z'n vader ) tegen 7 uur is manlief er maar uit gegaan, de kids mee naar beneden genomen en toen heb ik nog een kleine driekwartier geslapen. Daarna maar opgestaan, net de jongste weggebracht naar het kdv en nu lekker op de bank met een kopje thee. Voel me iets beter dan gisteren, maar doe het nog maar lekker rustig aan.
woensdag 16 maart 2011 om 09:49
quote:_maris_ schreef op 15 maart 2011 @ 22:57:
Grmmpfff, laat net mn potje melatonine donderen in de slaapkamer! 500 van die ienieminikleine klotedingetjes verspreid door de hele kamer...komt vriend binnen terwijl ik steunend, kreunend en vloekend op handen en voeten door de slaapkamer ga, zegt ie: ik dacht dat je de zolder gebruikte voor je yoga oefeningen??
Hier moest ik toch wel even hardop om lachen . Je vriend heeft wel humor. Kon je er achteraf zelf ook nog een beetje om lachen?
Lief, ik snap je gevoel wel. Zowel van het ongemotiveerd zijn op je werk als het gebrek aan tijd (en energie) om leuke dingen te doen. Op mijn werk begin ik nu weer wat meer in het normale werkproces betrokken te raken en dat motiveert wel moet ik zeggen. Maar tegelijk merk ik ook wel dat het me meer energie kost dan de losse deadlineloze simpele opdrachten die ik eerst deed.
Echt tijd/energie voor leuke dingen heb ik ook veel minder. Ik moet nu echt gaan plannen wat ik wanneer wil doen en zodra ik leuke dingen plan is het voor mij moeten geworden en is het leuke er af. Ik heb de afgelopen tijd juist zoveel genoten van spontaan dingen doen en daar heb ik op het moment even de energie niet voor. Als ik niks moet, dan doe ik ook niks energie op voor moetjes.
5x5, heb je nog een beetje kunnen slapen uiteindelijk?
Zonnestraaltje, fijn dat je er weer bent. Ik denk dat we allemaal heel veel van onszelf herkennen bij de anderen. Pauze nemen op je werk ik heel belangrijk, goed dat je dat ook echt doet. Ik heb daar zelf nog steeds moeite mee.
Ik lag vanmorgen toen ik net wakker was nog eens te denken aan mijn collega. Ik merk dat ik heel veel van mezelf in haar herken, van de laatste weken op mijn werk voor ik thuis kwam te zitten. Ze trekt zich terug, sluit zich af voor ons (= directe collega's en kamergenoten), gaat niet mee naar de kantine, praat niet mee over dingen die niet meteen relevant zijn voor haar werk, deelt haar werk en bijbehorende problemen niet met haar ons, maar gaat rechtstreeks naar de baas en ze is heel kortaf en pinnig in haar communicatie. Ik weet dat het mijn verantwoordelijkheid niet is en ik kan het ook wel redelijk weer naast me neer leggen, maar ergens vind ik ook wel dat ik haar (of baas) misschien wel moet vertellen wat ik zie, herken en voel hierbij. Ik wil niet dat zij straks ook met een burnout of overspannen thuis komt te zitten. Ik weet wel dat ik dat toch niet kan voorkomen, maar misschien kan ze iets met mijn herkenning en zegt ze dan makkelijker wat er is.
Grmmpfff, laat net mn potje melatonine donderen in de slaapkamer! 500 van die ienieminikleine klotedingetjes verspreid door de hele kamer...komt vriend binnen terwijl ik steunend, kreunend en vloekend op handen en voeten door de slaapkamer ga, zegt ie: ik dacht dat je de zolder gebruikte voor je yoga oefeningen??
Hier moest ik toch wel even hardop om lachen . Je vriend heeft wel humor. Kon je er achteraf zelf ook nog een beetje om lachen?
Lief, ik snap je gevoel wel. Zowel van het ongemotiveerd zijn op je werk als het gebrek aan tijd (en energie) om leuke dingen te doen. Op mijn werk begin ik nu weer wat meer in het normale werkproces betrokken te raken en dat motiveert wel moet ik zeggen. Maar tegelijk merk ik ook wel dat het me meer energie kost dan de losse deadlineloze simpele opdrachten die ik eerst deed.
Echt tijd/energie voor leuke dingen heb ik ook veel minder. Ik moet nu echt gaan plannen wat ik wanneer wil doen en zodra ik leuke dingen plan is het voor mij moeten geworden en is het leuke er af. Ik heb de afgelopen tijd juist zoveel genoten van spontaan dingen doen en daar heb ik op het moment even de energie niet voor. Als ik niks moet, dan doe ik ook niks energie op voor moetjes.
5x5, heb je nog een beetje kunnen slapen uiteindelijk?
Zonnestraaltje, fijn dat je er weer bent. Ik denk dat we allemaal heel veel van onszelf herkennen bij de anderen. Pauze nemen op je werk ik heel belangrijk, goed dat je dat ook echt doet. Ik heb daar zelf nog steeds moeite mee.
Ik lag vanmorgen toen ik net wakker was nog eens te denken aan mijn collega. Ik merk dat ik heel veel van mezelf in haar herken, van de laatste weken op mijn werk voor ik thuis kwam te zitten. Ze trekt zich terug, sluit zich af voor ons (= directe collega's en kamergenoten), gaat niet mee naar de kantine, praat niet mee over dingen die niet meteen relevant zijn voor haar werk, deelt haar werk en bijbehorende problemen niet met haar ons, maar gaat rechtstreeks naar de baas en ze is heel kortaf en pinnig in haar communicatie. Ik weet dat het mijn verantwoordelijkheid niet is en ik kan het ook wel redelijk weer naast me neer leggen, maar ergens vind ik ook wel dat ik haar (of baas) misschien wel moet vertellen wat ik zie, herken en voel hierbij. Ik wil niet dat zij straks ook met een burnout of overspannen thuis komt te zitten. Ik weet wel dat ik dat toch niet kan voorkomen, maar misschien kan ze iets met mijn herkenning en zegt ze dan makkelijker wat er is.
woensdag 16 maart 2011 om 09:52
woensdag 16 maart 2011 om 10:31
Lief, heel veel sterkte voor jullie allemaal!
Kan me voorstellen, dat er als te veel gebeurt is met ba en lg dat het dan heel lastig is om jezelf niet van binnen op te vreten.
Ik doe overigens precies hetzelfde. Mijn lg heeft me in laten zien, dat ik daar helemaal niet mee bezig moet zijn. Dat zoiets geen zin heeft want ze zijn er nu eenmaal en ze verdwijnen niet!
Het gaat er in eerste instantie om wat jij wil en wat jij aan kan.
Pas als je dit weet, kan je ook je eigen grenzen aangeven!
We hoeven ons niet te bewijzen of verantwoording af te leggen bij ba. Ba is niet je baas maar kan wel een belangrijk middel zijn om je te helpen. Zo zou het moeten zijn. Ik heb het al die tijd niet aangedurfd om te zeggen wat ik zelf wilde vond dat ik mezelf niet zo moest aanstellen en gewoon moest doen wat er van me verwacht werd. Daardoor gaf ik ook het signaal af, dat ik alles aan kon. Alleen mijn lg had me door en zag dat ik de lat weer heel erg hoog neer legde maar kon niet bij me door dringen.
Het was afwachten wanneer het moment kwam, dat ik zou instorten. Iedereen had dat door, behalve ik!
Maris, heb je al je pilletjes kunnen vinden?
Wat ontzettend gaaf om volgend jaar naar de Spelen te gaan. Als ik jou was, zou ik gewoon de kaartjes kopen. Nu zijn ze nog betaalbaar waarschijnlijk. En mocht je dan misschien wel al zwanger zijn, dan kan je ze nog altijd verkopen.
Veel succes vandaag. Ben benieuwd wat je ervan vond.
Abc, je tuin zal er wel al helemaal mooi uitzien. Vervelend dat het even mis is gegaan in het weekend. Gelukkig dat weer allemaal uitgepraat is. Het valt ook niet mee om voor elke dag voldoende lepels te hebben.
Vind het erg interessant om te lezen welke handvatten jij krijgt bij CSR. Dus mocht je er meer over willen schrijven, dan zit ik vooraan.... Geniet van je Abc dag!
5x5, hopelijk vinden ze nu iets bij de onderzoeken. Ben eventjes kwijt wanneer je ze allemaal gaat krijgen maar wel heel veel sterkte hiermee. Wat gezellig al die snurkende mensen in je bed Hoe voel je jezelf nu?
Toffe, klinkt leuk hoor al die kleurtjes op de muur. Nou heb ik van alles hier en op hyves gelezen en weet zo niet meer wat waar was. Hoop dat alles goed met je gaat.
Chocolate, nog van harte welkom hier. Schrijf gerust mee.
Het begint met accepteren en dat valt niet mee als je net ons heel erg hoge eisen aan jezelf stelt.
Inspanning kan ook ontspanning zijn. En zeker als je thuis zit is het goed om toch iets actiefs te doen zoals wandelen, fietsen, hardlopen, yoga etc.
Kan me voorstellen, dat er als te veel gebeurt is met ba en lg dat het dan heel lastig is om jezelf niet van binnen op te vreten.
Ik doe overigens precies hetzelfde. Mijn lg heeft me in laten zien, dat ik daar helemaal niet mee bezig moet zijn. Dat zoiets geen zin heeft want ze zijn er nu eenmaal en ze verdwijnen niet!
Het gaat er in eerste instantie om wat jij wil en wat jij aan kan.
Pas als je dit weet, kan je ook je eigen grenzen aangeven!
We hoeven ons niet te bewijzen of verantwoording af te leggen bij ba. Ba is niet je baas maar kan wel een belangrijk middel zijn om je te helpen. Zo zou het moeten zijn. Ik heb het al die tijd niet aangedurfd om te zeggen wat ik zelf wilde vond dat ik mezelf niet zo moest aanstellen en gewoon moest doen wat er van me verwacht werd. Daardoor gaf ik ook het signaal af, dat ik alles aan kon. Alleen mijn lg had me door en zag dat ik de lat weer heel erg hoog neer legde maar kon niet bij me door dringen.
Het was afwachten wanneer het moment kwam, dat ik zou instorten. Iedereen had dat door, behalve ik!
Maris, heb je al je pilletjes kunnen vinden?
Wat ontzettend gaaf om volgend jaar naar de Spelen te gaan. Als ik jou was, zou ik gewoon de kaartjes kopen. Nu zijn ze nog betaalbaar waarschijnlijk. En mocht je dan misschien wel al zwanger zijn, dan kan je ze nog altijd verkopen.
Veel succes vandaag. Ben benieuwd wat je ervan vond.
Abc, je tuin zal er wel al helemaal mooi uitzien. Vervelend dat het even mis is gegaan in het weekend. Gelukkig dat weer allemaal uitgepraat is. Het valt ook niet mee om voor elke dag voldoende lepels te hebben.
Vind het erg interessant om te lezen welke handvatten jij krijgt bij CSR. Dus mocht je er meer over willen schrijven, dan zit ik vooraan.... Geniet van je Abc dag!
5x5, hopelijk vinden ze nu iets bij de onderzoeken. Ben eventjes kwijt wanneer je ze allemaal gaat krijgen maar wel heel veel sterkte hiermee. Wat gezellig al die snurkende mensen in je bed Hoe voel je jezelf nu?
Toffe, klinkt leuk hoor al die kleurtjes op de muur. Nou heb ik van alles hier en op hyves gelezen en weet zo niet meer wat waar was. Hoop dat alles goed met je gaat.
Chocolate, nog van harte welkom hier. Schrijf gerust mee.
Het begint met accepteren en dat valt niet mee als je net ons heel erg hoge eisen aan jezelf stelt.
Inspanning kan ook ontspanning zijn. En zeker als je thuis zit is het goed om toch iets actiefs te doen zoals wandelen, fietsen, hardlopen, yoga etc.
woensdag 16 maart 2011 om 12:11
Goedemiddag,
Ben ik weer even. Heb nog niet bijgelezen, doe ik vanmiddag wel.
Ben vanmorgen naar naailes geweest, erg leuk maar wel intensief. Over een half uur moet/ga ik werken. Als het niet had gehoeven was ik lekker thuis gebleven, maar een beetje beweging is op zich ook wel lekker. Om 3 uur weer klaar dus dan kan ik de rest van de dag niks meer doen.
Gisteravond had ik een gesprek met mijn zus (woont in buitenland) en die zei dat ik er altijd zo'n probleem van maak als ik moe ben. Ik wist niet zo goed wat ik met die opmerking moest doen. Zit er nog steeds een beetje over in eigenlijk.
Ben ik weer even. Heb nog niet bijgelezen, doe ik vanmiddag wel.
Ben vanmorgen naar naailes geweest, erg leuk maar wel intensief. Over een half uur moet/ga ik werken. Als het niet had gehoeven was ik lekker thuis gebleven, maar een beetje beweging is op zich ook wel lekker. Om 3 uur weer klaar dus dan kan ik de rest van de dag niks meer doen.
Gisteravond had ik een gesprek met mijn zus (woont in buitenland) en die zei dat ik er altijd zo'n probleem van maak als ik moe ben. Ik wist niet zo goed wat ik met die opmerking moest doen. Zit er nog steeds een beetje over in eigenlijk.
woensdag 16 maart 2011 om 13:04
quote:Chocolate87 schreef op 16 maart 2011 @ 12:11:
Gisteravond had ik een gesprek met mijn zus (woont in buitenland) en die zei dat ik er altijd zo'n probleem van maak als ik moe ben. Ik wist niet zo goed wat ik met die opmerking moest doen. Zit er nog steeds een beetje over in eigenlijk.Ook dit heel heel erg herkenbaar. Het is heel flauw om te zeggen, maar niet iedereen weet wat èchte vermoeidheid is. Gezonde mensen zijn fit, hebben een goed herstelvermogen, gaan een keertje wat vroeger naar bed en zijn weer helemaal het mannetje vrouwtje. Als die eens moe zijn, hebben ze zoveel reserve dat ze best wel eens, of een paar keer over hun grens kunnen gaan.
De gezondheid die wij hier er op na houden met die bo, laat dat niet toe. Als je nu eens over je grenzen gaat (en in het begin ga je dat vaak), dan moet je een paar dagen herstellen.
Ken je de lepeltheorie? Hij gaat over chronische ziekte, maar is ook zeer toepasbaar op bo. Google er eens op. Wie weet kun je 'm gebruiken om het aan je zus uit te leggen.
Gisteravond had ik een gesprek met mijn zus (woont in buitenland) en die zei dat ik er altijd zo'n probleem van maak als ik moe ben. Ik wist niet zo goed wat ik met die opmerking moest doen. Zit er nog steeds een beetje over in eigenlijk.Ook dit heel heel erg herkenbaar. Het is heel flauw om te zeggen, maar niet iedereen weet wat èchte vermoeidheid is. Gezonde mensen zijn fit, hebben een goed herstelvermogen, gaan een keertje wat vroeger naar bed en zijn weer helemaal het mannetje vrouwtje. Als die eens moe zijn, hebben ze zoveel reserve dat ze best wel eens, of een paar keer over hun grens kunnen gaan.
De gezondheid die wij hier er op na houden met die bo, laat dat niet toe. Als je nu eens over je grenzen gaat (en in het begin ga je dat vaak), dan moet je een paar dagen herstellen.
Ken je de lepeltheorie? Hij gaat over chronische ziekte, maar is ook zeer toepasbaar op bo. Google er eens op. Wie weet kun je 'm gebruiken om het aan je zus uit te leggen.
